|
Hernehim pagina blog en ander proza |
Hernehim |
|
Boeiend om te bezoeken. Vrij en onafhankelijk. © HC 2001-2010 |
Redactie:
John Zwart Gastbloggers: Vera De Brauwer, Femmie Funcke-Elshout, Arnoud de Jong en Anneke Wasscher Voor de realisatie van deze
site wordt de redactie bijgestaan door |
|
|
Laatst bijgewerkt: 29.07.2010 |
|
Op deze pagina laat
de redacteur en webmaster zijn eigen gedachten over allerlei onderwerpen de vrije loop. Maar dit is ook een pagina die openstaat voor proza van inzenders Voor vragen betreffende openbaarheid van de site manier van inzenden etc. |
HOME
Nieuws
Blog en proza
Themapoëzie
Vrije poëzie
Vertaalproject
Proza
Activiteiten Over
schrijvers
Archief
Contact |
| Gastblog |
|
29.07.2010 - Sleutelbewaarder - Het is hoogseizoen. Voor mij betekent dat: op de huizen van buren passen. Aan een rekje hangen diverse sleutels met herkenningstekens van de verschillende optrekjes. Een goede buur is beter dan een verre vriend. Daar ben ik het mee eens. Er is nog nooit ergens ingebroken tijdens mijn “oppasweken”. De reizigers plakken voor hun vertrek een keurig stikkertje met ja/nee post op de brievenbus en de planten zijn vaak voor hun vertrek al verwaarloosd. Dat maakt het gemakkelijk. Zorg betreft met name de huisdieren. Nu heb ik ruime ervaring heb met het pleegouderschap van diverse soorten o.a. vissen, parkieten tot en met zelfs wandelende takken. Verantwoordelijk werk, omdat je niet wilt dat een dier iets overkomt tijdens afwezigheid van de eigenaar. Meestal moet ik katten verzorgen. Mijn naaste buren hebben er twee: Sam en Moos. De eerste is mager en angstig, de tweede dik en assertief. Beiden moeten aan hun trekken komen, dus ik moet er even bij blijven tot ze hun eten op hebben. Doe ik dat niet, dan is het niet ondenkbaar dat de dunne aan het eind van de vakantie het loodje legt. |
De meivakantie heugt me nog. De buren gingen een lang weekend weg. Al de eerste dag was ik schraalhans kwijt. In stilte hoopte ik maar dat hij ’s nachts door het kattenluikje naar binnen kroop, als de gulzigaard in diepe slaap was. Misschien dat hij dan nog wat kattenbrokken vond. Op mijn knieën lag ik ’s middags onder de heg te loeren. Als een malloot kweelde ik ’s avonds in de tuin:” Sam, kom nu toch..” Geen reactie, die van een verschrikte voorbijganger daargelaten. Ik voelde me knap ellendig toen de buren terugkwamen en biechtte meteen op dat Sam kwijt was. Geen leuke thuiskomst dus, maar mij trof geen blaam. In het geheel niet, bleek later: de buren hadden hem per ongeluk in hun slaap- kamer opgesloten. Ik wilde niet weten wat zij daar aantroffen. Sam leeft nog steeds. Kennelijk kan hij met weinig voedsel toe. Moos wordt wat kortademig door zijn zwaarlijvigheid. De buurman komt langs. Of ik voor het huis wil zorgen de komende twee weken. Nee zeggen is nooit mijn sterkste punt geweest. © Anneke Wasscher - juli 2010 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
25.07.2010 - Massagedrag - Persoonlijk voel ik mij niet zo aangetrokken tot spektakel waar mensen massaal op af komen. Misschien komt het doordat iedereen zijn meest intense indrukken opdoet op heel jonge leeftijd en bij mij waren die sterk ingekleurd door allesover- heersend oorlogsgeweld. Tot vandaag staan er nog een vijftal lijken, liggend op straat, op mijn netvlies. Openbare fusillade als afschrikking. Ik zag wel het gevolg, niet de voltrekking - had het waarschijnlijk ook niet kùnnen zien door de grote menigte mensen die was komen aanhollen om te kijken. Om te getuigen van hun afkeuring? Of uit nieuwsgierigheid... In de naoorlogse Polygoon journaals verschenen opnamen van oude toespraken van Adolf Hitler en vooral ook de bezeten redevoeringen van zijn propagandaman Joseph Göbbels. Op het witte doek flakkerden de beelden van opgewonden mensenmenigten op straat, gestrekte armen, als een woeste golfslag hun kreet: "Heil, heil!" Naast de bioscoop was het enige publieke vermaak in die tijd de kermis. Nooit voelde ik mij echt op mijn gemak tussen de schuifelende massa die langs de attracties trok. Onbewust voelde ik dat het plezier van de menigte bij de geringste aanleiding kon omslaan in agressie. Het is niet veilig in de massa voor een eenling. Er hoeft maar dát te gebeuren of niemand heeft er nog een boodschap aan hoe het voor jóu afloopt. Iemand voelt zich tekort gedaan en neemt zijn 'recht' en de mensenzee is plots niet anders dan een kudde die onder de voet loopt wie pech heeft.
|
De meeste mensen kennen die onbewuste
angst niet. Cruciale sportwed- strijden en grote popconcerten trekken zelfs steeds méér mensen aan, méér dan waarop ze zijn berekend. Er wordt misschien te enthousiast op gereageerd door de herinnering aan legendes als Woodstock 1969 en Kralingen 1970. Maar soms gaat het helemaal fout. In een stadion in Engeland, in België, in Denemarken, op Spaarnwoude of Hoek van Holland. Een vorig weekend was er nog massaal feest gevierd op de snelweg in het Roergebied. Feest, omdat dit voormalige grauwe stuk Bondsrepubliek dit jaar het culturele centrum van ons aller Europa is. Een geslaagd treffen van artiesten en blije mensen te voet en op de fiets, op een kilometerslange autobaan waar anders het grommend verkeersmonster geen weerloosheid duldt. De prelude op het volgende evenement van popvermaak in Duisburg. Ik zie een sinistere onderdoorgang, schimmig verlicht door beroete tl-balken, zoals ik ze ken van dit industriegebied. Zelfs in een geordende groep zou ik er voor geen goud doorheen gaan als ik me niet tevoren kon overtuigen van een veilige vluchtweg. De mensenstroom loopt zich vast op een versperring: het terrein is méér dan vol, onderwijl stuwt de golf dóór de tunnel in. Negentien doden en meer dan driehonderd ernstig gewonden vallen, maar het concert dendert door. "Om nog erger te voorkomen". De doden zullen niet protesteren maar met "love" heeft dit spektakel dus helemaal niets meer te maken. © John Newswatcher - 24 juli 2010. |
Loveparade 2010 Duisburg |
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
22.07.2010 - Monopoly - Spelletjes
doen is zo oud als de wereld. Vooral kinderen zijn er gek op. Op een snoeihete dag moet ik er aan geloven. “Het is toch veel te warm nu om buiten te spelen!” zegt de negenjarige Tim met overtuigingskracht. Zijn Nintendo DS heeft hij niet bij zich, dus dat is geen alternatief. Hij verdwijnt met zijn hoofd in de spellenkast en komt er uit met Monopoly. Ik zucht diep. Want dat betekent minimaal twee uur aanslag op mijn tijd. Zijn achtjarige broer Bas wil ook graag meedoen. Mits hij “de bank” mag zijn. Monopoly blijkt ook met de tijd mee te gaan. Vroeger moest degene die het geld beheerde ontzettend goed kunnen tellen. Gingen er stapels bankbiljetten door je handen. De tastbaarheid van het papier maakte zichtbaar hoe je er voor stond: verlies of winst. Monopoly van nu is uitgerust met bankpasjes en een apparaat waar die dingen bij elke transactie in gestopt worden. Of er nu geld afgaat of bijkomt, het technisch vernuft maakt een vrolijk klingeltje. Dus je blijft hoe dan ook opgewekt. Of je nu vijftien miljoen op je rekening hebt staan of bijna bankroet bent. Mij wordt zo wel duidelijk hoe makkelijk geld dus bij banken kan verdampen, zonder dat iemand verblikt of verbloost. Ik heb nauwelijks in de gaten dat ik er slecht voorsta. |
Omdat ik veel straten heb, reken ik mij
rijk. Bank Bas waarschuwt mij: “Als ik jou was, zou ik zuiniger zijn.” En dat uit de mond van een kind! Hij denkt natuurlijk: “Straks moet ik ook al opdraaien voor haar AOW.” Tim wordt superrijk. “Als ik later echt zo veel geld heb, dan koop ik het grote huis in Zuid-Frankrijk van Alex. Met zwembad.” Vorig jaar heeft hij daar een week bij een vriendje mogen logeren. Bas heeft ook wel wensen. “Dan koop ik alle voetbalplaatjes die er zijn, zodat ik eindelijk mijn album vol heb!” Ze kijken mij verwachtingsvol aan. Maar ik heb zelf niet direkt een wens paraat. “Als je niks weet, kun je het geld altijd nog aan ons geven hoor.” zegt Tim geruststellend. Het loopt slecht met mij af. Ik heb verkeerd geïnvesteerd en blijk straat- arm. Tim stoot Bank Bas aan: “Zullen we maar weer een paar miljoen extra op haar pasje zetten. Anders is het toch wel heel zielig.” Die antwoordt eerst: “Eigen schuld, dikke bult!” Na wat aandringen van Tim geeft hij toe. Zo doen wij het in de grote mensen- wereld ook met Griekenland. Het voordeel is dan wel dat je heel lang samen verder kunt spelen. © Anneke Wasscher - juli 2010 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
18.07.2010 -
Ambitie - Sport
kan leuk zijn. Om te doen, naar te kijken, geld aan uit te geven. Ook om geld te verdienen als je ervan leven moet. Of om véél geld mee te verdienen door ermee om te gaan als product. Met sport betreden we een gebied van heel diverse belangen die zeker niet alle in het verlengde van elkaar werken. Is het algemeen belang van sport groot genoeg om er ook een fors bedrag aan algemene middelen voor te offeren? Dat is een vraag die aan de politiek vóórligt om te beantwoorden. Een onderbouwd antwoord ligt niet zo direct voor de hand. Hoeveel heeft topsport te maken met breedtesport? Hoeveel heeft breedtesport te maken met volksgezondheid? Is er wel sprake van een verband tussen top- sport en een basisgegeven als volksgezondheid? Wat draagt besteding van algemene middelen aan de sport bij aan zaken als "fairplay", leren geven en nemen, aanvaarden van overwinning zowel als verlies, aan het gemeenschapsgevoel, de integratie, het op een hoger peil brengen van achterstandsjeugd? De voorstanders van het
organiseren van grootse internationale sportevenemen-
|
Topsport is een hollebollegijs die
veel geld naar zich toetrekt uit sponsoring + overheidssteun voor faciliteiten, infrastructuur en veiligheid. Maar gezondheids- uitstraling heeft de topsport allerminst. Presteren op het randje van wat het lichaam verdraagt maakt kwetsbaar en wordt maar kort volgehouden. Onze gezondheidszorg zou bezwijken als we allen als topsporters gingen leven. De uitstraling van topsport kan er - bij vlagen - toe bijdragen dat meer mensen aan amateursport, breedtesport, gaan doen. Dat kan winst voor de volksgezondheid opleveren, maar met de prestatiedrang in de topsport als voorbeeld leidt dit helaas ook tot een groter aantal ongevallen en blessures onder de breedte- sporters die kunnen worden voorkomen. Geld rechtstreeks besteed aan de amateur-breedtesport zou dus effectiever zijn door goede mentale en fysieke begeleiding, in plaats van stimulatie via de omweg van de topsport. In feite werkt laatstgenoemde ten koste van de breedtesport, overheidsgeld kan maar ééns uitgegeven. Hetzelfde geldt voor effecten op de achterstands- jeugd: faciliteiten en steun bieden aan de verenigingen zal meer resultaat opleveren dan via het bouwen van een megastadion. Voor Zuid-Afrika kunnen we over een jaar of wat
de balans opmaken. © John Newswatcher - 16 juli 2010. |
|
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
14.07.2010 - Enorme
vogelsterfte door hittegolf - stond er op maandag 12 juli op de voorpagina van het Wappergatse Dagblad. De mensen in Wappergat waren er aan gewend dat de krant vreselijk overdreef en vaak het nieuws zelf verzon. Daarom vonden ze het ook zo leuk om hem te lezen. Er gebeurde namelijk niet zo veel in het dorp. Verleden jaar zelfs helemaal niets, niet eens een lekker schoorsteenfikkie. Terwijl het in januari erg koud was geweest en er zo hard was gestookt dat de schoorstenen als een bos roze zuur- stokken de grijze winterhemel hadden verlicht. Dit jaar hoefden de Wappergatters ook al niet te rekenen op een knetterende bosbrand, want morgen zou het gaan regenen. Behalve de krant wist bijna iedereen
dat er op die dag maar één vogel dood was |
Hij was vroeger ornitholoog geweest. Dat is een deftig woord voor vogel- deskundige. Door zijn beroep was meneer Vogelaar zelf op een vogel gaan lijken. Eigenlijk op twee vogels. Door de grijze haarpluimen aan weerszijden van zijn hoofd en zijn zwarte ronde bril, die op zijn dikke ronde haakneus rustte, zag hij er uit als een uil. Vanaf zijn nek tot aan zijn voeten zag je bijna het verschil niet tussen meneer Vogelaar en een reiger. De grijze jas die hij het hele jaar door droeg, rook ook alsof hij in een reiger- kolonie woonde.
Meneer Vogelaar schreef een boze brief naar de Redactie van het
Wappergats © Femmie Funcke-Elshout Dit blog is een fragment uit een kinderboek in wording. |
 |
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
07.07.2010 - De zeiler - Oud collega Rik is een verwoed zeiler. Hij heeft een zeewaardig zeiljacht waarmee hij al diverse oceanen bevaren heeft. Jaren geleden heb ik al eens beloofd mee te varen. “Alleen bij rustig weer en als de zon schijnt.” Deze verwende uitspraak is puur gebaseerd op mijn ervaring met zeeziekte tijdens een personeelsuitje op een vissersboot. Hij vindt het een billijke eis en nu is het dan zover. De reis zal twee dagen in beslag nemen, want het is een “must” om droog te vallen op het wad: Onbeschrijflijke rust, zicht op zeehondjes, wat wil een mens meer. Toch ben ik op het moment van opstappen nogal gestresst. En er blijkt werk aan de winkel. Ik krijg les in het gooien van lasso’s. Jawel. Dat verwacht je niet op het water. Maar in een sluis moet je deze kunst ook meester zijn. Vervolgens leert Rik mij hoe ik om moet gaan met de marifoon: voor het geval dat.. = “Welk geval?”. “Bijvoorbeeld als ik een hartaanval krijg, dan zal je toch iemand moeten waar- schuwen.” Al tijdens de tweede zin van de uitleg ben ik finaal de weg kwijt. Ik zie alleen maar spookbeelden van de gevelde schipper en een stuurloos schip. Mijn besluit staat vast: 'in het geval dat' ging ik maar gewoon op het dek staan zwaaien met een wit hemdje. Het voorwerk neemt een paar uur in beslag. Maar het lasso gooien in de sluis mislukt. Zo snel leer ik dus niet.
|
Toch is de eerste dag de moeite waard. Af
en toe krijg ik een waarschuwing: “Denk om de giek. Als die je raakt kost het je de kop” Zowel letterlijk als figuurlijk. Dat maakt een mens alert. Het droogvallen lukt en we zien ook nog zeehonden. Het eten smaakt. Snel daarna val ik doodmoe op de bank in slaap, eerder dan hij waarschijnlijk had gehoopt. Ik zou tenslotte meegaan voor de gezelligheid! Het lot gunt ons niet nog een zonnige
dag. Ik word wakker van klotsend water |
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
05.07.2010 - Op kamp -
Hij is op kamp vertrokken.
Alleen. Met een klasgenootje, met honderden andere kampgangers, zonder ons. Zijn zus gaat al jaren op kamp. Die laat ons nog voor de jaarwisseling al weten dat ze de volgende zomer weer op kamp gaat, samen met haar vriendin. Voor het geval we zouden durven twijfelen. Hij niet. Toen ik begin dit jaar polste of hij dan nooit zin had een weekje te gaan ravotten met leeftijdsgenootjes, besliste hij plots het ook eens te proberen. Over hoeveel nachten spraken we? Zeven. Ik zag hem de zeven nachten ver van huis afwegen tegenover het eventuele meerplezier. Het risico leek draaglijk.. als er iemand uit zijn klas meeging. Ik vroeg wiens ouders ik moest opbellen. De moeder die ik aan de lijn had, was onmiddellijk enthousiast, net als de zoon. En dus staan we hen op de eerste dag van de grote vakantie samen uit te zwaaien. Een half uur lang, omwille van de schijnbewegingen van de bus.
|
Twee moeders, twee zonen. Twee
slaapzakken, twee bomvolle tassen met ondergoed, T-shirts, shorts, zonnemelk factor 50 omdat 100 niet bestaat, en alles wat nodig is om een week te overleven weg van onder moeders vleugels. Thuisgekomen zoek ik een kaartje. De dochter is het gewoon maffe post te krijgen van het thuisfront. Hij niet. Twee schaatsende ijsberen onder een lucht vol sneeuw? Ideaal. Op de sjaals van de beren schrijf ik respectievelijk zijn naam en die van het klasgenootje. Kaartje geschreven, adres op de envelop, postzegel erop, klaar op de keukentafel. Daarna leg ik de PC aan. Ah, een mailtje van de muziekleraar. Dat onze zoon in september voor de start van zijn trompetlessen misschien een gloednieuw instrument mag gebruiken want de school gaat er een extra aankopen. Ondanks het half uur uitzwaaien en het schrijven van een kaartje roep ik luid- keels "Yente !" om hem het goede nieuws te melden. |
|
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
03.07.2010 - Anderhalf uur voetbal,
wereldhistorie -
WE hebben gewonnen! WE hebben
gewonnen!! WE hebben gewónnen!!!
