blog archief 2008

Hernehim Cultuurpagina's
Blog archief - jaar - 2008

Update: febr. 2009

Nieuws - Recensies archief

Introductie < themapoëzie > Gasten

Open podium < nieuwe gedichten en blog

Redactie en Gasten < verhalen, columns

Open podium < verhalen, columns

Literaire rubriek, actuele verslagen - Auteurs

Hieronder vindt u alle Blog-teksten van Redactie en Genodigden gepubliceerd in het jaar 2008

Titellijst - 2e halfjaar Het jaar loopt ten einde Vandaag kerstmis Het gaat om warmte Schoenmaker. Het gaat niet over George Bush Consequent of inkonsekwent Ongevraagd advies Noem me vader Verdampt De halve wereld niet, ze willen alles Kafka komt steeds dichterbij Un message provocant à nos lecteurs Geen wereldnieuws - quand il est mort le poète De senryu die het cynisme voorbijgaat Als je wint, heb je vrienden Op alles voorbereid Poppenkast Ketelmuziek Tachtig en springlevend De brug Eeuwige sneeuw Chaos Kredietcrisis De rekening Algemene beschouwingen Het reisbureau dat Ministerie van Defensie heet De wet van de communicerende vaten Op bezoek bij Max Lerou Fout van de creator Campagne broeikas Kaartje scoren Belevingsevent Geroomd blits met blaren Mens sana in corpore sano Morgen sta je er gekleurd op Terrasjesweer Goed nieuws voor echtgenoten van journalisten Bromsnor en Al Capone Simon Vinkenoog jarig Youth on the move in Amsterdam Slotervaart Geen gezeik, allemaal rijk Het winnende gedicht in Met het Oog op Morgen Morgen weer	Titellijst - 1e halfjaar Stoppen Cultuurwrijving Een oranje vrijstaat Niet alles is wat het schijnt Quod licet Jovi non licet Bovi Alles kan gecorrigeerd worden Groen en geel, en grijs Toch niet allemaal gek Veelkleurig Floers Wat je gratis krijgt Wie niet beweegt struikelt niet Bermbomber son Vragen Taalverruwing Niemand thuis Hollywood op de zolderkamer U wordt gefilmd Hugo Claus trok een streep Alarm oranje Je weet niet wat je mist Een echte liefhebber Schrikkelsof Als het kindje binnenkomt Gratis zonder zegeltjes Het eerste oorlogsslachtoffer Liquidaties in de 'war on terror' Kat in de zak Thuiszorg is niet sexy De hoofdpunten van het nieuws Gedichtendag 2008 De jungle Als een blad aan de boom I did not have sex with this woman Einde van de protestactie Meedoen Goede morgen Nederland De boze geesten Vlaanderen, hoe schoon Dooddoeners Ontspannen het nieuwe jaar in Er in getrapt 1 januari

29 december - Het jaar loopt ten einde - Tijd voor wat filosofie. Maar niet bij de laatste dagen van het jaar alléén. Re-la-ti-ve-ren maakt het leven draaglijk. Lekker buiten gewandeld, langs het stille blinkende meer, koude oostenwind, maar toch wéldoend, éven die zuivere prikkelende winterlucht totdat de zon richting de kim scheert. Een mirakel, als je beseft dat die zon zo laag staat door de scheve stand van de aardas, dat door diezelfde scheve stand in de zomer opeens de dag twee keer zo lang duurt, de nacht nog maar de helft. Omdat we niet naar de zon kunnen kijken zoals naar de maan, beseffen we niet dat we ons 's winters aan de ene en 's zomers aan de tegenovergestelde kant bevinden. De tijdafstand van 21 december tot 21 juni is in de ruimte gezien twee maal de afstand aarde - zon. Zonlicht doet er ongeveer acht minuten over om ons te bereiken, in een half jaar tijd heeft de aarde, met alles en iedereen erop en eraan, in een halve cirkel meer dan zestien lichtminuten afgelegd. Vergeleken met de afstanden in licht- járen, naar de andere sterren in de melkweg, is dat misschien niet indrukwekkend, maar kijk eens naar die lichtsnelheid! Even rekenen, denk ik dan... driehonderdduizend kilometer p/sec... 16 lichtminuten = c.16.60 ... Aan de aarde gebonden reizen we van eind december tot eind juni méér dan driehonderd miljoen kilometer!	En elk volgend halfjaar wéér doet moeder aarde dat, met ons op haar huid, in ruim vierduizend uren. Even kijken op onze snelheid- meter - zo die er was........iets van 70000 km/u ! Tientallen malen de geluidssnelheid, kom daar eens om bij de luchtmacht. En dat gaat maar onverdroten door, jaar na jaar "in nimmereindig tijdverdrijf". Zonder in een slip te raken of uit de bocht te vliegen ! Een geruststellende koersvaste baan, je moet er niet aan denken dat die opeens als 'n horrorfilm scenario in een uitgerekte ellipsbaan veranderde, zoals die van een komeet... Als het ons méézit maken we gemiddeld 75 jaarrondjes om de zon mee, in ons leven. Maar de aarde maakte er al 5.000.000.000... Over nietigheid gesproken... we zijn zo vluchtig als een vingerknip. Zulke gedachten spelen door mijn hoofd als het gedrag van de menselijke soort, waartoe ik zelf behoor - en waar ik ook niet buiten kan - mij even te véél wordt. Als ik ze éven missen kan als de blauwe enveloppen in mijn brievenbus. Gedachten bij een strandwandeling, bij het zien van eb en vloed, voortsuizende trekvogels, bij het uitzicht over een maagdelijk witbesneeuwd berglandschap. Ik wens iedereen zulke gedachten toe. Het brengt echt verzoening, met jezelf, met de dood. Het doet er allemaal niets toe. Je bent, je gaat. © John Zwart - 28 december. Voor Hernehim Cultuur.

Supernova © Foto Hubble Telescope Stelsel NGC1569. Een relatief "klein stelsel" waarbinnen sterren worden "geboren". Het stelsel vertoont een explosie activiteit die 25 miljoen jaar geleden begonnen is. De supernova explosie voedt de vorming van nieuwe sterren. De omvang van dit gebied waaruit uiteindelijk een nieuwe "melkweg" kan ontstaan is achtduizend lichtjaren. Het hart van de supernova, het centrum van de foto, bevindt zich op een afstand van ongeveer elf miljoen lichtjaren. We kijken hier 'live' naar 'n verschijnsel aan de hemel van 11.000.000 jaar geleden. Bij elke blik omhoog naar de hemel nemen we plaats in een tijdmachine.



26 december - Vandaag kerstmis - Tijdens de kersttoespraak van Beatrix ben ik in slaap gevallen. Dat is wel een fenomeen hoor, want ik houd mezelf steeds voor: Hier spreekt een pluralis majestatis haar onderdanen toe. Wat wil dit instituut dat ik, onderdaan, moet weten? In voorgaande jaren helaas, dwaalden mijn gedachten meestal na een paar minuten alweer af naar andere zaken, maar het lukte toch wel wakker te blijven. Maar vandaag zonk ik, al na de derde op afgemeten toon uitgesproken zin, weg in een gezonde slaap. Beter dan pillen slikken, zou ik de mensen die daaraan verslaafd zijn willen toeroepen, nu ze in de zorgen zitten dat die in het komende recessiejaar niet meer worden vergoed. Ik ben geen fan van het fenomeen bea, zoveel weet iedereen wel van mij. Maar ik heb haar in de afgelopen jaren met stijgende verbazing steeds meer zien veranderen van een persoon in een instituut. Hoe erg ze haar dode man mist kan ik niet weten, maar ze ontbeert duidelijk zijn relativerende invloed. Het fossiele Britse koningshuis is haar voorbeeld geworden. In weerwil van alle smakelijke roddel die er in het land van 'rule brittania!' ook in druk verscheen, dit standbeeld bleek onaantastbaar. Bea heeft vele paleizen maar haar belangrijkste is haar 'werkpaleis'. En de hele Nederlandse bevolking roept bewonderend: 'ze werkt zo hard'. Maar dat is nou juist wat een koningin niet moet doen, ze moet helemáál niet werken, daar wordt alles veel eenvoudiger van. Al dat werken van haar moet maar eens óphouden. Dat moet almaar serieus worden genomen en veroorzaakt veel kosten en schept alleen maar ellende.	Het is vooral ook strijdig met de democratie, dat iemand die noch gekozen noch ontslagen kan worden zich op geheime wijze met ons wel en wee bemoeit. Ze moet gewoon linten doorknippen en af en toe een zeer eerbiedwaardige prijs aan een kunstenaar uitreiken, die daarvoor vervolgens diep ontroerd een buiging maakt. Hooguit bij rampen moet ze erheen gaan om zielige kindertjes te knuffelen. Dát zijn de taken van een koningin. Haar moeder juultje, 'lula' voor haar vader, was mij toch heel wat sympathieker. Ze toonde zich geen instituut als ze op de fiets door Soest peddelde om haar boodschappen bij de kruidenier te halen. Zo menselijk had ze van mij mogen blijven. Door gewoon ook een beetje te gaan blowen, samen met Greet Hofmans bijvoorbeeld, ze was toch al kettingrookster dus ook dan had ze de 90+ wel gehaald. Dan vervolgens haar schuinsmarcheerder prinsgemaal de tent uit- gooien. Jammer, wát jammer dat dit allemaal niet gebeurd is, door gebrek aan wat? Wie weet hoe een leuk land we dan nog gekregen hadden, met bijvoorbeeld Femke Halsema als president. Maar misschien kent Bea ons wel beter dan wij onszelf kennen. Háár levenswerk is het voortbestaan van de monarchie en als dank schenkt ze ons een sprookje: Éénmaal per jaar een rijtoer in een gouden koets door Den Haag. En dan mogen we in zwijm vallen van bewondering. Leve de koningin, hoera, hoera, hoera. © JohnN - 25 december 2008

Prinsjesdag - september 2008	Paleis Noordeinde De Dienst van het Koninklijk Huis heeft ongeveer 350 medewerkers. Zij werken in de Koninklijke Verblijven in Den Haag, Wassenaar, Amsterdam en Apeldoorn. De Dienst helpt de Koningin bij haar dage- lijkse werkzaamheden. De Koningin en andere leden van het Koninklijk Huis krijgen ook ondersteuning van het Kabinet der Koningin. Het Kabinet der Koningin vormt de schakel tussen het staatshoofd en de ministers. Het Kabinet bereidt de ontmoetingen van de Koningin met de ministers en staatssecretarissen voor. Ook behandelt het Kabinet de verzoekschriften die burgers aan de Koningin richten. De bureaucratie van de koningin. Bron: RVD - 's Gravenhage



25 december - Het gaat om warmte - 1 - Mijn tante woonde boven het café. Gek eigenlijk, dat ik zeg 'mijn tante', want mijn oom woonde in datzelfde bovenhuis. Toch spraken we altijd over 'tante', alsof zij alléén bestond. Misschien omdat oom zelden thuis was. Zijn indrukwekkende baan eiste dat hij steeds lange buitenlandse reizen maakte, waar hij belangrijke mensen moest ontmoeten. Ik vond het spannend dat tante boven het café woonde, door de stil- zwijgende afwijzing in de familie raakte ik overtuigd dat daar beneden zondige dingen gebeurden. Op straat, op het brede trottoir was een paar dagen per week markt. Een riant bovenhuis was het, toch vond mijn moeder het niet leuk dat haar zusje daar woonde, maar ik vond het daar prachtig. Als je de brede eikenhouten trap had beklommen kon je boven op de vensterbank leunen en keek je op de tentdakjes van de kramen, waar de hoofden onder verdwenen en weer tevoorschijn kwamen Het huis liep in u-vorm over het café en 'n benedenwoning heen, vanuit de woonkamer keek je naar buiten weer bij jezelf in de keuken naar binnen.. Omgekeerd uit de keuken weer de woonkamer in. Mijn tante was het laatste kuikentje uit het nest van vijf van oma en opa. En het best gelukte óók. In tegenstelling tot mijn moeder maakte zij zich zorgvuldig op als ze de deur uitging. Dat was in die sombere jaren van hard werken aan 'de wederopbouw' een frivoliteit die alleen voorbehouden leek aan rijke directeursvrouwen, artistieke dames en de meisjes uit het café beneden. Ik keek graag naar mijn tante, naar haar mooie rozenrode lippen en uitbundige zwarte krullen. Maar mijn mooiste kinderplezier was aan de keukentafel te zitten om door de ramen onopgemerkt de verjaarsvisite te beloeren. Toen ik mijn tienerjaren bereikte ging ik naar het lyceum. De meeste lessen vond ik een straf. Vooral de saaie wis- en natuurkundelessen, gegeven in ouderwetse monoloog. Daarna opgaven uitwerken, onder schier religieuze doodse stilte.	Vanuit het lokaal voor algebra en meetkunde kon ik soms de toppen van masten van de voorbijvarende boten door de lucht zien schuiven. Veelvuldig werd mijn aandacht afgeleid en onophoudelijk gingen mijn blikken naar de wijzerplaat van de toren, waarover de vergulde armen tergend traag hun rondjes draaiden. De pauze tussen ochtend- en middaglessen was maar vijf kwartier. Leerlingen die op de fiets langer dan 20 min. onderweg waren mochten 'overblijven'. Daar was een gewoon lokaal voor aangewezen met leraar- toezicht. Meestal de droogkloten van wis- en natuurkunde, die wisten geen betere manier om de zaken in de hand te houden dan dezelfde ijzeren discipline van de les voort te zetten: "dan kunnen jullie vast met je huiswerkopgaven aan de slag". Verschrikkelijk was dat, er groeide al snel een groepje dat de 'over- blijvers' meed en de stad introk. In de hal van de bioscoop, kijken naar de filmsterrenplaatjes en hopen op wat blote decolleté's en dijen van onze favorieten uit "De Lach". En natuurlijk rondzwerven in de HEMA. Maar al spoedig werden we op beide plekken telkens weggejaagd en toen oktober verstreek werd het steeds minder aangenaam op straat rond te hangen. De school was vlakbij de gracht van het café met tante erboven. Ik vertelde thuis dat het overblijven op school zo streng was, er was nog niet eens iets warms te drinken ook... Moeder besprak het met tante. Voortaan ging ik drie dagen per week om twaalf uur naar haar, die mij opwachtte met een vers gezette pot thee of een steelpannetje op het fornuis, voor een beker warme melk. Soms kwam tante bij me zitten in de eetkeuken maar meestal ging ze haar gang. En als bijna zeventienjarige voelde ik nog steeds iets van mijn kinderlijke verbazing als ik haar door de ramen in de woonkamer bezig zag en ze onverwacht ook zomaar weer naast me stond. "Je mag hier komen, maar je mag nooit aan je oom vertellen dat je hier komt", zei ze opeens. Waarom niet, wilde ik weten. "Je oom wil niet dat hier mannen boven komen als hij op reis is", antwoordde ze ernstig. "Jij bent nog wel een jongen, maar je bent toch al een echte man. Je hebt al een mannenstem.". Bezwerend: "Als ik aan de telefoon ben moet je héél stilletjes doen".

*iets als een soort van kerstverhaal*
2 - Het was vlak voor de kerstvakantie. Toen ik bij tante bovenkwam had ze een kleine kerstboom in de kamer gezet, er was nog geen versiering in gehangen. "Ik moet even de deur uit, nog wat zilveren ballen en slingers kopen bij de HEMA", zei ze. "Weet je wat", ging ze opeens spontaan voort, "ga maar met me mee". We liepen samen over de gracht. "Hè wat ongemakkelijk, zo verloren naast elkaar te lopen. Geef me maar gezellig een arm", spoorde ze mij aan. We voegden onze passen in de maat en liepen stevig gearmd door de binnenstad naar het plein. Vanuit mijn ooghoek zag ik de horde overblijvers aan de overkant. Ze kwamen ons achterna toen we de winkeldeuren bereikten maar werden door de chef vlot weer naar buiten gejaagd. "Hee, wat was dat voor een chick waar jij mee liep vanmiddag?" Nieuwsgierige blikken van alle kanten. "Dat is mijn tante", zei ik argeloos. "Ja natuurlijk, die kwam je natuurlijk toevallig tegen, in het café, en daar loop je altijd stijf gearmd mee door de stad!" Soms is de waarheid ongeloofwaardiger dan de grofste leugen.	"Het spijt me, maar na de vakantie mag je 's middags niet meer bij me komen". Een bitter gevoel van afwijzing, onmacht over de onrechtvaardige wereld sloop mijn jongenshart binnen. "Je oom heeft ervan gehoord en hij is heel boos op me geweest", zei ze. Zachtjes ging ze voort: "Ik vind het zelf ook heel jammer..." ... er klonk iets heel verdrietigs in haar stem. Bij het groepje dat door de stad slenterde en van deur tot deur bij de winkels werd weggejaagd voelde ik me opeens niet meer thuis. Esther Williams keek mij aan met een brede smile vanuit de bioscoopvitrine in een klein huidvloeiend badpakje, schaamteloos en zonder kippenvel in de winterse kou. Ik liep dóór naar de sluis om naar de binnenvarende boten te kijken, allemaal met een kerstboom bovenin de mast. © John Zwart





*20 december - Schoenmaker - Nee het gaat niet over George Bush:** ´Who the hell is G.W.Bush? - Er was eens een woningcorporatie in de stad van "niet lullen maar poetsen!". Die stad van de eens roemrijke "Holland-Amerika Lijn". Allemaal nostalgie geworden. Het laatste grote passagiersschip dat die Maatschappij in 1959 op Heyplaat liet bouwen was 't ss "Rotterdam". Nauwelijks tien jaar later werd de lijn definitief door jet-boeings voorbij gevlogen, het schip verliet de thuishaven voorgoed en ging rijke Amerikanen met veel vrije tijd verwennend rond de wereld varen. Mensen worden steeds ouder, maar in de geest van bruisend ondernemerschap is een zeeschip op 35 jaar allang "afgeschreven". Zonder hartzeer werd 't eertijds vlaggenschip, ongezien door de Rotterdammers, verkocht en 't bleef voorgoed weg achter de horizon. Omgedoopt tot "Rembrandt", met de vlag van de Bahamas wapperend van de achterplecht. In 2000 was het schip tenslotte écht oud en alleen nog bestemd voor de sloop. Dat hoorden ze in Rotterdam. En een opwinding maakte zich daar van velen meester. Sloop... dus misschien voor een appel en een ei te koop? Hotel New York, het voormalig hoofdkantoor van `De Lijn` intussen een nostalgische publiekstrekker van de eerste orde! Met het oude ss "Rotterdam" voor de kaai nog een tweede succes- nummer erbij! En een appel en een ei! Inderdaad, want sloop van een schip met asbestisolatie kost intussen méér dan de restanten nog opbrengen. Dat ontdekte Amsterdam ook met schade en schande. Toch....wat is nou een paar miljoen voor een heel zeekasteel?	Stel dat je het hébt, wat móet je er dan mee? Het is geen rondvaartboot voor op de Maas. Diverse lieden beten hun tanden kapot op plannen en budgetten. En toen begon een modern sprookje: "Er was eens een woningbouwcorporatie, die heette 'Woonbron'. Die was héél rijk, reservemiljoenen genoeg om een speeltje te kopen. En het speeltje waarvan hij droomde was een echte oceaanstomer".. Heee wakker worden! Wat moet een woningcorporatie in 's hemelsnaam met een zéékasteel? Wat heeft dat met volkshuisvesting te maken, wat bezielt een schoenmaker om zo ver van zijn leest weg te lopen... Natte dromen zijn niet tegen het nuchtere daglicht bestand. Maar, plannen genoeg: conferentiecentrum, theaters, hotelkamers, yuppenverblijven, chique winkeltjes, oneindige mogelijkheden. Ach, een paar miljoen voor de aankoop, nog wat reparatiewerk om het schip naar Europa te halen, en dan.. ruwe schatting... nog 'n jaartje eraan werken en 6 miljoen erbij. Dán wordt het feestvieren op Katendrecht. Het werden er 200 miljoen en ze zijn er nóg niet klaar mee. De reservemiljoenen van 'Woonbron' zijn op. In Rotterdam ligt een stoomschip zonder werkende machine nu te koop, een schip dat niemand hebben wil. Een sprookje geëindigd zonder lieve toverfee of een ridder te paard. Dat had Amsterdam toch beter bekeken. Daar lieten ze gewoon 'n replica van de VOC "Amsterdam" bouwen. Niet voor een appel en een ei, maar wel voor een fractie van de prijs van een boos sprookje in Rotterdam. Kant en klaar ingericht om jeugdige bezoekers van het scheepvaart- museum te vermaken.
* voor wie het is ontgaan: tijdens een persconferentie in Irak werd US President G.W.Bush onlangs bekogeld met schoenen.	© John Newswatcher - 16 december 2008. voor Hernehim Cultuur
	Historische informatie: Het laatste vlaggenschip van de HAL werd in de jaren 1958-1959 op Heyplaat gebouwd De ss 'Rotterdam' is het vijfde schip dat onder deze naam in de vaart werd gebracht door de Holland-Amerika Lijn. Op 21 augustus 1959 verliet de Rotterdam voor de eerste maal haar thuishaven voor de officiële proefvaart, met aan boord Koningin Juliana, Prins Bernhard en Prinses Margriet. Op 3 september van dat jaar was het Kroonprinses Beatrix, die het schip begeleidde op haar maidentrip, de eerste transatlantische overtocht naar New York. De ss 'Rotterdam' is een dubbelschroef stoomturbineschip. Het is het grootste passagiersschip dat ooit in Nederland werd gebouwd. De huidige eigenaar is woningbouwcorporatie 'Woonbron' te Rotterdam. Het schip ligt afgemeerd aan Katendrecht. De toekomstige bestemming is onzeker.
Onbetaalbaar speeltje van een woningbouwcorporatie



17 december - Consequent of inkonsekwent - Elk jaar wordt het moeilijker mensen. Hoe spel je *correct* (korrekt?) naar de zoveelste nieuwe spellingsregels waar vooral regels met telkens weer andere uitzonderingen worden bedacht. Electriciteit moest elektriciteit worden maar korrekt is inkorrekt... want werd weer correct. Kippesoep? fout, het zijn immers kippen, méérvoud, dus kippensoep Soep van kippen niet van één kip, anders zou het immers kipsoep moeten zijn. Klinkt logisch. Maar dan nóg... In een pan bak je in de regel één koek, of meerdere poffertjes... Poffertjespan dus, maar koekepan? Fout! Koekenpan! En zo'n ding met een rode hoed met witte stippen is géén paddestoel maar een paddenstoel, al zie je er nooit een pad bovenop zitten, laat staan 'n heel troepje padden tegelijk. En de Afghaanse vrouwen zijn inmiddels ingeburgerd, dus ze dragen geen burqa meer maar een Nederlandse boerka. Vanavond kunt u zichzelf weer testen. Nederland 2 het Groot Dictee der Nederlandse Taal, doe uw best. Geschreven door de Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts. Gewoonlijk wint ook een Vlaming, maar of er iemand met 0 fouten eindigt? Sterkte allemaal... Redactie Hernehim Cultuur	Voorbij het laatste woordenboek Ik droomde vaak als kind, daar in de volle klas ontwaakte ik pas, temidden van de monniken, haviken en perziken, die traag het feeëriek geïllumineerde feestterrein betraden. Zo volgeladen waren de regels van het oud dictee. Nu waaien we met winden mee van onlogische spellingorkanen en wanen ons gevangen in de kerkers van mathematici, die ons met logica van onzin gaan vervelen, de som niet maar de delen. En of ik win of straks geen woord meer goed kan spellen, ik zal het pas vertellen nadat de meest recente spellinggids is uitgegeven dan weet ik even hoe het moet, helaas is dan het Groot Dictee voorbij gegaan aan mij en buig ik me om weer een vers te maken dromend opnieuw als kind van het perfecte woord dat ongestoord en spellingsongeschonden mijn dichtregels verbindt. © Karel Wasch Dichter bij de dag van 16 december

's Gravenhage - Philip Freriks leest het Groot Dictee in de Eerste Kamer der Statengeneraal



14 december - Ongevraagd advies - Onlangs lezers, kreeg ik ongevraagd advies. Ga eens duidelijk op de positieve toer! "Je ietwat cynische blik op de wereld om je heen, met tot besluit een komische 'pointe' is wel vaak leuk om te lezen. Maar het lijkt wel of de sombere levensvisie jou altijd overheerst, verras ons nu eens met wat uitgesproken "positivisme", om J.P.Balkenende eens te citeren". Dat heb ik me aangetrokken, beste mensen. Ik ben onmiddellijk in diepe meditatie gegaan om al het positieve wat in mijn binnenste huist op te roepen. Waarmee kan ik nou een gezicht met roze bril vertonen... Opeens wist ik het: Maarten van Rossem, óók al zo'n cynicus, kreeg laatst zendtijd voor het luchten van zijn ergernis. Hij wond zich op over het imbeciele karakter van omroepreclame. Ik kon me er helemaal in vinden, maar Maarten kwam niet verder dan het spuien van zijn ongenoegen. Een oplossing droeg hij niet aan! Dat doe ik wel. Mijn spontaan, geheel kosteloos advies aan Den Haag is simpel: alle publieke zenders reclamevrij, en wel onmiddellijk. Om kinderachtige claims te voorkomen eventueel zodra lopende contracten teneinde zijn. Ho, ho, roepen de verslaafden aan reclame en sterinkomsten: dat kan niet, dan lopen we teveel geld mis. Maar hebben we dat geld eigenlijk wel nodig?	Want we betalen enorme bedragen aan de boegbeelden van de leuter en lulprogramma's. Waarom doen we dat? Omdat we hoge kijkcijfers willen, dat is de voorwaarde van de reclamemakers, die óns zo irriteren. Daarom moeten we wel blijven mikken op lieden die de grootste gemene deler bespelen. De omroep wordt betaald ruwweg uit tweederde belastinggeld en eenderde deel reclame-inkomsten. Als we nou eens al die kijkcijferkanonnen eruit gooien kunnen we hoogstwaarschijnlijk best een mooie publieke omroep bedrijven op de bestaande belasting- bijdrage. Nederland zit zo vol met reikhalzend talent, dat graag voor een reëel honorarium aan de slag wil, maar dat door de geldverslin- dende kijkcijferkanonnen wordt geblokkeerd. Een omroep met regelmatig frisse nieuwe stemmen en gezichten, zónder irritante reclameblokken krijgt zéker kijk- en luistercijfers. Wouter Bos is nu de minister van de snelle en kloeke besluiten. Pst... Wouter: dagbladen en tijdschriftenuitgevers staan nu alweer aan de deur van de staatskluis te rammelen, dat probleempje kun je met gesloten beurs oplossen. Geef maar heel gauw je fiat aan een reclamevrije omroep, het risico is 'peanuts' vergeleken bij de transacties die je er in de afgelopen maanden hebt doorgejast. Vandáág politicus van het jaar, het zal je populariteit nog méér verhogen en dan zijn wij tenminste van dat brandend maagzuur verlost! © John Newswatcher - 13 december 2008

