Hernehim
Natuurpagina's
Actueel Artikel
|
Hernehim
Natuurpagina's |
Alles van waarde is
weerloos
Lucebert. |
Informatie
Doelstellingen en
antwoorden op veel gestelde vragen
Terug naar de Introductiepagina
Link naar Cultuurpagina
|
|
|
Ganzen
Kraaiachtigen
Libellen
Mussen |
Sijsjes |
|
| Kopenhagen, of de trieste trage wendbaarheid van een mammoettanker - Redactioneel artikel 16 december 2009 | |||
|
Begin jaren zestig las ik een boek van Rachel
Carson (1907 - Springdale, Penns.). Het was haar nieuwste boek na haar grote zeetrilogie over alle milieuaspecten van de oceanen. Ik was in die jaren zelf elke drie á vier maanden een poos in de U.S. toen ik "Silent Spring" (MHM Publishing, Boston, Mass. - 1962) las, dat ook haar laatste boek zou zijn. Rachel Carson heeft geen fijne tijd gehad, die laatste twee jaar van haar leven. Zij werd heftig en ook onwaardig aangevallen door de lobby van de chemische industrie. Ze zou een gevaar zijn voor het leven van een groot deel van de wereld- bevolking door haar ageren tegen het rampzalig massaal toepassen van bestrijdingsmiddelen in het milieu. Rachel Carson (Microbiologist Boston University) werd een "hysterica" genoemd. De mensen dáár reden toen al in P.C.Hooft
tractoren - de meeste |
Ik voelde me ook medeverantwoordelijk. Ik had
vele jaren op een tankschip gevaren, dat steeds wisselende ladingen vervoerde. Tussentijds werden de tanks van restanten en bezinksel gereinigd met oververhitte stoom. Dat ging op volle zee overboord. Al meerdere keren had ik geďnformeerd waarom we die troep niet in een haven konden overpompen. Er was een reden, die is bijna altijd dezelfde als het 't milieu betreft, zo leerde ik al spoedig: die reden is geld. Bilgewater mocht je nergens overboord lozen, zolang je binnen een gebied was waar een nationale rechtsorde gold. Op de "vrije zee" gold dat recht niet. We bespaarden kosten door ergens in de oceaan te lozen. Als we daaraan niet meededen konden we moeilijk concurreren met andere reders. Dus iedereen deed mee aan dezelfde praktijk. Een verhaal wat ik in allerlei variaties nog vele malen zou horen. Het is een merkwaardige coďncidentie dat
ik juist via de boeken over het |
||
|
De vrouw die mijn zicht op het milieu en de betekenis daarvan voor het leven van ons allen drastisch en blijvend heeft beďnvloed.
Een "hysterica"?
Misschien krijgen de "geitenwollen
sokken" |
Rachel Carson (1907-1964)
|
||
|
Maar geleidelijk liep mijn enthousiasme terug.
Helaas, er veranderde echt helemaal niets, de schaarste door de sjeiks die de oliekraan een poosje dichtdraaiden was al snel weer vergeten. Het besef van "rentmeesterschap van de schepping" en de eindigheid van de fossiele voorraden vervloog. Aardolie en gas bleven een razende motor van een almaar groeiende economie. Ik zag hoe men ook in Europa overal dacht dat men welzijn vooral uit materiële welvaart moest verkrijgen. Dat succesvol zijn in het leven vooral wordt afgemeten aan het aantal nullen dat je aan het bedrag van je jaarsalaris weet toe te voegen. Eind jaren tachtig leefde het milieubesef
weer op, aan de vooravond van |
Kopenhagen - De vijftiende internationale
milieuconferentie. Nu zitten er weer 70.000 mensen uit 192 landen bijeen in Kopenhagen... ik wil niet eens weten wat het allemaal kost aan geld en aan milieuschade. Ik geloof niet meer in de wil van wereldleiders om werkelijk te gaan samen- werken teneinde de grote problemen op onze aardbol effectief op te lossen. Ze zitten daar met de gedachte "hoe sleep ik er zoveel mogelijk behoud van groeiruimte uit voor mijn land." Dat is een strijdig belang, want econo- mische groei gaat altijd gepaard met grotere aanslag op de grondstoffen- reserve, kost meer energieverbruik, brengt vervuiling en CO2 uitstoot. Ik heb bewondering dat organisaties als Green Peace nog met optimisme de reis naar zo'n superconferentie aanvaarden, na zóveel conferenties is bij mij de rek er een beetje uit. Al die meisjes en jongens buiten de hekken zijn gekomen omdat ze met hun hart bij een universeel belang betrokken zijn, zij krijgen klappen met de wapenstok en pepperspray in hun gezicht. Stapels heb ik er in de loop der jaren over
geschreven. Over Kopenhagen Ik hoop alleen nog op veel mensen die doen
zoals ik, tegen beter weten in. Prettige feestdagen en moed voor alweer een nieuw jaar.