|
Alsof niet onze pensioenfondsen
leeggeroofd zijn door ratten van de wereld der financiële goochelaars. Alsof geen icesave en dsb garanties uitgedeeld werden als sigaar uit eigen doos, alsof we niet zitten opgezadeld met een staatsbank tegen wil en dank, die nog niet de helft waard is van het belastinggeld dat Wouter Bos ervoor betaalde. Alsof we geen demissionaire minister van financiën hebben die Nout Wellink de hand boven het hoofd houdt na de hele reeks fouten die al op zijn naam staan. Al die dingen laten ze ons vergeten, dat ploegje voetballers, ondersteund door een perfecte marketing. Je moet er toch niet aan denken dat een politieke partij hiertoe in staat zou zijn. Hoe verschrikkelijk buitenspel zal de oppositie komen te staan. Er zijn drie wedstrijden gespeeld, dat is 3x2x45 minuten. Vierenhalf uur voetbal, maar drie weken vol geouwehoer: kristallen bolkijken, vóórbeschouwen, commenta- ren, nábeschouwen en vooral béterweten. Tegenover iedere spelminuut staat dus gemiddeld bijna een uur gelul van zelfbewuste radio en tv-mannekes als Henk Spaan, Tom van 't Hek, Jeroen Wielaert c.s.... 6 Miljoen mensen zaten niet voor de buis, goed: laten er een aantal nog te jong zijn om te kunnen beseffen welk historisch feit zich voltrok en evenveel waren misschien door andere verantwoordelijkheden verhinderd. Maar toch zeker de helft, 3 miljoen mensen, zal zich in stilte geërgerd hebben aan de dictatuur van de topsport - voetbal ervan de allerergste - die totaal geen oppositie duldt. Zij hebben in stilte geleden, want hun mond wordt onmiddellijk gesnoerd: "zeikerd!". © John Newswatcher - 2 juli 2010 |
 'We'
gaan weer helemaal los, Carnaval, Koninginnedag, 5 mei, Vakantie aan de
Costa, als ons cluppie wint...Nuchtere trotse Hollanders? |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
02.07.2010 - België
bestaat! - dankzij de eigenzinnige Vrije Republiek Amsterdam. (een bijna vergeten historisch incident met verstrekkende gevolgen) Tussen Haagse en Amsterdamse regenten heeft het nooit echt geboterd. De centrale regering mag dan wel in 's Gravenhage zetelen, op politiek gebied zet de stad Amsterdam al eeuwenlang haar eigen bakens uit. Niet voor niets wordt er wel eens gesproken over de 'Republiek Amsterdam'. Een absoluut dieptepunt in de Amsterdams-Haagse betrekkingen is geweest de bestorming van de stad door prins Willem II, in het jaar 1650. De prins-stadhouder had de vage hoop dat hij, na de Vrede van Münster in 1648, de Zuidelijke Nederlanden en Antwerpen zou kunnen veroveren. Daarvoor wilde hij een groot huurleger op de been brengen. Amsterdam, van oudsher een handelsstad, had totaal geen belang bij oorlog- voeren en evenmin trek in het kostbare onderhoud van dure grote legers. In tegenstelling tot de ambities van de prins wilde de stad Amsterdam het leger liefst zelfs halveren! Er ontstond een competentiestrijd tussen Willem II en 't Amsterdamse Stads- bestuur, dat tenslotte uitliep in het plan tot een aanval op de stad door het leger van de prins! |
In de nacht van 29 juli
1650 stuurde de prins-stadhouder zijn troepen op weg naar Amsterdam. De bedoeling was bij het krieken van de ochtend de stad binnen te vallen en te bezetten. Maar het leger verdwaalde op de hei bij Hilversum... en kon zich pas om negen uur, véél later dan het aanvalsplan, verzamelen in Abcoude. Inmiddels had een toevallig passerende postbode, die de troepen op de hei had zien rondscharrelen, het Amsterdamse stadsbestuur allang gewaarschuwd. Dit bestuur reageerde er direct op en organiseerde in snel tempo de verdediging op de wallen van de stad. Vervolgens stuurde ze een gewapende delegatie, die de prins beleefd doch dringend aanraadde liefst onmiddellijk en vooral zeer rap op te krassen. De prins zag in dat zijn plan voor een aanval tot mislukken was gedoemd en besloot in gramschap te zwichten voor dit advies: "stampvoetende van spijt en den hoed tegen de grond werpende"... Het incident ging de geschiedenis in als 'De aanslag op Amsterdam', het vond deze maand exact 360 jaar geleden plaats... Maar 't conflict Den Haag-Amsterdam dat eraan ten grondslag lag - tja, dat is vandaag nog steeds springlevend. © John Newswatcher - 1 juli 2010 |
de oude westertoren draagt trots zijn keizerskroon
|
de
Zuidelijke Nederlanden niet onder 'princevlag' |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
29.06.2010 - Incognito
- In de supermarkt sta ik even met mezelf te overleggen: wat zal ik voor groenten kopen? Het gaat warm worden. bladgroente blijft dan niet lang fris.. Naast mij schuift een jonge moeder aan met haar wagentje, ze heeft een klein meisje bij zich met twee vlasblonde vlechtjes. De vierjarige trekt een miniatuur winkelwagentje achter zich aan (wie heeft zoiets bedacht?), ze mokt ergens over. Haar hele gezichtje staat op onweer, haar blauwe ogen incluis. De hele winkel is "versierd" met oranjemeuk, zou ze haar zin hebben gezet op een oranjebal of een Robben-harlekijn? De moeder schudt "nee" en haar kind zet het op een krijsen. Kleine meisjeskeeltjes die kunnen wat aan: het snerpt me niet alleen in de oren, mijn hele centrale zenuwstelsel wordt erdoor geteisterd. Ik pak een grote tomaat uit het schap, terwijl ik het kind aankijk. Ondanks alle energie die ze in haar geluid stopt heeft ze me wel in de gaten. |
"Kijk", roep ik met een
indrukwekkende wijze-oude-mannenstem. terwijl ik de tomaat voor haar omhoog houd, "zie je deze grote tomaat?" Het krijsen wordt 10 dB zachter. "Wat is-ie rood hé? Dat is toch wel mooi voor zo'n tomaat, vind je niet?" Ze antwoordt niet want ze is nog druk bezig met haar zelfmedelijden. "Maar weet je, als jij zo hard gilt, wordt jouw hoofd ook net als die tomaat. Helemaal rood en dat is géén mooi gezicht". Ze valt stil. De moeder kijkt licht verbaasd. "Zie je wel, nu je weer rustig bent heb je weer gewoon je eigen hoofd terug. Gelukkig maar, anders had ik je niet herkend", zeg ik blij. De moeder pakt haar kind bij de hand om verder de winkel in te gaan. "Sinterklaas" hoor ik het meisje nog zachtjes zeggen. © John Zwart - 28 juni 2010 |
|
Er zijn wel ergere gelijkenissen voor snordragers
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
26.06.2010 - Van voetbal en verjaren
- Wereldkampioenschap voetbal. Enigszins gespannen glijdt mijn blik over de speeldata in onze krant. Omdat een mislukt verjaardagsfeest van twee jaar geleden mij nog heugt. Begin juli is mijn vriendin Hester jarig. Bijna elk jaar betekent dat: barbecue. Ook twee jaar geleden tijdens de Europacupwedstrijden. Pijnlijk herinner ik 't me... Mijn man fronst even bij de
uitnodiging: “Volgens mij speelt Nederland dan.” |
Nog geen kwartier later
ligt de tuin er mistroostig bij. Op 't gras zwaait nog een verdwaald oranje vlaggetje. Een paar solidaire vrouwen, waaronder ik, zitten beduusd tussen de salades en jagen de vliegen van het vlees. Tom loopt driftig heen en weer tussen kamer en tuin met het zweet op zijn voorhoofd. “Wil je wel even nog wat satésaus erbij maken Hes?” Uit de kamer klinkt gejoel en getoeter. Wij horen zo al welke ploeg wint. Hester veert op. “Kom op meiden, laten wij het er dan maar van nemen," Ze plaatst een bord met een vette hamburger op de schoot van een vriendin. “Sorry meid” , protesteert deze: “ik ben net aan het Sonjabakkeren, dus als je nog komkommer of augurken hebt...” “Geef maar aan mij,” zeg ik beslist, bereid om mezelf misselijk te eten als ik Hesters verjaardag emee kan redden. Het feestvarken kijkt net zo zuur als de augurk die ze uit de pot pakt. “Kom op,” zei ik, “volgend jaar ben je weer jarig, dan krijg je een herkansing.” “Ja,” antwoordt ze bits, “maar dan hebben die rotvoetballers natuurlijk ook een herkansing van wat voor kampioenschap dan ook ” Ik denk na. “Dan doe je toch gewoon een 'ladies night'!” Meer creativiteit heb ik even niet. Ligt het aan mij dat ik vaak zo moe
word van feestjes? © Anneke Wasscher - juni 2010 |
chique wk hoed
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
23.06.2010 - Politiek,
zucht... - Eigenlijk zit ik permanent met een enorm dilemma. Ik zou een onverbeterlijke eeuwig zwevende kiezer moeten zijn. Ik ben namelijk opgegroeid in een tijd waarin nog veel absoluut gezag kwam van vorsten, despoten en dictators, die ik leerde te wantrouwen. Je moest dus zeker niet op conservatieve partijen stemmen, voor je het weet zie je een of ander onooglijk mannetje boven je staan die wel even vertelt wat je moet denken en doen, daarbij gesteund door een handenwrijvende bovenklasse. Maar wereldhervormers, van wie "alles anders" moet, dienen ook met wantrouwen te worden bekeken. "Progressief" gaf het "alles moet anders" een betekenis als "beter en eerlijker". Maar wat zich progressief noemt verslijt al snel. Het mag gunstig lijken als de vertegenwoordigers van een onderklasse hoog zijn opgeleid, maar als van zo'n opheffer des volks de wieg in Aerdenhout of in Wassenaar stond, of zijn carrière begon met afstuderen op Nijenrode, kan het best een salonsocialist blijken voor wie de kiezer feitelijk alleen nog telt als stemvee, zodra hij of zij een begeerde post bereikt. Door welke motieven worden ze gedreven, die mensen die zich een leven lang onderdompelen in de politiek? Van christendemocraten hoor je vaak dat ze zich "altijd al aangetrokken hebben gevoeld tot bestuurlijke taken". Dan weet ik wel van het vlees in de kuip en van welke kant de wind. Netwerkers, die goed weten dat laten werken veel interessanter is dan zelf werken. De democratie, "one man one vote", het leek zo mooi, maar het is verre van ideaal. Je mag kinderen maken zonder tevoren je geschiktheid als ouder te bewijzen, en iedereen mag stemmen bij verkiezingen, tenzij je stapelkrankzinnig werd verklaard. |
Machtsbeluste politici werven hun aanhang met "one-liners", gericht op het eigen- belang van een doelgroep. Socialisten of liberalisten gelijk. De één verklaart alle verworven rechten onaantastbaar, de ander doet alsof men ieders persoonlijke welvaart garandeert door het begrip solidariteit uit het woordenboek te schrappen. Weer een ander doet alsof het hoogste levensgeluk binnen bereik komt zodra we weer als louter Batavieren onder elkaar zijn. Allemaal misleiding want geen zal kunnen waarmaken waarmee men kiezers lokt. Wij Nederlanders zijn een uiteenlopend volkje, met uiteenlopend eigenbelang en geen enkele partij wint ooit zoveel stemmen dat de feitelijke macht haar in handen valt. We zijn weer beland in het ritueel van "informeren" en strakjes "formeren". Wil het resultaat hebben zullen er one-liners moeten ingeleverd, maar eerst moeten we nog een vuiltje wegwerken. We moeten doen of Wilders mag meedoen zolang hijzelf nog doet alsof hij wil meedoen. Onzin natuurlijk, want een partij die slechts een "beweging" is, of een "vereniging" zonder leden, met slechts één dictatoriale besluitvormer aan het hoofd, kan nooit regeringspartij van een democratisch kabinet worden. Schuiven we dan zómaar de stem van meer dan een miljoen kiezers terzijde? Ja, zolang er nog geen toelatingsexamen bestaat waarmee die kiezers kunnen aantonen dat ze tot een verantwoorde keuze in staat waren. Maar misschien speelt men liever het schimmenspel rond de PVV in Den Haag om het moment van het inleveren nog even uit te stellen. Het landsbelang moet nog even wachten. John Newswatcher - 23 juni 2010 |
|
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
19.06.2010 - Ik word een ouwe lul - Ik
had een bel-afspraak. Een bel-afspraak is volgens mij een betrekkelijk nieuwe uitvinding in het medische circuit. De dokter gaat je bellen op een afgesproken tijd. Een tijd die hem of haar het beste uitkomt. Bijvoorbeeld tussen 14:20 en 17:00 u. Het enige dat jijzelf hoeft te doen is wachten tot om 16:58 de telefoon gaat. De longarts aan de lijn. Hij had mij driekwart jaar geleden geholpen met rookstoppen. Via de rookstoppoli. "Nog altijd rookvrij?" "Nog altijd rookvrij dokter". "Nog even over dat bloedonderzoekje laatst, meneer de Jong. Was u toen nuchter?" "Ik ben altijd nuchter dokter". "Ja, want in dat geval is uw cholesterol dus véél te hoog! Om precies te zijn 8.45." Ze grijpen daar elke kans aan om zich met mijn gezondheid te bemoeien. Ik voelde het meervoudig verzadigde bloed uit mijn gelaat wegtrekken. Want ik ben toch niet zo nuchter ingesteld dat ik daar niet van schrik. Bij zo'n mededeling voel ik bij wijze van spreken acuut mijn kransslagaderen dichtslibben. "Het lijkt me daarom het beste dat ik u meteen doorverwijs naar de lipidenpoli..." opperde de longarts. De lipidenpoli. Lipiden zijn vetten, dat wist ik toevallig.