"Beroepslul, beroepsclown en rood haantje (Vara) trok fel van leer tegen Minister Plasterk van O, C, & W ... Lees verder op tweede kamer http://www.tweedekamer.blog.nl



8 december - Noem me vader! - Vanavond mag de crème van Nederland de première bijwonen van een film waarvan het verhaal geschreven is met het bloed van kinderen en dat van hun ouders. Marco Borsato, gevierd zanger mag onder belangstelling van een zeer select gezelschap laten zien of hij ook talent heeft als acteur. Wit Licht De film en de CD samen op de markt, het moet allemaal een goed doel dienen. Wij hopen maar dat al die mensen - champagnedrinkend op de maandagavond - dat niet vergeten, nog vóórdat hun glimmende vip-auto huiswaarts zoeft in het nachtelijk duister. Redactie Hernehim Cultuur Hiernaast een gedicht van gastblogger Tsead Bruinja, eerder te horen in het programma Dit is de Dag (eo) op Radio 1	familie bisschop tutu smeekte het publiek in de aula van de vu te amsterdam gisteren om naar onszelf te kijken als familie als familie als familie vandaag wordt je zoon door een verre oom ontvoerd en een geweer in de hand geduwd noem me vader schreeuwt de verre oom en het is het enige pakje dat je zoon krijgt op sinterklaas je zoon roept vader tegen de verre oom en richt het geweer op een baby een jonge vrouw een oude man die niet snel genoeg lopen kan allemaal familie familie familie familie smeekt bisschop tutu in de aula van de vu te amsterdam deze week werd ik kwaad op mijn buurman op mijn vader op de caissière die een net gekochte heerlijk zoete peer onverschillig de band op flikkerde op tv boog bisschop tutu voor een braziliaans meisje dat zich inzet voor vrede in de krottenwijken van rio de janeiro nu een dochter een zusje straks een moeder een oma en ik buig ook voor haar en met een beetje tegenzin voor mijn zuster de caissière maar vooral voor mijn broeder bisschop tutu van wie ik familie ben van wie u familie bent Tsead Bruinja - 5 december 2008

Organisatie WarChild



7 december - Verdampt - Eigenlijk ben ik blij dat er zoveel mensen zijn die geen Nederlands verstaan. En al die in ons land wonende buitenlanders moeten maar zoveel mogelijk niet-geïntegreerd blijven. Tegenover hen kom ik tenminste nog niet in de knoop met mijn plaatsvervangende schaamte. Reizend over de wereld heb ik me er altijd op beroepen dat ik uit een ontwikkeld, beschaafd land in Europa kwam. Toen groepen imbecielen, zich voetbalfans noemend, over de aardkloot gingen ronddolen werd het al moeilijker. Maar ik kon uit de buurt van de stadions wegblijven en me er vanaf maken met de opmerking dat het ging om een kleine groep gestoorden, lijdend onder kwade invloed van ene Britse familie Hooligan. Maar sluipenderwijs worden nu hier de laatste restjes intelligentie en dunne laagjes fatsoen, die een 'beschaafd' land toch moeten kenmerken, om zeep geholpen. Kijk eens hoe, en waarmée we van nieuws worden voorzien. Ooit een serieuze aangelegenheid, waar kundige mensen de selectie maakten. Het ANP een achtenswaardig instituut. Intussen is nieuwsvoorziening in handen van de 'entertainers' van de NOS en de Omroeporganisaties tot een soort goedkope variétéshow vervallen. Schaamteloos opent men met 'belangrijkste punten' en voert een voetballer, die van club A naar club B verhuist, voor het voetlicht. Zo'n man kan van alles: handig met een bal stuiteren, blonde wipkippen versieren, maar je moet wel gek zijn als je hem voor de microfoons en camera's haalt om te práten. Dat is nou juist wat hij niet kan. Probeert hij dan ook nog een vreemde taal te spreken is het helemaal lachen. Dat willen we blijkbaar, zo vinden de omroepbazen, lachen om mensen die nóg dommer zijn dan wijzelf en gruwen en griezelen.	Een moordzaak voor de rechter: uitgebreid schildert de nieuwslezer(es) wat er allemaal met het slachtoffer is uitgespookt: zijn piemel eraf gesneden en door de wc gespoeld. (jaháa, óók nog door de wc gespoeld) Hoofd eraf, handen en voeten afgesneden. De romp ergens gedumpt - het hoofd in een snelkookpan uitgekookt. Jaha, belangrijke informatie. Dat weet heel Nederland dan maar weer. Ander openingsitem. De énige seksshop op Texel moet sluiten. Een dag later: De énige seksshop op Texel mag tóch openblijven. Daar worden we beter van, we willen liefst óók nog weten wat die Oostenrijkse Fritzl nou precies allemaal gefrutseld heeft bij zijn dochters. En of die Brit nou in het Guinness Book of Records komt omdat hij toch maar eventjes 't incest-duurrecord heeft overtroffen en nog veel méér kinderen bij zijn dochters verwekte. De NCRV neemt willige luisteraars in 'prime-time' een quizje af wat er allemaal aan nieuwsfeiten is blijven hangen. Daarmee kunnen ze een prijsje winnen: "That's entertainment". Hée ik hoor alweer nieuwer nieuws: Voor peepshows moet voortaan het btw-terief van 19% worden betaald, of was het nou zo dat het tarief per 1 januari van 19 naar 6 procent wordt verláágd? Kijk, ik moet wel blijven opletten, anders kan ik die quiz natuurlijk nooit winnen. "Er is door de kredietcrisis wereldwijd voor honderden miljarden geld verdampt" zegt de nieuwslezer. Fout! Er is geen geld verdampt, dat geld is gestólen, verkwanseld. De beschaving verdampt. © John Newswatcher - 5 december 2008

En dan hebben we het nog niet eens over "presentatoren"



*4 december - De halve wereld niet, ze willen alles -* Het valt niet mee om iets echt opmerkelijks te doen, iets waarmee je bestendige erkenning verwerft. Dat is ons in meerderheid niet gegeven en we zijn óók nog met zovélen! We moeten steeds harder lopen om bij te blijven. Straks lopen we elkaar nog dood.... Om aandacht moeten we steeds harder roepen. Straks schreeuwen we elkaar nog stokdoof! Even in de aandacht, zó weer vergeten. Je moet eraan blijven werken, al of niet met succes. Rita Verdonk, recent nog buis en bladspiegel overheersend, zinkt alweer snel weg in het moeras van de vergetelheid. Niets opmerkelijks gepresteerd. Met de 'Olumpiese Spelen' voorbij geen camera's en microfoons meer voor Erica Terpstra - vier jaar mediastilte in het vooruitzicht. Voor haar hetzelfde? Erica had een geheim wapen wat zij in de strijd kon werpen: vijftig kilogram bekend overgewicht. Aansluiten in de hype van het 'Sonja Bakkeren'. En verdomd ja hoor, daar ligt het: over haar strijd tegen de spekrollen het zoveelste boek in de eindeloze rij. Niets opmerkelijks, maar wie wéét wordt het gevreten.	Al die geldingsdrang van al die grote monden, het rolt maar over ons heen. Laten we ons dat welgevallen? Het lijkt er wel op, als er enige kans is op gunstige kijk luister of leescijfers stijgt de druk op het weerstandsvermogen bij hen die kwaliteit boven kwantiteit willen stellen. De struikeltafels bij de Selexyz en Blz winkels worden overheerst door haasje-over spelende celebraties, op de tv shows altijd weer die bekende koppen. Je moet wel doordouwen als je een paar seconden aandacht van een uitgever of een producer wilt veroveren als je niet al tevoren hier en daar opviel met je exhibitionisme. Maar in sommige gevallen heb ik begrip, voor producenten en uitgevers als zij menen zich te moeten verschansen in hun ivoren torens: "Over formats wordt niet gediscussieerd: don't call us, we call you". "Over acceptatie van uw manuscript wordt niet gecorrespondeerd, binnen enkele maanden zult u over ons besluit worden ingelicht, dat oordeel is definitief". Ze moeten wel, ze krijgen te maken met miskende genieën die hen met hel en verdoemenis uitschelden, die met fysiek geweld dreigen, als ze het lef hadden te weigeren. Want als het aan de brutalen ligt behoort ze de héle wereld toe. © John Zwart - 3 december 2008

Olumpiese Erika © Copyright cartoon Siegfried Woldhek 2002



24 november - Kafka komt steeds dichterbij. Twintig jaar geleden runde ik een klein bedrijfje dat toelevering deed aan de elektronische industrie (ja die hadden we toen nog). Voor incidentele klusjes leek het handig om zelf over een eigen metaalbewerkingmachientje te beschikken. Geen nieuw, het meest zou het ding toch maar ongebruikt in een hoekje staan. Ik vond een adres in de advertenties van een Industrie magazine op de leestafel van de Kamer van Koophandel, met bijbehorende antwoord- kaart. De machine die ik aanschafte is intussen allang, via de schroothandel, omgesmolten aan 'n nieuw leven begonnen. Maar het Industriemagazine dat mij sinds die historische dag in haar adressenbestand voor gratis verspreiding opnam, laat onverdroten al twintig jaar lang telkens het nieuwe maandelijks nummer in mijn brievenbus ploffen. Alles heb ik geprobeerd, opgebeld: 'stuur mij alsjeblieft geen blad meer, het kost u maar zinloos besteed geld dat recht in de oud-papierbak belandt', tot, radicaler: sticker erop 'ongewenste post, retour afzender' en dan ongefrankeerd weer in de (toen nog rode PTT) bus. Niets hielp, inmiddels heb ik zeker 'n kleine bestelbus vol drukwerk in de recycling gegooid, na eerst nog de moeite te moeten doen de plastic hoesjes eraf te scheuren... Ja, dat is de gemakzucht van de commercie, zult u zeggen, liefst zoveel mogelijk adressen beschieten, het gaat alleen om het kleine percentage waarop wordt gescoord. Zoiets als papieren "spam" dus. Maar het is niet alleen de commercie die ons tot wanhoop brengt. Wat dacht u dan van onze Belastingdienst? Die Dienst die u niets vriendelijk vraagt maar altijd roept van "u moet dit" en "u moet dat" Ik betaalde maandelijks loonbelasting via de Postbank. Toen er steeds meer ontvangsten binnenkwamen via ABN-Amro en bijna geen geld meer op de Postbank, begon ik de loonbelasting vanaf ABN-Amro te betalen. De Belastingdienst bleef acceptgiro's sturen met erop voorgedrukt het postbanknummer. Lastig, dan moet je steeds een aparte overschrijving doen met daarop vermeld al die ingewikkelde letters en cijfercombinaties die de Dienst nodig heeft om de betaling te kunnen verwerken. Maar op zekere dag gloorde er hoop. De Dienst stuurde een brief vermeldend het nummer waarop - volgens hun gegevens - de transacties gewoonlijk plaatsvinden. Verkeerd nummer dus. Máár als het nummer foutief was of inmiddels gewijzigd kon je het juiste nummer invullen en de brief in een antwoordomslag terugsturen.	Hiep hiep hoera, hier ging een communicatiedeurtje open! Helaas, helaas, er veranderde niets. Ik wees De Dienst via het "callcentre" (ja De Dienst is met zijn tijd meegegaan en heeft alle interne doorkies- nummers effectief afgeschermd) op de gewijzigde bankrekening. Het zou worden doorgegeven. Maanden gingen voorbij en er veranderde nog steeds niets. Bij een bezoek aan het plaatselijk filiaal van ABN- Amro (dat toen nog niet opgeheven was) werd ik vriendelijk geadviseerd door de baliemedewerkster. "U kunt gewoon de acceptgiroformulieren gebruiken hoor meneer. Als u het rekeningnummer met 'n correctie- strookje afplakt en uw rekeningnummer bij ons invult wordt hij gewoon verwerkt". Het ging goed zo, de Belastingdienst davert toch alleen maar door op een eenmaal ingeslagen verkeerd spoor, geleid door blinde volautomatische computers. Maar nadat meneer Rijkmans Groenink met gevulde zakken de deuren van de verkwanselde Bank achter zich sloot ging het mis. De betalings- opdracht, reeds een week voor einddatum ingeleverd, bleek niet op tijd verricht. Op de maandwisseling viel een envelop van De Bank in de bus waarin een standaardbrief met fotokopie van het acceptformulier. De brief meldde dat "uit veiligheidsoverwegingen" het personeel niet gerechtigd is om opdrachten waarin wijzigingen zijn aangebracht te verwerken. Aanbeveling: internetbankieren! Blijkbaar treft deze nieuwe maatregel óók als rekeningnummer en de (niet gewijzigde) naam van de rekeninghouder met elkaar overeenkomen. Het is nou eenmaal moeilijk om een computer álle kunstjes te leren. Zo geeft ABN-Amro nieuwe actualiteit aan het oude Britse gezegde: "Penny-wise but pound-foolish" Natuurlijk werkte de navordering en boeteoplegging van de Belasting- dienst perfect. Onlangs viel wéér eens iets in de bus. Afkomstig van het Ministerie van Volksgezondheid. Dat er een algemeen landelijk Elektronisch Patiënten Dossier komt. Dat al mijn medische gegevens gekoppeld toegankelijk maakt voor veilig en efficiënt behandelen en verstrekken van geneesmiddelen. U mag bezwaar maken.. maar wie zwijgt stemt toe! Ja ja, veilig en efficiënt.. zo onnozel zijn we toch niet! © John Zwart - november 2008




*20 novembre - un message provocant à nos lecteurs -*
Il pleure dans mon coeur Il pleure dans mon coeur Comme il pleut sur la ville Quelle est cette langueur Qui pénètre mon coeur ? Ô bruit doux de la pluie Par terre et sur les toits ! Pour un coeur qui s'ennuie, Ô le chant de la pluie ! Il pleure sans raison Dans ce coeur qui s'écoeure Quoi ! nulle trahison ?.. Ce deuil est sans raison. C'est bien la pire peine De ne savoir pourquoi Sans amour et sans haine Mon coeur a tant de peine ! Paul Verlaine (1844-1896)	Beste dichters, lezers, Het thema voor de komende, waarschijnlijk weer niet winterse, wintermaanden wordt "regen". Het ultieme regengedicht ooit geschreven is wel het hiernaast gepubliceerde gedicht van Paul Verlaine. Wij weten dat er heel wat van onze dichters/deelnemers zich ook regelmatig bezighouden met het vertalen van poëzie. Het lijkt ons interessant om te zien hoe lezers het beroemde gedicht van Verlaine in het Nederlands laten klinken. Wij dagen u hiertoe bij deze uit. Na 19 december, de uiterste inzenddatum, plaatsen we de ontvangen resultaten op de site. We zijn benieuwd! Redactie Hernehim Cultuur



16 november - geen wereldnieuws - quand il est mort, le poète... Het is geen wereldnieuws maar in onze kringen zijn er velen die hem kenden. Bijvoorbeeld van Dichterscafé Eijlders, dat deze zondagmiddag weer met open deuren staat. . Fries de Vries is plotseling, "in het harnas" pleegt men dan te zeggen, overleden. Morgen wordt hij op Zorgvlied begraven. Met respect, Redactie Hernehim Cultuur	BIJNA NABIJ BIJNA (voor wie de zorg vliede) Er komt een tijd dat de zon verbleekt, de wind Gaat liggen en de dagen worden afgeteld, Het aloude evenwicht tot slot hersteld, Het kind werd oud, de grijsaard wordt weer kind. Ik weet geen begin, ik weet geen einde, Hier te zijn was me een lief simpel ding, Leven was een lentezucht, een stille rimpeling In het koele meer, een diepe zucht van ver en heinde. Ik heb geen berouw, ik heb geen schuld, Liefde – zoet is het minnen – had een duurzaam geduld Met mij, doch zo er geen plek is, hier ver vandaan, Waar we elkaar ontmoeten en elkaar verstaan, Breng mij naar de laatste plaats, achteraan in de rij, Bescherm me, en nabij bijna, wees mij nabij, zeer nabij. © Fries de Vries




*7 november - de senryu die het cynisme voorbijgaat* 4 november de donkere man swingt door vuilwitte deuren cynisme voorbij © Loes Essen	The White House Christmas Card



5 november - "Als je wint, heb je vrienden, rijen dik, echte vrienden..." Eindelijk is het dan zover. Ze hebben ons wel erg lang bezig gehouden deze keer. De media werden het maar niet moe. Wij wel, of jij niet soms? Nog nooit zoveel maanden zovéél van hetzelfde moeten horen en aanzien. Af en toe een strategische 'opleuker' tussendoor. Obama die verkeerde vrienden heeft gehad, Palin's tienerdochter ongehuwd bezwangerd door haar vriendje. Zijn dat feiten die er toe doen als het de toekomst van de 'States' of de wereld betreft? "So what" zou ik dan zeggen, was ik Amerikaan. "Kom maar eens op met beleids voornemens. Hoe gaat het worden met internationaal gedeelde verantwoordelijkheid voor de wereld, waaraan moeten we denken bij de ramkoers waarop we zitten met natuur en milieu, met de kloof tussen arm en rijk. Komen er haarscheuren in de macht van de gevestigde politieke lobby's? Maar ik ben geen Amerikaan, hoewel ik ontelbare voetstappen in dat immense land deed, er zelfs een aantal jaren voor werkte. Ik heb een haat-liefde houding tegenover dat land. Een land en volk van enorme strijdigheden. Van waaruit de wereld overspoeld werd met de zoetste, romantische popmuziek die uit de gevoeligste zielen lijkt voort te vloeien, maar waar je het alleen redden kunt als je keihard bent en uitgerust met gepantserde ellebogen. Als ze je zien zitten als 'role-model' en je bent op het juiste moment op de juiste plek word je een 'marketing-product' en kan je roem 'overnight countrywide' opbruisen. We zagen in een half jaar een donkere man Barrack vanuit 'who the hell is this Obama', oprijzen tot een 'President to be'. Dankzij zijn acteurs- talent, zijn 'flux de bouche', zijn gigantische campagneteam en niet in de laatste plaats een flinke dosis geluk.	Waarom mag Barrack Obama er nu op rekenen door een zaaltje vol kiesmannen tot de President van de Verenigde Staten te worden gekozen? Als ik heel cynisch ben zou ik zeggen: omdat hij een lieve kleinzoon is, die van zijn oma houdt en dat die oma op het juiste moment haar heup brak. Alle oma's en moeders vertederde en zo ook de zwarte vrouwen naar het stemlokaal bracht die nooit eerder hun stem uitbrachten. En omdat de kredietcrisis op het juiste moment uitbarstte. De Sates hebben altijd geleefd vanuit 'live now, pay later', op de pof dus. Het land is net zo feitelijk failliet als IJsland, maar door de complexiteit en de omvang treedt het nog niet zo duidelijk aan het licht. Als het nu McCain was geweest, het had niet zoveel uitgemaakt, de bloedende slagader naar het militaire Irak-avontuur moet gestelpt. Na de rest van de wereld zijn nu ook de meeste Amerikanen het zat en hebben het daarom helemaal gehad met George Dubbeljoe, die alleen maar poogt met getrokken geweer de wereld naar zijn hand te zetten. De marketeers van Obama hebben het goed gezien, niet de terugtrekking uit Irak hebben ze als reclame gebruikt, maar simpelweg het woord "change". En daar zijn zóveel mensen in dat land die graag iets willen zien veranderen, zoals: je niet langer te pletter hoeven te werken voor simpelweg een gewoon bestaan, zoals: niet tot de liefdadigheid te vervallen als je gezondheid het laat afweten. De euforie is groot. Vanzelfsprekend onder de zwarte en gekleurde Amerikanen die terecht hopen nu eindelijk voor vol te worden aangezien. Gaat Obama het redden? Toen John F Kennedy president werd heb ik ook euforie gezien, van heel nabij toen. En de verwachtingen na de electie van Bill -Saxophone- Clinton waren ook zeer hoog. Ik hoop voor Barrack dat er geen gek met een huntinggun, of een maanzieke stagière, op zijn pad komt. "The enemy never sleeps". En dan zullen we over vier jaar kijken of "change" toch niet gewoon "kleingeld" betekende... © John Newswatcher - 5 november 2008

Selling CHANGE !


30 oktober - Op alles voorbereid - Ze zijn er beslist nog onder u lezers, mensen met herinneringen aan die grimmige jaren vijftig, toen het bevrijdingsgevoel werd verdrongen door een achtergrond van dreiging met alwéér een oorlog. Erger nog dan die in 1945 was geëindigd - wat onvoorstelbaar leek. Europa weer een slagveld, een krachtmeting tussen oost en west, nu de USSR tegenover de USA, over onze hoofden heen. We hadden de beelden van de gigantische paddenstoel- wolken gezien, waarmee de capitulatie van Japan was afgedwongen.. Wat zou er van ons worden als zulke wapens werden gebruikt? Een organisatie werd in het leven geroepen: de Bescherming Bevolking. Een soort 'dad's army' die over ons ging waken, voor wie uitkijktorens werden gebouwd en die ons lessen gaf in zelfbescherming. De veiligste plek bij luchtalarm was schuilen onder de trap, herinner ik mij nog, in de kelder -als je die had- moest je een overlevingsvoorraad aanleggen. Blikvoer en niet vergeten er een blikopener bij te leggen! Erg serieus hebben wij het nooit genomen, herinner ik mij.óók. We hadden een bergkast onder de trap, daar lagen altijd wel wat conserven in, daarmee hadden we aan het pamflet aan de binnenkant van de deur voldaan. Maar mijn oom had een hele doos vol wittekat batterijen bemachtigd en met een zaklamp aan zijn overlevingspakket toegevoegd. Een jaar later hadden we een korte stroomstoring. "Maar wij hebben licht!," riep hij triomfantelijk.	Hij schoof een viertal van de wit uitgeslagen cellen in zijn zaklamp en duwde vol vertrouwen het schuifschakelaartje op 'aan'. Het bleef duister, nog niet eens een 'gloeiende spijker'. Wat moesten we lachen... Welke gezichten hebben onze grootste levensbedreigingen vandaag? Als het klimaat versneld blijft veranderen komt 1953 weer in zicht, weer het water aan de lippen. Als in dat historisch jaar, waarin 'dad's army' de mensen in zuidwest Nederland niet kon beschermen. Omdat ze op de uitkijk stonden voor naderende Russische vliegtuigen, die nooit kwamen. Nu al brengen NOx en fijnstof jaarlijks vele duizenden mensen vroeg- tijdig in hun graf. Verkeersgeweld slaat onverwacht en gewelddadig toe. Medische missers kosten ook minstens evenveel slachtoffers. Meer werk dan de Balkenende ministeries aankunnen. De oplossing? Terug in de tijd, terug naar de 'dad's army' strategie. Guusje Ter Horst weet wat goed voor ons is! Noodpakketten. En daar moet niet lacherig over worden gedaan, zegt ze met ernstige blik. Vandaag overhandigde zij symbolisch de eerste drie pakketten aan enkele van haar ambtenaren. Het is te hopen dat ze de batterijen er meteen uithalen, dan hebben ze er nog wat aan.. © John Newswatcher. 30 oktober 2008
	Guusje ter Horst, ons nieuwe haringmeisje