© John Zwart, 16 december 2009 |
||
| Redactioneel artikel 24 november 2007 Iamsterdam shame on you | |||
|
Een week in het leven van een boom. (Of wedstrijd armpjedrukken tussen bestuurders en betrokken burgers) vrijdag - het Stadsdeel Amsterdam
Centrum bevestigt het definitief besluit dat de kap van
de kastanje achter het Anne Frankhuis a.s. woensdag om 07:00u zal worden begonnen.
Omwonenden protesteren en vinden de beslissing voorbarig en verzetten zich.
Het Stadsdeel beroept zich op een in maart 2007 afgegeven kapvergunning
aan de eigenaar van Keizersgracht 188. |
|||
|
Uit de Uitspraak van de Bestuursrechter
Bake: De kap van de Anne Frankboom mag voorlopig niet doorgaan. De rechter schorst de kapvergunning tot na de komende zes weken waarin het Stadsdeel over de bezwaren van de Bomenstichting en de buurtbewoners moet beslissen. De rechter vindt de situatie niet dermate acuut dat er geen gelegenheid meer zou bestaan om noodmaatregelen te treffen. De rechter gaat ervan uit dat het mogelijk moet zijn dat de betrokken partijen overeenstemming bereiken over dergelijke maatregelen, zodat er nog onderzoek kan plaatsvinden naar alternatieven voor kap. Uitspraak van de Bomenstichting: Uitspraak van Stadsdeel
bestuursvoorzitter Erik Koldenhof: |
|
||
|
Het verhaal vertoont allang alle tekenen van
een prestige- en machtsstrijd. Is er een 'gelegenheidspact' gesloten tussen Stadsdeelbestuur en directie Anne Frankhuis? Heeft het Anne Frankhuis plannen om de eigen tuin vol te bouwen met uitbreidingen zodat niet de boom het gebouw bedreigt maar bouwplannen de boom bedreigen? Gehoord de uitlatingen in radiouitzendingen worden Stadsdeel en het Museum óók gesteund door het NIOD, dat zich toch verre zou dienen te houden van partijdigheid, gewoon de rechtspraak eerbiedigend. Blijft het nu verder zinloos strijden met woorden, dreigen met claims, zonder tot daden in consensus te komen? Zodat over een maandje of wat de boom inderdaad gevaarlijk zou kunnen worden en vervolgens de rechter de kap sanctioneert omdat men de schorsing niet heeft benut voor een overeenkomst in maatregelen? Het Stadsdeel beroept zich voortdurend op de uitstekende zorg die aan de boom werd besteed. Feit is dat er in de jaren 80 een lekkende stookolietank in de tuin is gelokaliseerd en dat eerst drie jaren later een bodemsanering is uitgevoerd. In die periode begon de boom de eerste ziekteverschijnselen te vertonen. John Newswatcher - november 2007 De strijd rond de boom heeft diverse lezers van het Cultuurkatern geďnspireerd tot poëzie. Te lezen op de Pagina Boomgedachten. |
|||
| Redactioneel artikel 16 november 2007 | |||
|
Een oude boom
Oude bomen fascineren doordat ze ons
gemakkelijk kunnen overleven. |
|||
|
De gesnoeide boom achter
Keizersgracht 188 |
Sommige bomen spreken ons niet alleen
aan omdat ze meerdere generaties hebben 'gezien', maar hebben daarboven
bijzondere emotionele waarde. In enkele gevallen is die zó groot dat er
internationaal gevoelens rond bestaan. De witte paardenkastanje in de tuin
van de achterbuurman van "Het Achterhuis", het Anne Frankhuis, is
zo'n boom. Miljoenen mensen die zich verdiepten in de tijd van de
genadeloze jodenvervolging in de stad Amsterdam, hebben zich die boom voor
de geest gehaald of wilden hem met eigen ogen zien. Sinds de opening van
het Museum Anne Frankhuis staat de