|
In mijn ziekenhuis hebben ze
voor alles een poli, dus ook voor lipiden. Binnenkort gaan ze zelfs abortussen doen. Ze helpen je van alles af, van sigaret tot ongeboren vrucht. Rijksviroloog Ab Osterhaus had het woord 'Mexicaanse' nog niet eens laten vallen of ditzelfde ziekenhuis had al een "grieppoli" uit de grond gestampt. Het leek bijna op handel met voorkennis. De lipidenpoli dus. "Waarschijnlijk geven ze u daar dan wel een cholesterol verlagend pilletje," vervolgde de longarts. "Daar heb ik heel vervelende dingen over gehoord, dokter," stribbelde ik tegen. "Bij Tros Radar hadden mensen daar de vreselijkste bijwerkingen van..." Maar dat liep zo'n vaart niet, vond hij. Er waren honderdduizenden mensen die het pilletje zonder problemen gebruikten. Ik kwam er niet onderuit. Dit ziekenhuis is tenslotte een private onderneming. Ze grijpen daar elke kans aan om zich met mijn gezondheid te bemoeien. Voortvarend maakte de longarts voor mij direct een afspraak bij de lipidenpoli. Binnen is binnen, nietwaar? Ik bleef zitten met een ernstig ouwelulgevoel. Daar is geen pilletje tegen en geen poli voor. |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
16.06.2010 - De boze
dino - Kleine biermerken voeren een guerillaoorlog met het grote Heineken, dat is duidelijk sinds de multinational steeds meer dominante merken aan zijn zegekar heeft gebonden en zich een bijpassend Microsoftgedrag begint aan te meten. Gelukkig is de receptuur om een smakelijk biertje te brouwen niet zo ondoorgrondelijk als de bron van computer operation systems. Zolang smaken verschillen zullen er altijd klanten te vinden zijn voor een glas Grolsch ondanks het massaal slurpen uit groene blikjes. Maar de business is een harde wereld, zodra je onder een minimum markt- aandeel zakt is het met je gedaan. Tegen het grote reclamegeweld van de reuzen kun je niet op, dus moet je het zoeken in stuntwerk. De 'walk-in fridge' van Bavaria, waarin Heinekenfans worden opgesloten was zo'n voorbeeld hoe aandacht wordt getrokken waarbij de randen van tolerantie zo dicht mogelijk worden genaderd. Barbara Castelein (28) - wat een heerlijk toepasselijke naam bij dit product! - en Marijn Ophorst (30), beide commercieel opgeleid op Hogeschool Inholland, voelen zich als een vis in het water in deze marketingvijver en vissen graag mee. Barbara en haar vriendin runnen PINC sale (Prijzig is niet Cool) en weten wel wat schnabbelaartjes op te snorren als er ergens stuntwerk aan de orde is. Peer Swinkels van Bavaria wist Barbara Castelein van PINC sale te vinden en plannetjes werden gesmeed voor een 'happening' in het WK-voetbalstadion in Johannesburg om daar het overheersende Budweiser eens 'n plaagstootje te geven. Oja, zij wist wel twee-drie dozijn appetijtelijke meisjes op te trommelen in Zuid Afrika! Ze werden het eens over de kosten en de nodige kleding, jurkjes, truitjes, werd verstrekt. Helemaal voorbereid voor weer een leuke klus, altijd dikke pret met zo'n vrolijke 'flashmob' Overal lachende gezichten en altijd prijs, of het nu verras- sende koorzang in een stationshal is of een 'wave' in een sportstadion. Ytube filmpje Oranje babes |
Maar de dino's zijn verstoord, Barbara en
haar 'sidekick' Mirthe hebben hun opponent onderschat: die heeft geen gevoel voor humor en speelsheid. Terwijl het stadion juicht en lacht ontbrandt een harde strijd zonder oorlogsverklaring. FIFA kent geen vrolijke mensen, het is geld dat telt, véél geld. En er wordt scherp op gelet dat het allemaal de gewenste kant op vloeit. Voor de exclusiviteit van Budweiser moet grof worden betaald, en Budweiser kan dus ook grof absolute exclusiviteit afdwingen. Ziedaar de kater van het WK voetbal in al zijn lelijkheid. De meisjes trekken hun rood-witte Denemarken-truitjes uit en de oranje mini- jurkjes komen tevoorschijn. Geen Bavarialogo, gewoon oranje, maar het is als de rode lap voor de stier voor de FIFA bobo's. Groot alarm voor de ordediensten: "tegen de regels, optreden!" De meisjes - 30 Zuidafrikaantjes en de Nederlandse Barbara en Mirthe - worden in de lurven gegrepen door hardhandige potige stadionwachten. "Laat ze die jurkjes uittrekken!" briest een FIFA official. "Dan krijgen we nog meer opwinding met dertig halfnaakte meisjes in het stadion" Blazend laat de dikzak zich in zijn fauteuil terugzakken - de meisjes worden afgevoerd naar het FIFA kantoor in de stadioncatacomben. De Zuid-Afrikaanse politie en justitie danst naar het pijpen van FIFA, ze worden onverbiddelijk in staat van beschuldiging gesteld. Het is nu wel heel duidelijk: WK Voetbal is geen spel, het is big business voor machtige en rijke mannen, net als de Tour de France of de Olympische Spelen. En Barbara Castelein heeft geleerd dat je als klein meisje niet met hele grote jongens moet spelen. Vervelend dat Maxime Verhagen zich er nu nog mee moet bemoeien en die heeft al zoveel aan zijn hoofd. Ik wacht in spanning op een wijze en moedige rechter in Johannesburg. Dat zou nog eens vrolijk nieuws zijn! John Newswatcher - 15 juni 2010 |
|
Barbara en Mirthe op borgtocht vrij |
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
13.06.2010 - De weduwnaar - Vaak
kom je tijdens een lange treinreis niet aan lezen toe. Meestal door medereizigers die graag willen praten. Een dikke, wat oudere man gaat steunend tegenover mij zitten. Breeduit bezet hij met zijn overgewicht twee zitplaatsen. Een grote plastic tas is goed voor de derde. “Ook op reis?” vraagt hij me. Nee zeggen klinkt wat bot, dus ik zeg welwillend: “Ja, ik ga naar Amsterdam.” “Dat is toevallig, ik ook,” antwoordt hij opgewekt. Zucht, dit gaat een lange zit worden. Net nu ik een mooi boek bij me heb. “Sinds ik weduwnaar ben en een seniorenkaart heb, reis ik elke maand. Een keer per twee maanden helemaal gratis. Soms heeft Kruidvat ook kortingskaarten. Wist U dat? Dan ben je voor twaalf euro vijftig heen en weer naar Maastricht op een dag.” Ik moet er niet aan denken vanuit Groningen. Minimaal zeven uur onderweg. Toch moet ik hem gelijk geven: het is goedkoop. “Maar weet U, ik doe dit nu al twee jaar en langzamerhand heb ik een beetje tabak van alle bezienswaardigheden in de steden. Kerken lijken op elkaar, grachten zijn ook hetzelfde, de Hema is overal en van musea houd ik niet. Tja en alleen is ook maar alleen.. Ik heb wel twee getrouwde zoons in het Westen van het land, maar ja, die zien me aankomen. Veel te druk. En hun vrouwen moeten ook al zo nodig carrière maken.” Even onderbreekt hij zijn monoloog en monstert mij ongegeneerd. “U heeft zeker ook een baan?” “Nee,” antwoord ik kort. |
Zijn ranzige adem komt dichterbij. “Wat
doet U dan?” Ik ga fier rechtop zitten: “Regelmatig dicht ik enkele uren per dag of ik schrijf verhalen.” Het blijft even stil terwijl ik nietsziend in mijn boek staar. “Brengt dat wat op?” - hij hervat het gesprek. “Nee, tenzij je heel goed bent, anders kost het alleen maar geld.” “Dan zou ik er maar gauw mee stoppen.” Zijn plastic tas heeft hij intussen op zijn schoot gezet. Genoeg proviand om zijn vetzucht in stand te houden. “Kijk,” legt hij uit als ik hem zie uitpakken: “je kunt wel goedkoop reizen, maar als je steeds ergens in een snackbar moet eten, ben je nog duur uit.“ Hij biedt mij een kleffe krentenbol aan: "als u wilt?" “Nee, dank U.” “Wat gaat u eigenlijk doen in Amsterdam?” Hij is een echte volhouder. Mijn blikken glijden langs de troosteloze flats waar de trein voorbijdendert. Opeens krijg ik een ingeving: “Ik heb een afspraak met mijn minnaar.” Triomfantelijk kijk ik hem aan. Hij verslikt zich in een stuk krentenbol en wordt rood. Mijn antwoord heeft het gewenste effect. De rest van de reis zwijgt hij. Ik hoor hem alleen nog maar smakken. Bijna kan ik zijn gedachten lezen... “En dát op haar leeftijd!” Hij moet vast niets meer van schrijfsters hebben. © Anneke Wasscher - juni 2010. |
 Lekker
lezen in de trein - NS/CPNB |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
10.06.2010 - Donkere wolken - Gisteren
was ik in Amsterdam. Het Holland Festival wordt gevierd in het Muziekgebouw aan het IJ en het BIM- huis, aan het PTA ligt het gigantisch grote, maar oerlelijke "celebrity" cruiseschip "Constellation" afgemeerd. Passagiers en gasten van het Mövenpick hotel laten zich verwennen met de meest elitaire cultuuruitingen die de stad heeft te bieden. Een andere wereld dan die waarnaar ik tegen de avond - natgeregend op de wandeling naar het eind van de Javakade over die lange lange brug vanaf de keerlus van de tram - op weg ging naar "Het Eind van de Wereld". Een ander publiek, een ander soort cultuur. Het was er stomend vol en warm, een welkome plek om binnen te vallen vanuit de regen buiten, met de belofte van een voordelige en gezonde warme hap. Toen iedereen de maag vol had en het buiten weer even droog werd stroomde de tot dan gezellig drukke ruimte leeg... Op weg naar huis en buis om de verkiezingsuitslagen te volgen? Ik vrees van wel. "Vol vertrouwen gaan we een
nieuwe kabinetsperiode tegemoet", schreef ik |
Wel eens van de Partij voor Mens en
Spirit gehoord? Maar liefst 40 PMSkandidaten trappelend om in zo'n blauw fauteuiltje aan het Binnenhof te zitten, waarvan er niet meer dan 150 zijn! De menselijke zelfoverschatting spreekt boekdelen van die kandidatenlijsten. Het zou een tijdrovende klus gaan worden al die stemmen te gaan tellen - op zijn vroegst aan het einde van de nacht werd de uitslag verwacht. Dus liever maakten wij muziek en vermaakten we elkaar plus een handjevol publiek met onze poëzie. Het liep tegen middernacht toen ik op weg naar
huis ging, Het cruiseschip was Aan boord en op mijn weg naar het
parkeerterrein heb ik me geen moment © John Newswatcher - 10 juni 2010 |
|
Het
Buiksloterweg-pontje voor de nachtelijke oversteek naar Amsterdam
Noord |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
07.06.2010 - De wereld draait door, de
wereld is doorgedraaid - Hebt u dat nou ook? Steeds meer het gevoel in almaar hoger tempo te worden opgejaagd, wat onvermijdelijk tot een uitgevloerd einde moet leiden? De waan van de dag bestaat nog nauwelijks, het duurt niet lang meer of we krijgen voort- aan de waan van het uur. De hype-generators staan roodgloeiend door hun hoge toerental. Is er zoveel veranderd? Ja, ik denk van wel. Een aantal jaren geleden was er nog wel eens het fenomeen 'komkommertijd'. Dan kreeg je opgeklopt of dikkeduim-nieuws geserveerd, en wist je de bn-ers op vakantie en de ministers en kamerleden 'op reces'. Je kon rustig onderscheid maken tussen hoofdzaken en bijzaken en liet ongehinderd de gevaarlijke lanspuntslang verder kronkelen door de woonwijk. Nu bulkt permanent het 'nieuws' over de rand van buis en krant, toetert het uit de radio. Het wordt moeilijk: "!!! BP gaat een omgekeerde trechter plaatsen over onderzeese olie blowout, BP gaat een leiding aansluiten op de beschadigde boorbuis in het olielek, BP gaat de beschadigde buis onderwater afzagen en een omgekeerde trechter plaatsen, BP gaat..., (misschien samen te vatten: BP rotzooit een beetje aan?). Moordenaar Bouterse roept zichzelf uit als de toekomstig President van Suriname. Marokkaans vliegtuig maakt noodlanding op Schiphol: Haarlem aan ramp ontsnapt. Israëlische commando's landen vanuit helicopters op Turkse schepen in open zee, zaaien dood en verderf onder de opvarenden. Sympathie van de zwevende kiezer gaat massaal richting PVV. 'Joran vender Sloet' opnieuw verdacht van moord, nu op een meisje in Peru. Natuurbeschermer en superboer Veerman pleit voor nieuwe bio-industrie in industriële omgeving. Op de eerste zitting wordt Sander V seksueel misbruik en wurging met zijn broekriem van Milly Boele ten laste gelegd. Er is een nieuwe viagra voor vrouwen. De hamstringblessure van Arjen Robben valt mee!!!" |
We moeten wel al onze intelligentie in stelling brengen om nog te begrijpen wat hier de hoofdzaken zijn. Onze presentatoren op radio en tv weten het wel: de laatste 2, die worden het vaakst herhaald. Overmorgen 9 juni gaan we met zijn
allen de toekomst van ons land bepalen. We krijgen nu een herkansing. Alle
omroepen spannen zich in met over- © John Newswatcher 7 juni 2010
|
|
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
03.06.2010 - De man en zijn auto - Mijn
buurman Rob heeft een dure hobby. Via zijn vrouw Els blijf ik op de hoogte. Een paar jaar geleden kwam hij na een avondje stappen met vriend Pim enthousiast thuis. “Els, we hebben een subliem plan. Er staat een juweel van een oude Mercedes te koop. Bijna puntgaaf. Een koopje. Als Pim en ik hem opknappen kunnen we grof geld verdienen.” Natuurlijk krijgt hij zijn zin. Maar eerst kost het grof geld. Een plek in een garage, lidmaatschap van de sleutelclub, en natuurlijk blijkt puntgaaf een betrekkelijk begrip. Geen nood, want Marktplaats biedt uitkomst. Avond aan avond zoekt Rob naar goedkope onderdelen. “Wij moeten er eens een flink eind mee rijden,” zegt hij op een avond. “Pim en ik denken aan de Beaujolais Tour” Els moet even slikken, maar ze weet dat het eigenlijk al lang rond is. Alleen nog een handtekening op het formulier en het inschrijfgeld overmaken. “En nog een paar aanpassingen lieverd,” hetgeen net zoveel betekent als elke avond intensief loeren onder de motorkap. Hier en daar een moer en een bout aandraaien. Maar ze krijgen hun startbewijs en ja hoor, de macho’s halen ook nog de finish. Els en ik zien de Mercedes als eerste over de streep komen. “Hoera, prijzengeld!” roept Els. Maar helaas. Strafpunten. Waarom, daar komen we niet echt achter. Want die avond vloeit de Beaujolais rijkelijk en eten we ons misselijk aan oesters. Toch kan Rob zijn geluk niet op. |
"Zo’n auto moet wel in beweging
blijven,” legt hij uit. “Het is net een mens” “Ja en het kreng heeft wel minstens zoveel aandacht nodig,” antwoordt Els chagrijnig. Gelukkig voor de broodnodige beweging van de auto zijn er meer rally’s waar ze aan kunnen meedoen. “Realiseer je je eigenlijk wel dat dit allemaal goud geld kost?” vraagt Els hem af en toe. Op zo’n moment grijnst hij en rekent haar voor wat het uiteindelijk op zal brengen: “Wacht maar af.” Op een zondagmiddag staat de Mercedes op de oprit voor een poetsbeurt want de buren mogen de trotse bolide ook af en toe bewonderen. Els loopt er goedkeurend omheen Hoopvol merkt ze op: “Hij ziet er goed uit. Gaan jullie hem nu verkopen? Er grof geld aan verdienen ???" Rob poetst een niet bestaand vlekje op de motorkap weg. “Nou kijk Els, gisteren hebben Pim en ik een puntgave MG zien staan. Weet je wel zo een met een open dak. Kunnen jij en ik samen ook helemaal de blits mee maken. Knalrood. Er hoeft maar een paar duizend euro bij als we deze inruilen. Echt, het zou een unieke investering zijn.” Ze heeft dit eerder gehoord, draait zich bruusk om en beent met grote passen het huis in! “Volgens mij ruik ik aangebrande aardappels.” zeg ik met mijn neus in de lucht. “ Els is in elk geval aangebrand” mompelt Rob mistroostig. Hij ziet zijn droom in rook opgaan. © Anneke Wasscher - 23 mei 2010 |
 "een
juweel van een oude Mercedes, bijna puntgaaf"
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
Weer een gastblogger erbij! Naast Arnoud
de Jong, Ziggzag en Anneke Wasscher plaatsen we deze keer een column van Vera De Brauwer, die al een aantal jaren hier gedichten publiceert en zelfs twee Gedicht van de Maandprijzen in de wacht sleepte. Zij is ook fervent lezer van romans en verhalenbundels dus er kan wel enige kennis van zaken worden verondersteld wat haar beoordelingsvermogen betreft. Haar column gaat daarover en onvermoed bewees zij zichzelf, want hoe frappant: ze prees begin mei een bundel aan bij haar lezers die prompt daarop werd bekroond met de Libris Literatuurprijs - alsof ze er de hand in had! Geen wijsheid achteraf hoor want de tekst stond inderdaad al op haar weblog toen de winnaar nog onbekend was. We vernamen van Vera dat de Vlamingen ook steeds enthousiaster op Nederlandse Gazellefietsen rondrijden, maar dat ze onlangs een pijnlijke val in de berm maakte. Als troost voor deze zingende dichteres (want dat doet ze sinds kort ook) hier een vrolijk fietslied, zodat we maar eens zien dat er niet louter narigheid uit Brussel komt. (Biker Flashmob Brussels Railway Stn.) |
|
|
30.05.2010 - Lezen - Ik ben aan het lezen. Dat is niet zo bijzonder. Ik vind het een prachtig boek. Dát is wel bijzonder, voor mij. Lezen zorgt jammer genoeg regelmatig voor een teleurstelling. Ik lees steeds de achterflap en enkele lukraak gekozen paragrafen voor ik een boek ontleen. Toch lijkt het er achteraf soms op dat die flaptekst een heel ander boek beschreef of dat de paragrafen in een ander verhaal thuishoorden dan het- geen ik zelf heb gelezen. Natuurlijk koop ik ook boeken, maar dan meestal diegene waarvan ik op voorhand weet dat ik niet bedrogen uitkom. Ik heb dus veel boeken staan in mijn boeken- kast die ik tevoren in de bibliotheek heb ontleend. Of die ik in de boekhandel heb uitgelezen... Stiekem, verscholen tussen de Italiaanse kookboeken en de bloem- schikcursussen, zoals ik deed met de bundel "Gedichten voor gelukkige mensen" van Bart Moeyaert. Het winkelpersoneel kon niet klagen: ik heb de bundel na 't lezen netjes gekocht, zoals normale mensen doen. |
Soms voel ik mij een parelvisser, wanneer
ik uit de massa nepparels die verspreid liggen op de bodem van de literatuurzee een echte bovenhaal. Een kanjer van een parel, een glanzend wonder van woordkunst. Dan wordt het plezier van de ontdek- king, de verrukking niet overschaduwd maar begeleid door een stille jaloezie. Dan wroeten gedachten als "ik wou dat ik dit geschreven had" of "waarom schrijf ík -verdomme- niet zo goed?" in het genot van het lezen, als een mol in de groen- tentuin. Dat heeft niets te maken met zucht naar winst. Misschien zelfs niet met de drang naar prestige of bewondering door anderen. Het heeft eerder te maken met eigenwaarde, fierheid op mezelf. Vera, kijk toch eens hoe origineel je het banale verwoordt, hoe subliem je ieders alledaagse pruik presenteert. De vitrine van de ijdelheid. Ach, ik heb er vrede mee . Zolang ik boeken ontdek als "Marcel" van Erwin Mortier of "Kleine dagen" van Bernard Dewulf, kan ik mij erbij neerleggen dat ik zelf geen mooischrijver ben. Overigens, het lezen van zulke boeken vraagt nogal wat minder tijd dan het schrijven ervan. Zo heb ik nog ruimschoots tijd over voor allerlei andere zaken of... om te zoeken naar andere juweeltjes in boekvorm! © Vera De Brauwer - 4 mei 2010 |
|
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
27.05.2010 - Het politieke correct
- Eerste Pinksterdag
het eerste grote televisie- debat voor de komende verkiezingen. Slechte timing. Liever was ik nog even in de tuin blijven zitten met een glaasje wijn, maar dan voel ik me morgen weer zo schuldig dat ik nergens over kan meepraten. Vier grote mannen in een donker pak. Het lijkt wel een begrafenis. Alleen de interviewer onderscheidt zich door lichtgrijs. “Waarom zijn er geen vrouwen bij?” vraag ik mijn man, die op het puntje van zijn stoel de discussie volgt. “Vrouwen zijn niet in de running voor het premierschap.” zegt hij licht geïrriteerd. “O, willen deze vier allemaal de baas worden? Tja, bij vrouwen ligt dat meestal wat anders.” Ik ben iets te laat binnen. “Aardige man, die Cohen,” merk ik op. “Dat zei Wilders ook al,” is het antwoord. “Hij had wel even zijn nekharen moeten laten wegscheren, want zijn achterkant is vaak in beeld.” Nu is mijn man pas echt geïrriteerd: “Hou nou es even je kwek. Het gaat hier toevallig over de toekomst van het land. Ik wil graag even weten waar deze mensen voor staan.” Ik zwijg en probeer daarbij ook nog echt te luisteren. Maar steeds weer word ik afgeleid door vermanende wijsvingers over en weer, strijdlustige mannen die elkaar voortdurend in de rede vallen. “Zie je nu wel, mannen kunnen echt niet luisteren", zeg ik triomfantelijk. Wijselijk doet mijn man er het zwijgen toe. Tijdens de reclame mag ik weer wat zeggen: “Volgens mij gaat het alleen maar over geld.” “Ja natuurlijk, waar dacht jij dan dat het over zou gaan!” “Komt Neelie Kroes nou eigenlijk nog terug bij de VVD?" |
“Misschien wel, misschien niet. Als je
net goed naar Rutte had geluisterd had je het geweten.” Ik denk het niet, want ik zie de man steeds om de hete brij heen draaien. Balkenende draait zijn hoofd vanuit zijn strategische middenpositie alle kanten uit. Met zijn blozende wangen zie je hem denken: “Met wie zal ik straks gaan spelen?” Wilders schildert ons een Nederland vol met moskeeën . ”Die hoeven toch niet allemaal gebouwd te worden”, zeg ik praktisch. “ De Nederlandse kerken lopen toch leeg. Met een kleine verbouwing, een leuk minaretje er op. Kostenbesparend lijkt mij.” “Hou nou op, je weet best dat het om de Islamisering gaat..” Ze zijn redelijk goed van de tongriem
gesneden allemaal, al laat Cohen hier © Anneke Wasscher - 24 mei 2010 |
|
Politiek
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
24.05.2010 - Bram en de angst
voor de penopauze - Zoveel akelig nieuws waar we niet omheen kunnen de laatste tijd. Vliegtuigen die op zeer verwoestende wijze neerkomen, een geliefd dichter die sterft nadat hij - wel veilig geland - uitstapt in Istanbul. Moedeloze vooruitzichten op verkie- zingen onder steeds meer wegsmeltend geld. We moeten er ons best voor doen te zorgen dat het lachen ons niet geheel vergaat. Gelukkig komen de BN-watchers ons daarbij te hulp. Er is elke dag wel iemand die de aandacht willens en wetens op zich vestigt, hun gedrag brengt altijd iets teweeg van glimlach tot schater. Neem nu bijvoorbeeld Bram. |
Collega-columnist Arnoud
de Jong verwoordt de verontwaardiging van de "doorsnee kansloze Nederlandse man" " Nu kwam de aap uit de mouw:
~Boer Moszkowicz zoekt vrouw~ Heel Nederland heeft er een oordeel
over. Want sinds Eva voor het front der Nu kan ik Arnoud en de doorsnee
kansloze Nederlandse man geruststellen: © John Newswatcher - 24 mei 2010 |
|
maar toen kwam 2 maart 2009 NOS Eva (30) - boobies ! 24 mei 2010
valt er niets meer los te knopen |
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
22.05.2010 - Rijmelarij - Café 'De Wolthoorn' zal
ondanks andere bezoekers voor lange tijd vaak leeg schijnen, Jean Pierre Rawie zal zich er nog heel lang verweesd voelen wanneer hij binnenkomt. Misschien vertoont hij zich er zelf in het vervolg ook niet zo vaak meer. Dat is het effect van het ontbreken van een heel vertrouwde figuur wanneer je beseft dat je die daar nooit meer zal aantreffen. De dichter Driek van Wissen en de mens Driek van Wissen waren dezelfde, daar zat geen scheidslijn tussen. Een man met een milde en belangstellende blik op de wereld om zich heen en open voor de mensen in zijn gezelschap. Zo iemand die makkelijk vrienden maakt en dus ook veel vrienden heeft. Louter vrienden zou je denken, maar dat is niet zo. Uit de hoek waar vooral de onbegrijpelijkheid als kenmerk van de ware poëtische kunst wordt geëerd klonk giftig gemor toen hij in 2005 tot Dichter des Vaderlands werd verkozen. De afgunst van de elitairen die er vaak in doorklonk was nog altijd niet geheel verstomd. Toch vind ik juist dat de populariteit die Driek van Wissen genoot bij een groot publiek hem bij uitstek een geschikte Dichter des Vaderlands maakte, veel beter in staat liefde voor de taal te wekken dan waar bijvoorbeeld een Ilja L Pfeiffer toe in staat zou blijken bij de gemiddelde Nederlander met zijn "zeg maar - ik had zoiets van - best wel" taalgebruik. De leraar Nederlands van de Aletta Jacobs Scholengemeenschap van Hoogezand zag zichzelf in de DdV als de leraar Nederlands van Nederland. Het werk van Driek van Wissen als "rijmelarij" af te doen is ronduit beledigend. Hij kreeg niet voor niets de Kees Stipprijs en verdient minstens zoveel eer als aan Doctorandus P wordt betoond. Niet voor niets werd hij gevraagd teksten te schrijven voor "Sesamstraat", "Spijkers met koppen" en "Tien voor Taal"! Schrijf in vrije vorm, desnoods in vormeloosheid zo je wilt, maar toon dan ook respect voor de virtuositeit die de vaste vormen van de beoefenaar vereist. We houden toch ook niet allemaal van hetzelfde type vrouw of man? Misschien zitten er geen drie verborgen lagen onder de verzen van Van Wissen, maar inhoud hebben ze wel, zowel zijn "Middelbaar Onderwijs" van heel lang geleden tot één van zijn allerlaatste, "Joris". © John Zwart - 22 mei 2010 |
"Middelbaar
Onderwijs "Joris Ik heb
vanavond, met de poes op schoot Dat het mij
een moment heeft toegeleken
|
|
Reageer
|
NOS U-tube Filmpje
|
| Gastblog |
|
19.05.2010 - Een vrouw van dertien - Paul
van Vliet noemde ze vroeger nog "meisjes", ik waag het er op om ze voorzichtig vrouwen te noemen. Ze zijn namelijk groter en wijzer dan een paar decennia geleden. In de meivakantie wordt mijn huis bezet door jong volk. Dit omdat ouders carrière maken en kinderen meer vrij hebben. Onder hen is een prachtig dertien- jarig “vrouwtje” (ik vond een compromis). Ze logeert op de zolderkamer omdat ze graag af en toe “op zichzelf wil zijn”. Ik breng haar dus laat op de ochtend een ontbijtje op bed. Niet te veel, want slank is kennelijk ook haar schoonheidsideaal. Beschuit met krokodillenvlokken. Dat dan weer wel. Ze leunt achterover in haar te grote pyjama. Ik weet dat die straks verruild wordt voor een skinny jeans, waarvan ik me gisteren nog afvroeg hoeveel bewegings- vrijheid je daarin hebt. Inmiddels weet ik dat alles "stretch" is, dus flexibel. “Mag niet in de wasdroger hoor!” Ik probeer een gesprek. “Wat wil je eigenlijk worden later?” Een belachelijke vraag natuurlijk voor dit tijdstip. Maar omdat het voor mij op dit moment belangrijk is om te weten wat jonge vrouwen willen, heel relevant. Zij kijkt me dubbel glazig aan door grote brillenglazen. Ik weet dat ook die straks worden weggewerkt, namelijk vervangen worden door contactlenzen. IJdelheid past bijna alle vrouwen. Ze zucht. “Ik wil na school eerst een grote wereldreis maken. Daarna ga ik ontwikkelingswerk doen in Afrika.” Duidelijk.