*18 oktober - Poppenkast -* Meneer Dubbeljoe vergadert met meneer sar-cosy en nog een paar anderen. Ze gaan overleggen óf en hóe ze een beetje greep kunnen krijgen op de uit de hand gelopen perversiteit in de kapitalistische structuren. Alles moet helemaal op de schop, vindt meneer sar-cosy, die ook al zo bedreven is in het verwisselen van de dames die hij zijn bed in sleept. Maar dubbeljoe is er helemaal tegen - feitelijk is hij allang geen president meer, hij speelt zijn persoonlijke naspel. Zij, die er het meest van hebben geprofiteerd om hem met enige slimmigheid nog een keer in het ovale kantoortje te manoeuvreren, willen helemáál niets weten van radicale verandering, dus dubbeljoe ook niet. Wij zijn in Europa al aardig meegesleurd in de lijfstijl die dubbeljoe verbeten exporteert. Er is één verschil. wij geloven niet in het klatergoud van 'the american dream', wij zien meer heil in 'n bestaan met wat sociale zekerheden voor iederéén. We hechten aan een beschaafd vangnet voor mensen die hun baan kwijtraken door fusie of faillissement - dat liever in plaats van de louche belofte van onbegrensde verrijking als we het eenmaal tot bovenbaas hebben geschopt. Helaas valt het niet te ontkennen dat er ook hier droomaanbidders zijn, lieden die zich vaardig omhoog elleboogden. Het lukte hen tot voor kort zich te rechtvaardigen door te wijzen op de onmételijke wáárde die zij met hun functie vertegenwoordigen. Den Haag monkelde wat, dat er niets aan viel te doen, omdat anders de beste topmensen dreigden naar de VS weg te vloeien. Had ze toch laten gáán! Alle bellenblazerij op één plek geconcentreerd.	Een land dat allang diep in de schulden stak. Een land dat door een mug gestoken werd en als een razende reus om zich heen sloeg, een hele zwerm achter zich aan kreeg, en nu niet aan de gevolgen van die razernij, maar óók nog aan het nietsontziende egoïsme van de 'dreamers' leegbloedt. En toch houdt men vast aan die dromen van superioriteit...? Of zouden ze nu stoppen met de export van lijfstijl? De Hillary Clintonshow heeft een hele tijd de aandacht van de werkelijkheid afgeleid. Maar 't maakt weinig uit wie er als President in het Oval Office terechtkomt, en de invloed van Joe Sixpack is al totaal te verwaarlozen. Wie president wordt is de marionet van wie aan de touwtjes trekt, toch zit iedereen te kijken en te 'pollen' en zet zo feitelijk zichzelf te kijk, al een jaar lang. Wij hier zitten er ook nog maand na maand naar te kijken. En geven ons oordeel alsof wij stemrecht zouden hebben, nog veel onnozeler dus. Te denken dat er dik betaalde mensen zijn die bedachten dat Barack.Obama bij publiek optreden zijn overhemd met omgeslagen manchetten moet dragen - omdat hem dat minstens 15% in de 'polls' zal opbrengen. En te denken dat dit inderdaad zo blijkt te werken! En te denken dat zelfs wij daar dag na dag op de bank naar zitten kijken. Zo krijgen we de illusie dat we deel uitmaken van het grote wereldgebeuren. We kijken naar een loodgieter die geen loodgieter is. We kijken naar de poppenkast, dag, na dag, na dag. © John Newswatcher. voor HC 17 oktober 2008
John McCain does not know much about Iran, he just wants to bomb them ...	I thought this was a well thought out ad. This is something that has bothered me for a while…. given how much McCain’s policies are a logical extension of Bush policies in so many ways, and given the public’s vast disapproval of Bush, how can McCain be faring so well in the polling? Seriously: Are people just that wrapped up in the P.O.W. story? Or, are people just really that scared of a black guy named ‘Obama’? Or, have people just quit even paying attention to what matters in the election (the issues & the policy proposals)? Or, is it a mixture of all of the above? http://www.excons.com Een ander amerikaans commentaar


16 oktober - Ketelmuziek - De meeste mensen zijn zoals ik. Ze drukken geldbedragen uit in euro's en eurocenten. In euro's, als 't om iets duurdere artikelen gaat. En we praten van zoveel dúizend euro als het een auto of 'n huis betreft. Een kleinere groep mensen negeren in 't gesprek de laatste vijf nullen; zij praten over 'vijf' of 'acht' en zeggen er af en toe achtelóós 'ton' achteraan. Maar nu ervaren we dat er ook nog mensen zijn die in een totáal andere wereld leven. Achteloos gaan die met 'billions' en 'trillions' om. Getallen die ik eerst alleen kende uit mijn sterrenkundeboek. Al een poos voordat Wouter Bos met miljarden begon te gooien schreef ik al het een en ander over de leugen van "the american dream", over het grote geld, over grote stappen snel binnenlopen, dát soort zaken. Ik ben ermee gestopt toen de media overkookten, iedereen tetterde opeens voortdurend over 'de crisis'. De zoveelste 'hype' was geboren. Intussen stel ik vast: We praten allang niet meer over die hoofdzaak. Want het focus verschuift van dag tot dag. Ging het eerst over de schande hoe er banken konden omvallen achter de rug van de topbazen die zich met enorme bonusladingen uit de voeten maakten; nu zijn we alweer op een klein zijspoortje terechtgekomen. Zo'n spoortje waarop we ons in dit landje zo thuisvoelen, het aloude spel van het zwartepieten.	Wie heeft onze belastingcenten bij Lehman geparkeerd? Wie heeft er deposito's gedaan op een 'bankie' op Nova Zembla? (sorry: IJsland). Aan de páál, met die ambtenaren! In de verdediging roepen deze: "Wie is verantwoordelijk voor toezicht op de financiële instellingen? Als er niemand riep dat zo'n 'bankie' misschien niet zo 'save' was, wat kan mij als ambtenaar dan worden verweten? Ik deed mijn best, naar beste weten". Het toezicht, in de persoon van Hans Hoogervorst roept: "we moeten nu niet naar het verléden kijken, maar naar de tóekomst". Ja, je roept wel eens wat om je eigen falen te maskeren. In de schaduw van de 'billions' en 'trillions' van het land van de onbegrensde mogelijkheden leerde Wouter snel in een handomdraai met miljarden om te gaan. Na de Fortis-ABN-Amro overname was het verdampte spaartegoed van handige inleggers bij het 'bankie' nog maar pepernotengeld voor hem. Snel worden alle spaarders tot een ton euro gerustgesteld en het ergste rumoer verstomt. Morgen wordt er al niet meer gepraat over geparkeerd belastinggeld in een onbewaakte parking. We zetten ons voor de buis om naar de Barack& Johnshow te kijken in de illusie dat dit het lot van de wereld gaat bepalen. Verwacht het niet, of je zult teleurgesteld worden, dat is allang bepaald. © John Newswatcher - 15 oktober 2008
Wankeling in momentopname	met de autoriteit financiële markten moeten we 't maar doen
Lees een actualiteit spaarvarkengedicht van Wil Melker op Proza Podium

13 oktober - Tachtig en springlevend. - Gisteren werd de 80 jarige Simon Vinkenoog geëerd met de Gouden Speld van de stad Amsterdam. De dichter draagt op niet mis te verstane wijze zijn grote liefde uit voor onze hoofdstad, dan loop je de kans zo'n fraai insigne opgespeld te krijgen door burgemeester Job Cohen. In Amsterdam Noord (ja, ook in 'Noord' gebeurt wel eens iets wat interessant is, al beweren de 'echte' Amsterdammers van niet) werd het eerste exemplaar van het boek 'Vinkenoog Verzameld' van de opmerkelijke Amsterdamse dichter door de burgemeester aan hem aangeboden. Joep Bremers besteedde een jaar lang al zijn tijd om alle archieven van de dichter door te spitten op zoek naar steeds meer poëzie, "telkens doken er weer nieuwe schrijfsels op", zo verklaarde hij. Het nieuwe verzameld werk bevat niet alleen alle gedichten uit de eerdere bundels maar ook alles wat in bladen, tijdschriften, op ansichtkaarten, kalenders enz. werd gepubliceerd. Het resultaat is een dikke pil van 1228 bladzijden die 60 jaar poëzie bevat. Het lijvig boek kreeg al de bijnaam "de Vinkenoog-bijbel".	Burgemeester Cohen sprak toepasselijke woorden: "Waarde Vinkenoog, Hoewel u zich er aanvankelijk met al uw poëtisch vermogen tegen hebt afgezet, zijt gij dan nu toegetreden tot de illustere rij der Tachtigers, die slechts is weggelegd voor de wel zeer sterken. U moet heel gezond hebben geleefd. (Gelach uit het publiek). Graag bied ik u aan het eerste exemplaar van uw verzameld werk. U kent uw eigen werk als geen ander, maar om het zo mooi uitgegeven te zien draagt ongetwijfeld nog meer bij aan 'la joie de se voir imprimé'. En ik neem meteen de gelegenheid te baat u, wegens de unieke manier waarop u uw liefde voor Amsterdam reeds decennia lang weet over te brengen, te berichten dat het gemeente- bestuur heeft besloten u daarvoor de gouden speld van de stad toe te kennen. Ik speld haar u nu graag op." Bericht van ANP en Redactie Hernehim Cultuur 13 oktober 2008 Vinkenoog Verzameld - Uitgeverij Passage - oktober 2008
Simon Vinkenoog Archief Vondelkerk © Foto´s: Edith Ringnalda



9 oktober - De brug - Dé brug is voor mij de Ketelmeerbrug. In dagelijks spraakgebruik verkort tot Ketelbrug. De bewegende klep over de waterscheiding tussen Friesland met de aanhangende Noordoostpolder en de rest van Nederland. Een obstakel waar je -zeker in de zomer- maanden- terdege rekening mee moet houden. Want gáát dat ding omhoog is de druk bereden snelweg A6 bruut afgesloten, met als gevolg binnen de kortste keren 3 tot 4 kilometer file aan beide zijden. En al verloopt tussen het dalen van de afsluitbomen tot het weer omhoog gaan ervan vaak hooguit 7 minuten, het betekent voor de lange afstand- rijder meestal 20 minuten langere reistijd. Het verschil tussen ruim op tijd zijn en tóch nog te laat. Menig automobilist kijkt na het passeren van de afslag Urk met argus- ogen vooruit, richting waarschuwingslichten of ze soms ingeschakeld worden - en slaakt een opgeluchte zucht als ze duister blijven. Want er rijdt veel bedrijfsverkeer over deze weg, van enorme garnalencombinaties van Heijploeg tot aannemerbusjes met beladen aanhangers. Kom je in de file voor de brug tot stilstand, blijf je tot voorbij Lelystad opgesloten in een harmonica van uit- en inzwenkende inhalers. Gisteren, op de terugweg naar "Fryslân". Langs alle wentelende wind- generators van Flevoland reed ik in een wijde boog op de brug af. Op ca. 1 km voor de brug begonnen de roodlichtbakken nerveus te knipperen. Tegelijk gingen de signaleringsbakken boven de weg in bedrijf: 90. Aan mijn rechterhand, aan de vangrail kreeg ik juist de borden '100' in zicht, die ervoor moeten zorgen dat het verkeer uit Dronten veilig kan invoegen. In mijn spiegels zag ik een merkwaardig effect: terwijl ik mijn snelheid van 110 naar 90 liet teruglopen zag ik het achteropkomend verkeer plankgas geven en -mij inhalend- onder de tweede rij signaleringsbakken (70) door, met hoge snelheid de brug bestormen.	De laatste honderd meter voor de slagbomen (50), bracht ik mijn wagen voorzichtig tot stilstand terwijl langzaam de bomen begonnen te dalen. Onderwijl stoven op de linkerbaan nog steeds automobilisten de brug over. Je zal hier maar brugwachter zijn... Moet je proberen om veilig een 'knip' in de verkeersstroom te maken. Alle technische voorzieningen zijn erop berekend, maar het onbesuisd menselijk gedrag maakt er toch nog een onoverzichtelijke gevaarlijke toestand van. Verleden jaar liet een Lelystadse mevrouw zich tussen de bomen in opsluiten. In paniek reed ze achteruit en zo het gat van de zich openende brug in. De brugwachter stond onlangs terecht, aanklacht: 'dood door schuld'. Heeft hij de auto gezien, of heeft hij die niet gezien? Zette hij het brugmechanisme in werking zonder goed te hebben gekeken of de klep vrij was? Zestig uren taakstraf eist de officier. Weinig voor 'dood door schuld', maar onterecht voor een ongewild slachtoffer van roekeloos rijgedrag. In het verleden was het vervoer over water het belangrijkste. Zeevaart, visserij, beurtvaart en trekschuiten, daar lééfden de lage landen van. Als er een klapbrug over een waterweg werd gelegd kreeg het verkeer te water absolute voorrang. De koets en de boer te paard moesten maar even wachten. We leven twee eeuwen verder. De Brienenoordbrug werd in 1965 over de Maas gebouwd, mét een beweegbare klep om de stroomopwaarts liggende scheepswerven niet van de zee af te sluiten. Ik was er blij om en genoot van het indrukwekkend mechanisme wanneer ik met een nieuw zeeschip er vanaf Bolnes doorheen voer. Zeeschepen komen maar heel zelden in Kampen. Alle binnenscheep- vaart kan de Ketelbrug zonder hinder passeren. Het is alleen voor enkele zeiljachten, of een bruine plezierboot met staande mast, dat de klep omhoog moet. Hoge kosten voor Rijkswaterstaat bij aanleg, bediening en onderhoud voor een luxe doel. Frustratie voor ontembaar autoverkeer. Misschien voortaan uitsluitend draaien in de nacht? © John Zwart - oktober 2008
Ketelmeer met de brug in de A6 die doorvaart verleent voor pleziervaarders.


6 oktober - Eeuwige sneeuw - Even wat anders hoor. Niks crisis, niks spaargeld in nood, niks pensioenen aangetast, niks koopkracht in de min en recessie in de maak Vandaag heb ik mijn gedachten eens wat verder laten dwalen dan de dingen waar de luidsprekers van uitpuilen, de beeldschermen van bol staan. Mijn mijmeringen gingen naar Mars. Naar de rode planeet waar volgens de sciencefiction auteurs de groene mannetjes vandaan komen. Er zijn steeds meer dingen bekend geworden over Mars. Er waaien zand en stofstormen zoals we die op aarde kennen van de Sahara. Er zijn overtuigende tekens ontdekt dat onder de oppervlakte - wellicht ook geabsorbeerd in gesteenten - er water aanwezig is. En uit analyse van de stof, die wordt aangetroffen op grote vlakten, blijkt er een grote overeenkomst met het materiaal dat overblijft wanneer ons aardse zeewater opdroogt. Nadat al zulke feiten op mij hebben ingewerkt komt een heldere gedachte bij me op: Als wij naar Mars kijken, dan kijken we naar onze aardse toekomst! Al maken we ons vandaag druk over klimaatveranderingen, stijging van de zeespiegel, het zijn allemaal korte termijnprocessen. De aarde heeft veranderingen doorleefd, waarbij een temperatuurverschuiving van 4 of 5 graden Celsius, zeespiegelstijging van 3 of 4 meter, marginaal zijn. De aarde heeft heel wat méér meegemaakt. Tijden dat het veel en veel kouder was, we kunnen de bewijzen zien in de achtergebleven gletschermorenen.	Maar zo is het ook veel en véél warmer geweest, nergens was nog een stukje ijs te bekennen en tropische gewassen groeiden welig op ondenkbare plekken. De zon heeft blijkbaar enorme variatie in activiteit gekend. Dan is het toch een logische gedachte dat in sommige perioden er volop stromend water, zeeën en bijbehorend leven op Mars is geweest. Maar de omstandigheden veranderden, het stromende water verdween, het leven ging dood. Als er al groene mannetjes waren dan lieten ze het leven lang voordat de eerste Neanderthaler op aarde nog geboren moest worden. We leven op een ruimteschip dat eens voor leven uitgeput raakt, zoals Mars ooit uitgeput raakte. Wij kunnen nog een tijd voort, maar niet oneindig en om ons eraan te herinneren is het misschien goed af en toe naar Mars te kijken. Ik las dat het nu en dan sneeuwt boven Mars. Vlokken ontstaan in de Mars-atmosfeer maar bereiken het oppervlak niet, al vallende verdampen ze weer. Sneeuw die je ziet vallen, die al vallende verdwijnt, het lijkt me een fascinerend gezicht. Maar op Mars is er niemand om te kijken. Ook de aarde zal nog bestaan als we geen nazaten meer hebben die de sneeuw boven de aarde zien vallen die haar niet meer bedekken zal. Als ik merk dat de mensen zich weer vreselijk opwinden over de waan van de dag, sla ik voortaan mijn blik omhoog. Naar Mars, ons memento mori. © John Zwart, 6 oktober 2008.



1 oktober - Chaos - Dit gaat een beetje chaotisch stukje worden. Ik kan er niets aan doen want ik ervaar de wereld als chaotisch. Dat komt door de communicatie industrie en hen die haar berijden. Mijn eerste beroep was in de (tele)communicatie. Niet alleen ik, maar ook algemeen beschouwde men de betere en snellere uitwisseling door radio en telex als zegenrijk Intussen is de wereld overspoeld met miljoenen ongerichte zowel als doelgerichte informatie uitzaaiers. Ik gebruik hier bewust dit algemene en subtiele woord uit de Zuid-Afrikaanse taal. We worden op al onze gangen gevolgd door omroepsystemen, reclamejingles, tromgeroffel dat aandacht vraagt voor 'informatie van de overheid', bewegende beeldpanelen overal in de openbare ruimte, rinkelende, piepende en knorrende mobieltjes die en passant foto's en filmpjes opnemen, die luttele seconden later zich aan de wereld opdringen via de internet- beeldschermen. Dit alles even zovele pogingen tot gedrags- beïnvloeding. Een 'scoop' op de tv levert binnen 24 uur een spoeddebat op van onze camerageile 'volksvertegenwoordigers'. De vraag dringt zich in dit decennium steeds vaker aan me op: Leven we in 'n georganiseerde wereld, of leven we in ongecoördineerde chaos? De nieuwste communicatietechnieken maken het mogelijk dat onvoorstelbare hoeveelheden virtueel flitskapitaal als in een centrifuge rond de wereld suizen. Is dat nog een zegen of was dat juist de voorwaarde om ongekende schandalige windhandel te faciliteren, zoals het in de tijd van de tikkertape niet voor mogelijk werd gehouden?	Als je het nieuws observeert zie je voortdurend elkaar tegen werkende processen met zeer ongewenste effecten als resultaat. Nieuws flitst net zo hard als in de wind gaande speculanten. Het ene moment moeten we elke scheet die McCain en Obama laten als cruciaal voor ons aller voortbestaan ondergaan, het volgende wordt het armageddon aangekondigd: zodra de deeltjesversneller van het CERN in Geneve wordt ingeschakeld zal onze aarde in een alles verzwelgend zwart gat vergaan. Even waanzinnige non-informatie als toen tegen de millenniumwisseling het definitieve einde van alle computer- systemen werd voorspeld. Maar dan vallen de hypotheekbanken in Amerika onderste- boven, en dat gebeurt wél echt. Een effect dat door de Amerikanen zelf werd veroorzaakt en effectiever lijkt om de wereld op haar funderingen te schudden dan de Al-Caida kon bereiken met het omvervliegen van een stel tweelingtorens in NYC. Een nieuwe kans voor de al bijna vergeten George Bush om zich toch nog als redder van de natie in de geschiedenis boekjes te schrijven. Met een vingerknip wordt de ideologie van 'free enterprise' omgezet naar staatscontrole, maar wel ten koste van 700 miljard dollar uit de zakken van de belastingbetaler. Wankelende waaghals Fortis profiteert: Leterme, Balkenende en Bos werden het nog nooit zo snel met elkaar eens. Herstel van vertrouwen, dat is het allergrootst belang. Een hoog doel tegen een hoge prijs - te hoog, denk ik. Want het doel wordt nooit bereikt, zolang daders de lachende derde zijn... 'banker nor broker' géén krijgt nog mijn vertrouwen. © John Newswatcher, voor Hernehim Cultuur - 30 sept 2008
CERN Geneve Supercentrifuge, het gat waarin de wereld zou vergaan. © Foto: Elsevier 8 sept.'08


27 september - Kredietcrisis - Kredietcrisis De angstwolf is weer uit zijn hol gekomen en raast in grijze tonen door het land, wijsheid verliest het van paniek, waar in een gure herfstwind banken vallen, verpletterend de bankvazallen, die geld toch zagen als roulettevoer. En door het luchtruim vliegen loze paperassen beloftes met de zure nasmaak van bedrog, een log machien wil repareren wat onherroepelijk ten onder gaat. Gepraat klinkt nog uit holle kelen van even zovele politici. Er klinken schoten in de nacht, verdacht is iedereen, die zonder huis zich weerloos weet en echt ontheemd. Lachsalvo’s na lege banksaldo’s. Maar ook die storm gaat liggen, voorbij de hebzucht van het ongezond verstand en ergens vindt een kinderhand de laatste eurocent. Dan valt er stilte in. Een nieuw begin. © Karel Wasch	Gastdichter: © Karel Wasch 24.09.08 Dichter op het nieuws Dit is de dag Bezoek ook zijn Persoonlijke Pagina op HC
Sep 27, 2008 - San Francisco Herald - The Bank of America Corporation this morning agreed to buy tottering mortgage giant Countrywide Financial Corp. (CFC) in a $4 billion all-stock deal, a move that could build a bulwark against the mortgage-default crisis by protecting one of its biggest casualties from collapse....


23 september - De rekening - Al een paar maal schreef ik erover. Maar ik had niet gedacht dat ik de ongemakkelijke waarheid zich zo overduidelijk zou zien openbaren. Want nu kan iedereen het zien: "The American Dream" bestaat niet. Heeft nooit bestaan. Wat er wel bestaat kreeg de potentie van een nachtmerrie. In de illusie van het maatschappijmodel van de onbegrensde mogelijkheden lag in principe voor iedereen de weg van krantenjongen/ meisje naar multimiljonair open. Het tegenovergestelde van "wie voor een dubbeltje geboren is, wordt toch nooit een kwartje" van het land van Louis Davids en van Kniertje, die aan den lijve ondervond dat rijke winst op vis toen óók al duur betaald werd. Voor elk verrijkingsproces zou langdurig en hard moeten worden gewerkt en dat verloopt dus traag. Maar snelle rijkdom is sexy. "Money for nothing and chicks for free" Dat wordt alleen bereikt ten koste van anderen. The American Dream heeft altijd ruim baan gegeven aan ongelijkheid. Door de loop der tijd aan slavernij, aan milieuvervuiling, aan onderbetaling van arbeiders, via opportunisme, tot corruptie, speculatie, malafide hedge-funds, flitskapitaal en beursmanipulatie.	Nu staan niet alleen de lelijkste dochters van 'free enterprise' vol in het spotlicht. De "greed" ging zich overal te buiten. In de sfeer waarin alles mogelijk zou moeten zijn, moet je verbergen dat jou dat nog niet is gelukt. Geen probleem in 'free enterprise': "Live now and pay later!" deed de Amerikaanse burger al decennia op de pof leven, waardoor geld wat hij/zij zou kunnen sparen steeds maar doorstroomt naar de financiers. Zo vervaagt bij iedereen de grens tussen financiële strategie en pokerspel. Aan de top het pokeren met miljarden. Voordat de droom bleek een zeepbel te zijn raakte Europa ook al besmet. Een overheid die controlerend werkt werd door ondernemers alleen maar als hinderlijk beschouwd. De vrije marktideologie zou Nederland veel welvarender maken, geen eisenpakketten. hooguit convenanten en ook semi-overheidsbedrijven presteren beter nadat ze zijn geprivatiseerd. En nu het resultaat: "De service wordt minder en de directeur verdient tien keer zoveel". Zo vatte Maarten van Rossem het vandaag voor ons samen... © John Newswatcher. 23 september 2008



*17 september 2008 - Algemene beschouwingen* Zo'n gevoel van moedeloosheid, van uitzichtloosheid, van kwaadheid, maar vooral van afkeer, van minachting, een haast beschamende maar onbedwingbaar diepe minachting vanwege zoveel onbenul., kent u dat? Heeft u dat ook de laatste tijd? Zo'n gevoel van: wat zijn wij toch een chronisch misnoegd, zeikerig, verongelijkt, haatdragend, verontwaardigd, bangelijk, kleinzielig, pietluttig, ontevreden, onverdraagzaam en bekrompen volkje geworden. Een hysterisch volkje bovendien, dat zich stelselmatig tekort gedaan voelt. En als je niet oppast ga je nog geloven dat je erbij hoort. Dat iedereen zo is en jij dus ook. Dat zou pas erg zijn. Tot zover mijn Algemene Beschouwingen. © Arnoud de Jong	(Toen de krant het embargo schond) .... We wéten nu dus al van zuur en zoet En waar het kabinet voor gaat en staat Dus waar het dinsdag enkel nog om gaat Wie draagt op het bordes de malste hoed ... Frits Criens Alle hoedjes vanaf 17 september van dichtbij te bekijken in het Museum Escher in het Paleis, Den Haag.
Zie het van de zonzij Arnoud: Rita is al bijna afgeserveerd, daar kunnen we trots op zijn. Lach maar om de hoedjes! (Red.)