kastanje wereldwijd in de belangstelling. De Anne Frankstichting is niet de eigenaar van de boom, die staat immers in de tuin van de achterbuurman aan de Keizersgracht 188. De huidige (de zóveelste) eigenaar van dat pand is formeel de enige met zeggenschap, binnen de beperkingen van wet en plichten jegens de gemeenschap. Eind jaren 80 ontdekte men dat in de tuin waarin de boom stond een oude stookolietank lag ingegraven, de restanten van de inhoud waren in de grond weggelekt. Pas drie jaren later werd een bodemsanering uitgevoerd door de Gemeente. In 1993 vertoonde de kroon van de boom de eerste tekenen van verval. Een aantal jaren geleden besloot de toenmalige eigenaar van de tuin en boom een stenen schuur te bouwen op korte afstand van de kastanje. Daar is ongetwijfeld keurig een bouwvergunning voor aangevraagd en even zeker is die op zijn wettelijke merites bestudeerd op het stadhuis en goedgekeurd. Door zo'n stipte ambtenaar die niets met bomen heeft. Na die bouw vertoonde de boom afstervende takken in een deel van de kruin. Lichtzinnig werd geoordeeld: een boom heeft ook niet het eeuwig leven en zo'n zieke boom in een binnenstadstuin vormt een gevaar. Flink snoeien (in mei !) en anders kappen maar. Is het wonder dat hierover enorme commotie ontstond? De deskundige die in opdracht van het Stadsdeelbestuur de boom onderzocht kwam tot oordeel dat de boom reddeloos was en gebruikelijk volgt dan sommatie aan de eigenaar dat die de boom moet (laten) verwijderen in verband met de veiligheid. |
||
|
Maar dit is geen geval voor 'gebruikelijk'.
Allerlei betrokkenen en getroffenen, de Anne Frankstichting, omwonenden,
onderduik overlevenden, nog vele anderen, kwamen
in het geweer en eisten in elk geval een 'second opinion'. Het feit
dat dit niet zomaar een ca. 160 jaar
oude zieke boom is bleek niet tot het Stadsdeel "in
al haar wijsheid” door te dringen. Er moest en zou gekapt worden. Destijds is zonder afweging van de gevolgen voor de boom een bouwvergunning voor een stenen schuur afgegeven binnen de hoofdwortelstructuur van de “Anne Frankboom”. Een enormiteit van de eerste orde. Er is toen aan 1/3 deel van de ondergrondse boom ernstige schade toegebracht. Wellicht is er ergens nu een ambtenaar die niet graag aan die vergunningsverlening wordt herinnerd. Misschien houdt men daarom vast aan dat ene deskundigenrapport en wil men alleen maar kappen en er een nieuwe jonge boom herplanten. Het meubilair vervangen. Er staan in Nederland heel wat
kastanjebomen die aanzienlijk ouder zijn dan deze. Het
had dus alle zin te onderzoeken of met enige ingrepen het leven van deze
boom nog wat verlengd kon worden. Zo'n
anderhalf jaar vindt er nu al getouwtrek plaats tussen
het Stadsdeel en de groep van omwonenden en sympathisanten die intussen
structureel is gevormd. Dat het in moten zagen en afvoeren nog niet is
gebeurd is uitsluitend het gevolg van
de angst voor de opschudding die in wijde kring zou opsteken bij het "rücksichtslos"
uitvoeren van het voortijdig besluit. De eigenaar van de tuin van het pand aan de Keizersgracht lijkt het inmiddels ook wel zat te zijn. Hij ziet het liefst zijn tuin uit de publieke belangstelling en de boom in moten door de shredder gejaagd. Als hij maar één schijf krijgt, om aan de wand te hangen. Het lijkt bijna alsof ieder alternatief bewust getraineerd werd om ieders frustraties hoog te laten oplopen totdat de doemdatum 1 januari 2008 aanbreekt. Alsof een onherroepelijk doodvonnis hoe dan ook dient te worden uitgevoerd. Ook dát klinkt bekend in de oren... Gaan mijn gedachten in een richting die ik
in deze polemiek eerst nog niet eens te berde
durfde brengen. Het geeft een beeld van onze morele beschaving hoe wij met
een reliek uit een zeer gedenkwaardige
tijd omgaan. Amsterdam heeft een jodenvervolginghistorie die ons tot
vandaag nog hoort te vervullen met een grote ongemakkelijke
plaatsvervangende schaamte. Als deze boom, die door ons nog bezien kan worden