|
Een deel van de krokodillenvlokken valt
op het dekbed. Die zal ze in de ontwik- kelingslanden straks moeten ontberen, denk ik bezorgd. Ze onderbreekt mijn overpeinzing. “Weet je dat ik een kleurenanalyse heb laten doen? Nu koop ik nooit meer kleren in de verkeerde kleuren. Ik mag alleen maar warme kleuren dragen omdat ik een herfsttype ben, beige is helemaal mijn kleur” Ik kijk haar verbijsterd aan. Zo jong nog en dan al een herfsttype. Ze heeft de analyse laten doen in een kledingwinkel. Ik verdenk de eigenaar ervan dat hij is blijven zitten met de herfstcollectie. Maar in elk geval zal de safarilook haar flatteren. Dat is voor haar toekomstig verblijf in Afrika mooi meegenomen. Deze dertienjarige is een doener, ze wil er op af. Ze houdt niet van “huizig” (in een paar dagen tijd heb ik weer nieuwe woorden geleerd). Wat ik vandaag op het programma heb staan? “Eh, als het regent een subtropisch zwembad met golfslag, als het droog is gaan we allemaal roeien.” “Ga jij ook van de glijbaan als we gaan zwemmen?” “Tuurlijk”, antwoord ik en denk er achteraan “als het moet.” Een glimlach breekt door. Actie is een toverwoord. Op zondag is ze altijd de hele dag met vriendinnen te vinden op de manege. “Waarom vind je paarden eigenlijk zo leuk?’’vraag ik op de valreep. “Omdat je bij hen helemaal je zelf kunt zijn en omdat ze goed kunnen luisteren.” Ik heb mijn lesje voor vandaag weer geleerd. © Anneke Wasscher - mei 2010. |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
14.05.2010 - Kwetsbaar - 's
Morgens na het ontbijt hoorde ik de eerste nieuwsflits over een vliegtuigcrash in Libië tijdens de landing van een Libische A330 airbus op het vliegveld van Tripoli. Moest toen direct denken aan de misser met de Turkse Boeing 737 bij Schiphol, ruim een jaar terug. Ook dit vliegtuig met vrijwel leeggestookte tanks, vloog niet in brand. Maar nog vóór het middaguur kwam in aanvulling op het eerste nieuws: waarschijnlijk heeft nie- mand dit ongeluk overleefd. Niet in brand en toch geen overlevenden, dat was iets totaal anders dan een ruige landing in een bietenveld. Alles liet ik voor wat het was - ik móest weten wat daar was gebeurd. MSN en CNN om beurten afschuimend kreeg ik al vrij snel beelden op mijn scherm. Wat ik daar zag maakte dat ik die Turkse 737, onmiddellijk weer vergeten was. Dit was verschrikkelijk! Tweeëntwintig jaar terug gingen toen mijn gedachten: vlucht 103 van een PanAm 747, "Maid of the Seas" die in december 1988 boven Lockerbie door een tijdbom opgeblazen werd en in een regen van wrakstukken van 9 km hoogte op dat dorpje neerstortte, vleugeldelen vol kerosine op enkele huizen waar niets van overbleef, evenmin als van hun bewoners. De overige resten van het vliegtuig lagen verder verspreid over de omgeving, méér dan tienduizend brokken. De A330 die op Tripoli Airport
op luttele meters vóór de landingsbaan neerstortte is |
Kamp Zeist in Nederland werd
uiteindelijk de plek waar al-Megrahi werd veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf onder Schots recht. Duizenden pagina's rapporten en verslagen werden geproduceerd, maar geheel overtuigend is nooit vastgesteld wat er vóór de start op Heathrow precies is gebeurd en wie er achter zaten. Het enige keiharde feit is dat 270 mensen op een afschuwelijke manier stierven door een daad van terreur. Maar of de veroordeelde Libiër de koffer als onbegeleide bagage liet meereizen en of dit op Heathrow gebeurde of dat de koffer al in Frankfurt in het begagedepot was terechtgekomen is niet waterdicht bewezen. In 1988 waren de Verenigde Staten en Libië onverklaard met elkaar in oorlog. Op de Middellandse Zee vond een regelmatig treffen plaats tussen de Libische marine en de US Navy waarbij Libische schepen tot zinken werden gebracht. Het Libische regiem al-Gadaffi heeft nooit formeel erkend opdracht tot de aanslag op vlucht PanAm 103 te hebben gegeven, maar het heeft in 2002 wel verantwoordelijkheid getoond door een aanzienlijke som smartegeld voor de nabestaanden beschikbaar te stellen. Een politiek gebaar tot rehabilitatie. Dat geld werd overigens door vele ontvangers niet aanvaard, ze zagen het als 'bloedgeld'. Intussen heeft al-Gadaffi het imago als
terroristennest van Libië afgeschud, het
|
|
|
Het vliegen wordt almaar veiliger
zo horen we dagelijks: het is vele malen veiliger dan rondrijden in je auto. Dat is zeker wáár, de techniek wordt almaar beter. Alleen de mens is steeds meer een onberekenbare factor bij alle onzichtbare en tersluikse oorlogen die alleen maar onschuldige slachtoffers maken. © John Zwart - 14 mei 2010
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
09.05.2010 - "De
vrouw, wat wil ze" - |
Ik kwam oog in
oog te staan met existentiële thema’s als geboorte en dood. © Anneke Wasscher - 4 mei 2010 |
|
*) "De tweede
sekse" - Simone de Beauvoir (1908-1986) schreef in 1949 een essay getiteld 'Le deuxième sexe' - als een pleidooi voor de economische onafhankelijkheid van de vrouw, die in haar ogen sinds 1919 niet meer was verbeterd. Het boek zorgde voor veel rumoer hoewel zij zelf beweerde niet "ideologisch creatief" te zijn en Jean Paul Sartre, met wie zij vele jaren een band had, als superieur beschouwde. Bij haar overlijden in 1986 schreef Ethel Portnoy echter in Vrij Nederland dat "De tweede sekse" meer invloed op de wereld heeft gehad dan al Sartre's werken bij elkaar. In 1972 herriep de Beauvoir uit eigen levenservaring echter verschillende van haar allerradicaalste stand- punten. *) "De
gelukkige huisvrouw" - |
Haar eerste boek is nu
opnieuw een debuut geworden, maar van regisseur Antoinette Beumer die met de verfilmde versie in de roos lijkt te hebben geschoten. De hoofdrolspeelster Carice van Houten krijgt alom veel lof voor haar acteren zowel in de ziekenhuisscenes als in de isoleercel. In de NRC verscheen een genuanceerde recensie vanwege de opeenhoping van heftigheid in het eerste gedeelte van de film.
*) "Van de koele meren des
doods" - |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
05.05.2010 - Herdenkingscyclus - deel 5 - Recht van bestaan - In de
zomer nadat de oorlog voorbij was zat ik achterop de fiets bij mijn |
Nu, bijna
65 jaar na dat grote onrecht, bood onze minister Ab Klink hier- © John Zwart - 4 mei 2010 |
|
... Leo Vroman |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
03.05.2010 - Herdenkingscyclus - deel 4 - Afrekening - Deze
dagen hoorde ik op VPRO radio weer een column van de bejaarde |
De
Duitsers had ik zien langstrekken, noordwaarts, richting afsluitdijk. © John Zwart - 3 mei 2010 |
|
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
01-05-2010 - Herdenkingscyclus - deel 3 - Ingelijfd Lang
niet alle Nederlanders voelden verontwaardiging toen het Duits militair |
De staking breidde zich
uit naar andere steden, maar hierop reageerde |
|
"Met
mijn moeder Hanny Michaelis
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
30-04-2010 - Herdenkingscyclus - deel 2 - BeschaamdOnvrijheid
en vrijheid. De vierde mei dichtbij, dan staan wij er weer even
bij
|
Vijftien
jaar geleden heb ik gesproken met een Duitse vrouw over elkaars © John Zwart - 30 april 2010 |
|
|
Reageer
|
| Redactieblog en gastgedicht |
|
28-04-2010 - Herdenkingscyclus - deel 1 - Zonsverduistering We zitten
weer middenin de tijd dat de lente uitbundig losbarst. © John Zwart - 28 april 2010
|
Merelman's Boodschap
we
zetten de uurwerken luister,
luister, lui -
voorafgaand aan dit tafereel breng
levend vrede, wakker dit aan waarvan akte.
© Han Ruijgrok
|
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
24.04.2010 - Optreden -
Als beginnend dichteres word je niet zomaar een Terecht
vroeg mijn dochter twee weken tevoren met bezorgde frons: "Wat |
Op
de bewuste avond was ik twee uur tevoren uitgenodigd voor een sound- |
Stiletto's... |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
21.04.2010 - Stille
getuigen - Van collega-columnist Arnoud de Jong
zijn kort na elkaar de beide ouders overleden. Op gezegende leeftijd overigens, maar hoe langer ouders leven hoe meer verleden ze samen vergaren en hoe meer het ook het jouwe omvat, door wat je met hen deelt. En opeens sta je ervoor, voor datgene waar we allemaal mee te maken krijgen, vroeg of laat: je moet een woning ontruimen die niet de jouwe is, maar wel heel vertrouwd. Hoe later het is, hoe zwaarder. Omdat er tijdsdruk op staat. Omdat de makelaar kan komen met kijkers die misschien wel kopers worden Of simpel omdat de huur anders voor nóg weer een maand doorbetaald moet worden. Arnoud heeft het net achter de rug, voor mij is het alweer wat jaren wegge- dreven. Maar ik zie mezelf nog net zo zitten: Je pakt de spullen stuk voor stuk in handen en valt in een tijdperk van hun leven, wat zich weer verbindt met dat van jezelf. Je bekijkt alles te lang, omdat je hoofd het verhaal zoekt dat er bij hoort. Omdat het verhaal wordt opgeroepen kun je dan niet zomaar afstand nemen, het ding is het verhaal geworden. Als je het weggooit is het alsof je hun leven weggooit. En alles wat geschreven is ga je zitten lezen, briefjes en kaarten, zelfs de zo zorgvuldig bewaarde oude krantenknipsels ...- |
tot je beseft: als ik zo dóórga
zal ik over een maand nog steeds zo zitten kijken en lezen, zonder dat het huis zichtbaar leger werd. Dan vaart er iets in je van de man wiens huis zo dadelijk zal overstromen, hij moet snel besluiten: wat neem ik nog mee? Opeens worden je aarze- lingen minder, je wordt wreder en nog wreder. Op het laatst blijven alleen de essenties over, een dierbaar schilderij, de oude klok waarop zo vaak gekeken... En verder weinig meer dan wat series foto's, misschien nog een oud 'persoonsbewijs', een trouwboekje, een schooldiploma. De laatste stille getuigen van twee mensenlevens. En nu bedenk ik dat ik de drie voorgangers van mijn huidige computer nog steeds heb staan en bakken vol diskettes met vele honderden bestanden in MS-DOS die beslist nooit verloren mochten gaan, terwijl ik ze geen dag gemist heb. Zekeringen en reservedelen voor de apparaten die zelf allang door je zijn afgedankt, en al die boeken die het vaker dan één keer lezen bij nader inzien toch niet verdienen. Laten we onze kinderen maar wat ontzien. Koninginnedag komt eraan! © John Newswatcher - 20 april 2010 |
|
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
17.04.2010
- Het is mooi geweest - Beste
dichter, en andere bezoekers. kind haal mij ... Maar
ja, hij is ook dichter, dus het blijft oppassen, ook met hem.
Had ik Neem
een vrouw |
Ik
had het zelf niet zo durven zeggen, maar het zijn de woorden van "Ich
pflücke an dem Tag das edele Weiss.