*14 september 2008 -* Het reisbureau dat Ministerie van Defensie heet ver van huis in camouflagepakken niets te beschermen aan de grens van je land of in de straat waar je woont twaalf uur vliegen om in het niets tussen bermbommen en boobytraps waarden te verdedigen aangereikt door politici op dolle dinsdagen as woensdagen witte donderdagen goede en slechte vrijdagen ben je in gedachten thuis het leven laten in een land waar je tien jaar geleden nog nooit van had gehoord is een verdriet dat hoewel gedeeld met anderen nooit een halve smart zal worden © Hans Wap	Gastdichter: © Hans Wap 13.09.08 Dichter op het nieuws Dit is de dag Bezoek ook zijn WAPsite
	Voor wie of wat Nederlandse militairen hun leven ook wagen, het einde van hun sneuvelen is nog niet in zicht. Tot 2010 zullen zij vechten in Uruzgan. Sinds 2004 zijn de Taliban elke zomer sterker gebleken. Niet alleen in getal; afgelopen zomer bleken ze ook beter getraind en bewapend dan voorheen. Het aantal zelfmoord- en ied-aanslagen, tezamen verantwoordelijk voor de meeste van de zeventien Nederlandse gevechtsdoden, neemt toe. De dodelijkste ied’s worden tegenwoordig niet meer in Irak gevonden, maar in Afghanistan. De Groene Amsterdammer (citaat)


*11 september - De wet van de communicerende vaten.* (Of: "Nederland tegen terrorisme", of "Exhibitionisme verplicht") - De regering Balkenende III (of was het nou IV?) kondigt aan het bedrijfsleven te gaan verblijden met 1 miljard besparingen op administratieve kosten. Gaat het bedrijfsleven nu een rondedansje maken? Ach, de één is de ander niet, en zo is het natuurlijk ook met het "bedrijfsleven". Onder de kreet "Verbetering Dienstverlening Overheid" heeft Economische Zaken een nieuwe wet uitgevaardigd, namelijk de nieuwe Handelsregisterwet welke onlangs in werking trad. Daarmee zijn nu zonder uitzondering alle ondernemingen en rechtspersonen in Nederland wettelijk verplicht tot inschrijving in het Handelsregister. Van straatventer tot notaris, van kerkgemeente tot vereniging van eigenaren, voor iedereen geldt die registratieplicht. Ook alle vrije beroepsbeoefenaren ineens verdwenen. Zo stelt de overheid zich in staat tot betere dienstverlening (zegt de minister). Ongeveer 300.000 tot nu toe gevrijwaarde personen moeten formulieren gaan invullen voor hun registratie tegen 27 euro leges, en verplichten zich voortaan tot een jaarlijkse bijdrage om ook mee te gaan helpen de bureaucratie van de Kamer van Koophandel overeind te houden. Dat zijn in elk geval zo al enkele tientallen miljoenen verhoging van administratieve kosten, door toedoen van de overheid. Hoe kunnen we dit rijmen met de met veel poeha aangekondigde administratieve megabesparing? Worden deze miljoenen wellicht niet meegerekend in Den Haag, immers het betreft de Kamer van Koophandel en dat is geen echte overheid. Wat is die Kamer dan wel? Een stuk semi-eigenstandige bureau- cratie waarvan alleen het middelgrote en grote bedrijfsleven vruchten plukt en waaraan 'de kleintjes' alleen schatplichtig zijn. Met als belangrijke bijkomstigheid dat het een mooi gereedschap in handen van 'Den Haag' is om de greep op de burger te versterken.	Alles moet naadloos geregistreerd: van je medicijn tot gebruik van openbaar vervoer. Van gsm-contact tot vingerafdruk, van irisscan tot DNA-profiel. Wie niet meedoet wordt veroordeeld tot een onzichtbaar illegaal verblijf in een hol onder de grond. Onder de drogreden van "Verbetering van de dienstverlening van de overheid" wordt er almaar verder uitgebouwd aan een fijnmazig net van registratieplichten. Zo is het ook met het Handelsregister. Dat gaat deel uitmaken van het "stelsel basisregistraties". Dus met één druk op de knop is het vooral de overheid die straks wil en kán zien wat alle relevante en minder relevante gegevens van iemand zijn en wat die persoon van dag tot dag en van uur tot uur uitvoert. Met de aankondiging van een besparing werd wéér een stap richting Kafka gesmeerd door de Tweede Kamer gejast. Dankzij de lapzwansen wordt in Nederland straks exhibitionisme verplicht, en je moet er zélf nog fiks voor betalen! Maar ja de spotjes, met die mevrouw die voor apotheker speelt en ons over haar rinkelende belletjes spreekt als 'n klant 3 liter alcohol bestelt, die moeten ook betaald... Onbegrensde mogelijkheden van supercomputers maken een wereld tot realiteit die sinds de ergste goelagdagen in Rusland nog niet eens gekend was. Maar straks moeten we niet alleen de schuld op die Kamerleden gooien, om ons heen wemelt het van schapen die maar blaten: “Ik heb niets te verbergen dus maak ik me nérgens druk over”. Daar maakt Balkenende c.s. gebruik van: sla je slag, zolang het nog altijd lukt zonder gemor. © John Newswatcher - 8 september 2008



8 september - Op bezoek bij Max Lerou - Ik ben niet verder gekomen dan de keuken – een rode tafel in het midden van deze eetkeuken. Prachtige gekleurde stenen op de vloer. 'Dit landschap is onschuldig' zong Bram Vermeulen in mijn hoofd. Ik ben aan de tafel gaan zitten. Echte koffie Pom – honderd graden – niet de automaatjes van tachtig graden hooguit. Het water moet gekookt. Max zette koffie. Liet de koffie doorlopen met kokend water, nam alle rust om ook de koffie zo te maken zoals je koffie aan gasten geeft. Een keuken met mooie dingen. Een ingelijst handgeschreven gedicht van Adriaan Bontebal stond te midden van andere kunst- werken. Waarderende woorden van Max.	Tal van objecten in de keuken waarin ook de computer. Die foto Pom – dat is mijn vader. Dat waren de eerste woorden bij de koffie die Max mij sprak. Een mooie man – een vader. En langzaam tot diep in de ochtend waren er verhalen aan de hand van de dingen in de keuken. Het activisme van verleden tijd. Ook aanwezig. Voor de jaren tachtig discussie hoef je alleen maar naar het keukentje van Max. een tijdsbeeld – bijna een poëtische greep uit een verleden geheel. Het zal u niet verbazen dat we Max gaan terugzien als de jaren tachtig discussie losbarst naar aanleiding van een publicatie die op stapel staat. Die tijd dan echt in het licht en niet op zijn duiventaks. © Pom Wolff - gastblogger. 8 september
Dichter Max Lerou, "activist" geen kamerlid, noch schijtlijster


*4 september - Fout van de creator -* (of 'De Zaak Fred Spijkers' of 'Het Gelijk van de Bovenbazen') Er is een fundamentele fout in de natuur voor wat betreft het verschijnsel mens. In de natuur werkte het systeem van 'survival of the fittest' zonder inmenging van de mens uitstekend. Dit was het geval omdat aan de top van de voedselpiramiden predators staan die nemen wat zij 'nodig' hebben en niet meer dan dat. Maar de mens heeft een karakterfout, in tegenstelling tot de andere levende schepselen is de mens als enige onmatig. De mens heeft iets in zich dat hem steeds verder drijft in zijn onmatigheid, omdat hij naar zichzelf toe zijn onmatigheid rechtvaardigt. Op allerlei aangenomen of bedachte gronden, variërend van goddelijke uitverkorenheid tot de wet van de marktwerking. Daarmee is het hek geheel van de dam.	Onafhankelijk van ideologie en staatsvormen blijkt altijd de sterkste drijfveer van de mens zijn zucht naar macht en bezit. Als die onderdrukt is, is dat alleen tijdelijk, vroeger of later krijgt die de overhand (eerder vroeger dan...). De ware altruïst wordt als regel gekruisigd als dank voor zijn onbaatzuchtigheid, hij is niet nuttig als slippendrager en loopt maar in de weg, en dient dus te worden geëlimineerd. Dat was al ver voor Jezus Christus het geval. Dat er in twee duizend jaar niets veranderde blijkt wel hoe vandaag onze rechtschapen klokkenluiders behandeld worden. Het enige verschil is dat er geen kruisiging of brandstapel meer aan te pas komt. Zo lijkt het beschaafder, maar dat is het natuurlijk niet. © John Zwart



*Campagne Broeikas Kaartje Scoren* we moeten nu niet handelen als politieke kandidaten maar als amerikanen - mc cain terwijl gustav boven de golf van mexico raast en de bewoners van new orleans tussen de reclame door naar het lot van hun huis supermarkt en café kijken veranderen mc cain en bush plots in amerikanen hun republikeinse petten draaien op volle toeren in de wasmasjien de stad is dood de republikeinse conventie ligt aan de beademing zouden de dijken het houden? wie ruimt na de storm in het glas water van de vice president uit alaska de vlaggetjes op? de bewoners van new orleans kunnen niet naar hun werk zouden zij niet? ze kennen de stadions op hun duimpje en hoeven nu eens niet tussen de stretchers en waterflessen door je wilt ertussen zitten om hun emotie te voelen je wilt nederlandse politici zachtjes zien schuifelen en om kaartjes vragen campagne broeikas kaartje scoren campagne broeikas kaartje scoren campagne broeikas kaartje scoren ik vind heel amerika mooi zo mooi dat ik er ziek zou willen worden maar niet allergisch voor de macht ik ben content ik ben een radertje in het geheel ik luister hoe feargal sharkey zingt dat hij veel verhalen hoorde die allemaal over liefde gaan en ik hoor verhalen verhalen die over liefde gaan liefde voor geld campagne broeikas kaartje scoren we moeten bijblijven	Gastdichter: © Tsead Bruinja 01.09.08 Dichter op het nieuws Dit is de dag Bezoek ook zijn site Gustav: de stilte na geen storm JohnN 02.09.08




*31 augustus - Belevingsevent* - Vanmorgen hoorde ik een gesprek op de radio met schrijvercabaretier Jeroen van Merwijk. Inhakend op enige verstoring die gisteravond aan de Piet Heinkade was voorgevallen op de Amsterdamse UITMarkt. Daar waren wat balorig rondlopende schreeuwerige lieden gesignaleerd, een paar ervan waren uitgerust met gettoblasters. Jeroen had een negatief oordeel over het hele fenomeen 'uitmarkt', verleden jaar had hij deelgenomen aan de uitmarkt van Rotterdam met een optreden. "Voor 0 publiek", zei hij, "toen het begon te regenen kwamen mensen met boodschappentassen naar binnen in de tent." (Om te schuilen uiteraard.) "Al die artiesten treden gratis op, dat is helemaal verkeerd, mensen moeten ervoor betalen om het te waarderen. Dat uitmarktpubliek knipt gewoon naar believen een worst af van de streng, en denkt dan: zó dat hebben we ook alweer gezien en gehoord, dáár hoeven we dus niet meer naar toe." Ik ben het niet helemaal eens met de opvatting van Jeroen, er zijn natuurlijk ook veel mensen zoals ik. Die uit het enorme aanbod in het programmaboekje een paar podia aankruisen en daar volop van genieten. Maar zo'n supergrote UITMarkt als die van het megalomane 'Iamsterdam' ontaardt natuurlijk gemakkelijk in een massaal slenter- en hangfeest. Een minderheid die zich met alcohol laat vollopen drukt er dan een koninginnedagstempel op. Er wordt meer geboden dan het publiek waardeert. In de braderiesfeer die zich over alles uitsmeert, zijn niettemin op diverse plaatsen artiesten bezig het beste van zichzelf te geven. Ik ging naar 'Fifteen' waar een miniconcert van een half uur was aangekondigd, te geven door Marzio Scholten, een getalenteerde jonge jazzgitarist, recent afgestudeerd aan het Amsterdams Conservatorium.	Veel mensen bleken eerder naar die locatie te zijn gegaan voor drank en ontmoetingsgezelligheid. Zo'n vijf minuten voor aanvang vond ik een plekje op de traptreden dicht bij het podium. Toen de jonge gitarist zijn solonummer begon streek een stel vlak naast me neer. Tijdens het spelen zaten ze onafgebroken in elkaars oren te brullen, boven drums en bas uit. Na een poosje hield ik het niet meer en toeterde op mijn beurt in het oor van de man "Waarom gaan jullie niet lekker buiten schreeuwen?" Hij was te verbaasd om boos te worden en begon zowaar nu en dan naar de muziek te luisteren. Toch, op het grote terras naast het Muziekgebouw aan het IJ zag het er eerder in de middag bijzonder gezellig uit. Allemaal mensen die heel ontspannen waren, de tijd namen om gewoon van de feestelijke sfeer en de zon te genieten. De UITMarkt zit in de greep van de grote getallen, in 2007 bijna vijfhonderdduizend bezoekers, dit jaar moet de half miljoen fors overschreden worden. Groter is niet altijd beter, sommige evenementen groeien tot hun omvang de kwaliteit in de weg gaat zitten, en dan begint de weg omlaag. In de Centrale Openbare Bibliotheek was er ook een veelheid aan programma-aanbod. Op diverse plekken afwisselend én tegelijkertijd: in het theater, op het muziekplein vierde etage, op het cultuurplein op de tweede. Alles moest meermalen aangekondigd over de tientallen luidsprekers, alsof het spoorinformatie betrof. Temidden van al dit tumult werden er gedichten voorgedragen. Moeilijk om nog op te concentreren met zóveel afleiding. Maar we moeten er maar aan wennen, want ook de bibliotheek is een 'belevingsbibliotheek' geworden. © John Zwart 31 augustus 2008
UITMarkt publiek geniet op IJ-terras © Foto's Hernehim Cultuur	Concert in de Blue Notezaal



*geroomd blits met blaren* en ja daar vloog gister die taart van boven in maarten’s gezicht romig leek-ie even van de kaart meteen verscheen een schim een engelbewaarder wellicht die letters zette in dichters' zin ‘Ik was een links fascist, maar nu ben ik 'geblist' waarna mijn lippenlezer las blister is engels voor een blaar die pas in de kamer echt genas met Femke samen zalig in zee de tachtiger jaren zijn nu klaar althans hij zit er niet meer mee © jos zuijderwijk 21.08.08 gastdichter - Dichters in het Park inspiratieregel: 'ik was een links fascist, maar nu ben ik 'geblist''
Wijnand geta(a)rt
*Reageer*

10 augustus - Mens sana in corpore sano - Plotseling werd me weer heel duidelijk hoe we in dezelfde en gelijktijdig ook in volkomen verschillende werelden leven. Ik bedoel niet: stel -voor de hand liggend- de wereld van de Amsterdamse grachtengordel tegenover -noem maar wat- Kanaleneiland in Utrecht, en ook niet de 21e eeuw van Nederland tegenover die van China. Nee, binnen ons koninkrijk van postzegelformaat leven mensen van vergelijkbare sociale status, met een volkomen tegengestelde perceptie van de werkelijkheid om hen heen. Ik hoorde een gesprek tussen bobo's uit de sportwereld, dat is onontkoombaar in deze O.S.dagen. En er kwamen vergelijkingen aan de orde, de verschillen hoe men in sommige landen met de sport omgaat, en ja, wat er allemaal aan ontbreekt in Nederland. Er werd gesproken over 'kweekvijvers van jong talent voor de topsport' en dat soort zaken en tenslotte was men het roerend eens dat er veel meer aandacht voor de sport moest zijn, dat hier nog 'een taak voor de politiek' lag. Er was een gespreksleider, die binnen dit harmoniemodel meteen maar aannam dat algemene consensus hier voor het grijpen lag. Aan de cineaste Ineke Smits (ja er was ook nog een snuifje cultuur in het panel gemengd) stelde hij de vraag: "vind jij ook dat er te weinig aandacht voor de sport is?" En daar kreeg de grote zwijgende minderheid eindelijk een stem: "Er is veel te véél aandacht voor de sport". Verbazing en onderdrukte verontwaardiging aan de stamtafel! Maar Ineke wijst op Radio 1, de zender waarop deze discussie plaatsvindt. Spaarzame culturele programma's moeten voortdurend plaatsmaken voor grote sport- evenementen; en een regulier geprogrammeerde uitzending die aan de gang is, moet dan ook nog wijken voor 'inbrekende sportflitsen'. "Noem me eens een sportprogramma dat onderbroken wordt voor een 'actuele culturele flits', plaatst ze als voltreffer op de waterlijn,	"Maar 't is toch een nieuws en sportzender", probeert de presentator van dienst de opgelopen averij nog te klaren. Het is verbijsterend. Vele van die mensen, die een aardige boterham verdienen binnen de appendix van de topsport, lijken heel erg op rupsjes nooitgenoeg. Maandenlang bulken de media van het EK voetbal met meteen er achteraan de Tour de France en zonder enige adempauze dook men in de voorbereidingen voor de Olympische Spelen. Dat alles nog overgoten met -niet aflatend- het 'gewone voetbalnieuws'. En dan beweert men met volle overtuiging dat er te weinig aandacht is voor sport. Of bedoelen ze soms stiekem "eigenlijk zou er alleen maar voortdúrend aandacht voor sport moeten zijn"? Topsport is allang big business. Reclamelicenties, sponsorgelden, uitzendrechten, tickets, het gaat allemaal om multimiljoenen. Maar de rupsjes nooitgenoeg willen ook nog meer belastinggeld. Alles onder de dekmantel dat de topsport zo'n goede stimulans is voor de breedtesport, en daarmee voor de volksgezondheid. Een gotspe. Topsport bedrijven is hartstikke óngezond, zelfs zonder dat er bijzondere 'medicaties' aan te pas komen. Medisch is allang bewezen dat het lichaam door het steeds opzoeken van uiterste grenzen, onder extreme trainingsprogramma's sneller verslijt, bovendien wordt het afgetrainde lichaam veel vatbaarder voor infecties. Topsport als voorbeeld voor een gezondere leefstijl van de bevolking in het algemeen is zoiets als het gedrag van Formule 1 coureurs ten voorbeeld te stellen aan de buschauf- feur op de interliner. Laat de topsport zijn eigen broek ophouden, dat kan ze best, en besteed belastinggeld maar aan breedtesport, aan de amateurs. Dan kunnen er miljoenen sportbeoefenaren gezond ouder worden. Zoals ik, terugkijkend op die énige keer dat het lukte, een marathon te volbrengen binnen 3 uur 30 minuten. Nee daarmee kreeg Nederland geen gouden medaille... maar is dat erg? © John Newswatcher 10 aug. 2008

Het spel is uit Het spel is uit. De Spelen zijn gesloten zoals ze ook geopend zijn: met vuurwerk. De strijd tegen het tikken van het uurwerk is weer voorbij, het buskruit is verschoten. Het moet een groot spektakel zijn geweest, een vlekkeloze, blinkende facade van kijk: hoe sterk wij zijn, hoe vastberaden, een demonstratie van de vrije geest. Zelf heb ik er maar weinig van gezien, van dat atletisch kunnen, de precisie. Mijn cel is ver verwijderd van Bejing, een dissident hier heeft geen televisie. Kent u mij nog? Ja, ik was die schavuit die voor die tank ging staan, daar op dat plein. Misschien had ik een sportman kunnen zijn. Het uurwerk zegt: te laat. Het spel is uit. © Rikkert Zuiderveld



*7 augustus - Morgen sta je er gekleurd op* - Op het internet bij Google Earth als het aan hen ligt. Google Earth fotografeert overal straatbeelden zonder vooraf toestemming te vragen, ook in Nederland. "Google reageert dat in de moderne wereld zoiets als absolute privacy niet langer bestaat" Deze zin komt uit een artikel in de Volkskrant, waarin melding wordt gemaakt dat een vloot auto's voor Google Earth in onze steden gedetailleerde foto's maakt van de straten en het straatleven. Voortaan kunt u dus niet onder vermomming vreemdgaan, publiekelijk aan uw edele delen (m/v) krabben of een sigaretje roken op het terras terwijl u thuis volhoudt dat u gestopt bent. De hele wereld kijkt via Google met u mee, tot in lengte van dagen. U zou natuurlijk kunnen tegenwerpen dat er altijd al op straat is gefotografeerd en gefilmd. Ook steeds meer bewakingscamera's leggen uw bewegingen vast zonder dat u dat in de gaten hebt. Maar er is toch een verschil. Bewakingsbeelden mogen maar beperkte tijd worden bewaard. Een 'normale' foto komt doorgaans niet verder dan het album van de toerist of hooguit de krant die morgen weer in de kattenbak ligt. Met wat extra pech staat de foto ergens op internet, maar meestal niet zo prominent dat de hele wereld langskomt.	Bij Google Earth gebeurt dat wél en tot in lengte van dagen. Inmiddels bekend zijn de beelden van dames die argeloos en topless op hun dakterras in Amsterdam Centrum lagen te zonnen. En hoe ver zijn we over tien jaar? Staat Google straks gewoon door de klep van uw brievenbus te fotograferen (aangenomen dat die zich in de voordeur bevindt)? Loert de Google-camera binnenkort onder het wc-deurtje door als u bij Van der Valk eventjes lekker ongestoord denkt te kunnen poepen? Dit is natuurlijk allemaal zwaar overdreven. Dat zou mooi worden zeg! Dat iedereen maar jouw tronie ongevraagd de wereld rondstuurt! Het is net zo overdreven als wanneer je tien jaar geleden voorspelde dat je in 2008 als crimineel op YouTube of Overvallers Gezocht zou staan, als overspannen leraar in de beslotenheid van je eigen klaslokaal werd gefilmd en op de Dumpert van GeenStijl terechtkwam. Je die snelheids- overtreding eindeloos herhaald zag op Wegmisbruikers of Blik op de Weg, dat bewakingsbeelden tóch hun weg zouden vinden naar de media en jouw naaktfoto's zonder toestemming op internet werden verspreid. Ik noem maar een paar idiote voorbeelden, dat begrijpt u. © Arnoud de Jong, gastblogger - 5 augustus 2008.
Google kijkt in uw achtertuin	© Foto Ronald Nicola


2 augustus - Terrasjesweer - "Heeft iedere Nederlandse man een hogedrukspuit?" vroeg me onlangs een Turkse Nederlander. Zo worden we weer eens met onze neus op de feiten gedrukt. Als het toch de allochtonen al opvalt, dan moet het wel erg zijn. Wat? Hoe het gesteld is met onze welvaart, ondanks onze klaagzang over de economie, die weer eventjes ophield met steeds maar verder uit zijn voegen te barsten, dat we godbetert zelfs belásting moeten betalen over onze zónvakantievluchten. Tsss. Als er dan wat te klaagzingen valt, dan moeten we 't onze opvolgende regeringen maar eens gaan aanwrijven. Het lijkt wel alsof elke minister een flink aandelenpakketje in een mix van Gamma, Formido, Karwei etc. in zijn droge schaapjesportefeuille heeft zitten. We betalen accijns en allerlei belastingen die onze hoeders van ons welzijn bedachten op de dingen die ze slecht voor ons vinden. Zo willen ze ons remmen door zaken heel duur te maken. Verklarende dat er dan minder energie, minder verpakkingsmateriaal etc. zal worden verbruikt. Tot mijn verbijs- tering ontdekte ik onlangs dat er intussen zelfs 'drinkwaterbelasting' wordt geheven. Waterdrinken is blijkbaar ook slecht voor ons, weinig water drinken tenminste, want als je heel erg véél kubieke meters consumeert wordt het weer belastingvrij.	Wie bedenkt zoiets, dezelfde onnozelen wellicht die aan de ergst toe- nemende vervuiling van ons leefmilieu geheel voorbijgaan. Niemand denkt aan lawaai. Lawaai ja, dat is de grootste groeier van menselijke ergernis en bedreiging van de gezondheid, die om zich heen grijpt. Al die bouwmarkten stampvol met spotgoedkoop made-in-china-spul dat allemaal bij productie en transport gigantisch vervuilt en bij het gebruik onverdraaglijk lawaai produceert. Na een lange periode van kille dagen met harde wind, werd 't eindelijk weer eens aangenaam zomers voor buitenactiviteit. Dan denk je aan rust, aan je tuinstoel, aan een drankje bij de hand, onder het genot van een mooi boek of een zacht muziekje op de achtergrond. Nou vergeet het maar. Op hetzelfde moment als je de parasol opzet ontwaken ze: de hogedrukspuiten, de motormaaiers, de cirkelzagen, de slijptollen, de schuurmachines, de terrasbestratingtrilplaten, en verschrikkelijk, de allerverschrikkelijkste van alle, de kantentrimmers. Tot gekwordens toe. Moet je toch nog op reis, goed voor Schiphol en Wouter Bos. © John Newswatcher -1 augustus 2008
een nieuwe tuin....	voor de buren


*30 juli - Goed nieuws voor echtgenoten van journalisten -* Columnist Arnoud de Jong meent dat Serviërs niet slim zijn. Althans de Serviërs, die hij als "goede Serviërs" benoemt. Zijn de "slechte Serviërs" dan wél slim, of juist heel erg slim? De advocaat Sverozar Vujacic bijvoorbeeld, die Radovan Karadjic bijstaat, kan in de ogen van Arnoud zeker als "slechte Serviër" worden gezien. Het lijkt erop dat die Vujacic toch óók niet zo slim is. Vujacic heeft op de 'uiterste houdbaarheidsdag', dat was afgelopen vrijdagavond, het uiterst afgelegen bergdorp Pale in Bosnië gekozen om 'een stuk' aan de rechtbank in Belgrado op de post te doen. Wanneer dit poststuk uit het berggeitendorp uiteindelijk Belgrado zal bereiken is uiterst onduidelijk. De "goede Serviërs" van de rechtbank hebben wel bepaald wanneer een hoger beroep ten laatste verzónden moet zijn, maar niet hoe lang ze kalmpjes blijft zitten wachten op ontvángst! Nee hoor, die "goede Serviërs" zijn echt niet slim, concludeert Arnoud. Ze zouden er goed aan doen in de leer te gaan bij onze Nederlandse Belastingdienst. Die weet wel hoe je stukken op gang moet houden!	De horde pers en andere media in Scheveningen hield er al zes dagen en vijf nachten toch maar rekening mee dat het met de domheid van de "goede Serviërs" mee kon vallen. En kijk, als je niet kunt weten of een poststuk, dat naar je onderweg is, wel een hoger beroep betreft... dan hoef je er helemáál niet op te wachten! Het nieuwe Belgrado slaat de nationalistische onrust op straat effectief neer en overtroeft de Nederlandse Belastingdienst in snel ingrijpen: Karadjic linea recta op een speciale nachtvlucht naar Rotterdam. Zo bouwt Servië aan zijn imago, slim. Wellicht slimmer dan Nederlanders met boter op hun hoofd, die al zo snel riepen dat Servië nodig beloond moet worden en die zo de weg effenen voor spoedige toetreding tot de grote familie van beschaafde landen die EU heet. Zij lopen ver voor de muziek uit. Zestig procent van de Serviërs steunt het offeren van Karadjic, in feite een uitruil op termijn, maar dat betekent óók dat veertig procent meent dat deze Karadjic als een Nationale Held geëerd moet worden. Dat zijn een heleboel Serviërs, slim of minder slim. Maar de kampeerders voor de Scheveningse gevangenis kunnen verhuizen naar een echte camping, da's veel gezelliger voor hun partners. © John Newswatcher 30 juli 2008