in het besef: 'dat is de boom waaraan zij en de andere opgesloten bewoners
het verloop van het seizoen konden
zien'.. Als die boom, mogelijk onnodig, vóórtijdig,
tegen de vlakte gaat... hebben we wéér iets wat aan ons kan knagen. © John Zwart - 15 november 2007
|
|||
| Redactioneel artikel 15 september | |||
|
Verdere opschaling van productie van
vleesvarkens in mesterijen die een huidige omvang hebben van 2000 - 5000
dieren stuit in de regio op grondgebrek en weerstand wegens onacceptabele
aantasting van het buitengebied. Voor nieuwe mestbedrijven met een capaciteit van 10.000 en nog veel méér wordt serieus overwogen uit te wijken naar industrieterreinen waar de dieren gehuisvest zullen worden in 'varkensflats'. De sector heeft hiermee geen probleem, de mesterijen zijn immers al bio'industrie'. Veevoederbedrijven en vleesverwerkers kunnen op dezelfde locaties worden geclusterd wat samen met de schaalvergroting economisch voordeel oplevert. |
Neerlands Trots Onder dit logo roept - in opdracht van het Ministerie van LNV - Jack Rijlaarsdam op de website www.landbouw.paginablog.nl dat de groeiende weerstand tegen de bio-industrie op louter vooroordelen berust: De agrarische sector is er een om trots op te zijn! |
||
|
Cotelettenland -
een achtergrondverhaal Vóór de industrialisatiegolf eind negentiende, begin twintigste eeuw was Nederland een echt boerenlandje met steden die grotendeels nog binnen hun wallen en grachten lagen. Daartussen meest open boerenland met akkers, weiden en molens. Rond de voorlaatste eeuwwisseling, met nog geen 5 miljoen inwoners, was er ruimte zat om traditioneel te boeren, genoeg voedsel te produceren en daarvan ook nog flink te exporteren. In de jaren 1944-1946 werden we opeens geconfronteerd met een voedseltekort. Dat was niet vooral te wijten aan de verzwakte landbouw die met gebrekkige machines, verouderend gereedschap en minder beschikbare arbeid te kampen had.. Nee, het kwam voornamelijk door gebrek aan transportvoorzieningen en het onttrekken van de oogsten aan het binnenlands gebruik door de Duitse bezetter. Die hield een omvangrijke oorlogsmachine op de been toen het Duitse achterland vrijwel verstoken was van capabele arbeidskrachten en het hele land door bombardementen steeds verder werd ontwricht. Terwijl de bevolking van steden als Amsterdam honger leed werd er uit Nederland nog steeds volop voedsel geëxporteerd. Onze naoorlogse regeringen waren volledig in de ban van die grotestads-hongersnood die kort tevoren nog had geheerst. De 8 miljoen inwoners die we toen telden, mochten nooit meer in zo'n toestand terechtkomen. Met geweldige financiële offers werd de verdere inpoldering van het IJsselmeer voortgezet met grootschalige landbouwinrichting. Op het oude land moest men het doen met de grond die er was, daar werden in hoog tempo traditionele gemengde bedrijven met wat akkers en wat vee omgezet in grote meststallen. Al spoedig produceerden we zoveel dat we er gemakkelijk een bevolking van 25 miljoen mee zouden kunnen voeden. De boeren hadden zich wel flink in de schulden gewerkt bij de Raiffeisenbank en de Boerenleenbank, om al die investeringen in opstallen en hitech te kunnen doen. De grens naar de weg zonder keerlus was overschreden. De bedrijven moesten wel grootschalig blijven en steeds verder doorgroeien, de enige andere keuze: stoppen. Wie dat deed werd gekannibaliseerd door de dóórgroeiers. Die schaalvergrotende landbouw is makkelijk in staat om een veelvoud van de bevolking te voeden. We zijn, voorzichtig gezegd, flink doorgeschoten voorbij de doelen die er na de tweede wereldoorlog waren gesteld. Intussen is onze bevolking gestegen naar
bijna 17 miljoen. Nog altijd geen probleem voor