Dulcinea
en JohnN We
zullen het hier maar bij laten beste lezers, "het is mooi
geweest"
zoals © John Newswatcher. 17.04.2010 - Hernehim Cultuur
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
Mijn laatste column Rubrieken
over wetenschap en ontwikkeling volg ik altijd met veel |
Maar
toch, ooit zal elke ziekte en gebrek worden uitgebannen, © John Newswatcher - 1 april 2010 |
Is er iemand thuis? |
| Gastblog |
|
30.03.2010 - Mankementen - Wanneer
je ooit in een grijs of groen verleden een bepaald mankement hebt gehad, word je daar de rest van je leven op afgerekend. Je rijbewijs moet om de vijf jaar worden verlengd al ver voor je zeventigste verjaardag. Ik had zo'n mankement. De diagnose kon ik destijds al moeilijk uitspreken dus daarom neem ik nu ook niet de moeite om die hier foutloos te spellen. Bovendien is het mankement verholpen, genezen heet dat. Maar voor een rijbewijs gaat dat niet op. Aangezien ik graag autorijd, nog steeds in de illusie leef dat dit gepaard gaat met een zekere vrijheid, besloot ik een dag uit te trekken om te doen wat het CBR van mij verwacht. Eigen verklaring €23,00, huisarts € 50,00, rijbewijs €40,00. Ja, je wordt dus echt afgerekend op je "gebrek". Natuurlijk ook even langs de fotograaf voor nieuwe pasfoto's: €10,00. "Mevrouw, uw oren moeten goed zichtbaar zijn". "Ja maar, ik draag mijn haar altijd over mijn oren. Als ik het nu achter mijn oren doe, herkent men mij niet." Ik heb niets te willen. We komen tot een compromis:het oor half zichtbaar. Daar kan ik mee leven. "Niet lachen", zegt de man achter het flitsend apparaat. "Er valt ook niets te lachen," probeer ik nog kwasigeestig. Foto mislukt. De fotograaf zucht "U staart, dat lijkt heel onecht." Staren mag ook niet. De foto moet over. Inmiddels redelijk gestrest kijk ik naar het resultaat. Al lang ben ik de tijd voorbij dat ik oprecht blij kan zijn over mijn eigen beeld, maar het wordt nog erger... |
Met een computerraster vangt de
fotograaf mijn gezicht in vlakken. "U behoort tot de uitzonderingen mevrouw," zegt hij nu nog serieuzer. Ik moet hem verschrikt (misschien starend) hebben aangekeken. "Uw gezicht is wel heel smal. Zo zijn er ook mensen die een breed gezicht hebben. Die verkeren eveneens in een uitzonderingspositie." Nog een mankement. Ik besluit de foto´s toch
maar te nemen want Na al het gedoe besluit ik mijn "rijbewijsaktiviteiten"
maar eventjes te © Anneke Wasscher - maart 2010 |
 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
26.03.2010 - Verborgen
driften - Het kan geen toeval zijn, want toeval bestaat niet,. en toch gebeuren dingen soms in schijnbaar verband en in omgekeerde volgorde zodat je bijna wil geloven dat iets wat je gisteren deed al onder de invloed stond van wat je vandaag of morgen overkomt. Het klinkt net zo vreemd als de ervaring, ik word er telkens door verrast. De volgorde der dingen, die lijkt te
bestaan maar anders dan je denkt. |
Hij vertelde mij dat hij de laatste tijd zo moe is en ik luisterde
bezorgd, zo eventjes daar staande bij dat ronde tafeltje één, en toen werd ik opeens bruusk opzij gewrikt en ik stond oog in oog met Loes Essen, tot voor een halfjaar mijn collega redacteur die geheel onverwacht de sprong maakte van virtueel naar papier. Ze keek me aan zoals een kat kijkt naar een vogeltje vlak voor de sprong. "laat me erbij John" zei ze nadrukkelijk. Ik was ongewenst daar, daar aan dat tafeltje één, dat was tot residentie verklaard van de vaste aanhang van Loes en daar mag John niet meer dichtbij komen. Ik moest weg:"Weg!" Ik moest wel zeggen: "ik ben niet bang voor jou". Emancipatie prima, maar ze hoeven geen vreedzame man een al even vreedzaam café uit te jagen. Het komt natuurlijk allemaal door die Marijke Vos, die heeft het op de spits gedreven met haar plannen voor speciale brievenbussen voor onder- drukte vrouwen, zoiets leidt alleen maar tot escalaties, je ziet wat ervan komt: schreeuwen in het café en opruiende brieven schrijven, elk open gesprek voorgoed verdwenen achter de horizon. Ik word er zo moe van.... wat wil die vrouw toch, moet Hernehim op... zwart? © John Newswatcher. 25.03.2010 |
|
|
Das Weib (naar
Freud: 'Was Will das Weib')
Het donkere en stinkende
bewijs Connie Palmen
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
24.03.2010 - Toch weer lente - Ik
ben nog niet toegekomen aan mijn verslag over Eijlders van zondag 21 maart, de eerste volle lentedag van dit seizoen. Mijn excuus daarvoor, de nodige rust ontbreekt blijkbaar nog. Dat komt waarschijnlijk door het verhoogde adrenalinegehalte wat ik daar opliep, een natuurlijke reactie van het lichaam wanneer het zich moet voorbereiden op vluchten of vechten. Het werd het eerste, gevolgd door een lange wandeling door de Leidsestraat, over het Singel, de Nieuwezijds naar het altijd weer drukke gewemel op het Centraal Station. Onderweg vroeg ik mij telkens af: lag het nou aan dat thema waar ik me nog zo door had laten inspireren? "Krijg ik de ruimte?", was het. Op zoveel manieren te interpreteren. Een roep om vrijheid. Ja, het was alsof ik niet genoeg ruimte kreeg, vandaar wellicht óók dat gevoel niet weer in die tram te willen stappen, maar vrij bewegen, te voet naar het station.... En de geest moet zich ook niet gevangen laten houden, zoals een oude zeeman me al in mijn jonge jaren leerde: Tweederde van de
wereld bestaat Alleen maar van
nut om nu en dan Ik legde even aan bij mijn dochter in
Almere en moest meteen alles leren
|
Ze bereikten veilig de overkant. Wees toch
alert in deze lentedagen als je in het duister over polderwegjes rijdt. Het mag dan wel zo zijn dat woerden de naam hebben van een veel te uitbundig seksleven, toch zie je vaak hoe onafscheidelijk paartjes hun dagen twee bij twee slijten. En lang niet altijd de woerd achter het vrouwtje dat hij opjaagt, maar net zo vaak een vrouwtje aan zijn staart. En gisteren nog méér lente: alle crocussen wijdopen, druk bezocht door kleine vosjes, de éérste vlinders. De schuifpui open, tureluurs over het meer, turkse tortels koerend in de prunus. Ja zo kreeg ik ruimte. En de adrenaline? Weg! krijg ik de ruimte? Ik wil
vrijheid Ik wil de
vrijheid Ik wil de
vrijheid terug verlost van grijze brij van ambtenarij te zijn © JohnN (Eijlders, 21 maait 2010) © John Newswatcher. 23.03.2010 |
|
kleine
vos, voorjaarsbode, is gek op crocus |
|
Reageer
|
| Het is lente ! |
|
20.03.2010 - Zolang de aardas
scheef staat - Het wil maar
niet echt op gang komen met de lente dit jaar, zo lijkt het althans, maar het valt ons des te meer op doordat we in de afgelopen jaren gewend raakten aan onmiskenbare lentetekens in januari. Algemeen toegerekend aan verandering van ons klimaat, waarover alweer zo'n twee decennia lang met woorden wordt gestreden. Dat we door een heel smal spleetje kijken naar het weidse panorama van het mondiale eeuwige klimaatspectrum willen wij, kortstondige mensen, maar al te gemakkelijk vergeten. Is er even een wat strengere winter en treuzelt die nog wat alvorens plaats te maken voor het nieuwe groei en bloeiseizoen, dan staan we al gauw te roepen: "zie je wel, niks opwarming, eerder een ijstijd op komst!" Het klimaat is mega-zwaarder dan een mammoettanker, we kunnen er in ons dagelijks leven niets aan bijsturen, hooguit iets beïnvloeden door consequent doelbewust gedrag eeuwenlang vol te houden. Eén ding is zeker, zolang de aardas scheef staat zullen - buiten de tropische zone tussen de keerkringen - de seizoenen altijd blijven wisselen in een vertrouwd ritme. En al lijkt het anno 2010 een beetje lang te duren voordat we de gemiddelde middagtemperatuur van 13 graden krijgen waarop we recht menen te hebben - het gáát komen! |
Ondanks het treurigmakende optimisme van de weerman die al tijden juichend lichte vorst bij nacht en wel vijf warme graden bij dag aankondigt.
De vogels hebben geen weerman nodig. Ze hielden
zich nog even in, maar © John Zwart 18 maart 2010 |
De kievit, ondanks de 'beschermers' die haar eieren rapen,
duikelen en roepen hun lentekreten boven de nog kale weilanden.
Balts |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
17.03.2010 - Goed nieuws is geen nieuws
- De media houden van slecht nieuws. Overstromingen kunnen niet hoog genoeg kolken, stormen niet verwoestend genoeg razen, en bij een aardbeving zijn de beelden van de gebouwen waarvan niet één steen overeind bleef het meest in trek. En dan liefst een plaatje waarop nog een arm of een voet boven het puin uitsteekt. Volwassen mensen zoals ik hebben zichzelf helaas al flink eelt op de ziel gekweekt en onbewust filteren we uit wat we vanbinnen willen toelaten en wat niet. Jonge kinderen kunnen dat niet. Ze schrikken enorm van geweld en zeker als leeftijdgenootjes iets wordt aangedaan komt dat keihard aan. We beschermen ze tegen films met zeer gewelddadige scènes, maar de nieuwsvoorziening heeft daar geen boodschap aan. Gretig brengt men gezinsdrama's in detail onder de aandacht, wreedheden beschreven en extra ingewreven via stille getuigen, de aard van seksueel misbruik feitelijk vermeld.
|
Is het van belang de héle wereld te laten
weten dat een vader zijn kinderen uitmoordde met een vleesmes en hoeveel steken elk slachtoffer daarbij opliep? Dient het enig nut om herhaaldelijk te moeten horen waartoe priesters de aan hen toevertrouwde jeugd gedwongen hebben? Is het gezond als we willen weten wat een notoire incestpleger met kleuters uitspookte en hoe vaak? Is het wel nodig om te vertellen wat een stiefvader precies voor martelingen bedacht voor het meisje dat door de moeder was uitgehongerd? In Dordrecht moet de pers door de politie op grote afstand worden gehouden om te voorkomen dat misschien closeup beelden van het opgraven worden verspreid. Hoe moeten kinderen vrij van angstdromen opgroeien als een voortdurend spervuur op hen afkomt, waaruit ze wel moeten denken dat iedereen gevaarlijk is: de priester in zijn soutane, de meester op school, de zwemleraar, de sporttrainer, de politieman, de alleenwonende buurman? Allemaal kunnen ze je misbruiken en/of vermoorden, je hoort en ziet het immers wekelijks op radio en tv... Ik woon alleen en ik ben de buurman van twee meisjes van twaalf, straks durven ze niet meer mijn deur voorbij. © John Newswatcher - 17.03.2010 |
 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
13.03.2010 - Van rust, eigenwaan,
en aftocht met applaus - Actief deelnemen in de politiek werd ooit gezien als roeping voor de samen- leving, zoals dat ook zo was als je in de gezondheidszorg ging. Dat is al heel lang niet meer zo. Carrière en profijtbeginsel rukken overal op. Eigenlijk bemoei ik me niet graag met politiek en schrijf er liever ook niet over, omdat het uiteindelijk neerkomt op stilstaan bij het menselijk tekort. Liever sta ik stil bij menselijk mededogen. Donderdag hoorde ik van het overlijden van Hans van Mierlo. Het minste wat me in respect te doen staat is aandacht schenken aan die periode van ver- frissing, die veel mensen zoals ik, even hoop gaven op een eerlijke en beschaafde politiek die recht doet aan iedereen. Dat was mijn gedachte, want van Mierlo was de personificatie van die hoop. Een politicus die had kunnen uitgroeien tot de statuur van staatsman zoals een Premier hoort te zijn. Die morele plicht gedaan, de aandacht weer eens naar de humor, naar de schoonheid, de natuur. Dat had ik gedacht ja. Maar wil je je dan niet met de politiek bemoeien, de politiek bemoeit zich met jou! In plaats van in stilte geconcentreerd te werken aan prioriteiten, stimulansen, toekomstvisies en oplossingen, wordt nu van uur tot uur aandacht getrokken naar personen. Jan Peter Balkenende, die 68% van de bevolking niet meer ziet zitten, laat zich toejuichen in de eigen kring, het handjevol contributiebetalende leden van het CDA, en roept dat hij "alleen maar voor goud!" gaat. Ziet zichzelf voor de vijfde keer als premier van een land dat hem volgens de verkiezingsprognose duidelijk niet meer lust. Camille Eurlings en Wouter Bos gooien binnen 24 uur na elkaar de handdoek in de ring. Oók al onder applaus en luide toejuichingen, niet alleen van de eigen clan, maar van vriend en vijand, Cisca Dresselhuys incluis. Allemaal positief! |
Het is zo zwáár, Wouter Bos kreeg
zijn eerste grijze haar in zeven jaar, en de vriendin van Camille Eurlings wil kindjes maken en dat kan ze niet alléén. Toen Wouter wekenlang in Lauswold zat te vergaderen met Jan Peter om af te spreken welke besluiten allemaal niet aan de orde zouden komen in hun gezamenlijke regeringsperiode, was er blijkbaar geen enkel beletsel voor het besluit van echtpaar Bos tot nog een derde Boskindje erbij. Of had Wouter toen al Job Cohen als reddingboot achter de hand? In elk geval zijn er duizenden mannen en vrouwen
die zware beroepen Als een kind van mij 's nachts plotseling hoge
koorts kreeg, kon je de dokter © John Newswatcher. 13.03.2010 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
12.03.2010 - De late jaren zestig -
Opeens ben ik terug in 1966. Aan het
begin van een tijd waarin de gedachten opkwamen wáár ik nu eigenlijk thuishoorde. Niet in Amerika, waar ik voorgaande jaren de meeste voetstappen aan wal verloor. Té zware contrasten, roze limousines en zwarte mensen die vrij waren, maar alléén in naam, daarvan sprak Martin Luther King Jr.: "I have a dream" Het kostte hem zijn leven. Hippies aan de westkust maar big business onaantastbaar aan de macht. "The winner takes it all, the looser standing small" zou later Abba me weer herinneren. Scandinavië, Noorwegen dan? Noren en Nederlanders, ja dat accordeerde aardig samen, aan boord tenminste. Zodra de taal geen beletsel meer was hoorde je erbij. Maar in dat prachtig land, met indrukwekkende natuur, open klare luchten, waar de huizen blonken in heldere frisse kleuren, binnen veel blank hout, géén openheid. Vaak gesloten mensen, conservatief als op het hollandse platteland: "Hvor er du fra?" Toch Nederland dan maar - omdat je wieg er stond? Klein landje op de globe waarvan ik in de loop der jaren vervreemd was, zoals eens ook Slauerhoff : "In Nederland wil ik niet sterven en in de natte grond bederven". Nederland... met de KVP en al die
Christelijke partijtjes die stuk voor stuk hun |
Geen van de topmannen kon mijn
respect afdwingen, bij Dries van Agt zag ik een vrijetijd wielrenner die zijn ministerschap gebruikte om zichzelf in het Tour de France decor te posteren en als politicus deed of er nooit een tachtig- jarige oorlog was gevochten. Aan Hans Wiegel kon ik, jong als hij was, al zien dat hij toch zou uitgroeien tot een gezette gezetene, met sigarenas, gemorst op het vest van zijn driedelig pak. En dan Joop den Uyl, met altijd maar dat belerend opgestoken wijsvingertje waarna steevast klonk: "Twee dingen..." Aan de wal in Nederland zou ik politiek dolende
zijn, voor wie rechts te rechts, © John Newswatcher. 11.03.2010.