*23 juli - Bromsnor en Al Capone -* Generaals en opperbevelhebbers zijn in de ogen van de brave burger kille terminators, die met hun detonatorknoppen vanachter beeldschermen opereren alsof het een computerspel betreft. Daarom hebben we de politici de macht gegeven over ons militaire apparaat: de generaals mogen slechts uitvoeren wat de ministers opdragen te doen, met voorbehoud van de instemming door de volksvertegenwoordigers. Zo hebben wij het toch mooi geregeld nietwaar, we zullen ons niet zo gauw in onverantwoorde avonturen storten. Het vervelende is dat politici zich meestal alleen een halfjaartje vóór de verkiezingen met de mening van het volk bezighouden, zodra ze zijn gekozen beroepen ze zich bij al hun daden op hun 'mandaat'. Een machtswoord dat in hun ogen een vrijbrief inhoudt. Een vrijbrief om in hun onmetelijke wijsheid te doen wat hen goeddunkt. Zo zijn we ooit enthousiast mee gaan doen met 'vredesmissies' onder de paraplu van de Verenigde Naties. Of zulke besluiten uit wijsheid zijn genomen valt te betwijfelen. Hoe kon het dan gebeuren dat mannen in witte uniformen op zo'n missie uitsluitend door hun blauwe baret respect moesten afdwingen. Als Swiebertje de vorige eeuw al geen respect meer had voor Bromsnor, hoe kun je dan Bromsnor tegenover Al Capone inzetten: "Pas op hoor, ik ben van de V.N.!" "IJscomannen" werden ze genoemd.	In plaats van blauwe baretten kregen ze blauwe helmen en het witte pak vervangen door een camouflage battledress, maar verder was er weinig veranderd toen ze ingezet werden in Potocari om de zuiverende Mladic bang te maken. "Pas op hoor, ik ben van de V.N.!" Ze mochten niet schieten, tenzij uit zelfverdediging. "Pas op hoor, ik ben van de V.N.!" Zo dachten onze politici dat ze de bevolking van de enclave konden 'beschermen'. Bromsnor die Al Capone toeroept "In naam der wet, ik gelast u halt te houden". Wat zullen die Serven zich op de dijen geslagen hebben van het lachen. De politici hadden de mazzel dat er nog geen mobieltjes met ingebouwde camera waren, nu konden ze nog een serie wanhoopsdaden begaan, om te beginnen het laten mislukken van een fotorolletje, het opleggen van absolute zwijgplicht aan de repatrianten. Het lijkt lang geleden, maar zo lang is het toch ook niet. Vrijwel dagelijks wordt er nog getreurd bij herbegrafenissen. Maar voor de politiek is het wel allemaal lang geleden, Servië is een respectabel en bevriend land geworden, zeggen ze. Ze hebben het een beetje moeilijk gehad om die Karadjic en Mladic op te sporen. Maar wat wil je met al die baardgroei. "Het is een belangrijk feit voor de nabestaanden in de verwerking van hun verdriet", zegt Joris Voorhoeve, ex-minister van defensie tijdens ons meest beschamende expeditie-verleden. "De huidige regering van Servië mag hiervoor beloond worden". Ja ja, Joris wil wel eens van het gezeur af over Srebrenica en Servië wil wel wat EU miljoenen nu ze zo duidelijk tonen vriendjes met ons te willen zijn. Je zou bijna medelijden krijgen met Karadjic, iedereen is opeens vriendjes met elkaar, hij staat helemaal alleen. © John Newswatcher 23 juli 2008



*18 juli - Simon Vinkenoog jarig*

*tegen vuur* tegen de staat van stalen tanks en moddersporen over ruggen van oedeem tegen een kennelijke staat van onzin tegen macht of leger nog tegen een staat van onvermogen een staat van dienst en lintjes als je oud bent een bom kan slechts een steen verlichten voor open monden, taal als taal voor verwondering en adem voor ieder woord, voor iedereen een babyschreeuw dat is een lintje © pom wolff Gastdichter www.pomgedichten.nl 18.07.08	Simon Vinkenoog 80 jaar



*14 juli - Youth on the move - Amsterdam Slotervaart* - Ik zat vandaag te denken: hoe bracht ik eigenlijk mijn tijd door toen ik pakweg tussen de veertien en de achttien jaar was? Beetje aan de brommer sleutelen, vermoed ik. Met wisselend succes achter de meiden aanzitten. Beetje knutselen. Huis- en strafwerk maken. Mijn enige twee langspeelplaten grijs draaien. Vakken vullen bij de supermarkt. Iets in die geest waarschijnlijk. In elk geval had ik het een stuk makkelijker dan de jongeren van tegenwoordig. Zij moeten 'On the Move'. In Slotervaart vindt namelijk op 24 augustus het festival Youth on the Move plaats. Dit jaar is het thema 'Jeugd en Geweld'. Het cultureel festival wordt georganiseerd voor en door jongeren zeggen ze. Er treden diverse artiesten op. Waarschijnlijk dus ook weer allerlei rappers die roepen over fuck de maatschappij, shoot the police en bitch dit en dat. Want zo'n thema wordt niet altijd even goed begrepen, geloof ik.	Er worden ook twee prijzen uitgereikt. Ze kiezen een Burgemeester van de Jeugd en het Jongerentalent 2008. Voor die laatste titel wordt nogal wat van je geëist. Je moet je als jongere 'op bijzondere wijze hebben bewezen in de samenleving' en je moet een 'voorbeeldfunctie hebben vervuld' voor jongeren. Dat is nogal wat zeg! Ga er maar aanstaan als hedendaagse jongere! Ik kan me niet herinneren dat ik zélf indertijd een voorbeeldfunctie heb vervuld. Of mij 'op bijzondere wijze heb bewezen in de samen- leving'! Zoals gezegd: ik knutselde aan de meiden en aan mijn brommer. En zelfs dáárbij had ik dus geen voorbeeldfunctie! © Arnoud de Jong Gastblogger 14.07.08



10 juli - Geen gezeik, allemaal rijk - Het is alweer een tijd geleden dat ik het leerde inzien. Dat het tenslotte weinig uitmaakt vanuit welke ideologie een maatschappij zich ontwikkelt. Uiteindelijk draait het allemaal op hetzelfde uit. Ooit wilde ik er nog in geloven dat er aan het eind van het streven van een beweging een visioen gloorde. Dat het verschil maakte of liberalisme, sociaal-democratie, socialisme of communisme ergens de overhand kreeg. Maar de verheerlijking van een bepaalde maatschappijvorm dient niet tot het bereiken van een rechtvaardiger samenleving, doch simpel om de massa achter een vlag, vaandel, of een illusie in één overheersende richting te dirigeren. Dan kunnen de bovenbazen verder ongestoord hun gang gaan. De meeste politici houden van de bovenbazen, zij hopen stilletjes er zelf één te worden, dus helpen ze ijverig de belangen van de bovenbazen te beschermen. Sommige bovenbazen worden zelf een poosje politicus om liberalisme, sociaal-democratie, socialisme of het communisme te propageren. Uiteindelijk krijgen de mensen hetzelfde, het verschil zit alleen in de verpakking, of het een Poetjak, Tinosconi of Bushman is*. De bovenbazen houden zich niet bezig met ideologieën. Zij ruilen onderling hun voordelen uit, dwars over die fictieve grenzen van ideologie heen.	Ooit consolideerden de pausen van Rome hun macht en rijkdom door de illusie van een plekje in de nabijheid van God's troon in het hiernamaals te verkopen. Het liberalisme verkoopt zichzelf met het in leven houden van de oude American Dream. De krantenjongen die miljonair werd, die staat voor de fictie dat dit in een ellebogen- maatschappij voor iedere arme sloeber mogelijk is. Zo rechtvaardigt men ongeremde hebzucht, immers we kunnen het allemaal, alleen 'losers' vallen af. Wie roept om wat in te tomen is gewoon jaloers, zo vinden Mansrijk en Hoeverven. Zou de Nederlandse Staat de bovenbazen ooit iets in de weg leggen? Ik vrees van niet. De Staatsloterij volgt consequent de acceptatie van voortschrijdende decadentie op de voet, van jaar tot jaar wordt de bovengrens van de hoofdprijs opgeschoven. Tientallen miljoenen voor het miljoenenvolk, dat geen hoofddirecteur, topvoetballer of ster- presentator van een tv-programma is, koopt massaal de dure loten in de illusie van 'n reële kans in één klap tot de elite van de bovenbazen te mogen toetreden. The American Dream voor losers, het ministerie van financiën is altijd winnaar. En de bovenbazen natuurlijk. © JohnN - 10 juli 2008. Waar namen staan vermeld zijn deze verzonnen. Enige gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval.



*8 juli - Het winnende gedicht van de luisteraarsinzendingen in 'Met het oog op morgen'*

	Onderhuurders in het voorbij gaan We zijn anders niet dan onderhuurders in het voorbij gaan en zijn beland op land dat we bodem heten om niet te vergeten hoe wind en waterklanken daarbij behoren: het kabbelen klotsen kolken waaruit het is herboren en waar tijdelijk ingetoomd het tij zijn tijd wacht met onmenselijk geduld zoals het land als het met recht weer bodem is wacht tot het eens weer rijzen zal wij zijn te klein en duren niet genoeg en kunnen niet bevatten hoe eens dit land het huilen van de wolven hoorde hoe hier de mammoet liep en toen de zee haar rechten nam het onder haar wateren rusten mocht hoe het slechts tijdelijk is dat ingetoomd de zee ons dit land nu toont dat weer voorbij gaat als vrije loop zijn loop neemt - we kunnen het niet bevatten want wij zijn klein van stuk en kort van duur slechts onderhuurders in het voorbij gaan

*5 juli - morgen weer* morgen weer is het licht geweken is de kop nog vol gonzen ons de oren draaien beelden scheel eerst moet het boven leeg tot rust daalt in ons hoofd gooi alle beeld op zwart de geest wil overzicht dan kijkt alleen voor mij het hoorbaar oog dat brengt wat werd gezeefd uit ballast uitgeschift en knippen een voor een de laatste lichten uit de wekker gloeit alleen nog 23.55: Vijf voor twaalf tot Gute Nacht besluit © JohnN	Waar en wanneer hoor je nou nog poëzie op de radio? In Met het Oog op Morgen op Radio 1! Al zeventien jaar lang sluit John Jansen van Galen op de zondag dit dagelijkse radioprogramma af met een gedicht van een Nederlandstalige dichter. Gekozen naar aanleiding van zijn stemming, een gebeurtenis of soms het nieuws van die dag. Voor de tweede maal verschijnt nu bij uitgeverij Contact een bloemlezing, die John samenstelde uit ruim 750 gedichten, die in al die afgelopen jaren door hem zijn voorgelezen. Favorieten van hem blijken de Vlaamse en de jongere dichters te zijn, onder meer: Bart Moeyaert, Herman de Coninck, Tjitske Jansen, Hagar Peeters, Menno Wigman, Ingmar Heytze. In het programma van zondag 6 juli de live presentatie van de bundel en tevens aandacht voor de favorieten van John uit poëziebijdragen van trouwe luisteraars van het Oog.
'Morgen weer', slaat op het NOS Programma 'met het oog op morgen' dagelijks van 23-24u op Radio 1. De titel is tevens toepasselijk op de zondagsaflevering die elke week met een gedicht wordt afgesloten, dus morgen weer. Het gedicht is geschreven voor en aan John Jansen van Galen vaste oog-presentator op de zondagavond.


30 juni - Stoppen - Het zijn dagen van stoppen. Stoppen met herkauwen. Dat moeten we weer aan de koeien overlaten nu de voetbalwaanzin langzaam terugzakt tot standaardproporties. Stoppen met stapels kratten van de brouwerij aanslepen omdat dit nu eenmaal bij de sport hoort. Stoppen met roken. Het laatste bolwerk waar je ongegeneerd kon paffen is geslecht. Vanaf morgen mag er ook in de kroegen niet meer worden gerookt, tenzij het etablissement is uitgerust met een soort duikerklok waarin niet claustrofobe nicotineverslaafden zich enige tijd kunnen laten opsluiten. Toch vind ik het een beetje jammer. Niet dat ik zelf roker ben, verre van dat. De gestage groei van het aantal adressen, waar je uit eten kunt gaan zonder het vooruitzicht van walmen om je hoofd, heeft me verblijd. En vroeger, wanneer ik ergens in gezelschap zat en steevast iemand zijn hand -peuk tussen de vingers geklemd- precies zo neervlijde dat de kringeltjes zich rond mijn neus kringelden, dan kon ik mij mateloos ergeren. Het is niet dat het terugdringen van ongewenste sigaretten- of erger nog sigarenwalm mij verdriet, het is dat het weer eens met een wettelijk verbod en een stapel 'maatregelen' tot stand wordt gebracht. Weer een knieval voor de onbeschaving. In plaats van simpel de regel toe te passen dat mensen elkaar geen schade berokkenen of onnodig mogen hinderen: 'Mijn vrijheid eindigt waar de onvrijheid van mijn medemens begint".	Wegens het huftergedrag van een minderheid hebben we bijvoorbeeld overal onze bebouwde leefomgeving vol gegooid met verkeersdrempels. Met als gevolg dat elk ritje van dorp A naar dorp B, van wijk C naar wijk D, een hotsebotse kermisrit is. Leuk hoor, als je herniapatiënt bent, onder andere rugklachten lijdt of een whiplash hebt. Terwijl je wél een veilige snelheid aanhoudt. De beschaving van de niet-rokende meerderheid zou moreel gesteund moeten worden zodat lustig walmende nicotineslaven zich naar elders reppen op eerste vriendelijk verzoek. Bij voorbaat gaat de overheid er vanuit dat dit niet werkt. Daarom hebben we series drempels in de straat, 100% ingangscontrole bij spoorwegstations, en doen we aan preventief fouilleren door barse politiemannen. In een beschaafde maatschappij wordt het gedrag in belangrijke mate bepaald door ongeschreven regels. Maar het ontmoedigen van roken in nabijheid van wie daar niet van gediend is moet met een heel pak maatregelen, wetten en straffen worden ingevoerd. Van een beschaafd vrij land waar je in principe vrij bent, tenzij je de vrijheid van een ander schendt, verandert onze wereld steeds meer. Van: `dit of dat doe je gewoon niet' richting 'je moet' en 'je mag niet`. © JohnN 29 juni 2008
	de sigarettenshop zo wreed verstoord in die innige omhelzing met de dood mijn sigaret wil ik een bosje bloemen nog wel zien als bruidsboeket een graftak als een loffelijk streven een koe desnoods als koe omdat een koe in plakjes opgesneden waarheid wordt maar hoeveel kraslot kan een mens verdragen zonder uitslag © pom wolff pom wolff


18 juni - Cultuurwrijving - Nederland is een stromenland. Over de stromen vloeien goederen en mensen. Stromen laten sedimenten achter, kleinere of grotere aantallen mensen blijven in ons stromenland plakken. Altijd gebeurd, niets nieuws onder de zon. Mensen en denkbeelden mengen tot pastelkleuren. Zo verschuiven principes, huidtinten en norminzichten, geleidelijk en zonder botsingen. Als het goed gaat. Ik herinner me nog uit mijn diensttijd de verhalen van mijn collega- marinemannen uit Scheveningen. Over de zeven baaien rokken die de klederdrachtmeisjes daar droegen, waardoor er in de duinen nooit tijd genoeg was tot daadwerkelijke ondeugd.te komen. Zelf weet ik nog van de zwemles op school. Meisjes en jongens zover mogelijk bij elkaar vandaan, elk in een tegenoverliggende hoek van het zwembad. Verkleden in het 'schapenhok', achter een spannend wapperend gordijn van markiezendoek. Maar zwemmen deden we wel in hetzelfde water. In ons familie fotoalbum zag ik oude foto's van mijn moeder aan het Wijk-aan-Zeese strand, in een soort gympak met hoge hals en een aangezet rokje, maar bij de kapper lag toen al de leesportefeuille met de Lach, met badfoto's van Esther Williams in bikini. In diezelfde tijd kon Bert Haanstra met de verborgen camera nog zijn film Alleman draaien op het Scheveningse strand, waarin de meest hilarische scenes te zien waren van preutse verkleedpartijen. De sociale controle die het dragen van een broek door de vrouw taboe verklaart, om nog te zwijgen van een minirok, is teruggedrongen tot kleine enclaves. Worden wij niet onmiddellijk opgewonden van zichtbare curven van benen of billen, in de Islamitische cultuur werd vaak het hoofdhaar van de vrouw als zeer erotiserend gezien. Maar niet de man werd opgevoed tot zelfbeheersing, het waren de vrouwen die hun haren moesten bedekken. In de steden van het moderne Turkije werd onder vooruitstrevende invloed dit kledingvoorschrift verbannen naar de moskee en de staat seculier verklaard.	Hoofddoek, sluiers etc teruggedrongen naar afgelegen, rurale streken. Premier Erdogan probeerde de kalender terug te draaien, maar het Constitutionele Hof riep hem tot de orde. Wat in Turkije passé is tracht Marcouch in Slotervaart, Stadsdeel van onze hoofdstad Amsterdam, in te stellen: er moet op openbare scholen en in de gezondheidszorg meer begrip komen voor Islamitische gebruiken zo tekende Het Parool op uit zijn mond. Als voorbeeld zou hij hebben genoemd dat kinderen problemen hebben met het gemengd douchen en zwemmen. Voorzover ik weet zijn de openbare scholen echt nog niet zover doorge- schoten dat ze kinderen na de gymnastiekles “gemengd” laten douchen. Dat er Islamitische ouders zijn die het niet goed vinden dat hun dochters gemengd schoolzwemmen is een probleem van die ouders dat ze kunnen oplossen door zich aan te passen aan het Nederlands Openbaar Onderwijs, dat het taboe op gemengd zwemmen gelukkig al een generatie terug heeft afgeschaft - of, in vrijheid van keuze, als alternatief hun kind van de Openbare naar een Islamitische school over te plaatsen. Ik was jarenlang actief op een atletiekvereniging (waar overigens zeker niet “gemengd"werd gedouched) waar ook moslimsporters meededen. Ik vond het altijd wat vreemd (en stiekem een beetje onontwikkeld) dat die jongens altijd wachtten tot wij klaar waren met douchen en dan pas elk apart onder de douche gingen. Met een zwembroek aan.... Maar ja, die misplaatste schaamte voor elkaar gaat wel een keer over, dacht ik altijd. Misschien is Marcouch toch wat slordig geciteerd in het Parool, dat hoop ik maar, want streng scheiden van meisjes en jongens op de openbare school en het inrichten van gebedsruimtes is iets waar we natuurlijk nooit aan moeten beginnen. En misschien leert de islam de gelovigen ooit eens dat kuisheid niet betekent dat je alle bloot vies moet vinden, al maakt onze vermaakscultuur het ze niet zo gemakkelijk daarover een zuiver oordeel te ontwikkelen. © JohnN 17 juni 2008
	Gemengd zwemmen, Nederlands probleem uit de grijze historie. Esther Williams, opwindend zwembloot van 1956. Foto Encyclopedia Brittannica


9 juni - een oranje vrijstaat - Nederlanders zijn een nuchter volkje. Een gevleugelde uitspraak. Van wie? Naar mijn mening zijn het vooral de Nederlanders zelf die zulke ongenuanceerde woorden laten klinken, nogal subjectief dus. Zelden zullen buitenlanders dit oordeel onderschrijven. Waar grote aantallen Nederlanders samenscholen, in warme Spaanse vakantieoorden bijvoorbeeld, of in steden waar interland voetbalwedstrijden worden georganiseerd, valt die nuchterheid in geen velden of wegen te bespeuren. Zo ongeveer de helft van ons volkje valt in deze europese voetbalkampioenschapdagen - beter bekend als 'Het Eeka' - ten prooi aan het oranjegekte-virus. De kenmerken van deze zeer besmettelijke aandoening zijn ongebreidelde luidruchtigheid en een schier onstilbare bierdorst. Daarmee verdampt het laatste restje nuchterheid. Dat je plezier kunt beleven aan het kijken naar een spannende voetbalwedstrijd kan ik me nog wel enigszins voorstellen. Dat 'het voetbal' het gehele leven gaat beheersen gaat mijn verstand ver te boven. Dat zo'n beetje iedere radio of tv uitzending aan het voetbal is gewijd of er naartoe wordt gebogen is voor niet-voetbalfanaten onbegrijpelijk.	Voor-voorbeschouwingen, kans-inschattingen, medische dossierbespre- kingen, alles loopt als een oranje brij luidsprekers en beeldbuizen uit. Wat is er toch aan de hand met de hersens van mensen die dat allemaal willen ondergaan? Een geestelijk gezond persoon gaat zich bij zulke programma's immers al in de tweede minuut doodvervelen. En die andere helft van ons volk, waarom is die zo lankmoedig? In gelatenheid wachten ze braaf totdat het vanzelf weer overgaat. Waarom eist het zijn recht niet op voor een eigen oranje vrijstaat? Een leefomgeving, niet overheerst door wansmakelijke attributen in die cadmium giftige kleur, die op slag de lievelingskleur werd van de virus slachtoffers. Het moet toch mogelijk zijn een evenredig deel van de horeca en het publieke verstrooiingsaanbod te vrijwaren van deze agressieve ziektegolf? Het is immers ernstig genoeg: vandaag hoorde ik een spotje van een uitvaartverzekeraar die stadiongeluiden had ingezet. Een verslaggever van de nos vertelde dat alle records van vroeger zullen worden overschreden als er bij de wedstrijd Italië-Nederland van morgen meer dan 15 miljard kijkers aan de buis gekluisterd zullen zijn. ... Ja, dat zei hij echt: vijftien miljard. Hoogste tijd voor het uitroepen van een oranje vrijstaat. © JohnN - 8 juni 2008



4 juni - Niet alles is wat het schijnt - Politieke debatten mogen soms in schijn als felle steekspelen worden opgevoerd, ze lopen meestal uit op halfzachte compromissen. Want één ding is er, dat alle deelnemers gemeen hebben: gehechtheid aan de bereikte status, dat maakt dat wijn met erg veel water is aan te lengen. Een enkele keer schijnen conflicten tot werkelijk frontaal botsen van principes te leiden. Onwrikbare standpunten met hakken in het zand die wederzijds uit zijn op buigen of barsten. Maar niet alles is wat het schijnt. Onder de uitgesproken argumenten spelen onuitgesproken belangen. In handelaars-Nederland meestal geldelijke. Intussen: wie heeft er géén compassie met de vrouw die zelf al een borstoperatie onderging en draagster is van het borstkanker-gen, maar dolgraag een kind wil - doch een kind dat zij haar eigen ziekte- geschiedenis wil besparen? Maar ook: in een democratie behoort er begrip te zijn voor een minderheid die zich op principiële gronden teweer stelt tegen elke medische ontwikkeling die gepaard gaat met ingrijpen in leven of dood. Want ook als je geen christen bent zou je niet maar blindelings accepteren dat er voor een zwangerschap eerst meerdere eicellen worden bevrucht, die zich tot embryo ontwikkelen, om vervolgens 'de beste' er uit te pikken en de andere weg te gooien? Sinds het bestaan van de benodigde apparatuur doet in India elke zwangere vrouw een test die vaststelt of ze een zoon of een dochter verwacht. Miljoenen meisjesembryo's werden inmiddels geaborteerd wegens voorkeur voor een mannelijke nakomeling. Een praktijk die wij in "het westen" verafschuwen en die op termijn in India tot grote toename van prostitutie gaat leiden.	Het ziekenhuis in Maastricht kan vandaag een draagster van 't borstkanker -gen via een behandeling en invitro bevruchting een borstkanker-genvrije dochter garanderen. De medici vinden het niet meer dan logisch dat zij de dienst 'waarnaar vraag bestaat' verlenen. Zeker niet uit louter mededogen. Op dit moment zou het gaan om de ziekte van Huntington en borstkanker, waarvan de genetische overdracht verhinderd kan worden. Er bestaat echter een waslijst van gebreken en kwalen die genetisch overdraagbaar zijn en het is maar een kwestie van tijd of er zullen klinieken zijn die alle diensten waarnaar vraag is willen verlenen. Het feit dat zich nu al ziekenhuizen melden, die een beroep doen op het gelijkheidsprincipe en een vergunning eisen hetzelfde als Maastricht te mogen doen, wijst er al op dat grote commerciële belangen meespelen. Voordat we gemakshalve alleen maar schimpen op die bekrompen Christenunie mogen we best eventjes stilstaan bij het feit of we voldoende beseffen waarnaar we op weg zijn. En natuurlijk, in een maatschappij waarin geen mensen meer 'kunnen' bestaan waaraan één of ander gebrek kleeft, zouden er wel eens vraagtekens kunnen opkomen hoe dat nou moet met de kosten, veroorzaakt door mensen die niet aan 'preselectie' willen meedoen... Niets menselijks is ons vreemd, ook in die kringen denkt men aan de portemonnee... © JohnN Newswatcher - 3 juni 2008
Wie van de drie ?