onze voedselvoorziening, 't eigen land kan genoeg opbrengen. Maar die
verdubbelde bevolking sinds WO2 heeft ook leefruimte nodig. Grote steden hebben
zich als kringen rond een steen in de vijver uitgebreid, tussenliggende
dorpen groeiden tot guirlandes aan
elkaar. Alles om de mensen woonruimte te bieden en werkgelegenheid
te vestigen. Ook schreeuwt zo'n dichtbevolkt land om recreatieruimte. Misschien kunnen we niet meer ontkomen aan grote super-hereboeren zoals ex-landbouwminister Veerman, thans onze nieuwe voorzitter van de Vereniging voor Natuurmonumenten (sic!). Maar laten het er niet teveel zijn, stop de verhandelbaarheid van quota van boeren die stoppen en dring daarmee de vervuiling van grondwater en de overbemesting eindelijk weer terug. Geef ze in plaats ervan een ruimhartige vergoeding en laat onafhankelijke instanties vaststellen waarvoor (bv natuurontwikkeling, recreatie, cultuurhistorisch landschapsherstel) de vrijkomende landbouwgronden geschikt zijn. Geef boeren die hun bedrijf in een dunbevolkt ander land op extensieve basis willen voortzetten daar ook alle steun bij. Zet er eventueel een emigratiebureau voor op! Laat niet, in negatieve zin, 'Gods water over Gods akker lopen' zoals het nu gebeurt, door toestaan van verdere groei naar onhoudbare schaalvergroting op een krimpende oppervlakte 'zolang tot de kruik barst'. Er zit zoveel wijsheid in de gezegden van een volk dat lang geleden heeft geleerd dat je nooit moet wachten tot het moment dat 'de wal het schip keert'. © John
Newswatcher.
|
|||
|
slachtoffers en ruige oorden een veluwse
zomerheide brabants
Someren-Heide Ruigoord,
Westzanerpolder onmenselijk,
onwenselijk v.o.saudeck, 10.09.2007 |
|||
| Kapland - redactioneel artikel 18 juli | |||
|
Dit is toch even een dag met
blijmakend nieuws zeg! Iets om van op te veren! Onze Raad van State, de wijste mensen van ons land, heeft gesproken: het vellen van het Schinveldse bos was een onrechtmatige daad. Zijn we nou niet blij? Eerlijk gezegd voel ik iets heel anders, kwaadheid. Kwaadheid en onmacht. Laat ik met dat laatste beginnen. Waarom
krijgen de sterkste belanghebbenden altijd de kans hun eigenbelang door te
drukken en worden wijze woorden pas gesproken met grote vertraging? Als
het kwaad waarom het ging allang is geschied? Waarom heeft de sterkste al
gewonnen aleer een neutrale arbiter een evenwichtig laatste woord spreekt? En boos. Want hoe kijk je nu tegen die situatie van anderhalf jaar geleden aan? Toen allerlei Haagse politici en bewindspersonen het rechtvaardigden dat het bos snel en rigoureus néér moest ter bescherming van de veiligheid voor die stinkende oldtimers van Geilenkirchen. Dan die mensen van het Groene Front, die toen wisten waar de Raad van State anderhalf jaar na dato pas achter komt. Die mensen werden bijna als terrorist afgeschilderd, op zijn minst maakten zij zich schuldig aan "ernstige burgerlijke ongehoorzaamheid". Een enorme gewapende politiemacht bracht men op de been om de zachtmoedigen te verdrijven toen ze ondanks winterkou het bos bleven bewaken. Wie waagde zich te verzetten werd opgesloten in een cel. Met welk recht? In de politieke discussie
werden zij op één hoop gegooid met de moordenaar van Pim Fortuyn terwijl
ze wilden voorkomen dat Den Haag zich schuldig maakte aan een
onrechtmatige daad! Blijft de laatste verliezer: het bos, dat is weg dat kan niet gecompenseerd, een beetje bos doet er een half mensenleven over om zich vanaf kaalslag te herstellen. Weet je waar Holland zijn naam door kreeg? Holtland, ooit was het grotendeels overdekt door bos, alle namen met -lo en -woud of -wolde herinneren eraan. Maar Holland is allang Kapland.