|
|
R.I.P. |
|
Reageer
|
| Een paar persoonlijke woorden van JohnN |
|
10.03.2010 - Aan de zijlijn - Hoe
veel en vaak lezen we over de politiek, het milieu, de media, de onvermijdelijke Bekende Nederlanders - en ik schrijf er óók nog over. Maar hoe ik me ook ergens aan kan ergeren, of zelfs boos of verontwaardigd over worden, ik besef altijd wel dat het niet het "echte leven" is, hooguit het decor waarbinnen ons leven zich afspeelt. Het echte leven... het zijn de "kleine grote dingen" die gebeuren in de gevoelscirkel waarbinnen onze empathie nog reiken kan. Maar merkwaardig, het kan goed iemand betreffen die we niet echt kennen, doch die iets ervaart wat we her-kennen. Een columnist, die ik graag lees en die zijn teksten ook wel op Hernehim laat plaatsen, had een hoogbejaard ouderpaar. Zij moesten tenslotte hun huis uit om verzorgd te worden in een verpleeghuis, de laatste verhuizing. Zijn moeder kreeg de griep, en hij schreef daarover vlak voor zij stierf: "Haar leven leek op 't laatst niet meer dan een prachtig zandkasteel dat aan de vloedlijn staat en geleidelijk maar gestaag wegspoelt in de oneindig- heid van de zee". Ik vroeg mij af hoe die eveneens
dementerende stokoude vader daaronder
|
Vandaag schrijft die columnist:
"mijn vader was een moment zeer geschrokken en verdrietig. Daarna leek de gebeurtenis weer weg te zakken in de duisternis van zijn dementie en hij kwam er niet meer op terug (...) toch was hij regelmatig verdrietig, maar wist niet waardoor (...) hij laat letterlijk het koppie hangen. Hij wil niet meer eten en drinken (...) De laatste dagen zat hij met zijn hoofd op zijn armen rustend aan tafel..." Een zoon die verdriet heeft om het verdriet van zijn vader, die niet meer weet waar zijn verdriet vandaan komt. Wat is je poging waard om nog wat troost te geven in zo´n geval? Ik schreef hem: "Als je zestig jaar of nog langer samen bent geweest, zit je toch in elkaars systeem, al is je geheugen nog maar een schimmetje van wat het ooit was. Niemand weet wat hij ervaart. Misschien zongen ze ooit heel vroeger samen liedjes, onderweg op de fiets, of waar dan ook, of wat dan ook. Zulke herinneringen blijven komen, in flarden en ze laten gemis achter. Een paar dagen voor haar dood sprak mijn moeder een zinnetje. Eén zin- netje maar: ´het hoeft niet meer´. Verder heeft ze de volgende paar dagen niet gesproken. Dat van een vrouw die nooit om een woordje verlegen was, die genoot van praten en vertellen. Maar al haar zusters (3) waren al gestorven, haar vier beste vriendinnen waren dood - en haar voorland was eenzaamheid in een verpleeghuis. Ze ontvluchtte die grijze droefheid. En het was goed". © JohnN - 10.03.2010 |
Amsterdam, de Plantage © Foto Hernehim |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
07.03.2010 - Achter de
coulissen - Zoals de meeste mensen schift ik enorm in de massa "nieuws" die voortdurend op mij af komt. Want er is veel te veel. En je weet niet wie er eigenlijk achter de knoppen zit. Bij veel "nieuws" vraag je je af of er commerciële of politieke belangen schuil gaan achter de keuze die de nieuwsrubrieken aan ons uitserveren. Lang was ik geneigd om voordeel van de twijfel te geven aan de publieke omroepen en de dungezaaide kwaliteitskranten die Nederland nog telt. In elk geval is daar het aandeel pop- en societynieuws wat minder en dat scheelt zo al heel wat zappen en bladeren. Radio 1 is al jarenlang mijn eerste ingangsbron. Ze zitten behoorlijk dicht op de politiek en er wordt soms - helaas steeds minder - ook nog wel eens iets gedaan aan onderzoeksjournalistiek. Maar ik stel vast dat er steeds meer corrosie optreedt. Serieuze belichting van specifieke onderwerpen moet sluipenderwijs plaatsmaken voor het toe- nemend aandeel op spel- en borreltafelniveau. En de sportterreur dringt steeds heviger op, zelfs mijn geliefde "Oog op morgen", lang beschouwd als een onaantastbaar bolwerk, wordt bestookt. Het moet regelmatig wijken omdat hollebollegijs "Langs de lijn" (die aan de woensdagavond, de godganse zater- dag vanaf het middaguur, een groot deel van de zondag en elke avond van tien tot elf nog altijd niet genoeg heeft) gewoon het "oog-uur" kaapt. En steeds maar meer licht verteerbaar "infotainment", helaas moet ik dit gedrochtwoord gebruiken omdat er bij mijn weten geen behoorlijk alternatief voor is. Bij deze constatering weten de omroepmensen meteen waar dat aan ligt. |
Het heeft te maken met de
'zenderprofilering'. Die brengt veel 'regulering' met zich mee waar de 'netmanager' toezicht op houdt. De netmanager is de grote boeman. Van hem/haar mag ook gesproken woord niet te lang onafgebroken klinken op de zender. Met 'n voorgeschreven regelmaat moet er een muzikale onder- breking zijn. Nou, geen probleem: dagelijks nieuwe "releases". Ja tik me maar op de vingers, ik raak besmet, laat me helemaal meeslepen in het vakjargon. Wie is die machtige man of vrouw? Hoe komt het dat het is alsof er maar één of twee schijfjes voor de studio cd-spelers voorhanden zijn? Dat verschijnsel speelt al heel lang. Vroeger viel in Hilversum het woord "plugger", die moesten geweerd. Maar hoe is nu de praktijk? Sinds januari hoor je alleen maar "chasing pirates" van Nora Jones en "a night like this" van Caro Emerald. Muzikaal beschouwd niet de beste nummers van deze artiesten, maar dat doet er hier even niet toe. Wat er wel toe doet is: waarom honderd keer "airplay" voor juist deze twee nummers? Zijn het toevallig de favorieten van de netmanager? Of is het simpeler, krijgt de figuur die de computer met muzieklijntjes vult dagelijks een gratis fles Martini? Of zit er veel meer achter? Ik stel maar een paar vragen, want ik ben gezegend met een gezonde dosis achterdocht. En voorts ben ik van mening dat er onmiddellijk een reclameverbod moet komen voor Tom de Ridder met zijn tankbonnetjes en voor Alexandra met haar dongel waarmee ze enniewer onlain gaat. © John Newswatcher - 06.03.2010 |
|
|
|
Reageer
|
| Gastdichter op actualiteit - pom wolff |
|
06.03.2010 - Agnes - politiek is meer
van hard, Agnes,
|
Agnes je hebt wel wat dat vond ik leuk maar toen we nee Femke niet *Mies Bouhuys (1927-2008)
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
04.03.2010 - Zwalken - Ludiek
verdeelde de dichter Pom Wolff de wilde Nederlandse politieke arena heel overzichtelijk in drie taartpunten: de socialisten op één hoop, de liberalen tezamen met hun afgeworpen satellieten en als derde punt de gristelijken. Maar in het echte leven helpt ons dit niet. Hoe kan men vandaag nog kiezen?. Ik kan mij voorstellen dat het niet
alleen uit afkeer of onverschilligheid was dat Nederland wordt bestuurd vanuit
machtspolitiek, niet vanuit wat het best is
|
Het eerste wat ik aan boord leerde
was scherp vooruit kijken, op elke beweging van de kompasroos anticiperen, maar ook nu en dan een blik werpen door het achterraam van het stuurhuis. Toen ik mijn eerste roergang stond zag ik achter ons schip kronkelend kielzog. "Kijk, zo vaar je niet efficiënt", zei de stuurman van de wacht, "probeer de uitslag van het roer zo klein mogelijk te houden door meteen te reageren op een beweging van de kompasroos". Zo stelde ik er eer in een kaarsrecht kielzog te trekken. Onze politici proberen er altijd onderuit te komen om de rechte koers te varen die ´n coalitiecompromis wijst. Voor de "bühne" wordt steeds hevig geknokt over zaken, die ´n compromis waard zijn, wijzigen van de AOW gerechtigde leeftijd of maximum belastingaftrek voor hoge hypotheekleningen bijvoorbeeld, maar waarover in de achterban grote emotie kan worden gegenereerd. En intussen beramen gristelijken achterbakse trucjes en beramen socialisten doelbewuste geheime strategieën. De hele politiek ademt het wantrouwen waarmee de burger werd besmet. Mijn leven lang heb ik op de kronkels in de koers van Nederland geanticipeerd. Voorzag ik dat het teveel naar bakboord dreigde, stemde ik stuurboord en omgekeerd. Deze verkiezingen had ik het gemakkelijk. Het ging helemaal niet om Agnes, of Rita, of Geert of Wouter of Jan-Peter, het ging om mijn Gemeente- raad, al zou je dat niet denken wanneer je radio of tv aanzette. Daarover krijg ik alwéér plaatsvervangende schaamte. Hoe kun je respect hebben voor mensen die elkaar met drie of vier tegelijk overschreeuwen? In mijn Gemeenteraad zitten maar 4 partijen. PvdA is voor werkgelegenheid, honderd jaar te laat, Friezen werken allang in heel Nederland, ze kweken hooguit meer lege bedrijfsterreinen; CDA is voor superboeren en landbouw- subsidies; de VVD wil 't toerisme krachtig stimuleren terwijl het al zo verloedert op het Sneekermeer. Dan zijn er nog de Friese nationalisten: de FNP wil het typisch eigene van Fryslân zoveel mogelijk bewaren, daarom moeten ze vaak tegengas geven aan de rest. Zolang ze me niet dwingen altijd Frysk te spreken krijgen ze mijn stem. Het mediageweld raast over mij heen, geluiden van een vreemde planeet. © John Newswatcher - 03.03.2010 |
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
01.03.10 - Acute vormcrisis (beschouwing
bij het O S slotfestijn) - Je moet er absoluut een type voor zijn. Ik ben dat niet. Voor topsport. Nog afgezien van het feit dat ik er al veel te oud voor ben. Zelfs als laatbloeier ga ik dat niet redden. Ik ben tot de conclusie gekomen dat je als topsporter een monomaan karakter moet hebben. Je moet je gedurende lange tijd kunnen fixeren op één ding. Ik zou me gaan vervelen. Ik heb afwisseling nodig. Op z'n minst zou ik de ene dag willen bobsleeën, de volgende ijshockeyen en na het eten misschien nog een halfuurtje langlaufen. Met mijn conditie is dat geen realistische ambitie. Nooit geweest trouwens. Als je wél een type bent voor topsport,
ga je een droevig leven tegemoet.
|
Plaats dit in de context van de vele
miljarden die worden uitgegeven aan sportaccommodaties en televisierechten en je zou acuut en definitief in een vormcrisis raken. Daar offer je dus je hele jeugd voor op. Toegegeven, de eer telt natuurlijk ook.
Maar roem vervaagt snel. © Arnoud de Jong Verbal Jam. 25 febr. 2010 |
Kuiper verguld, beter dan goud |
|
Reageer
|
| Beschouwing na Balkenende vier |
|
25.02.2010 - En dan nu de stem van
de kinderen - Soms raken mensen met elkaar getrouwd waarbij je meteen al denkt: hoe komt zo'n stel toch bij elkaar, het past totaal niet. Als op den duur de chemie uitblijft wordt het afzien, irritaties lijken telkens uitvergroot. Meestal komt het uiteindelijk toch tot een breuk, al beweren de ex-partners "vreselijk hun best te hebben gedaan". Intussen deed het proces de kinderen geen goed. Moeilijke vroege pubers kunnen zich extreem gaan afzetten en in verkeerd gezelschap belanden, introverte gevoelige types sluiten zich af en lijden in stilte. Vaak hoor je die later verzuchten: "Ik wou dat mijn ouders dat veel eerder hadden besloten. Telkens als die enorme spanning opliep, dacht ik: waarom gaan jullie niet bij elkaar wég! Maar ik durfde dat nooit te zeggen". Nu wij mogen terugzien op vier struikelkabinetten Balkenende, lijkt het er niet alleen op dat Jan Peter meer gericht was op zijn eigen ongebroken carrièrelijn en het vervoermiddel ervan, de machtspositie van zijn partij, dan het ontwikkelen van een kritische blik op de chemie met de coalitiepartners waarmee hij het samen moet doen. Van iemand die woorden als "samen" en "respect voor elkaar" als vóór- geprogrammeerd steeds uit de mond rollen, mag je toch verwachten dat hij die woorden vooral zelf hoog houdt. Hoe groot je jezelf denkt te maken vanuit getalsterkte van de gezamenlijke confessionele achterban - altijd moeten coalitiepartners meeklinken in besluitvorming - je kunt binnen een regering niet elkaars tegenstander zijn. Net zomin als ouders kinderen goed kunnen opvoeden als pa en ma elkaar voortdurend tegenspreken. |
In dat licht mocht Wouter Bos het kabinet
best over Uruzgan laten vallen: In 2002 wilde een kamermeerderheid niet met een leger naar Uruzgan, maar stemde in met een "opbouwmissie" voor twee jaar. Intussen zijn we twee keer toch weer akkoord gegaan met een verlenging, ook al werd daar meer gevochten dan opgebouwd. Ook nu nog is er een kamermeerderheid die (na 8 jaar!) geen verdere verlenging steunt. Als het aan de NAVO ligt kunnen we wel tot St.Juttemis blijven verlengen, maar na méér dan genoeg te hebben bijgedragen mag ons land toch eens zelf beslissen. En zo werkt het ook. Welke rol Jaap de Hoop Scheffer (ja die is pas recent opgevolgd door Rasmussen), Maxime Verhagen en Jack de Vries speelden in de aanloop naar dit fatale crisisberaad zal wel net zo in de nevelen blijven als de onbeantwoorde vragen in het Irak-dossier.
|
|
Balkenende's laatste huwelijk was nog
vóór het gesloten werd al onmogelijk. Om het niet al bij het eerste meningsverschil te laten ontploffen werd het opgetuigd met een enorm pakket aan huwelijkse voorwaarden die geen bruid zich in deze tijd zou laten welgevallen. Wouter Bos had beter moeten weten na de moeizame Beetsterzwaag-retraite. Er was al zoveel water in de sociaaldemocratische rode wijn gemengd dat het de naam rosé niet eens meer kon dragen. Voor het vastklampen aan een aantal zetels gestoffeerd met regeringspluche leek de PvdA een hoge prijs te betalen en evenredig daarmee zakte de populariteit van de vicepremier "met het lekkere kontje". Het overeind houden van wankelende banken was voor de minister van financiën een "blessing in disguise", die hem opeens "politicus van het jaar" maakte, maar je kunt er terecht over twijfelen wat dit nu nog waard is. Onder zijn ministerschap trokken we een enorme wissel op de toekomst, terwijl hij de mogelijkheid om het topmanagement van de geredde banken stevig aan te pakken door de vingers liet glippen. Na een serie aanvaringen ploegde de huwelijksboot van CDA en PvdA nog een tijdje heel moeizaam door de Irak-modder, maar liep uiteindelijk toch muurvast aan de grond op de Uruzgan-zandbank. |
Belangrijk is een bijkomend effect
waar je de critici op de PvdA niet over hoort: financiën. Naast internationaal prestigeverlies was dat namelijk hét argument van hen die Balkenende 4 voor de zoveelste keer gekalefaterd wilden zien, tegen de coalitiepartners en het parlement in. Wel of niet blijven heeft grote invloed op de rijksbegroting, met vertrekken wordt de eerste bezuinigingspost voor 2011 ingevuld. " Maar we doen daar zo goed werk" en " we winnen de hearts and minds van de Afghaanse bevolking" klinkt het stoer. Een paar woordjes Ameri- kaanse retoriek is immers nooit weg. Ja, de duurste dorpsschooltjes ter wereld staan in Uruzgan, je wilt het niet eens weten welke enorme militaire uitgaven er tegenover staan. En dat van die "hearts and minds" moeten we ook maar niet te hoog aanslaan. Tegenover elke talibanstrijder die ginds door ons, samen met de Amerikanen, wordt gedood, staat een veelvoud van Afghaanse burgers die het leven laten. Door misverstanden, foute acties of gewoon omdat die burgers op het verkeerde moment op de verkeerde plek waren. Vaak zijn het vrouwen en kinderen. Er wordt heel verschillend gedacht over de buitenlandse troepen door de Afghanen en omdat de massa van hen analfabeet is gooien ze allen op één grote hoop. Nog een paar jaar doorhalen en dan... hebben we daar vrede en democratie? Een illusie. |
|
Nog dezelfde nacht klonk het woord
"onverantwoordelijk" door mensen die Wouter Bos tot Barbertje wilden maken. Het kan evengoed gezegd worden over de premier die zich in die laatste dagen vooral met taalacrobatiek en het veiligstellen van een reisje naar Vancouver bezig hield. Veel mensen zullen het nachtelijke einde van Balkenende 4 met een zucht van verlichting hebben vernomen. Of Uruzgan een geldige aanleiding tot de definitieve breuk is, daarover wordt veel gezegd. Wouter Bos was te koppig, hij had (wéér?) moeten toegeven, alleen al vanwege de economische en financiële crisis. Het land moet ook geregeerd worden. Maar het gevallen kabinet kenmerkte zich juist door niet- regeren, door uitstel en delegeren naar studiecommissies.
|
Na de echtscheiding mogen nu gelukkig
eindelijk de kinderen hun stem weer eens laten horen. Een groot aantal van hen werd helaas tot zwerfjongere, ze vertrouwen nu niemand meer en lopen liefst mee met figuren die alleen kunnen schoppen uit frustratie. Hopelijk zijn de meeste nog zo verstandig gebleven om weloverwogen op een partij te gaan stemmen. Mocht dat toevallig toch CDA of PvdA zijn, hoop ik dat ze daar intern flink van de toren blazen en er daarna duchtig de bezem door halen. Aanstaande 3 maart mogen we al! De gemeenteraadsverkiezing wordt nu zéker tot een peiling voor het landelijk bestuur. Voor mij vooral, want mijn gemeente wordt toch opgeheven, dit jaar nog! © John Newswatcher - 23 februari 2010 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
23.02.2010 - De duurste schooltjes ter
wereld - Ik
probeer me eens een Nederlandse situatie voor te stellen. In een achterstandswijk in een van de oude steden van ons land kunnen de kinderen niet naar school omdat er geen goede gebouwen voor zijn en er is groot gebrek aan leerkrachten. De wijk is echter zo onrustig en gevaarlijk dat achter elke bouwvakker een half dozijn gewapende militairen rugdekking moet bieden. Verder worden er in de nacht telkens grote hoeveelheden van het bouw- materiaal gestolen door brutale bendes en moeten er overdag helikopters en F16 straaljagers patrouilleren om toezicht te houden en als afschrikking. |
Soms gaat een pas afgebouwd schooltje
of wijkhospitaal al in vlammen op nadat het nog maar nauwelijks in gebruik is genomen. En we krijgen er maar geen greep op, want van over de grens komen steeds weer nieuwe subversieve elementen de stad en de wijk binnen. Regering en parlement bespreken het en moeten een beslissing nemen. Zouden we ermee doorgaan? De duurste schooltjes ter wereld staan in Uruzgan. © John Newswatcher - 22.02.2010 |
 |
|
Reageer
|
| John Zwart - een persoonlijke ervaring |
|
19.02.2010 - Requiem - Misschien
heeft u een tuin. En misschien komen er regelmatig vogels. Daar kijkt u wellicht wel eens naar en soms hoort u in het voorjaar vogelzang. Maar ik denk dat u tot een minder- heid behoort als u de vogels in uw tuin ook ként. Niet van soort, maar als individu. Tot die minderheid behoor ik. Een merel, een koolmees en een roodborst beschouwen mijn tuin als hun domein. De roodborst is er alleen van de herfst tot aan de lente, dan verdwijnt hij een poos naar een noordelijker land. Maar ik weet bijna zéker dat het dezelfde is die elk jaar terugkomt. En als de rood- borst vertrokken is arriveert de tjiftjaf, die weer tot de herfst blijft. Het koolmeesmannetje is er het hele jaar net als de merelman. Rondom is het vrij kaal, de mensen schijnen tegenwoordig veel van grote terrassen en grasvelden te houden, daar hebben vogels weinig te zoeken, vandaar dat ze heel honkvast mijn boom- en struikentuin bevolken. De merelman had vorige lente succes met zijn melodieuze zang, er sloot zich een vrouwtje bij hem aan. Er werd genesteld en gebroed, van hun nakomelingen brachten ze er ééntje groot. Deze winter zag ik ze dagelijks met zijn drieën rond de voedertafel scharrelen, mannetje, vrouwtje en een juveniel. Na dinsdag zette de dooi krachtig in en ik ben woensdag gestopt met zaad strooien, de netjes met vetbolletjes bleven hangen. |
Woensdag kwamen de koolmees en wat
rondzwervende vinken nog snoepen van resten zaad op de voedertafel en wat er vanaf gevallen was. Donderdag is het opeens opvallend stil in de tuin. Geen gefladder, geen vogelgeluid. Ongewoon... 's Middags neem ik eens een kijkje en zie opeens een zwarte schim in een rare houding roerloos in de kleine appelboom achter de voedertafel. Het lijkt een vogel met halfgeopende vleugels als in 'n momentopname van opvliegen in vlucht... Het is mijn mooie merelman met zijn goudgele snavel, met verkrampte klauwtjes en geknakt nekje. De halfgespreide slagpennen vertonen flinke beschadiging als door de kaken van een forse rover. Maar hoe komt hij in die toestand twee meter hoog in de boom in zo'n vreemde houding en waardoor is hij niet allang omlaag gevallen? Rond zijn kopje, flink toe- getakeld, waarschijnlijk door kraaien, zit een stuk van een groen nylon net met wijde mazen zoals je in tuincentra ziet als steunsel voor het leiden van wijnranken. Het is niet van de vetbollen, die bungelen nog ongeschonden in de prunus. De netjes daarvan zijn heel fijnmazig, daar krijgt een merel zijn kopje niet doorheen. De uiteinden van het flard gaas zitten op twee plaatsen rond een takje gewikkeld... In de berk zit de weduwe stil naar me te kijken, terwijl ik de draden los peuter. Zij kan niet praten. Dit is mensenwerk... Maar waarom, waarvoor? © John Zwart - 18 februari 2010 |
|
Dode zanger Een jonge
merel vond ik, uit het nest gestoten Niet
zwaarder dan een brief, zo op de hand gewogen Hij zou mij
meer te bieden hebben dan ik hem Maar toch Ik
hield een echte zanger in mijn hand Cor Wulffelé - Den Helder, 2002 |
|
|
Reageer
|
| John Zwart steekt zijn nek uit |
|
18.02.2010 - In de eer-eer-eerstebocht
onderuit - Het mag niet mensen, ik steek mijn nek uit, een cabaretier werd er al eens ongenadig op afgerekend. Hij maakte een grap over de Olympische Spelen voor gehandicapten: "Stel je hebt maar één been, dan ambieer je toch niet wedstrijdhardloper te worden?" De échte Olympische Spelen zijn natuurlijk vreselijk elitair, als je niet 24 uur van de dag traint en leeft op topniveau en niet alles om je heen in dienst staat van je winnaarstreven heb je daar niets te zoeken. Blijf je altijd in de sub-top hangen, is het na een paar jaar al voorgoed afgelopen. Ergens een spiertje of een pees die telkens opspeelt? Je moet al gauw het vaantje strijken, toegangslicht blijvend op rood. Erben Wennemars (34) bereikte dat beslissende moment dit seizoen, hij kwalificeerde zich niet voor de Olympische Winterspelen van Vancouver, stond dus buitenspel. Een glorieus afscheid met winst op het Veluwemeer was ook al niet voor hem weggelegd, het natuurijs is wreed en hard. Ik had toch altijd een zwak voor die