28 mei - Quod licet Jovi non licet Bovi ? - Vrijwel alles wordt in elk modern land geregeld middels stapels wetboeken. Wie zal ze allemaal kennen? Niemand, zelfs juristen weten hooguit de weg binnen hun eigen specialisme. Niettemin is er één regel die ons allen voortdurend in de oren hoort te galmen: "Elke Nederlander wordt geacht de wet te kennen". Deze kapstok ligt ten grondslag aan iedere rechtshandhaving. Onwetendheid, géén geldig excuus zodra je voor het hekje van de rechtbank staat. Bedrijven kunnen er ook wat van. Koop je goederen of diensten, dan krijg je te maken met 'algemene leveringsvoorwaarden', 'garantiebepalingen' en 'polisvoorwaarden' die je rechten als consument behoorlijk inperken. Teksten in kleine lettertjes, geen uitnodigende leesstof, maar léés ze liever wel, want later is te laat. Mag de overheid zo onwrikbaar zijn tegenover een argeloze wetsovertreder? Ja, zeker als die overheid zelf financieel benadeeld wordt is haar geen sanctie te zwaar. Ben je de 65 jaar gepasseerd, denk dan niet dat je zomaar een jonger iemand een paar maanden bij je kunt laten logeren. Dat wordt gezien als 'samenwonen met een jongere partner' en vergeet maar niet dat onmiddellijk te melden, anders ben je een wetsovertreder. Het pensioen zou moeten gekort en is dat niet gebeurd, eist de overheid niet alleen het teveel betaalde bedrag terug, maar legt tevens een fikse boete op. Nalatigheid te goeder trouw vindt geen genade, ook al betreft het 'daders' met een lage opleiding zonder enige wetskennis.	Hoe staat het nu met een hoog opgeleide intelligente dame, wier carrière culmineerde in een ministerschap? Deze dame verwierf vervolgens een outplacement bij de Verenigde Naties in NewYork. Zij ging daar een salaris genieten van € 18.000 per maand, waarmee je natuurlijk niet in de jetset kunt meedraaien, maar waar zelfs in NewYork goed van te leven valt. Maar zij casseerde ten onrechte daarboven nog een woon- en verhuistoeslag van € 280.000 uit belastinggeld van Nederland. Schriftelijk had de VN de arbeidsvoorwaarden voorgelegd, die haar verbieden om gelden van andere instanties te aanvaarden. Immers een VN functionaris dient onafhankelijk te zijn. Haar handtekening prijkt eronder. Een duidelijke zaak zou je zeggen. Terugbetalen plus een boete. Maar Evelientje speelt eerst het domme blondje, vol onwetendheid, en vervolgens het verontwaardigd stijfkopje. "Karaktermoord", roepen haar politieke vrienden. Nou minister Verhagen, u wilt toch ook niet dat justitie alle brave burgers hun boetes gaat terugbetalen, bewijs ons maar dat we níet in een land leven met klassenjustitie! © JohnN - 27 mei 2008
Herfkens, voorvechtster voor de arme mensen


24 mei - Alles kan gecorrigeerd worden - Gek is dat, de laatste tijd hoor je er haast nooit meer over. Lange tijd maakten politici, welzijnswerkers, emancipatie- en andere activisten er zich in golven heel druk over. Het kón gewoon niet in Nederland, artsen die er hun medewerking aan verleenden riskeerden in het cachot geworpen te worden en felle jacht diende ingezet tegen alle duistere charlatans die met griezelige koffertjes door West-Europa rondreizen. Het werd zelfs inzet van strijd of de integriteit van een gezin mocht aangetast teneinde de integriteit van het lichaam van een minderjarige te beschermen. Zo was een Nederlands gezin van Oost-Afrikaanse afkomst, dat een reisje naar het gebied van oorsprong wilde maken, bij voorbaat al verdacht als ze een dochter in de kwetsbare leeftijd hadden. Ja, eigenlijk zou je schoolartsen moeten inschakelen voor intieme controles vóór vertrek als preventie, met herhaling na terugkeer. Vertrok het meisje onaangetast, kwam ze besneden terug, moesten onmiddellijk afschrikwekkende sancties opgelegd. Vrouwenbesnijdenis, gesignaleerd als een van de ergste misstanden onder de exotische gebruiken die nieuwe Nederlanders meebrachten - dat vroeg om ongewone maatregelen.	Nou ken ik veel mannen die in de jaren 1942-1945 jongetjes in de kwetsbare leeftijd waren. Toen golden er onverbiddelijke wetten waarvan de makers weinig met integriteit op hadden. Groepsgewijs moesten die jongetjes destijds gewoon in de klas hun broek en onderbroekje laten zakken, zodat er door een z.g. 'dokter', begeleid door een soldaat met helm en geweer, kon worden gekeken of ze ook besneden waren. Er zijn er, die er tot vandaag nog vaak benauwde dromen over hebben. Misschien dat daarom die intieme uitreiscontrôle bij jonge meisjes er niet van gekomen is, maar waarschijnlijker lijkt me de 'make-over' waanzin die intussen ook over Nederland is gespoeld. Privé-klinieken pleiten al voor de verlaging van de leeftijdgrens voor chirurgische correcties. Als er in Nederlandse klinieken seriematig schaamlippen worden verbouwd, wordt de strijd tegen vrouwenbesnijdenis wel een raar verhaal. Misschien horen we er daarom wel niets meer over. © JohnN - 23 mei 2008
Maak uw keuze in het lijstje hiernaast	Billen liften Borstvergroting Borstversteviging Borstverkleining Botox behandeling Buikcorrectie Facelift Ingezonken tepels opbouwen Neuscorrectie Lipcorrectie - voller Lipcorrectie - reductie Liposuctie Permanente makeup Permanente ontharing Schaamlipcorrectie Tepelreductie


16 mei - Groen en geel, en grijs - Het was een tijdje koud, wat ongewoon koud. Toen werd het een tijdje warm, wat ongewoon warm. Allemaal 'voor de tijd van het jaar', wat dat ook mag zijn. In mijn straatje zijn een paar huizen die óf een tijd leeg staan, dan weer voorbijgaand overbevolkt zijn. Dat zijn de 'tweede huizen'. De eigenaren van 'tweede huizen' zijn ietwat ongewoon, ze zouden veel tijd moeten hebben - waarom moet je anders een tweede huis hebben - maar ze hebben dat niet. Ze hebben juist weinig tijd, wel veel geld. Aan die weinige tijd schijnt niets te doen te zijn, omdat 't vele geld in stand moet worden gehouden. En dat is weer nodig om die weinige tijd te kunnen financieren. Zoveel mogelijk moet er uitbesteed. Zo ook het onderhoud van de forse tuinen. Het helpt om er een groot terras te laten aanleggen. Verder kan het worden ingezaaid met gras. Dat vervolgens op contract wekelijks wordt gemaaid, op schema - van begin maart tot eind oktober - door 'n ingehuurd buurtterreurbedrijf met gehoormartelwerktuigen.	Toen het ongewoon koud was groeide het gras nauwelijks, de gazons konden wedijveren met skinheads: contract eist immers prestatie. Toen werd het ongewoon warm, het bleef droog, 't kale gras kleurde geel. Een paar dagen geleden reed een grote kiepauto, formaat 'werkverkeer', de straat in. "Wat nu, gaan ze asfalteren?" De wagen stopte voor een tweede huis, langzaam draaide de bak omhoog en een enorme berg stortte donderend op het plaveisel. Gisteren ging ik eens kijken, het gazon was verdwenen, de uitgegraven oppervlakte volgestort met mijnsplit, kavelbreed van erfscheiding tot erfscheiding. Links en rechts van de oprit een grote pot waarin elk een symmetrisch buxusstruikje. Het enige wat nog ontbreekt is het bord: "Uitvaartcentrum - parkeren uitsluitend voor bezoekers". © JohnN - 15 mei 2008
Accessoires: buxus in betonpot, diverse afmetingen		Uw tuin geheel onderhoudsvrij met Ardennensplit in grijs of geel volgestort voor slechts € 100 per ton.


11 mei - Toch niet allemaal gek - Met al dat hypegedrag in de publiciteit met erachteraan hollende politici, hopend hun zichtbaarheid mee te laten liften, zou je soms denken dat we met zijn allen gek zijn geworden. Een regering die meent ons land van de diepste rampspoed te hebben gered door wereldwijde flitsdiplomatie rondom een lullig videoclipje van een verlate puber met grootheidswaan, waar al niemand meer naar kijkt. Ondertussen gaat ze naarstig door met 'democratie' te exporteren naar landen die daar niet van gediend zijn. En dan hebben we nu weer een ramp om op mee te liften. Hulpgoederen verpakt in westerse betweterigheid, niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Tja, met zoveel provocatie moet je wel een bigbrotherlandje worden voor je gevoel van veiligheid. Maar wat spoken onze bestuurderen dagelijks toch een angstige visioenen door het hoofd, als we denken dat alles in catastrofes zal uitmonden.	Wel eens gehoord van Willemstad? Nee, niet op Curaçao, in Brabant. Daar waren alle politieverloven ingetrokken en een volledig noodscenario uit de kast gehaald, de Nederlandse Spoorwegen moesten extra treinen inzetten om te voorkomen dat onbeheersbaar autoverkeer rond dit dorpje alles klem zou zetten. Het Rode Kruis had 'waterposten' opgesteld om te voorkomen dat mensen in die menigte van vele tienduizenden massaal een flauwte zouden krijgen in deze Pinksterhitte. Wat stond daar te gebeuren? Een populaire zanger, die al 17 jaar met zijn vriendin samenwoont en 3 kinderen bij haar verwekte, besloot dat het misschien eens tijd werd te gaan trouwen. Daar zou minstens half Nederland en Vlaanderen op af komen. Goddank, behalve de pers kwam er bijna niemand. Zijn wij toch niet met zijn allen knettergek geworden. Gelukkig. © JohnN - 10 mei 2008



*9 mei - Veelkleurig -* Deze week bracht de pakketpost mij een pakje uit Vlaanderen. Nieuwsgierig bekeek ik het etiket van de afzender. Het was de drukker en uitgever van Vrij Maldegem. Ik onderhoud geen verbindingen met deze firma, maar er was toch een vage herkenning. Was dat niet de drukker van De Distel, van Iris Van de Casteele? Mijn verhouding met deze 'godin van de dageraad', deze spraakmakende Brusselse dichteres was, om het zacht te zeggen, beurtelings heftig en tumultueus. In de eerste jaren van Poetry Alive kruisten wij nogal eens de degens. In 2002 schreef ik de eerste recensie voor Hernehim Cultuur over haar "Paradijsvogels". Inderdaad, voor De Distel gedrukt bij Van Hoestenberghe N.V. te Maldegem. Het was een lovende recensie, omdat de bundel prachtige gedichten bevat over de kleuren, de vreugde en de pijn van de passie. Bij de presentatie sloot zij me daarvoor in de armen. Daarna was het vuur van haar betrokkenheid bij de minste aanleiding dán weer verterend, dán weer louterend. Het is niet mogelijk een andere omgang te hebben met Van de Casteele dan met hoge woeste golven en diepe dalen. Tijdens zo'n diep dal verdween zij uit mijn zicht, vertrokken naar Paraguay.	Het pakketje was uit haar naam vanuit Maldegem verzonden. Het bevat de bundels 'Jeugdsentiment', 'Kalverliefdes en passies', 'Roerselen', 'Xeres per glas' en de Franstalige bundel 'Fulgurances', geïllustreerd met Arabische kalligrafie. Bundels, wellicht uit een restvoorraad, die zij liever in handen van vrienden ziet dan in de ramsch te zien belanden, aldus een kort schrijven dat werd bijgesloten. Maar het bijzondere van deze verrassing was een geheel nieuwe bloemlezing van 42 verschillende dichters, die zij samenstelde uit alle poëzie die gedurende 56 jaren ooit aan haar werd opgedragen. En ja, ik was er zelf bij, met mijn vlindergedicht, gewijd aan de veelkleurigheid van haar vlinderachtige persoonlijkheid. "Serenades voor een straatmus" (1950-2006), D/6165/2008/06 De Distel, Asunción, Paraguay - een verrassend geschenk uit het verre Zuid Amerika. Link: www.coquelicot.com.py © JohnN - 9 mei 2008 Een persoonlijke herinneringsbundel met o.a. de volgende Hernehim dichters: Isis (pseudo v. Pablo Steel), Wil Melker, Jan Anton Gilles, Joop Leibbrand, JohnN (pseudo v. John Zwart), Michel Martinus (pseudo v. Joz. Brummans), Erique Roegies, Miranda Mei (pseudo v. Ruurdtsje de Haan), Rudi J.P.Lejaeghere, Jan Doornbos (pseudo v. Jan Zwaanenveld), René Brandhoff, Karel Wasch, Frans Terken, Wout Joling, Jet Crielaard, Job Degenaar, Atze van Wieren, Marianne Som, Cor Wulffele. Als dat geen aanbeveling mag zijn, dan weet ik het niet meer.
	Een verhaal van de dageraad en van de regenboog Aurora houdt van schaamte nu het hoofd gebogen Want Iris toont een meer intense kleurenpracht Het spectrum toont van 't witte licht een kleur of acht Bij zon met vochtig weer. O Iris van de ogen O mijn pupil, O Iris van de regenbogen O mijn godin, Gij waterbloem met paardenkracht Fontein van brandglas en vanbinnen berenzacht Geschilderd door Van Gogh met ruwe borsteltogen Vol violet tot blauw, helpaars en knaloranje, Of door fluwelen Breughel met een fijn penseel; Het licht breekt door de deemstering en blarenfranje. Een purperglans omgeeft het felle botergeel , Bekend van Nederland tot in het diepe Spanje, Een bloem vol verve op een eeuwig groene steel. © Dirk van Babylon, 2002 Uit: "Serenades voor een straatmus". Brussel-Asunción 2008


*4 mei - Floers* de zwaarte van vandaag is voelbaar in het land de vlag, die nu halfstok hangt toont ingetogen rouwfloers twee minuten stilte slechts met lading die onhoorbaar is elk jaar weer de merels die luidkeels vrede zingen © Marion Spronk



29 april - Wat je gratis krijgt - De vrije markt is een zegen. Allerlei zaken waar we vroeger voor moesten betalen krijgen we nu gratis en voor niks. Nou ja, de indirecte greep op ons aller portemonnee merken we niet zo op. We hebben nu 'gratis' kranten en de nieuwsvoorziening via internet, radio en tv kosten ons ook geen cent. De kosten komen wel uit de reclame. Het vervelende is dat reclame mee moet liften op het nieuws. Daarom moet dat nieuws vooral gericht zijn op de grote grijze massa, je haalt nu eenmaal de meeste omzet uit het kleinste gemene veelvoud. Dus daarom krijgen we het nieuws voorgeschoteld waarvan de reclamemakers denken dat ze er de grootste massa mee kunnen vangen. Sterrengedrag, voetbalgelul en vooral veel ranzigheid.	Ja, ja óók discussies over de 'seksualisering' van de maatschappij, wat een gotspe. Mensen onder elkaar hebben heus nog wel iets anders als gespreksonderwerp, maar bij de vos die de passie preekt kun je niet meer om misdragingen van verloederde popsterren of mijardairsdochters heen en biedt men driftig tegen elkaar op met incestueus verwekte kinderen. "We moeten oppassen dat de aandacht voor het geval bij de media, door hun massaliteit, niet vervalt tot het zwelgen in ranzigheid op zich", spreekt een psycholoog in één van de ontelbare fora over de actuele Oostenrijkse horrorkelder. Wel daarvoor is het allang te laat meneer, u zwelgt nu, binnen één etmaal al. Met z'n allen volop in de ranzigheid. © JohnN - 28 april 2008
	Het Nieuws


25 april - Wie niet beweegt struikelt niet - Zo nu en dan gebeurt wel eens iets spraakmakends in Nederland. Radio 1 besteedt er dan een halfuurtje aandacht aan. Je bent niet voor niets "nieuws en sportzender". Gisteren was er weer een levendige discussie, want er was iets veranderd in de supermarkt. Hadden we al jarenlang die vertrouwde vierkante melkpakken in het schap, ven de ene op de andere dag waren ze veranderd. Er zat een wit plastic dopje op. Nou dat was me een opwinding, na al die tijd kartonnen verpakkingen waar je een vouwtruc mee moest uitvoeren, die dikwijls mislukte, moet je nu een verzegeld dopje losdraaien. Dat schijnt een enorm probleem te zijn. Klagende klanten beweren dat ze nu een waterpomptang of notenkraker in de keuken paraat moeten houden. Dan nóg lukt het menigeen niet het dopje los te krijgen. Er worden zelfs doodernstig verzoeken gedaan om onze kamerleden in te schakelen teneinde via de minister het productschap tot de orde te roepen - immers bij deze ingreep was aan het belang van de consument volledig voorbij gegaan . Het is niet onmogelijk dat de kamer hier op zal inhaken, want op hetzelfde moment hield zij een debat over... drie keer raden... een burqaverbod in de gezondheidszorg.	Op ditzelfde moment zitten 300 'klokkenluiders' langdurig zonder werk en behoorlijk inkomen thuis, met aan kop de heren Spijkers en Bos. Mensen die weigeren om leugens te vertellen over de oorzaken van dodelijke ongevallen bij de krijgsmacht, die een boekje opendoen over grote fraudezaken in de bouw, die weigeren de veiligheids- voorschriften bij een nucleaire reactor in de wind te slaan. Dat soort misstanden, die het natuurlijk niet halen bij het melkdopje. Het is lang wachten tot een kamerlid de minister over een stinkende doofpotzaak pootje haakt, er worden onderzoekscommissies ingesteld en vervolgens gaan de dossiers in de onderste la bovenop dat van het mislukte filmrolletje. Als men zijn nek al uitsteekt, dan liever over melkpakdopjes of de zeldzame verpleegster die misschien wel een burqa zou willen dragen. Als het kabinet Balkenende ooit struikelt zal dat hooguit over de zoom van een burqa zijn. De media houden gelijke tred, ooit "nieuws en actualiteitenzender" werd "nieuws en sportzender" en ik voorspel u: spoedig wordt het de "sport en infotainmentzender". © JohnN - 24 april 2008
pak met de vouwtruc	open in een handomdraai


*19 april* bermbomber son ik heb de generaal gevraagd zich thans te concentreren op de wade van zijn leed kreukels op zijn last misschien is het van de eeuwigheid en morsen we recyclbaar smetteloos en krakend een kinderhand is gauw gevuld misschien lacht hij wel om de huidige lucht in snackbar de rotonde een patatje oorlog generaal? nee doet u maar vandaag met de rode aarde bloed is immers zo gewoontjes en aarde kan meer vuiler nog pw/mp/gth/lp gezamenlijk gedicht door 4 dichters, gemixed door pom wolff



15 april - Vragen - Sommige dingen zouden niet moeten veranderen. Kinderen stelden voortdurend vragen. En als ze antwoord kregen onmiddel- lijk weer nieuwe vragen. Dóórvragen lag in de kinderaard. Tot vervelens toe, zo vond mijn vader. Nu vragen kinderen niets meer, ze gaan zelf op zoek op het internet. Ze heten nu trouwens: kids. Mijn vader besefte niet hoe bevoorrecht hij was. Ooit waren een heleboel zaken en diensten van overheidswege georgani- seerd. In die overheidsdiensten waren heel wat mensen werkzaam, zonder concurrentie. Daardoor gebeurde niet alles even efficiënt en hun piramide- structuren gaven veel moeilijk beheersbare bureaucratie. Zo kon een illusie ontstaan. De illusie dat de prijs die ons burgers werd gepresenteerd fors lager zou kunnen. Vlijtig aangespoord door de privatiseringfanaten toog de politiek aan de slag. De propagandisten van privatisering hebben echter heel andere motieven. Door privatisering ontstaan nieuwe topstructuren met inkomens waar burger en klant geen matigende invloed op kunnen uitoefenen. En beursnotering opent nog weidser perspectieven. Begeerde prijsbeheersing kan uit niets anders dan kostenmatiging en efficiency komen. En juist daarmee gaan we het schip in...	Kostenmatiging van de top kunnen we wel vergeten, matiging op de werkvloer (gelukkig) ook, omdat ontslagversoepeling (voorlopig) politiek niet haalbaar is. Andere kosten stijgen, er moet geconcurreerd worden. Gemiddeld vliegt 10% van de inkomsten van 'n grote onderneming de deur weer uit in de vorm van reclame-uitgaven. Als burger en klant ondergaan we de irritatie ervan, die ook nog door onszelf moet betaald. In plaats van dalen blijven prijzen stijgen, beheersing moet allemaal uit de efficiency komen. Daarom moeten we steeds meer zelf doen en krijgen voortdurend pratende computers aan de telefoon. Intussen krijg ik wel drie verschillende postbodes aan de deur in plaats van vroeger één... Dat schiet ook niet op. We kunnen nog steeds blijven vragen wat we willen, maar we krijgen allang geen antwoorden meer. Om het winstmaximaliseren - het andere woord voor privatiseren - goed op koers te houden moet aan de lopende band gefuseerd worden, dat merken we aan energiebedrijven, banken, maar zoetjesaan ook al aan politie en gezondheidszorg. Uiteindelijk komen we terug bij af. Met dit verschil natuurlijk dat er wel veel meer leuke lucratieve banen zijn aan de top. © JohnN - 14 april 2008
Geprivatiseerde politiediensten


9 april - Taalverruwing - 'We' hebben het er steeds weer over. Over die lui die zulke 'korte lontjes' hebben. Die het verder o-zo-mooie leven met regelmaat verstieren. 'Wat je zegt, dat ben je zelf!' riepen we elkaar op straat toe in mijn jonge jaren, zodra er gescholden werd. Die haarscherpe repliek is blijkbaar vergeten. 'We' dat zijn we zelf. Kamerlid Johan Remkes (VVD) ("je moet ze een rotschop geven!") start een actie tegen taalverruwing, die ook de gelederen van onze volksvertegenwoordigers heeft aangetast. Blijkbaar is Remkes zelf ook aangetast, niet alleen door taalverruwing, maar ook door grote nervositeit, wegens de aanhang die de populistische weglopertjes van zijn partij om zich weten te verzamelen. Remkes, onze nieuwe hoeder van normen en waarden, hand in hand met de premier! Wie had dat gedacht. Natuurlijk zijn korte lontjes overal, maar dat is al zó lang. Waar we ons meer zorgen over moesten maken zijn die trage lonten. Die lange, natte lonten, die helemaal niet willen branden. Jaren geleden al werd er in IOC-kringen besloten dat we de Olympische Spelen 2008 dienden te houden in Communistisch China. Onze o-zo-beschaafde politici waren opvallend stil.	Ach ja, sport is geen politiek. Nee, als je de Spelen kunt houden in het fascistisch Drittes Reich, dan moet dat ook in de twijfelachtige oligarchie China kunnen. O ja, het zou zelfs goed zijn, voor de dialoog, over de mensenrechten enzo. De trage lonten bedachten niet eens dat het misschien niet zo slim was om de Nederlandse Kroonprins als een boegbeeld in het IOC te installeren. Ondertussen vlogen ministers en staatssecretarissen in pendeldienst tour-retour Beijjing met de ene na de andere handelsdelegatie. Handel is ook net zoiets als sport, dat moet ook altijd kunnen, heeft niks met politiek te maken. De VVD koos onlangs Ivo Opstelten als nieuwe voorzitter, burgemeester van eerst Utrecht, toen Rotterdam, met als voornaamste kenmerk dat hij zeer ... uhh ... langzaam ... uhh ... spreekt. Wat de illusie schept van een grote bedachtzaamheid en wijsheid. Remkes heeft de tekens verstaan. En nu: elke dag Tibet in het nieuws, en Amnesty komt met rapporten over de deportatie van tienduizenden inwoners uit het Beijjing, waar de verbroederende dialogen nu hun hoogtepunt zouden moeten naderen. Natuurlijk staan 'we' pal voor de mensenrechten. We sturen zestig soldaten naar Tsjaad. © JohnN - 9 april 2008
	Erica Terpstra: "De Prins van Oranje maakt zich, net als iedereen, zorgen over de situatie in Tibet" ... "Maar geen discussies over de mensenrechten over de ruggen van de sporters" ... "Het zou bijzonder vreemd overkomen als de premier en de staatssecrataris niet bij de opening aanwezig zijn. Het zou juist positief zijn voor de dialoog als ze wél gaan"... Maar als sport dan niets met politiek of mensenrechten van doen heeft Erica, waarom moet er dan überhaupt een premier naar toe? En waarom dat gedoe, met die fakkel door al die landen? En waarom dan olympische en chinese vlaggen op de Himalaya, niet gewoon op het hoogste dak van Beijjing? JohnN


2 april - Niemand thuis - Je kijkt een mens aan en ziet een gezicht, zo herkèn je ook iemand. Kenmerken van iemands gelaat worden blijkbaar zó in het brein opgeslagen dat het aankijken van een mens onmiddellijk tot herkenning of ontkenning leidt. Maar het gaat altijd om de buitenkant, wat onder de huid zit blijft verborgen. Voor een niet-medicus is het een confrontatie om dat opeens wél te zien, vooral als het jezelf betreft. Je ziet jezelf opeens zoals je er na je dood uitziet, het hoofd ontvleesd met lege oogkassen, een grijns van tanden. Samen met de specialist kijk ik naar het scherm, waarop nu een soort stofzuigerslang verschijnt, omgeven door vage lichte en donkerder contouren. 'Is dat mijn luchtpijp?' vraag ik hem, en krijg een glimlach ten antwoord: 'Nee, dat zijn je nekwervels, bovenste stuk van de kolom. Die donkere plek is de contraststof die je nog in de mondholte boven de tong houdt. Kijk, daar volgt de slikbeweging'. Ik zie een zwarte klont buitenlangs de stofzuigerslang naar beneden schuiven, zich langwerpig veranderen en even vertragen, vervolgens weer doorschieten omlaag tot buiten beeld. 'Mooi, aangekomen in de maag', zegt de arts opgewekt. 'Die lichte vernauwing, daar zit je hart, dáár moet het even voorbij', vervolgt hij vrolijk, 'die vernauwing zullen we maar laten zitten, dat hart zul je wel graag willen houden voor een andere functie'. Zijn speelse benadering geeft het signaal dat er toch geen onheilstijding op komst is. We raken ontspannen aan de praat over het lichaam en de werking van de onderdelen en organen. Wij, mensen van de taal, leunen op oude tradities en denkbeelden. We zeggen de dingen vanuit het hart, proberen iemands hart te raken. En als we het heel diep laten gaan, dan moet het zielsberoering zijn.	Medisch is het hart allang van zijn mythe ontdaan, het is niets anders dan een pomp, een heel ingenieuze pomp weliswaar, maar toch een pomp.Die zonodig vervangen kan worden door een andere pomp. Schrijvers en dichters weten dat evengoed als de dokter, toch blijven wij vasthouden aan de mythe. Vroeger waren de mensen ervan overtuigd dat ergens in het lichaam, wellicht in het hart, een ziel huisde. De ziel, die bij het sterven het lichaam verlaat met de laatste ademtocht. Men begon in het levende lichaam te snijden, doch trof nergens de ziel aan. Het hart ontluisterd, zou het wellicht het brein zijn, waarin het ik huist? Maar ook deze mythe wordt ons niet gelaten. Het brein is niet anders dan een onvoorstelbaar gigantische verzameling van interactieve chemische processen op microschaal. De medicus heeft het met eigen ogen aanschouwd, hoe prikkels van buiten activiteiten opwekken, hoe de ene activiteit weer een andere katalyseert in een snelle keten van actie en reactie. Met de erbij behorende sensaties en gevoelens. Alles werkt op elkaar in... Maar het gaat niet uit van een centrum, er is geen troon voor de ziel die alles stuurt, het proces is stuurloos. In het hart van het brein is er niemand thuis. Een ontnuchterende filosofie die me aan het denken zet. Als er geen ik in ons thuis is, waarom doen we wat we doen? Worden we verliefd, ontbranden we in passie voor iemand anders, enkel en alleen omdat de procesketen van onze hersenen toevallig hierin uitmondt? Ik twijfel. Ik heb zojuist in mijzelf gekeken. Met apparaten kunnen we dingen ervaren waartoe we met eigen zintuigen niet in staat zijn. Er bestaan ongetwijfeld dimensies die we niet waarnemen of zelfs maar bevatten. Ik moet denken aan het atheïstische communisme van de voormalige Sovjet Unie. Toen dat regime voor het eerst een mens een ruimtereis liet maken, verklaarde de astronaut: "ik was in de kosmos, en er is géén god". Heb ik dit alles dan geschreven als het resultaat van een willekeurige chemische interactie?
© JohnN - april 2008
	Niemand thuis?