© John Newswatcher |
|||
| 'Live Earth': Zorg om het milieu, meen je dat nou? - redactioneel artikel 1 juni | |||
|
Ik geloof niet in de noodzaak van 'ambassadors'
om onze geldstromen voor goede doelen op peil te houden. Integendeel, ik
hoop dat ik niet helemaal de plank missla als ik nog steeds geloof dat de
meeste mensen nog enig verstand hebben, dat we niet met zijn allen
uitsluitend kuddegedrag vertonen. Toen prins Bernhard zijn jachtpartijen op groot wild in Afrika afzwoer, en opeens de grote beschermheer van het world wildlife fund werd, heb ik onmiddellijk mijn jarenlang lidmaatschap opgezegd. Iemand die zijn halve leven als koninklijk playboy milieuvervuilend de wereld rondvloog en dat als gast van het wwf op zijn oude dag graag blijft voortzetten is niet de ideale stimulans voor mijn gireergedrag. Op wat bescheidener schaal kan ik ook erg cynisch worden over al die spotjes van bn-stemmen die verkondigen: "Ik ben .... en ik ben ambassadeur van ... " Het doel en de effectiviteit ervan interesseren me, niet of het Pietje of Marietje is die geworven werd als reclamestem tot meerdere glorie van het ego. Vertel me niet dat ze dit er niet bij in het achterhoofd hebben! IJdelheid is een grote drift van de mens en hoe beter maatschappelijk geslaagd men is hoe meer materialistisch men wordt, kijk maar naar die raad van bestuur van de bloedbank. Multimiljonair-artisten belijden met de
mond ook heel graag hun toewijding aan zaken van ultiem sociaal belang. En
gaan vervolgens gewoon door met hun extravagantie levensstijl. Maar een
weldenkend mens gooit zijn zuur verdiend niet-miljonairsgeld niet in een
onwelriekende put. John Newswatcher
|
|||
| Kastanjegedichten - redactioneel artikel 1 november | |||
|
De
ongeveer 160 jaar oude witte paardenkastanje achter het Anne Frankhuis in
Amsterdam wordt gekandelaberd. Dat is vakjargon voor het afzagen van de
grote vertakkingen in de kroon. De ontbladerde boom krijgt daarmee een
even aangrijpend uiterlijk als een beeld van Zadkine. Definitief viel het
besluit dat deze Aesulus hippocastanum nog voor het begin van het nieuwe
jaar zal worden gekapt en gerooid. Daarmee treft deze boom met grote symboolwaarde een zelfde lot als vele van de andere soortgenoten in Nederland. Nadat ze verzwakt zijn door de mineermot vallen ze ten prooi aan bloedende bast en ernstige rot van het kernhout. Hoe komt het toch dat bomen, die honderden jaren onze straten, parken en schoolpleinen sierden, opeens massaal geen verweer blijken te hebben tegen larven van een minuscuul diertje? Het zou best een van de vele verschijnselen kunnen zijn die ons de gevolgen van de opwarming van ons klimaat tonen. We
zijn na jaren een heel eind gevorderd in het kweken van Hollandse iepen
die bestand zijn tegen de fatale en zeer besmettelijke iepziekte. Minstens
even bepalend voor het aanzien van Nederland als de iepenbeplanting langs
wegen en grachten is de witte paardenkastanje. Het
is werkelijk een bijzonder boek geworden. Op het omslag prijkt een
parafrase van het straatje van Vermeer waar achter het trapgeveltje een
indrukwekkende kastanjeboom oprijst. Een kunstwerkje van Tonis van der
Weel uit 1956 toen er nog geen vuiltje aan de lucht leek. © Hernehim Cultuur - oktober 2006
|
|||
| Publicatie 1 november 2006 | |||
|
|
|||
|
Het kruid dat met de vogels fluit Wit
en teer als het seizoen © JohnN
|
|||
| Publicatie 1 maart 2006 | |||
|
© Copyright Hernehim Natuur 2001 - 2008 |
|||
Naar de eerder gepubliceerde artikelen |
|
|
De Natuurpagina's worden
onafhankelijk geredigeerd en mede mogelijk gemaakt door Hernehim Beheer bv
© Foto Hernehim Natuur
Hernehim Cultuur en Natuurpagina's