rijder, die zo vaak struikelde. Een |
En opeens hoorde ik het nieuws en kon mijn
oren niet geloven: "Erben Wennemars gaat tóch naar Vancouver! Via Twitter vroeg hij zijn volgers of zijn baard mocht blijven staan en of hij voor alle zekerheid toch zijn schaatsen maar moest inpakken. Wennemars gaat naar Canada als columnist voor AD Sportwereld en als verslaggever van de NOS" Dat eerste kon ik me nog goed voorstellen, hij weet veel van schaatsen en zit niet om woorden verlegen, maar een stotterende verslaggever! Toch, merkwaardig - toeval bestaat niet - óók nieuws op het medisch vlak: Sommige spraakproblemen berusten op gebrek aan een bepaald enzym. Die zouden dus in de toekomst met een medicijn worden opgelost. Op de debuutdag van Erben vroeg ik mij
af of de NOS al iets van zo'n |
 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
14.02.2010 - Als iedereen
vandaag nu eens één mens gelukkig maakt, is morgen de hele wereld gelukkig - De aansprekende quote is niet van mij, maar van Loesje, dat anarchistische meisje van twintig uit Arnhem. Ze moest nu eigenlijk tegen de vijftig lopen, maar Loesje heeft het geluk waarom alle vrouwen haar benijden, ze blijft altijd twintig. Ik moest aan haar denken bij de dag van vandaag. "Stay my sweet valentine, stay, each day is valentine's day". Het is toch heel on-Nederlands. Een paar decennia geleden bestond het niet, misschien op heel bescheiden schaal 'deed men eraan'. Maar het stond niet op elke kalender zoals nu. Alleen die het rijke roomse leven aanhingen, en alle heiligen tot in de eeuwigheid hun dag gunden. Het is komen overwaaien over de oceaan, zoals zovéél. Gek is dat, iets wat zo met gevoel, met betrokkenheid, met liefde en intimiteit te maken heeft, komt uitgerekend uit het land waar individualisme en materialisme in hoogste aanzien staan. Je voelt meteen de verdenking dat er een commercieel luchtje aan zit. Ja, natuurlijk proberen ná de kaartendrukkers, de post, de uitgevers van zoete boekjes, inmiddels óók parfumerieën, bloemenhandels, delica- tessenzaken er aan te verdienen. Economie drijft in niet geringe mate op onze gevoelsimpulsen. Maar we kunnen met de aanleiding van het bestáán van zo'n dag, die toch óók op onze eigen manier invullen. Dat kan met een eenvoudig gebaar. |
En al gaat het niet altijd anoniem -
ook al is dat wel volgens de oorsprong de bedoeling - een gebaar van sympathie dat afkomstig is van iemand die zijn of haar identiteit vermoeden laat, zo'n gebaar kan toch iets moois zijn! Zaterdag zag ik in de ah-winkel een enorme stapel bierkratten staan, en er naast vele emmers met rozen. Wie een krat bier kocht mocht gratis een bos van 10 rode rozen meenemen. Kijk, zó moet het natuurlijk niet: pa pakt een kratje bier mee voor zichzelf en geeft zijn vrouw het gratis bosje rozen. Alsjeblieft. Daar zit geen sprankje romantiek aan. Nu was er juist door `Argos´ gewaarschuwd dat veel rozen intensief met gif worden bespoten - iemand die de geur van de roos opsnuift krijgt tegelijk een niet onaanzienlijke dosis kwalijke gassen naar binnen. Misschien was daarom ook de animo niet zo groot. In elk geval mocht je enkele uren voor sluitingstijd twéé bossen rozen meenemen bij elke krat gerstenat. TNT post bezorgt deze dagen een half miljoen wenskaarten. Dat is één kaart op elke 30 inwoners van ons land. Wie krijgen al die kaarten, vraag ik mij af... De kans lijkt heel wat groter dan bij de postcodeloterij. Onwillekeurig bekijk ik de inhoud toch wat opmerkzamer bij het ledigen van het postkastje... Een kaart... een oproepkaart voor de gemeenteraadsverkiezingen. © John Newswatcher - 14.02.2010 |
|
In de
VS komt nu geleidelijk nieuw
inzicht
Want
to show your love? Act on it when it’s least expected. |
| Redactieblog |
|
11.02.2010 - Plaatsvervangende
schaamte - Kent u dat
gevoel, lezer? Dat iemand iets doet dat zó gênant is dat u het een beetje op uzelf voelt afstralen, terwijl u er part noch deel aan heeft lijkt het of de wangen beginnen te gloeien, of de tenen zich krommen. Zoals een slanke vriendin van me eens overkwam, tijdens een rit in de bus samen met haar vijfjarige zoontje. Tegenover nam een dame plaats met een kenmerk dat wijlen Toon Hermans zou hebben omschreven als "une riche nature". Het effect ervan werd nog eens onderstreept door 'n boothals met duizelingwekkende diepgang. De vriendin begon zich al wat ongemakkelijk te voelen toen ze haar zoontje zag staren naar die blote bollingen. En opeens zei hij met zijn niet te missen heldere stemmetje: "Mamma, die mevrouw heeft billetjes van voren". Van een heel andere orde is de plaatsvervangende schaamte die mij aangrijpt als ik onze premier gadesla, als hij weer eens op hoog bezoek gaat in een groot buitenland. Samen op de foto, denk ik dan, dat lijkt de sterkste drijfveer van deze man die mijn land naar buiten representeert. |
Een staatsman te zijn moet je in je
daden tonen, niet door mee- zwemmen in het kielzog van een ander, die je daarvoor beloont met jou een groot staatsman te noemen. Maar oh wee, het kan nog erger. De 75 jarige Petrus Antonius Laurentius Kartner, die in zijn hele lange leven slechts één echt goed liedje heeft geschreven, werd juist uitverkoren om eventjes op een blauwe maandag de Nederlandse inzending voor het Eurovisiesong- festival te schrijven. Als resultaat zet hij ons straks allemaal te kijk als dat volkje dat altijd hossend simpele liedjes zingend door de wereld trekt, glas bier in de hand. Alsof Willem Alexander met de hockey- meisjes al niet genoeg is. "Europa, gaat u vooral even naar de wc als Nederland aan de beurt is" raadt mijn collega-columnist Arnoud de Jong de kijkers buiten onze grenzen aan, in de hoop daarmee de kijkdicht- heid effectief te drukken. Eigenlijk is het vooral zielig voor die Sieneke. Die krijgt later van haar kleinkinderen nog te horen: "Oma, is het echt waar dat u vroeger met een debiel carnavalsliedje meedeed aan het Eurovisiesongfestival waar u als allerlaatste mee eindigde?" |
|
Nico Dijkshoorn
is het helemaal niet met mij eens:
"Ik
vind dat er de laatste weken nogal lullig wordt gedaan
|
‘Ik ben vergeten waar
ik dit liedje heb gehoord, in de zomerzon Ik geloof dat het toen daar met jou op het strand was in Lissabon Of was het daar toen in Parijs Achter een coupe vers mokkaijs? Het kan ook zijn dat het was met zijn tweeën overzee in die luchtballon Shalalie shalala, shalalie shalala Het gaat niet uit m’n kop Shalalie shalala, shalalie shalala Ik sta d’r ’s morgens mee op Ik ben verliefd op jou Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer Ik ben verliefd, ik ben verliefd Ik ben verliefd, dat kun je zo zien Het kan ook zijn dat ik hoog in de lucht in een vliegtuig naar Oslo zat Of klonk het uit een café in zo’n straatje – ik was ooit in Trinidad Of was het met een goed glas wijn Op dat terrasje in Berlijn? Misschien toen in de sneeuw op een arreslee in Leningrad? Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat… Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat… Hoe kan ik dat nou vergeten? Shalalie shalala, shalalie shalala Het gaat niet uit m’n kop Shalalie shalala, shalalie shalala Ik sta d’r ’s morgens mee op Ik ben verliefd op jou Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer. Shalalie shalala, shalalie shalala Het gaat niet uit m’n kop Shalalie shalala, shalalie shalala Ik sta d’r ’s morgens mee op Ik ben verliefd op jou Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer.’ |
|
|
|
| Redactieblog |
|
10.02.2010 - Passe par tout - Er
is een grote last van mij afgevallen. De kwellende gedachten aan de ondeugden die mijn nachtrust soms konden verstoren, ze hebben me allemaal verlaten. Ontspannen kijk ik in de lenzen. Dankzij de heerlijke rust die op mij is neergedaald heeft mijn mond haar strakheid verloren en plooien mijn lippen zich weer in de vertrouwde flauwe glimlach die zelfverzekerdheid moet uitstralen. Waarom toch zijn wij pas na wekenlang beraad en niet al veel eerder op dat idee gekomen. Geniaal is deze vondst: "met de kennis van nu" Een schitterende vervanging van het volkomen onaanvaardbaar verweer "als we ... dan zouden we..." |
Eigenlijk klinkt het ook wel een beetje
ferm, ja stoer bijna - wij hebben kennis vergaard wij zijn wijs! "Met de kénnis van nu" dat we dáár nou niet eerder op zijn gekomen! Als een aflaat herontdekt door een calvinist, wie had dat ooit gedacht. Met een kleine formule verschoond van zonden, hoe scharlaken ook. Zelfs Marjet Hamer smelt. Goddank dat zoiets in de politiek toch maar mogelijk is, want je moet er toch niet aan denken dat een verdachte voor de rechter zich zou kunnen vrijpleiten van een wandaad door simpel te verklaren: "edelachtbare, u kunt het mij niet aanrekenen, met de kennis van nu had ik het niet gedaan". |
|
|
| Redactieblog |
|
06.02.2010 - Aftanken - Moeder
natuur is kwistig. Met van alles is zij zo kwistig dat je haar bijna verkwistend zou willen noemen. Dat kan zij zich veroorloven door de goedgeefsheid van een bron waaraan schijnbaar geen eind komen kan: de zon. Geen wonder dat de eerste mensen op aarde de zon als hun grote god- heid aanbaden, daarvan komt uiteindelijk alles. Alles wat groeit zoekt het zonlicht, warmtestraling wordt door de zee en door het aardoppervlak opgenomen, die het in de donkere uren weer afgeven. De zon houdt de kringloop van het water in stand, zodat alles wat leeft en groeit altijd volop fris en zuiver water beschikbaar heeft uit beken en rivieren. Planten en bomen produceren zoveel vruchten en zaden dat ze samen gemak- kelijk in één seizoen het hele aardoppervlak met hun eigen soort zouden kunnen bedekken. De hele fauna kan ervan eten en dan nog is het maar een fractie die tot ontkiemen komt en toch de soort in stand houdt. Ook in de mens is zij verkwistend, in haar gemiddeld 35 vruchtbare jaren rijpen er ruim 400 eicellen in de eierstokken van een vrouw, waarvan maar een klein aantal tot een baby uitgroeit. Met de man is het nòg uitzonderlijker gesteld. Zijn testikels produceren non-stop ieder uur duizenden spermacellen. Hij vermorst ze bij de miljoenen, terwijl er van die microscopisch kleine kikkervisjes maar ééntje nodig is om een eicel te bevruchten. Nee de zon laat ons geen gebrek lijden, hij laat zo'n overvloedige massa van energie op ons afstralen dat we er in zwelgen, terwijl nog onnoemelijk veel méér in de ijlte van het heelal verdwijnt. En wat doet de mens? Ach, hij stookt af en toe een boom op om een potje te koken en zich wat te warmen in koude nachten en om de bedreiging van roof- dieren op afstand te houden. Hij hakt nog wat bomen om voor het bouwen van een hutje, holt er één uit tot ´n eenvoudig vaartuig. Zo kon het vele millennia lang schier eindeloos doorgaan. De aarde veranderde er nauwelijks door in aanzien. Open plekken werden snel weer bedekt dankzij het overal aanwezige zaad. Maar er was nog méér: |
In de aardkorst bleef vanaf het
eerste leven uit overblijfsel daarvan -
zó overvloedig, dat maar een deel nodig was om de levenskringlopen in stand te houden - een voorraadkast van geconcentreerde koolstofwaterstof achter. De ontdekking ervan leidde bij de mensen tot een soort dronken- schap. Als bij de zuiplap de ontdekking van de drankkelder in het huis waar hij een poosje moet oppassen. Eindeloze mogelijkheden. Nu kan hij locomotieven stoken, stoomboten laten varen, eindeloos autorijden, in elektriciteitscentrales stroom opwekken, vliegen naar elk ver land zo vaak hij maar wil, het klimaat in elk gebouw naar de hand zetten, skiën in de zomer, tropisch baden in de winter, overal computers neerzetten, raketten naar elkaar en naar verre planeten afschieten. De mens gaat zich op slag gedragen als het verwende jochie dat opeens een erfenis in de schoot is gevallen en van gekkigheid niet weet wat allemaal te doen - en alles sneller op dan verwacht. Geen zorgen: aftanken maar! Te gek om los te lopen toch. Terwijl er een veelvoud aan de nodige energie om te bestaan ongebruikt langs ons heen glijdt blijven we als verslaafd de rest van onze erfenis aftappen. De winning en verkoop ervan is in handen van een klein aantal heel machtige ondernemingen, je zou verwachten dat zij allang de noodzaak zouden zien van een radicale omschakeling, maar zij gedragen zich vooral liever als zwart- handelaren in oorlogstijd. Schaarste blijft hen gegarandeerd in stijgend tempo rijker maken en overvloed is verslavend. Een gedrag van:'après nous le déluge" valt te vrezen. We zien het aan de grote financiële crisis waar de o-zo keurige bankmeneren ook deden alsof hun piramiden eeuwig konden aangroeien - en na de ontluistering van gebleken tegendeel nog steeds blijven aftanken - blijvend immoreel. We deden beter de zon te blijven aanbidden. © John Newswatcher - 06.02.2010 |
|
Reageer
|
| John Zwart - leert van een dapper vogeltje |
|
02.02.2010 - Hoopvol teken - Vroeg
viel de winter in, op 17 december 2009 om precies te zijn. En voor ieder die nog maar pas komt kijken en nog maar zelden sneeuw zag, was dat feest - en de andere mensen genoten mee. Van kinderen glijdend op sleetjes van een helling, van sneeuwpoppen van reuzenformaat en levensgrote iglo's. Ze konden niet weten dat de winter nu, zes weken later, nog steeds een spel van komen, gaan en weer terugkomen zou spelen. In "holland" zoals de rand- stad en omgeving door de noorderlingen wordt genoemd, gonsde het alweer: "elfstedentocht...elfstedentocht?" In Friesland niet, daar kijkt men nuchter naar de situatie voor de deur en ziet een te dunne ijslaag die telkens opnieuw door een deken van sneeuw wordt bedekt, waaronder geen toertochtijs kan aangroeien. Ze zeggen het steeds maar weer: "voor een elfstedentocht moet het eerst een week achter elkaar 's nachts streng vriezen". Na zes weken weifelwinter wordt er in mijn dorp alleen maar op de ijsbaan geschaatst, die soms onder water staat, dan weer urenlang eerst van verse sneeuw moet ontdaan. Er wordt allang niet meer op getraind, ze geloven er niet meer in. De blijheid van een "ouderwetse winter" begint langzaam te vergaan, de groep mopperaars krijgt de overhand. Ons ongenoegen over glibberen over papperige stoepen, autoruiten krabben, dubbellange ochtend en avondfiles is natuurlijk een luxeprobleem, heeft niets met overleven van doen. |
Hoe anders is dat voor de standvogels
en wintergasten die het maar nemen zoals het komt. Ze zien steeds minder open water, ze zien voedsel telkens weer verborgen onder sneeuw. Het is een letterlijke slijtageslag, iedere nacht weer gewichtverlies. Ze moeten spaarzaam omgaan met hun energie, daarom lijkt het alsof ze hun schuwheid hebben afgelegd Wegvliegen doen ze alleen als je ze al te na komt. IJsvogeltjes en reiger- soorten die jaren in aantal groeiden zullen na deze winter gedecimeerd zijn. De close-up foto's van vogels in de sneeuw die volop op internet verschijnen roepen mijn ergernis op: 'is die foto van jou de overlevingskans van je model waard?' De park- en tuinvogels zijn beter af. Ze worden door veel mensen bijgevoerd, óók door mij. Twee koolmezen zitten al op de uitkijk als ik naar buiten kom met nieuw strooivoer. Bij de recente telling blijkt de mezenbevolking terug te vallen, maar deze twee zullen de lente halen. Ze zijn gevrijwaard voor winterdepressies die ons mensen kan plagen. De minste stralen van de winterzon worden volop genoten. Woensdag 27 januari, de dag vóór 'gedichtendag' was de ochtendhemel blauw. Eén van mijn mezen - de stoerste, met een brede stropdas - liet in plaats van zijn gebruikelijke kwetter voor 't eerst zijn korte tweetonige roep horen. Er kwamen nog een paar barre sneeuwdagen maar op zondagmorgen de 31e januari was de hemel weer éventjes helderblauw en de koolmees begroette mij met zijn volle lentezang. Hij gelooft erin, in de lente en de kracht van zijn lokroep. © John Zwart - 1 februari 2010. |
|
De koolmees Hoor, hoor, de koolmees
zingt zijn lied Ik heb de nestkast
schoongemaakt Hoor, hoor, de koolmees
zingt zijn lied Maar hij heeft hoop en hij
houdt moed Ivo de Wijs - Uit Vroege Vogels' Jubileumverzen - 2003
|
parus major |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
31.01.2010 - Niet ongeneeslijk -
Gelukkig, we zijn eruit. Misschien valt het allemaal nog mee. Er is hoop, wellicht is er nog iets aan te doen! Het zetelt allemaal in het brein, wat natuurlijk al voor de hand lag, maar nu weten we het zeker want het is door de geleerden diepgaand bestudeerd. Zoals al in de discussie over jeugdige comazuipers aan de orde kwam ontwikkelen zich onze hersenen gedurende een lange periode van ons leven ver nadat 't lichaam zelf er al heel volwassen uitziet. In die schijnbaar volwassen toestand kan dus nog veel misgaan, zoals we al wisten door de treurige gevolgen van herhaalde alcoholvergiftiging bij jonge mensen. Maar er zijn veel meer afwijkingen ontdekt die zijn toe te schrijven aan een gebrek in de ontwikkeling binnen de hersenen. Het achterste deel van het brein is het eerst uitontwikkeld, daarin zetelen allerlei driften. Zo kunnen aan verslaving gerelateerde afwijkingen als boulimia, een vorm van onbeheerste vreetzucht, ontstaan door achterstand in ontwikkeling van de voorste hersenkwab, die ons juist bij de psychische groei beter tot afweging en daarmee tot beheersing in staat stelt. |
Het aantal hersencellen in de voorste kwab
neemt in de volwassenheid niet toe, maar dat is wel het geval met de onderlinge verbindingen, dat blijft maar dóórgaan. Er schuilt dus wel degelijk waarde in de uitdrukking "ouder en wijzer". Onderzoek aan proefpersonen die aan boulimia lijden toonde aan dat in een groot aantal gevallen sprake was van achterstand binnen de voorste hersenkwab. Dit geeft een geheel nieuw zicht op onze grote topmannen en vooral die in het bankwezen. Die "exorbitante zelfverrijkers" kunnen het niet helpen! Wat we in Wim Kok's beste jaren als "graaicultuur" leerden benoemen is gewoon een ziekte! Vanuit hun driftencentrum moeten ze steeds hogere bonussen krijgen. We kunnen hen dat evenmin kwalijk nemen als een alcoholist zijn drank- zucht. Ze moeten eerst afkicken: leren dat er belangrijker waarden zijn dan het opscheppen van een steeds hogere berg geld. Ze moeten in therapie om hun voorste kwab te ontwikkelen. Afgekickt weer aan het werk en als elke ex-junk. alert blijven voor terugval. |
|
Zijn er genoeg verbindingen of
zit ergens een steekje los? |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
26.01.2010 - Hé buurvrouw, koppie
thee? - Jarenlang lazen ze ons alleen maar de les, éénrichtingverkeer op zijn majesteits, maar nu hebben ze toch een paar echo's uit de wereld opgevangen, de reclamejongens die altijd dachten dat ze ijskasten aan eskimo's konden verkopen. Ze deden onderzoek, al noemden zij dat natuurlijk research, en ontdekten toen dat de meerderheid van de Nederlanders vindt dat de samenleving er beduidend minder vriendelijk op is geworden. En daarom moedigen ze ons nu aan aardig te doen tegen buren en voor vreemden op straat. Toch weer een boodschap die niet aan mij is besteed. Al lang, ver voor het Sire-tijdperk, was het altijd mijn gewoonte welwillend tegenover mijn omgeving te zijn. Ik prijs buurman als hij zijn auto staat te poetsen, bedank de postbode voor de blauwe enveloppen en groet de filiaalchef aan de ingang van de supermarkt. Dat laatste heb ik lang volgehouden, misschien wel honderd keer zonder weerwoord. Tot ik opmerkte dat hij alle klanten met winkelwagentjes gedag zei maar zelden mensen met een mandje, zoals ik. Ik heb vaste tijden dat ik boodschappen doe, meestal laat, als de grootste drukte voorbij is. |
Het meisje van de bakkerijafdeling
houdt een zonnatura volkorenbrood voor mij achter en zet op tijd een pak biologische melk apart als het nodig lijkt: "Dankjewel. als ik jou toch niet had..." De andere late klanten zijn meestal dezelfde. Tegen zes uur verschijnt altijd een dame van een al wat veredeld jaargang. Ook met een mandje tikt zij doelbewust - op haar manier nog koket - hooggehakt tussen de schappen door. Hier een greep, daar een greep, haar wat te lange neus in de lucht. "Goede avond", zeg ik. Ze laat haar neus een stukje zakken. "Ken ik u soms?" klinkt het misprijzend. "Nee, gelukkig niet!", dat kan ik toch niet nalaten. Voortaan zijn we lucht voor elkaar. Toch heb ik nog geluk: Een bekende zat in de subway van NewYork. De man tegenover hem las een boek en hij herkende de titel. "That's a nice book" zei hij. "Fuck off and get off the train!" kwam er van de andere bank, terwijl de trein afremde voor de volgende halte. Zijn medepassagier rees dreigend omhoog. "Get off or I'll rip your head off!" Ja zo kent ieder individu zijn eigen grenzen. Sire ziet de wereld wel erg simpel, maar het blijft uitkijken met die actie. |
| John Zwart - op de bres voor de vogels |
|
Meest voorkomende vogels in uw tuin
koolmees merel
vink roodborst
huismus spreeuw |
23.01.2010 - Dit weekend is het
weer de vogeltelling - die eens per jaar door Vogelbescherming wordt georganiseerd. Op die manier krijgt men van jaar tot jaar enig zicht op het verloop, in wel en wee, van de medebewoners in onze tuinen plantsoenen en parken. Graag doe ik een beroep er vooral aan deel te nemen - een half uurtje van uw vrije tijd op de zaterdag of zondag te offeren in het belang van onze lentezangers. Dat is geen corvee, integendeel: het is een leuke tijdsbesteding een poosje de vogels dicht bij huis te observeren en per soort te "turven". Komen er maar weinig vogels in uw tuin? Daar is heel gemakkelijk verandering in te brengen.... De weken met veel sneeuwval en soms ook flinke
nachtvorst hebben Geen vogelvoer in huis? Na 24 januari mag u ook best voeren hoor!