28 maart - Hollywood op de zolderkamer - Stiekem kijkt hij op deze site, dat moet wel. 10 Weken geleden meldde ik mijn lezers al, dat zijn streven alleen maar is om één keer wereldbekend te worden, dat hij helemaal geen film heeft. Eerder gaf ik een stille verwijzing naar het gedrag van de jongeman die schuurtjes in brand stak, diens navolger die deuken trapte in de klep van de Ford Ka's in zijn woonplaats. Ja toen hij dát allemaal gelezen had... toen moest hij wel haastje-repje aan de slag. Met die grote stapel oude kranten die hij de afgelopen zes jaar had opgespaard, gewapend met een fikse huishoudschaar. Dan even de koppen bij elkaar met een paar handige jongens op de pc. Sprokkelen van al het oude beeldnieuws en nog even een paar clipjes maken van het omslaan van de bladen in een blanco boek. Kopietjes van een paar Koranbladen opgeplakt met zo'n handige pritt-stift.	Nou, en dat was het dan, de oude beelden van 9-11, van Madrid, van Londen, uitentreuren al zo vaak vertoond dat het schokeffect allang afgesleten is. Een paar warrige toespraken van imams die een beetje de weg kwijt zijn. De presentatie van een werkstuk van een havo-scholier, haastig in een paar weken in elkaar geflanst. Toen dat opengeslagen blinde boek in beeld kwam dacht ik eerst: wat zie ik nou? Heeft-ie ons echt allemaal te pakken... vertoont hij ons zijn bilspleet? Een lange neus naar ons allemaal? Maar nee, humor heeft hij niet, zelfs geen platte. © JohnN - 27 maart



24 maart - U wordt gefilmd! - Onder onze ogen gebeurt het, Orwells schrikbeeld van een maatschappij waarin een gezichtsloze overheid ons gehele doen en laten tot in de finesses controleert en beheerst, is in snel tempo volop in de maak. En de vertegenwoordigers, die voor onze belangen zouden moeten staan, laten het gebeuren. Zij stemmen mee in het koor dat ons in slaap zingt met de mantra "Als je niets te verbergen hebt, heb je niets te vrezen". De xenofobe angstcultuur, gekweekt in en overgewaaid uit Amerika is gretig opgepakt door de ploeg van Balkenende die zijn beste propagandisten heeft in de ultrarechtse hoek. Hoe meer lawaai die maken hoe makkelijker zij de authentieke mens weer een stukje eigenheid kunnen afpakken. Al onze vaste telefoongesprekken geregistreerd en via de gsm-masten wordt bovendien bewaard waar wij ons bevonden telkens als wij mobiel belden. Ieder emailbericht dient jarenlang bewaard - ook nog op kosten van onszelf - teneinde de overheid in staat te stellen ons eventueel als potentiële terrorist op te vissen uit die oceaan. Op korte termijn zal onze auto van een chip zijn voorzien waardoor onze overheid via de satelliet ons reisgedrag exact kan volgen. Anoniem reizen per openbaar vervoer ook uitgesloten via de ov-chip. Onze paspoorten zeer binnenkort voorzien van een irisscan en dat wordt aangevuld met vingerafdrukken, zoals we die tot nu toe alleen van misdadigers afnamen.	Tenzij de tweede kamer ontwaakt zal de volgende stap zijn dat ons dna-profiel in een database wordt vastgelegd. Dit, en nog veel meer wat intussen mogelijk wordt, brengt de toestand van de omgekeerde bewijslast nabij. De kans om onschuldig op verdenking te worden opgepakt groeit enorm. Kun je dat verwachten van een overheid die 'normen en waarden' hoog in het vaandel voert? Wis en waarachtig. Van een overheid die preekt waar men zich zelf niet aan houdt. Begrijp me niet verkeerd, het is verre van mij om me op te werpen als beschermer van belastingontduikers. Maar dezelfde normprekende overheid maakt zich schuldig aan heling, maakt schaamteloos gebruik van gestolen bankgegevens die via stromannen zijn gekocht. Dat zou toch twee bruggen te ver moeten zijn voor een overheid die ons voortdurend toeroept: "zo gaan we niet met elkaar om". Selectief norm-shoppen, dat zou niet moeten, evenmin als selectief schermen met mensenrechten, maar het gebeurt, achter het gordijn. Misschien overspelen zij hun hand nu Joustra onze kamerleden heeft opgedragen hun "whereabouts" voor alle 24 uur per dag te verantwoorden, in het belang van hun veiligheid. De meeste doen het nog niet. Onbegrijpelijk, het is voor hun eigen veiligheid, "als je niets te verbergen hebt, heb je toch niets te vrezen?" © JohnN 23 maart - Pasen 2008



19 maart - Hugo Claus trok een streep - Soms halen ze de 90 met gemak, en blijven nog daarna. We lezen ze, Hella Haasse, Leo Vroman. Maar er wordt ook vroeger al gestorven, zopas nog Jan Eijkelboom, 81, en nu, vroeger nog, Hugo Claus, 78. Vanmiddag, in zijn woonplaats Antwerpen is de literaire reus van Vlaanderen en Nederland uit het leven gestapt. Weer een multitalent - schrijver, dichter, schilder, filmscenariomaker - die voor immer zwijgt. Claus leed aan alzheimer en heeft vanmiddag besloten de verdere ontluisterende weg niet meer te gaan. Remco Campert, één van zijn oude vrienden, bezocht hem zondag j.l. nog en had een laatste goed gesprek met hem. Het was blijkbaar genoeg. De strijder tegen de Vlaamse (en Nederlandse?) bekrompenheid, de strijder tegen de onderdrukking door de Roomse Kerk, de schrijver die de Paus zou willen bestoken met een bazooka, hij is niet meer. Het Verdriet van België, na precies 25 jaar, het verdriet van België... Redactie Hernehim Cultuur.	West-Vlaanderen Dun lied donkere draad land als een laken dat zinkt. Lenteland van hoeven en melk en kinderen van wilgehout. Koorts en zomerland wanneer de zon haar jongen in het koren maakt. Blonde omheining met de doofstomme boeren bij de dode haarden die bidden 'Dat God ons vergeve voor wat hij ons heeft aangedaan'. Met de vissers die op hun boten branden met de gevlekte dieren de schuimbekkende vrouwen die zinken. Land, gij breekt mij aan. Mijn ogen zijn scherven. Ik in Ithaka met gaten in mijn vel, ik leen uw lucht in mijn woorden. Uw struiken uw linden schuilen in mijn taal. Mijn letters zijn: West-Vlaanderen duin en polder. Ik verdrink in u, land. gij wordt een gong in mijn schedel en soms later in de havens een kinkhoorn: mei en kever. duistere lichte aarde. Hugo Claus Uit: "Gedichten" Bezige Bij 1993.
de intelligentie is als een teer plantje de domheid komt als een tank over je heen Hugo Claus (1929-2008)


13 maart - Alarm oranje! - Vandaag hoorde ik een deskundoloog van het knmi vertellen dat de afgelopen dagen van maart niet uitzonderlijk zijn. Integendeel, ze komen geheel overeen met het repeterend grillige karakter van deze maand door de eeuwen heen. Met andere woorden: vroeger ondergingen we precies hetzelfde als vandaag de dag. Ik kan het weten, er waren altijd wel een paar dagen dat je naast je fiets moest lopen op weg naar school. Net als nu hadden we in de vorige eeuw een weerbericht. Maar nog géén Weeralarm.	Hoe hebben we toch kunnen overleven in die barre tijden? Zonder onze Weermannen en Weervrouwen, zonder onze Bekende Nederlanders? Een Terreuralarm hebben we nu ook, in vier kleuren. Ik ben van mening dat aan Jan Peter Balkenende een spreekverbod over Geert Wilders moet worden opgelegd, op straffe van onmiddellijke verwijdering uit het Catshuis. Ga aan je werk man, er is nog zoveel te doen in dit land. Niet lullen maar poetsen! Dat is pas de goeie mentaliteit, niet van de Gouden Eeuw, maar van de eeuw die we net achter ons lieten. © JohnN - 12 maart 2008
Weeralarm of westerstorm


9 maart - Je weet niet wat je mist - In de dagelijkse portie kommer en kwel - óók ik moet mijzelf dat blijkbaar dwangmatig aandoen, voer voor psychologen? - nu eens twee berichtjes die me blij deden opveren: "Defensie maakt zich grote zorgen over de toekomst. Het lukt maar niet om voldoende nieuw personeel aan te werven". Ondanks 'spetterende' wervingsacties op tv, inschakelen van uitzendbureaus, talloze websites, informatiefestijnen en open dagen leverde 2007 slechts 5000 nieuwe aanmeldingen op, terwijl 6000 man/vrouw jaarlijks de dienst verlaten. Steeds meer ex-militairen kiezen voor een baan in het bedrijfsleven, straks kan Nederland niet meer voldoen aan de taakstelling tot uitvoeren van verre missies. Tegelijk bleken de Waddeneilanden Vlieland en Schiermonnikoog hun grote zorgen, over een fors aantal onvervulde vacatures, als probleem in één keer te kunnen oplossen met een gratis dagarrangement voor serieuze gegadigden.	"Na een zaterdag gratis bootovertocht en bus om in werkelijkheid kennis te maken met de plek en aard van het werk, bleken alle vacatures met één of meerdere kandidaten te zijn vervuld". Zó behoedt onze jeugd onze politieke haviken ervoor dat aan Srebrenica, Irak en Uruzgan nog meer namen worden toegevoegd. Telkens als we ons op prestige of wat dan ook laten verleiden ons te mengen in conflicten waarvan we de draagwijdte en diepe motieven niet eens bevatten, gaat het mis. Opbouwmissie is het meest misbruikte woord, we weten het. We doen toch alsof het wáár is, maar het militair bedrijf is en blijft een destructief bedrijf, dat op vernielen en doden is gericht, of minstens daarmee dreigt. Zelfs de drugshandel krijg je er de wereld niet mee uit. Die blijft óók, zolang de kommer en kwel het nieuws overheersen. Als tegengif een keer een weekje uitwaaien op een waddeneiland: alléén vogels in de lucht, geen laagvlieg- of schietoefeningen meer, geheel verzorgd door blijmoedig personeel. Zo daalt vrede in je hart. © JohnN - 9 maart 2008
Potocari 2006 herbegrafenis	Vlieland Noordzeestrand


4 maart - Een echte liefhebber - Dag meneer Kraaier, ik ben van Omroep Eemland, mag ik u een paar vragen stellen? - Niks op tegen hoor. - Laat ik beginnen met u te feliciteren, want u bent natuurlijk apetrots. U bent de Friezen even mooi te slim af geweest!. - Dat kun je wel zeggen ja, ik ben de winnaar, ik was de éérste! - Hoe gaat dat nou in z'n werk? Kijk je rond tussen het gras en dan opeens: Há daar ligt 't? - Nee meneer, zo simpel is dat niet. Ik ben deskundig vogelbeschermer. Je moet ze heel goed kennen om de eerste te worden. Elke dag houd ik ze in de gaten en dan zie je dat mannetje baltsen boven een perceel. - Baltsen? - Ja dat mannetje is verliefd en dan maakt-ie allemaal capriolen om indruk op het wijfje te maken. Dan weet je: Nou kon het er wel eens van komen - Waarvan komen? - Dat mannetje maakt allemaal speelnestjes van gras en strootjes. Dat doet-ie ook om het wijfje te verleiden, die neemt geen genoegen met het eerste het beste nest. - Verwend nest! Hoe weet je dan of je niet het verkeerde nest in de gaten houdt? - Elke dag loop je een paar keer het perceel op en neer, totdat je alle nesten gevonden hebt. Dan is het een kwestie van steeds blijven controleren.		- En dan, ziet u opééns dat éérste ei. Wat gaat er dan door u heen? - Nou meneer, dat is niet te beschrijven. Het is als een enorme golf adrenaline die inene door je lijf stroomt. - Ja, ja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen, zoiets als een voetballer die scoort. Maar hoe weten wij nou dat u niet stiekem zelf een ei in dat nestje hebt gelegd? Van een kievit bedoel ik, maar een oud ei? - Dat wordt allemaal heel streng gecontroleerd door de vogelwacht van het district. Je meldt meteen het ei, want dan weet je zeker of je de eerste bent. Ben je de eerste dan komen ze en met de vingernagel wordt de groene tekening op het ei getest. Als het een vers ei is geeft het een beetje af. En dan moet de drijftest gedaan in een bakje met water. Dan is het een gegarandeerd eerste ei. - En dan krijgt het een stempeltje en doet u het onder de pet en neemt het mee naar huis om op te eten? - Nee. meneer, dat doen ze alleen in Friesland, dat zijn rapers, wij zijn vogelbeschermers. - Maar die kievit, zit die al die tijd op een afstandje te kijken wat jullie daar uitspoken? - Die kievit komt wel weer terug, maar éérst moeten we nog even wachten op de televisieploegen van de NOS en Hart van Nederland die opnamen komen maken voor het journaal. Dan doen we de echtheidscontrole nog even over, voor de kijkers. - En dan legt u het ei weer in het nest? - Natúúrlijk meneer, wat dacht u, we zijn toch vogelbeschermers! © JohnN - 2 maart 2008
Eérste dag


28 februari - Schrikkelsof - Een enkele keer komt het Nibud wel eens met nuttige informatie. Maar heel vaak presenteren ze met veel poeha resultaten van onderzoeken waarvan ik zeg: 'dat had ik je zó ook wel kunnen vertellen'. Maar goed, elk ooit opgericht instituut moet zijn bestaansrecht blijven bewijzen, anders zou de geldkraan wel eens een slagje geknepen kunnen worden. Dus dient er regelmatig iets onderzocht. Morgen is het 29 februari, een vierjaarlijkse schrikkeldag. Een leuk onderwerp om een onderzoek op te doen en over te publiceren, zullen ze bij het Nibud hebben gedacht. Alle Nederlandse kinderen hoorden al op de basisschool waaróm die correctiedag per vier jaar nodig is, maar het Nibud legt het ons nog even haarfijn uit. En ze zijn aan het plussen en minnen geslagen met die dag, die bestáát en toch ook weer niet. Ze komen tot de conclusie dat het voor een 'gemiddeld gezin' negatief uitpakt tot een bedrag van exact 47 euro onder invloed van de schrikkeldag.		Je moet toch een dag extra boodschappen doen, want nu eenmaal ook schrikkel-eten. Er staat weer tegenover een dag gratis verzekerd zijn, een gratis krant, een dag vrij wonen voor huurders en ga zo maar door. Maar werknemers in loondienst werken weer een hele dag voor de kat zijn viool. Eigen baasjes in het voordeel: die verdienen elke werkzame dag. Ja zeg, wat een kul. De ene maand heeft 30 dagen en de volgende 31. Zit je dan in de maanden met 31 dagen soms 1 dag voor niks te werken, geld uit te geven en zit je baas dan te profiteren? Dan hebben wij met zijn allen toch ook fiks zitten profiteren in de achterliggende drie jaren toen we telkens twee dagen tekort werkten in februari. Dat zijn maar liefst zes hele werkdagen! Ruim een hele werkweek! Laten ze het VNO niet op ideeën brengen daar bij het Nibud. Beter dit rapport gauw bijzetten in de vergaarbak van kulonderzoeken, samen met de boerkini. JohnN - 28 febr. 2008
Voor Nederlandse bekeerlingen Meer Schrikkelstof. Weer € 47 duurder uit dan voor een badpak


24 februari - Als het kindje binnenkomt ... - André Rouvoet is bezorgd over ons intieme leven. Vrouwen slikken de anticonceptiepil, de mannen gebruiken condooms, veel te weinig vrouwen zwanger - het geboortecijfer blijft mijlenver achter bij het sterftecijfer. Zo gaat het aantal Nederlanders krimpen. Prima toch, zou ik zeggen, we komen aan alle kanten ruimte tekort, vanaf 1945 zijn er nog nooit genoeg huizen geweest en het verkeer zit verstopt aan alle kanten. Wat meer lucht voor de volgende generaties gloort als hoopvol lichtpuntje. Maar André betoogt dat we omhoog moeten naar iets boven de 2 baby's per vrouw, zodat de bevolking stabiel blijft of iets groeit.. Hij vindt mijn bescheiden vreugde over minder kindertjes maar kortzichtig. Kennelijk ben ik te zorgeloos over mijn toekomst, dan zal hij wel voor mij denken, immers Nederland wordt grijzer en grijzer. En als dat zo dóórgaat dan zijn er over 20 jaar niet genoeg handen aan mijn incontinentiebed. In mijn belang moeten er maatregelen komen die kinderrijker gezinnen bevorderen. Wie is er nu kortzichtig? We hebben vandáág al te weinig handen aan het bed, niet omdat er te weinig handen zijn, maar omdat dit keiharde werk niet aantrekkelijk genoeg is, zolang een beetje gezondheidsmanager, die zijn dagen achter een bureau slijt, een fiks hoger bedrag op zijn maandstrookje ziet. Of dat over twintig jaar anders zal zijn? Misschien wel, maar misschien ook niet, in ieder geval niet door het simpele feit van meer kindertjes.		Over 20 jaar is ons aardgas op, zijn de energierekeningen verdrievoudigd, kost een liter loodvrije benzine 4 euro, en heeft een gemiddeld gezin minstens 45.000 euro nodig om nog een beetje comfortabel te kunnen leven. Dat zal met 16 miljoen al niet meevallen, groeien we naar 17+ gaan er zeker harde klappen vallen. Nu zorgen de vrouwen voor een broodnodig tweede inkomen, een paar extra Rouvoetsubsidies laten hen niet staan trappelen om aan André's kinderwens te gaan voldoen. André zit in een kabinet dat voortdurend roept dat we Europees en mondiaal moeten denken. Hij kruipt terug in de twee vierkante meter van het bed. Zelfs als we egoïstisch binnen de eigen grenzen kijken, zullen we schrikken van de extra kosten en lasten die bevolkingsgroei met zich meebrengen. Maar als we beseffen dat de aarde nu al zucht en kraakt onder onze wereldwijde aantallen is het extreem kortzichtig en vooral egoïstisch om een hanteerbaar probleem met bevolkingsgroei op te lossen. Ach, niemand laat zich 100 jaar terugduwen toen pastoors en dominees toezicht hielden op de echtelijke vruchtbaarheid, we trekken ons niks meer van de paus aan, welk stel zal hun intiem gedrag door André Rouvoet laten beïnvloeden, wellicht maken we ons alwéér druk over Haagse bluf. © JohnN - 21 febr. 2008 een schuimig toetje dat voornamelijk uit lucht bestaat.
Voorzichtige start nieuwe bevolkingspolitiek moeders gevraagd - niet-christen geen bezwaar		Fotofestival Naarden Vesting 2007 inspiratie?


20 februari - Gratis, zonder zegeltjes - Al zoveel jaren is er reclame op de publieke omroep. En toch is het alsof de ergernis steeds onverdraaglijker wordt. Ik denk dat het komt doordat het van informatief, via assertief, naar agressief is gegaan. En dat normale stemgeluiden zijn geëscaleerd via roepen naar schreeuwen. Dat alles liefst begeleid door tromgeroffel en sciencefictiongeluiden. Dit ondergaan we bij het beluisteren van nieuws en weerberichten waarvoor we hebben betááld! Waar is het recht van de consument gebleven? Eigenlijk moet alle reclame weg van de publieke omroep, maar dat zal wel niet kunnen van Wouter Bos, die langzaam bezig is aan dezelfde metamorfose die Wim Kok doormaakte. Een paar stringente beperkingen dienen minstens ingevoerd: Geen Pavlovreacties oproepen door pingeltjes en jingletjes van populaire programma's te jatten. Geen gekmakende irritatie door weken achtereen 24 keer per dag dezelfde reclamereeks, dat is geen reclame, daarvoor is het woord 'indoctrinatie' van toepassing. En dat is voorbehouden aan dictators. Zo komen we - van die managementboeken, van die 'pursonalbenkers' op bergtoppen of de noordpool, van schorre meisjes die zèlf een bedrijf zijn, van dwingende vrouwen met een zachte g die zorgen dat je opeens een hekel aan Brabanders krijgt - op tijd af, vóór we met voorwerpen gaan gooien.		En natuurlijk moet het inhuren van lieden die hun omroepbaantje of schnabbel te gelde maken streng worden verboden. Geen Mart Smeets of Martin Ros of andere Marten, of wie ook, in de ster. "Glashelderrrr". Moet je net bij Ros zijn, bij hem wist je na minuten nog steeds niet waarover hij eigenlijk raaskalde. "Martin, denk aan de luisteraars, over welk boek heb je het nou?" Vandaar dat ze hem met de zachte hand hebben weggeleid bij de Tros. Zijn we er één kwijt, komt er weer een ander bij: Joost Zwagerman, ook zo'n man die over alles in ons leven zijn ongevraagde eigenwijze mening verkondigt. Zouden zijn boeken niet meer zo goed lopen? Mercedes geeft ze nu gratis weg bij aankoop van zo'n poenerige auto. En ergens, in een hoekje van zijn hoofd, gebeurt er iets bij Joost, telkens als hij instapt... Een opleving van zijn Zwitserlevengevoel? Maar het Fonds van de Letteren heeft er deze keer vast niets mee te maken. Is het dan toch zijn kasregister? (En Manon Uphof wil een soepel glanzend paard.) © JohnN - 20 februari 2008
		Manon Uphof - dromen aan het stuur - Foto dbnl


*17 februari - Het eerste oorlogsslachtoffer* - Duitsers zijn de grootste pacifisten in Europa. Het is ook niet gering ermee te moeten leven dat jouw land de geschiedenis is ingegaan als de grote aanstichter van de wereldbrand die midden vorige eeuw woedde. Dan kijk je wel uit voordat je nog eens buiten je eigen landsgrenzen een geweer op iemand richt. Maar sinds 'nine-eleven' werd de Amerikaanse druk om mee te helpen in de 'war on terror' steeds groter. En ja, hadden ze toch het 'Wirtschaftswunder', dat de Bondsrepubliek er verrassend snel bovenop kreeg, niet goeddeels te danken aan 'uncle Sam'? Zo was er geen ontkomen meer aan: er moesten Wehrmachtsoldaten naar Afghanistan. Maar om te vechten? Nee, om het besluit door de Bundestag te jassen werd er verzekerd dat er alleen in het relatief rustige noorden aan stabiliteit en wederopbouw gewerkt ging worden. Ook Nederland moest meedoen. Het Nederlandse parlement was ook niet happig om troepen naar het taliban wespennest uit te zenden. Maar 'onze jongens en meisjes' zouden voornamelijk stabiliteit brengen en hulp bij wederopbouw van het zuiden geven.		Zo ging de tweede kamer door de bocht, blijkbaar zonder te informeren bij onze oosterburen naar hun oordeel over 'noord' en 'zuid'. Hospitalen bouwen, kapotte schooltjes herstellen, waterputten slaan, dat gingen we daar doen, riepen de enthousiaste voorstanders. "Uruzgan is een beperkt risico, in het noorden, dáár is het gevaarlijk". En zo gingen er Duitse en Nederlandse soldaten om eenzelfde reden naar twee verschillende delen van Afghanistan. Inmiddels komen 'onze jongens en meisjes' het kamp nog nauwelijks uit: het is te gevaarlijk. En aflossing of versterking krijgen we uit geen enkel ander isafland. De Duitsers vertikken het al helemaal om uit noord naar het zuiden te verkassen. Dit kabinet Balkenende kwam tot stand doordat aan Jan Peter werd beloofd dat we géén onderzoek instellen hoe we in de Irak oorlog verzeild raakten. Straks zal het zoveelste kabinet Balkenende - immers Nederland verdient blijkbaar niet beter - met de coalitie overeenkomen dat er niet wordt gezeurd over hoe we toch in de Afghanistanoorlog terecht kwamen. Ik ben nu wel overtuigd: het eerste oorlogsslachtoffer dat valt is steeds weer: de waarheid. © JohnN - 16 februari 2008
nóem het isaf, het ís oorlog


13 februari - Liquidaties in de 'war on terror' - Zodra mensen macht krijgen, moet je uitkijken. Het is het voorstadium van misbruik. Dat gevoel zit gewoon in me. Misschien omdat ik een oorlogskind ben. Onveiligheid was de altijd aanwezige achtergrond. En het gevaar kwam van wie macht had. Ouders proberen je wel te beschermen, maar je beseft best hoe weinig ze zelf kunnen uitrichten. Een soldaat met een geweer kon zo ons huis binnendringen: "Aufmachen!" Kon alles meenemen wat hij wilde, óók je vader of je moeder. Ik herinner me de jaren 1943 tm 1945. Jodentransporten. Mijn moeder: "Ach die arme mensen in die beestenwagens". Later oppakken van "foute mensen" en kaalscheren en erger daden, uitgevoerd op "moffenhoeren".		Gelukkig, het verdere kinderleven in een wat beschutter sfeer. Twee en een half jaar op een mensenleven. Sindsdien zijn elders miljoenen kinderen tot volwassen mensen opgegroeid, die niets anders hebben gekend dan die twee en een half jaar van mij. Die niet beter weten, dan dat wie over wie macht heeft wordt bepaald door het feit of je achter of vóór een geweer staat. Die niet in staat zijn te leren dat het kwaad zit in de figuren die het geweer hebben gegeven. Het modewoord 'vredesmissie' is hen vreemd. Zij willen aan de goede kant van het geweer staan, ze willen er zelf een. © JohnN - 13 februari 2008
Special forces


9 februari - Kat in de zak - Het wordt hoog tijd dat er weer eens een lieve sexy Vlaamse vrouw voor me komt zingen, beste mensen. Want Nederland maakt me nu al wekenlang steeds bedroefder. En ik moet nog blijven óók, want van plaatsvervangende schaamte durf ik me nauwelijks nog over de grens te vertonen. Zoveel infantiel gedrag om me heen, niet alleen in de journalistiek maar ook politiek, tot in het catshuis toe. Zitten ze godbetert dagenlang te ouwenelen over 'gezichtsbedekkende kleding'. En dan is er niet eens een premier die zegt: "ik wens niet dat we hier onze kostbare tijd verdoen met moeilijk gezwets over niks, einde debat". Wie in een tent wil rondlopen moet dat zelf maar weten, komt vanzelf in de problemen terecht. We moeten toch voldoen aan de identificatieplicht, die hebben we toch niet voor niets uitgevonden? Dat zal de zeldzame burqadraagsters al flink uitdunnen, en de drie die overblijven bedenken misschien wel een soort ritssluiting, zodat oom agent of conducteur eventjes kan binnengluren. Nee hoor, wetsbepalingen moeten er komen - en ook nog religieneutraal zodat we eindeloos kunnen debatteren - tot we in de eigen bivakmuts en woordenbrij verstikken.			Zo strompelen we verder, tot vreugde van wie er zijn voordeel mee kan doen. Zoals onlangs die fotografe, met haar homo-Iraniërs, die profiteerde van een museumban begeleid door soortgelijke Haagse deining. Slecht voorbeeld doet óók volgen: Een meisje maakt haar kat dood, prepareert de huid, een zaagselvulling erin, ritssluiting dicht: "kijk, nu is hij een tasje!" - ritssluiting open, zaagsel eruit, vel binnenstebuiten: "kijk, nu is het een hond". Natuurlijk de hele dierenpartijfractie op z'n achterste benen. Een Pavlov-reactie door het meisje, dat zich "beeldend kunstenaar" noemt, goed voorspeld. Natuurlijk komen er kamervragen, meisje geïnterviewd door alle media. Ze weet nu al waar ze mee verder gaat, zodra de publiciteit wat luwt: "kinderporno". Den Haag, jullie weten het wel hè, dat kind wil beroemd worden, stel haar alsjeblieft niet teleur. © JohnN - 8 februari 2008
Voor onze veiligheid ! want we moeten weten wat eronder verborgen zit...			Dansje voor de dierenpartij


6 februari - Thuiszorg is niet sexy - In de tijd dat Peter R de V's met gedumpte lijken, Rauwe Voeten met Diepe Kelen, Geert W's met gedemoniseerde beelden, de media om beurten gijzelen, moet je héél wat doen om de aandacht te trekken. Thuiszorg is niet sexy, dus dan moet je wel flink schokken om aan de zapdoos te ontsnappen. Overigens vind ik het niet choquerend als een oude vrouw ons toont hoe een oude vrouw eruit ziet. Het is goed dat we weer eens betrokken worden bij verval en onvolmaaktheid, bij de werkelijkheid van het leven. Het is kwalijker, dat we ongevraagd worden geconfronteerd met plastic en suikergoed dat met gefotoshopte beelden voortdurend uitdagend haar bloot etaleert, waaraan we een golf van anorexia, jeugddepressies en andere moderne ziekten hebben te danken. De geschokte politici hebben vast veel boter op het hoofd. De moedige oude mevrouw is de boodschapper met de onwelgevallige boodschap. Nee, daar houden ze niet van. Van klokkenluiders. © JohnN - 5 februari 2008			"Al jaren word ik door Connie geholpen bij het wassen. Maar Connie is te duur, zeggen ze. Nu komt er een vreemde, en daarna weer een vreemde. Ik kan me net zo goed voor heel Nederland uitkleden."