Toevoeging 25.01.2010: Het tellen is nu gedaan |
|
Reageer
|
|
| Gastbijdrage | |
|
21.01.2010 - Eens per jaar een grote ramp
-
en soms nog wel eens vaker. Dan wordt het Verenigd Nationaal Geweten wakker geschud. En we stillen het met geld, voor even. Veel geld dat nodig is tegenover zoveel bloed en tranen. Onderzoek wees uit dat burger en consument zijn of haar gedrag niet laat beïnvloeden door wat een bekende Nederlander opdraagt. Toch horen zij erbij, als eerste zelfs. Het zijn stuk voor stuk bewogen mensen die zich geroepen voelen, maar waarom moeten wij dat aldoor van hen weten? Ach laten we ons liever leiden door wat een eenvoudig dichter neerzet, die het onvoorstelbare tot de invoelbare proportie terugbrengt. Haïti, mijn geliefde Het huis is
ingestort. We liggen aan het
strand. © Rense Sinkgraven
|
Port-au-Prince © Foto: Copyright Associated Press
|
|
Reageer
|
|
| Gastbijdrage | |
|
|
19.01.2010 - Tussen
alle luidruchtige narigheid |
|
Reageer
|
|
| Redactieblog | |
|
16.01.2010 - Soms wordt de tekst je
zomaar aangereikt, je luistert en kijkt naar wat genoemd wordt "het nieuws" en je hoeft er alleen nog maar een titel boven te zetten. Over Tunnelvisie Hier volgen JohnN - 16 januari 2010 |
 Nu
al onze Sportman van 't jaar 2010
Onze nationale playmate van
het jaar O ja, de rampzaligste
aardbeving sinds 'n eeuw |
|
Reageer
|
|
| Redactieblog | |
|
12.01.2010 - Wat lag er begraven in het bos
van Beetsterzwaag? - Hoe lang kun je volhouden dat het gras blauw is terwijl iedereen toch ziet dat het groen is. Zeven jaar lang viel er niets te onderzoeken, want alle feiten waren immers bekend, een mantra van onze minister president, steeds maar eindeloos herhaald. Het maakt veel verschil of dat wat bekend is wordt uitgesproken of niet. Generaties lang zuchten soms hele families onder een bekende schande die zorgvuldig wordt verzwegen. Nu is eindelijk bekend wat al bekend was. "Politiek Den Haag is geschrokken", gonzen radio, tv en internet in koor. Ik vraag me bij zulke reacties meteen af: zijn ze nou echt geschrokken of doen ze alsof ze heel erg geschrokken zijn, omdat dit politiek gewenst is. Gisteren maakten veel columnisten
gebruik van dit inkoppertje: hoe onze |
Hij gaat ervan uit dat 'alles wat Jan Peter
doet is goed gedaan'. En als hij eens een steek laat vallen was het eigenlijk tóch nog goed. Hij vertoont daarmee een gelijkenis met de majesteit, die steeds ernstig vermanend ook zoveel eigenwijsheid over ons uitstrooit. Misschien zijn eigenlijk de Hoop
Scheffer, Verhagen en Kamp de kwaaie |
 Wormen
en maden? |
|
|
Reageer
|
|
|
Redactieblog |
|
|
10.01.2010 - Alarmfase extreem - Journalistiek
is een verantwoordelijk vak. Je moet je goed informeren voordat je gaat roepen. Want één kik en er holt direct een hele meute achter je aan. En wat de meute roept dat is per definitie onaantastbaar wáár, omdat het immers een meute is. Ook als er halve waarheden worden verteld. Ga er maar áán staan als je werkt bij zo'n dienst waar al die persmuskieten meteen op de stoep staan, als er een ongeluk gebeurt of zodra er alleen maar iets bijzonders op til lijkt te zijn. ANWB, NS Reizigers, KNMI, Rijkswaterstaat, de één na de ander loopt een bloedneus op. Ik denk dat de oorzaak ligt bij de hijgerigheid van de "wie is het eerst" drift bij de media, maar óók omdat de gemiddelde burger steeds meer denkt dat overheid en semioverheid er altijd voor moeten zorgen dat hem of haar geen enkel onheil treft. Gebeurt dit toch dan trillen de borreltafels van de verontwaardiging en reaguurt men het hele internet vol met krachttermen en scheldwoorden, want er moet toch tenminste iets of iemand schuld hebben. Steekt een stevige lokale bui op boven
het IJsselmeer en verdrinken een
|
Hadden ze niet gewaarschuwd had
iedereen in de file vastgezeten en kregen ze ook de zwarte piet. We stappen de straat op en glijden uit in de sneeuw, breken been, arm of pols. Rampspoed: die sneeuw had geruimd moeten zijn. O, gebeurde het op de stoep? Pech, dan was uw buurman nalatig, want de stoepen moeten de burgers voor eigen rekening nemen. Wat is dat nu voor onzin! roepen appartement en flatblokbewoners, daar hoort de overheid voor te zorgen! Niet genoeg materiaal en onvoldoende zout, schande! Zout is op gemiddeld jaarverbruik ingekocht, ja de winters zijn nu bijna altijd zacht. Niets mee te maken, ze moeten gewoon zorgen dat er altijd genoeg zout is, klaar! Is zelfredzaamheid een ouderwets begrip?
Ik vind dat de ´gemiddelde het is nu eenmaal winter. |
|
Reageer
|
|
John Zwart - persoonlijke visie uit milieu engagement |
|
07.01.2010 Diplomatie of
actie - Er is veel discussie over hoe
je effectief inhumane, schandelijke en schadelijke toestanden kunt veranderen. Aan de rechterkant van het politieke veld bestaat een grote voorliefde voor het aloude werken in achterkamertjes, stille diplomatie. De progressieven geloven meer in 't actief zijn in het openbaar, aandacht genereren van onder af en dan opwaarts. De onderlinge schermutselingen tussen deze hoofdrich- tingen vinden meest oorzaak in die verschillende voorkeur van aanpak. Ruim een halve eeuw geleden begonnen we aandacht te krijgen voor de invloed van al het doen en laten van 4 miljard mensen op onze aardbol. We hebben strijd gevoerd tegen de uitstoot van kolenverbranding, die de gele "smog" in de industriesteden veroorzaakte en de regen zuur maakte - tegen het massaal gebruiken van DDT dat zich opstapelde in alle levende organis- men met ziekmakende gevolgen - tegen gassen als CFK's, in de apparatuur voor koeling en als drijfgas in spuitbussen toegepast, die de ozonlaag aantasten. Uiteindelijk heeft alle "lawaai" dat daar rond werd gemaakt resultaat geboekt. Het is voor mij zeer de vraag of een benadering op de conservatieve methode - keurig diplomatiek, onder 't genot van een goed glas wijn - tot hetzelfde resultaat had geleid binnen dezelfde tijd, zonder de actievoerders. Nu zitten we met 't naderen van uitputting van energie- en grondstoffenbronnen en almaar toenemen van de CO2 in de atmosfeer. Vijftien (!) internationale conferenties, gedurende vijf decennia gehouden, leverden slechts intentieverklaringen en zeer kleine succesjes op. Een maand geleden, in Kopenhagen, was het niet anders. |
Al langer dan twee decennia
(sinds1986) viel internationaal, op grond van de constatering dat meerdere walvissoorten op uitsterven stonden, het besluit dat deze dieren niet meer bejaagd mogen worden. Hun status is als waren het zwemmende neushoorns. Een paar landen lappen de inter- nationale overeenkomst aan hun laars. Zoals Japan, dat zichzelf jaarlijks op eigen gezag een vangstquotum toe-eigent in de Antarctische wateren. Langs diplomatieke weg lukt het maar niet om de Japanners op andere gedachten te brengen. "Sea Shepherd" laat het niet langer aan de politici over. Als de "vrije zee" zo misbruikt wordt is er ook plaats voor concreet actievoeren. Door de vaart van jagers te belemmeren wordt de vangst vertraagd, het afschieten van een walvis kost aanzienlijk meer tijd. Zo wordt de verhouding van opbrengst ten opzichte van de kosten ongunstig. De "Sea Shepherd" mensen willen de walvisjagers economisch benadelen om hen zó te ontmoedigen. Dat er zolang tevergeefs diplomatiek druk op Japan is uitgeoefend, lijkt zelfs contraproductief te werken - want als je 24 jaar ongemoeid je gang mocht gaan voel je je onaantastbaar... De walvisjagers hebben "Sea Shepherd" de oorlog verklaard, de film (vanaf de brug van de Japanner gemaakt!) laat daarover geen twijfel. Doelbewuster aanslag is er nauwelijks vertoond. Sea Shepherd video You tube LINK CBS Filmpje You tube LINK |
|
Dwergvinvis
|
Er is sinds de jaren zestig nog niets
veranderd. Werd Rachel Carson, die streed tegen de DDT, "hysterisch" verklaard en deed men pogingen haar in een inrichting te laten opsluiten - nu hoor ik conservatief Nederland roepen dat "Sea Shepherd" zich op een onacceptabele manier gedraagt. Men moet het naleven van het walvismoratorium aan de diplomatie overlaten.. niet mensenlevens op zee in gevaar brengen! "Welke mensenlevens, op welk schip en door wie?" vraag ik dan. Actievoerders in Kopenhagen ontrollen heel vredelievend op de laatste conferentiedag op ludieke wijze een spandoek waarop ze de wereldleiders aansporen nu eindelijk stevige besluiten te nemen. Zij worden in de boeien geslagen, in een gevangeniscel gesmeten, ondergaan drie weken voorarrest. Beseffen de "diplomaten" niet dat de actievoerders ook hun bondgenoten kunnen zijn? Als onze grootouders alles aan de diplomaten hadden overgelaten hadden we nu nog een zeventig-urige werkweek gehad, net als in China. |
|
Reageer
|
|
04.01.2010 Voedselbankjes - Al jarenlang staan jonge vuurwerkfanaten en de mensen die bezorgd zijn, wegens de ongevallen en algemeen het gevaar voor gezondheid en milieu, onverzoenbaar tegenover elkaar rond de jaar- wisseling. Die discussie ga ik dan ook allang niet meer aan. Wel wil ik even aandacht vragen voor een aspect waar vrijwel niemand bij stilstaat: Onze park- en tuinvogels, die zich in de winter graag dicht bij de mensen ophouden zodra sneeuwval hun voedsel moeilijk bereikbaar maakt. Zij werden tussen kerst en nieuwjaar in paniek op de vlucht gejaagd toen het "oorlogsgeweld" uitbrak. Op 1 januari verschenen alleen nog mijn vaste merel en een kauwtje op mijn voedertafel. Winterkoninkje, roodborstjes, vinken, mezen, die keerden ook de volgende dag niet terug terwijl er toch 's nachts opnieuw vijf cm sneeuw viel. Vandaag gelukkig weer bezoek van twee schichtige vinken en één koolmees. Wij hebben onze auto's allang weer uitgegraven, maar wat moet je met niet meer dan een snaveltje? Daklozen mogen niet meer buiten slapen, maar de vogels slapen iedere nacht buiten, dat kost flink wat calorieën. Als we plezier hadden aan het vuurwerk, laten we dan ook wat terugdoen voor de hongerige vogels en vogelvoer strooien op een tegen katten veilige, sneeuwvrij gemaakte, plek. Over een week of zes zullen ze voor ons zingen! |
Wij
hebben onze auto's uitgegraven |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
01.01.2010 Herkauwers - We zijn al
eeuwenlang een land met koeien geweest, de laatste decennia werden we daarnaast ook nog een land van dozenschuivers. Maar we bleven wel de hele wereld bedienen met zuivel, hammen, vlees, kippen en eieren - wordt wel een beetje moeilijk bij gebrek aan staanplaats. Maar het herkauwen zit onszelf in het bloed. Tien dagen lang moesten we een enorme zelfkastijding ondergaan door honderden keren opnieuw vliegtuigen in torens te laten knallen, reuzengolven te laten rollen, of een gestoorde popartiest herbegraven. En dan zijn we tussendoor ook nog gezegend met een koningin die haar zendtijd gebruikt om ons te vertellen wat wij allemaal totaal verkeerd doen. Voordat ons laatste restje empathie om zeep is gebracht roepen we nu: Geen ouds van het decennium meer - Goddank het is nieuw jaar! Tijd voor eindelijk eens wat positieve berichten, hoopvol op 'n betere toekomst gericht! Laat Hilversum maar, Hernehim staat er hier voor open. |
Een goed Nieuwjaar ! |
|
Reageer
|
|
Blogs blijven niet
gedurende
het hele jaar staan - er moet ook aandacht zijn voor werk van
inzenders. Het aantal items wordt dan te groot voor een jaargang op één pagina. Afhankelijk van plaatsingen zal het oudste werk onderaan de rol afvallen. |
|
inzendingen voor deze pagina (geen bijlagen) |
| © Copyright Hernehim Cultuur 2001-2009 |
|
Hernehim |
een
cultuurpagina
|
De culturele pagina's worden
onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart
onverenigbare
karakters
23 februari 2009 - Bram (48)
verlaat zijn vrouw om 'dolgelukkig'
music
- booze - money (and don't forget to wakeup the pianoplayer) 
Shalalie mijn poëzie 
His
master's
voice? 