4 februari - De hoofdpunten van het nieuws - Een recordaantal van 7 miljoen mensen keken gisteravond ...blabla ... blabla ... Ik ben niks wijzer geworden dan ik al was. Twee jaar geleden veronderstelde ik al dat die jongen iets met dat meisje wilde, dat dat niet zo goed lukte en dat hij het kunstje flikte wat wel vaker op Aruba gebeurt. Iets in het glas. Een 'love potion' zoals bepaalde knockout drogering wel eens eufemistisch wordt genoemd. Vervolgens een ommetje op het strand. Er gebeurde één van twee; of ze stribbelde nog even tegen en hij ging een beetje hardhandig tekeer, of ze raakte in dezelfde toestand als onze comazuipers tegenwoordig regelmatig uitproberen. Meisje ligt er dood of 'voor dood', Hulp roepen, nee natuurlijk, stel je voor zeg. Nee, vriendje bellen, stukje varen en dumpen. Ver genoeg buitengaats dat ze de eerste dagen niet aanspoelt. Daarna hoef je je geen zorgen meer te maken, de Caribbean zit vol aaseters.	Wat heeft onze speurneus Peter Ivanhoe nu bereikt? Dat hij zijn eigen Bekende Wereldburgerschap flink heeft opgevijzeld. Zou hij hetzelfde hebben gedaan voor de naamloze dochter van een Nederlandse bijstandsmoeder uit de Schilderswijk? Hij fietste dwars door de zaak heen met oncontroleerbaar "feitenmateriaal" dat door de fantast - die zichzelf voortdurend tegenspreekt - zelf is verstrekt en alwéér tegengesproken en dat juridisch door iedere beetje advocaat vlotjes onderuit kan worden gehaald. Tel uit je winst. Geweldig hoor, die Peter R. Straks komt de vader van die jongen nog met een stevige claim op het O.M. wegens reputatieschade. Dan mogen we allemaal nog meebetalen aan de ontluikende Hollywoodroem van Peter Redder der Gerechtigheid de Vries. © JohnN - 4 februari 2008
	Er zijn een heleboel onopgeloste zaken met verdwenen jonge meisjes op avontuurlijke vakanties. Ook Nederlandse. Alleen die hebben geen typisch Amerikaanse moeder met een gave om voortdurend de media op zich te focusseren. Gevolg: alleen dit meisje kreeg wereldwijd een gezicht en media en personen liften mee op de hype. Postuum kan zij nog beroemd worden als filmrol. Het enige voordeel daarvan zou zijn als men beseft dat zij staat voor vele naamloze anderen, óók met moeders. Dan is niet alleen Peter R de V degene die er garen bij spint. bij het haaienwater er staat een vogelpoot te wachten op de tijd onder de killers ogen van een meeuw kijken of ze van de zee met trillen wint of van de wind en weer voor niets weer kringen zo is het rond zo zonder handen zonder grond een roerloos meer © pom wolff pom wolff


*31 januari - Gedichtendag -* Thema, letterlijk genomen Ding, wat moet je met een ding, je kunt er nergens, en alle kanten mee heen. Ding, een waardeloos ding of een dierbaar ding. Dingen, dingen die gebeuren, dingen van de dag, nou dat kan een heel ding zijn of een dingetje van niks, een luchtig dingetje of een gewichtig ding. Je houdt mensen in de ban als je geheimzinnig doet over het ding. Maar dinges heeft geen naam, dingdong roept je op en dingdingedong veroverde de wereld toen het 'douze points' ontving. Je kunt een ding laten rusten of juist bij de kop nemen en toch weet niemand waar de kop zit. Oppassen wordt het als het ding een geding wordt. Nee ga maar liever voorbij met je ding, het is niet van mijn gading, het is meer een ga-ding. Niet mijn ding. © JohnN - 31 januari 2008
Ding in de ruimte Het heelal is vol van onbekende dingen


28 januari - De jungle - 'Voetbal is oorlog', een quote van wijlen 'de generaal', nog altijd graag geciteerd in de sportwereld. Minder origineel dan op het eerste gezicht. Want oorlog tref je op vele fronten: in de politiek, in de zakenwereld, maar ook in de kunsten. Overal waar er concurrentie is (en waar is die niet) daar bloeit ook de afgunst en het valse spel. Martin Bril stelt zelfs vast dat literatuur een oorlogsveld is, zo lees ik in De Volkskrant van 1 december jl. Hij vertelt me niets nieuws, hoewel ik er nooit iets van begreep. De handel in hapklare brokken, ja. Dat struikeltafel assortiment in de boekwinkel, dat maandelijks of nog sneller moet ververst. Zoals er ook miljoenen mensen naar 'Boer zoekt vrouw' kijken tot het van de buis wordt verdrongen door een programma met nóg hoger kijkdichtheid. Maar echte literatuur, dat is toch net als de poëzie, een smal segment in de luwte, een wereld uit de wind. Niks hoor, men doet alsof er maar een handvol Nederlandstalige mensen bestaan om wier gunsten moet worden gestreden voor literair werk en poëzie.	Het leek mij altijd zinvol om sámen op te trekken, zodat er steeds méér mensen komen die ook iets anders willen dan Boeketreeks of Bouma. Maar ondergronds en openlijk woeden oorlogen tussen literaire sites en podia, dichters maken elkaar uit voor rotte vis en erger, websites worden gekraakt, rechtszaken aangespannen. Het heeft meer invloed op je dan je denkt. Als je iets organiseert sta je onder stress. De nachtrust onrustiger. Opeens zit je midden in de zaal die je bomvol hoopte, en, gelukkig, ook aardig gevuld is. Diverse dichters lieten zich al horen en de aandacht is heel geconcentreerd. Tijd voor de muziek, maar opeens staat een man op in rij vier. Hij roept met stentorstem dat hij niet is uitgenodigd, maar dat hij iets wil verkondigen over het Magazine dat hij vertegenwoordigt en zijns inziens het poëziepodium is in 't Nederlandse taalgebied. De musici staan als versteend, de technicus draait aan de knoppen maar dat heeft geen effect, hij schreeuwt maar dóór zonder microfoon. In alle rijen staan er mensen op en verlaten de zaal, tot er nog maar een handjevol is overgebleven. Na het ontbijt malen die beelden nog door je kop. © JohnN - 26 januari 2008



24 januari - Als een blad aan de boom Omdraaien, tot een tegengestelde mening overgaan, dat wordt in de moderne politiek 'draaikonten' genoemd. Een beschuldiging die hard aankomt, Wouter Bos is er na een jaar nog maar nauwelijks overheen. Het Stadsdeel Centrum van Amsterdam had er op zijn beurt dus grote moeite mee en er moesten dan ook heel wat onderbouwde argumenten aan te pas komen. Maar gelukkig hebben ze zich de oude wijsheid "beter ten halve gekeerd, dan ten volle gedwaald" aangetrokken en kunnen als "voortschrijdend inzicht" de beschuldiging "draaikonten" van zich afwerpen. Het is dus echt niet alleen maar narigheid tussen de burger en zijn overheid.	Een pluim op de Amsterdamse bestuurshoed, en een klein feestje voor de ad-hoc reddingsgroep, die nu stevig op de benen staat als de Stichting Behoud Anne Frankboom. Deze mag uit eigen middelen een veiligheidsconstructie aanbrengen zodat de boom, mocht hij/zij onverhoopt toch nog dreigen te vallen, in oprechte stand wordt afgesteund. Zodat geen levend wezen noch bouwsel wordt gekrenkt. En nu nog de jonge loot in de Achterhuistuin planten, moeder en kind, zodat generaties elkaar opvolgen, zonder wrede onderbreking. © JohnN - 22 januari 2008
Lees ook Boomgedachten - boomgedichten 23 februari 1944 Ik ga haast elke ochtend naar de zolder om de bedompte kamerlucht uit m’n longen te laten waaien; vanuit m’n lievelingsplekje, de grond, keek ik naar de blauwe hemel, de kale kastanjeboom aan wiens takken kleine druppeltjes schitterden, naar de meeuwen en andere vogels, die in hun scheervlucht wel van zilver leken en dat alles ontroerde en pakte ons alle twee zo, dat we niet meer konden spreken. [...] «Zolang dit nog bestaat» dacht ik, «en het mag beleven, deze zonneschijn, die hemel, waar geen wolk aan is, zolang kán ik niet treurig zijn.» 18 april 1944 April is inderdaad schitterend, niet te warm en niet te koud met zo nu en dan een regenbuitje. Onze kastanje is al tamelijk groen en hier en daar zie je zelfs al kleine kaarsjes. 13 mei 1944 Onze kastanjeboom staat van onder tot boven in volle bloei, hij is zwaar beladen met bladeren en veel mooier dan verleden jaar. 15 juni 1944 Zou het komen, omdat ik zo lang m’n neus niet in de buitenlucht kon steken dat ik zo dol op alles wat natuur is, ben geworden? Ik weet nog heel goed, dat een stralend blauwe hemel, piepende vogels, maneschijn en bloeiende bloemen m’n aandacht vroeger nog lang konden vasthouden. Anne Frank	Boomnummer: 1686124 Naam: Aesculus Hippocastanum Witte Paardenkastanje Omvang van de stam 4,75 meter Hoogte 22 meter Plantjaar 1837 Locatie Keizersgracht 188 Reden voor registratie: - Visuele verschijning en Cultuurhistorisch belang Registratieregister Bomenstichting


20 januari - I did not have sex with that woman Leugens die vaak genoeg worden herhaald werken contraproductief. Nadat het wel móest uitlekken dat Bill Clinton een stevige schuinsmarcheerder was, klonken zijn luide ontkenningen nog voortdurend ferm in de media. Zó vaak dat er na enige tijd niemand meer geloof aan hechtte. En terecht. In ons kikkerland blufte ene meneer W., zonder enige noemenswaarde prestaties, zichzelf tot Bekende Nederlander door vaardig bespelen van de media. Maar dat is hem niet genoeg. W wil BW worden: een Bekende Wereldburger. Zou ook dit lukken met de bewezen tactiek: voor microfoons en camera's opruiende onzin uitkramen? Hij heeft een film geproduceerd die het satanische gezicht van Islam en de Koran zal ontmaskeren. Zegt hij, zegt hij opnieuw, herhaalt hij, herhaalt hij opnieuw. Zal ik je eens wat verklappen? Die film bestáát helemaal niet.	Hij heeft er nu al zó vaak en zó veel over geroepen dat het wel een leugen móet zijn. Maar hij heeft veel succes: onze Kikkerkoningin praat over hem in haar Kersttoespraak, onze Kanselpremier laat Waarschuwende Woorden galmen. Onze Bromsnorkorpsen worden acuut in alarmfase gillend rood voorbereid om de stormen van protest het hoofd te kunnen bieden, voor die film die niet bestaat. Ver buiten de lands- en geloofsgrenzen trekken we de aandacht. De Denen zijn niet zo makkelijk uit hun evenwicht te brengen. Ze zagen een paar cartoons in de krant en haalden hun schouders op. Een klein half jaar later riepen een paar imams boze woorden. En tenslotte daalde de rust na de storm in een glas water. Domme Nederlanders, laat je niet in de luren leggen, neem die malloot toch niet zo serieus, hij hééft helemaal geen film. © JohnN - 19 januari 2008



16 januari - Einde van de protestactie Een aantal Amsterdamse scholieren, dat zich uit protest tegen de 1040 uren norm had opgesloten in een kooi in Artis, heeft de kooi inmiddels weer verlaten. Cartoon © Menno Kooistra.



15 januari - Meedoen Natuurlijk zullen er doden vallen, werd alom gezegd. De generaals hoopten stilletjes dat het er niet teveel zouden zijn. Godzijdank waren de eerste maar "gewone" verkeersslachtoffers. Die bermbommetjes, dat werd vervelender. Maar nu beginnen deze twintigjarigen op elkáár te schieten. Dat verwacht je toch niet in je benauwdste dromen? Opeens wordt ons onthuld dat 25% van de dode Amerikaanse soldaten vielen door "friendly fire". Een vriendelijke kogel in je lijf, beslist geen kinderspel.
het speelgoed thuis zijn brommer werd een bmw zijn status flink verhoogd nooit gedacht nog niet aan trouwen toe aan bloemen op de kap straks niet meer aan te zien op ebay of in de krant ermee © JohnN - 14 januari 2008	nóem het isaf, het ís oorlog


*12 januari - Goede morgen Nederland!* Het is nóg veel erger beste mensen, het is broodnodig een vervolg vast te knopen aan ons blog van 5 januari. Weet u nog: de infantilisering van de media. Een hele poos geleden was er onderzoek gedaan wat luisteraars nog wisten te herinneren van een zopas gehoorde radio nieuwsuitzending. Bedroevend weinig. Collega www-speler Pom Wolff, die de luxe geniet van zijn eigen webmeisje, is hier wat dieper op ingegaan.	Hij heeft onze tv-nieuwsvoorziening aan de elmex tand gevoeld. Ontluisterend... Hier beklijft letterlijk niets, want het ís het ultieme niets! Hoe komt het dat ze maar dóórgaan met dit niets? Ik waag het volgende: tijdens een bak vol vervelende reclame gaat het brein terug in de slaapstand en na het volgende blok is het niemand opgevallen dat men ertussen heeft zitten kijken naar niets. JohnN - 11 januari 2008
tot zo meteen	Goede Morgen Nederland laten we het even hebben over de klimaatconferentie in nairobi ja niet over je uitgezakte borsten en straks gaan we praten over de sport met marcel reuser maar nu eerst het journaal met astrid kersseboom en dan praten we met deze tomtom over de positie van de vrouw in pakistan maar eerst even de kranten met jeroen ja goede morgen mirella goede morgen jeroen zo meteen susan smit met der boeken maar nu eerst de dichter ingmar heytze over zijn kunstheup en zijn motor tot zo meteen pom wolff pom wolff


10 januari - De boze geesten! Daar is het allemaal mee begonnen. De knal en vuurtraditie is ontstaan vanuit het oerfeest dat onze verre voorouders vierden als het daglicht op zijn kortst was. Ieder jaar vreesde men dat het een keer zou gebeuren dat de zon niet zou weerkeren. En dan zouden de boze geesten ons geheel in de macht krijgen. Er was maar één manier om je te beschermen: ze wegjagen met veel lawaai en vuur. Het geloof hierin verdween, maar de mythe leeft voort. Helaas slaat men nu niet meer op potten en pannen of schaart zich rond kampvuren, er hangt een hele industrie aan vast en er wordt een aardige eindejaarsduit verdiend met de seizoenshandel. Steeds meer mensen met steeds meer geld doen een aanslag op onze trommelvliezen en tussen de huizen hangt een dikke kruitdamp. Ik weet dat het taai is om in de trend toch een béétje om te buigen, maar we weten nu zoveel méér over milieu en winst- maximaliseren en dat soort dingen.	Vroeger werkten mensen vrolijk in lood- en zink- verwerkende industrie zonder bescherming, ze freesden en zaagden zingend in asbestplaten. We werden wijzer nu, gelukkig maar. Tegen de Kerk mag je schoppen, maar er zijn een paar dingen waar je met 'je poten' vanaf moet blijven in dit land: Voetbal en Vuurwerk. Wie het lef heeft voorzichtig zijn mond open te doen moet zich voorbereiden op confrontatie met dreiging van brandstichting en erger. Ondertussen zouden we wat minder moeten eten en kunnen ook gezonder leven met wat minder vuurwerk. Politici zijn bange mensen, alle ellende van het 'feestvieren' is alweer oud nieuws. Ze zien de vuurwerkdiscussie graag wegebben. Terug naar af en over 50 weken wéér? © JohnN - 9 januari 2008
vuurwerkverbod is zo gek nog niet http://www.amsterdamcentraal.nl/archief/2008/1/6/vuurwerkverbod-is-zo-gek-nog-niet#c


9 januari - Vlaanderen, hoe schoon! Hoorden we de laatste tijd alleen maar ongezellige berichten uit het Zuiden, over politici die zich ingegraven hadden in hun eigen gelijk, wrijving aan weerszijden van de taalgrens... nu heb ik eindelijk weer iets om blij met Vlaanderen te zijn. De Vlaamse vrouwen zijn het die mij weer kunnen opmonteren en bekoren. Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat Vaya con Dios mij verraste, nu is er een nieuwe ster die voorbestemd is een groot succes te worden in alle lage landen. Eergister stond zij in het voorprogramma van Ilse de Lange. Van mij had ze het hoofdprogramma mogen zijn: Eva de Roovere.	Mooie intieme stem, die onschuld uitstraalt en daardoor des te verrassender opklinkt met haar vrijmoedige teksten van genoegen over haar 'lekker ding' en haar uitdagende vraag 'of de jager soms dood is?' Reken maar dat zij veel 'gejaagd' zal worden, opvallend óók dat zij bij de vrouwelijke luisteraars zeer in de smaak valt. Wellicht omdat haar toch duidelijk erotische teksten nooit plat zijn. We zijn het "Do it to me do it to me do it to me, all nite long" en het "keep on pushing pushing pushing'" dat constant wordt geblerd duidelijk zat Weg met Engelstalig plat, hier is de Vlaamse Eva: "Laten we samen dingen doen zingen". Blij toe! © JohnN - 8 januari 2008
Eva de Roovere	Fantastig toch Dag en nacht En wij daartussen Fantastig Jouw kussen zacht Op mijn natte-dromen-wang Bang van komen en jouw gaan Slaap lekker ding Want jij is lastig Nog meer jij is fantastig toch Slaap lekker ding Want jij is lastig Nog meer jij is fantastig toch Glimlach lag In veel te grote tas Klein te zijn Fijn tussen vingers Groot geheim Slaap lekker ding Want jij is lastig Nog meer jij is fantastig toch Slaap lekker ding Want jij is lastig Nog meer jij is fantastig toch Laten we samen Dingen doen zingen Van Liedjes die niet bestaan Laten we samen Dingen doen zingen Laten we samen niet bestaan Slaap lekker ding Want jij is lastig Nog meer jij is fantastig toch Slaap lekker ding Want jij is lastig Nog meer jij is fantastig toch

*8 januari -* dooddoeners Telkens als iemand zich ergens inzet staat er steevast een druiloor op die roept dat er ergere dingen zijn © JohnN	http://www.bomenstichting.nl/ h http://www.amsterdamcentraal.nl/archief/2007/11/15/het-kastanjeconflict


6 januari - Ontspannen het nieuwe jaar in Hoorden we nog wel eens iets over Yab Yum? Nee natuurlijk. Een eeuwigheid geleden kwam het in de aandacht als de hoerenkast waar je op sjiek kon hoerenlopen. Waar je dure champagne kon drinken en in de bar diep in het pluche wegzinken. Wel wat anders dan in het gladgesleten velours van de wallenmeisjes achter de ramen. Al gauw wist iedereen dat overal dat soort gelegenheden zijn, voor wie het geld daarvoor rond kan smijten, tot zelfs in het meest fundi-arabische land. En opeens staat het nieuws elke dag 24 uur bol van het ge-yabyum. Dat kan niet anders dan een reclamestunt zijn. Met al die besloten relaxclubjes en freelancende dames op het internet kwam de klad er een beetje in.	De overheid sloot de tent omdat er wellicht voor een slordige 3 miljoen gesjoemeld werd bij het verwisselen van eigenaar. Er werd niet alleen met de meisjes gepoedeld. Witwassen en belastingontduiken zijn de pekelzonden waarvan men verdacht wordt. Gelukkig hebben we een zorgzame overheid. Slavinnen uitbuiten en laten misbruiken is één, maar geld aan de fiscus onttrekken, dat gaat natuurlijk nooit door de beugel. Negatieve reclame? Kom nou. De advocaat van Yab Yum en het logo van de club krijgen volop gratis zendtijd, intussen zal de business allang weer op 'n ander adres zijn opgetuigd. Want het luxe relaxhuis is weer prima op de kaart gezet, wereldwijd. © JohnN - 5 januari 2008
	Poster Paul Kagan 1968 - YabYum Boeddische verzinnebeelding


5 januari - Er in getrapt Laatst hoorde ik Maarten van Rossem uitspreken wat ik al zo lang had begrepen: De huidige nieuwsindustrie is onder invloed van scoringsdrang volledig geïnfantiliseerd. Maar het is veel erger. Niet alleen hollen alle media als kippen zonder kop van de ene ongebeurtenis naar het andere flutvoorval,.ik durf veel verder te gaan: Het is een koud kunstje om al die jongens en meisjes die overal met hun microfoontjes en cameraatjes vooraan staan te manipuleren. Zo krijgen we een overdaad aan onduidelijke sujetten die allemaal kunstjes gaan doen om ééns in hun verder onduidelijk en kleurloos bestaan een 'BN' te zijn. Al is het maar voor één week, voor een dág desnoods. Dan kan het gebeuren dat een gefrustreerde jongen het dorpje 't Zand (nee, natúúrlijk nooit van gehoord) laat overstromen met radio, tv en verslaggevers van de landelijke pers. Simpel door een tijdje wekelijks heimelijk een schuurtje in brand te steken.	Het is hem gelukt, hij werd geïnterviewd door RTL en haalde vervolgens nog eens met een driekoloms kleurenfoto de voorpagina van ons meest geïnfantiliseerde ochtendblad. Wel met een balkje over zijn ogen, maar een kniesoor die daarop let. Zijn aanklampende vriendin kwam vol in beeld. Overal lopen van die jochies rond, die eens iets "groots" willen uithalen! Waardoor ze in het nieuws komen en eindelijk wat meiden kunnen versieren. Ezels zijn intelligenter dan verslaggevers en mediabazen, nu wordt het nieuwe circus opgezet in Oosterhout. Oók alweer zo'n wereldstad. Nee, geen schuurtjes, dat is te opzichtig. Nu trapt de toekomstige BNer heimelijk deuken in kofferdeksels van auto's. Niet zómaar auto's natuurlijk, hij heeft nog wel een béétje nagedacht. Auto's van steeds hetzelfde merk, hetzelfde model, dat trekt snel aandacht. En ja hoor, we zijn er wéér ingetrapt. © JohnN 4 januari 2008
	Gesigneerd: Karel Appel - Ford Ka Nummerplaat

*1 januari -* alles is vergeefs (maar je kunt steeds opnieuw beginnen) we hebben in lucht geschreven in het ijs gekrast maar alles verwaait, verdampt en vervluchtigt het blad weer glad en blank. JohnN © eigen foto 23.12.07

*Redactieblog*

Home Hernehim Cultuurpagina's

De culturele pagina's worden onafhankelijk geredigeerd en mede mogelijk gemaakt door Hernehim Beheer bv