pagina blog en ander proza
Vrij en onafhankelijk.
© HC 2001-2009
Bijgestaan door: Monica Boschman en Anke Labrie
|
Hernehim pagina blog en ander proza |
Hernehim |
|
Boeiend om te bezoeken. Vrij en onafhankelijk. © HC 2001-2009 |
Redactie:
John Zwart Bijgestaan door: Monica Boschman en Anke Labrie |
|
|
Laatst bijgewerkt: 07.03.2010 |
|
Op deze pagina laat
de redacteur en webmaster zijn eigen gedachten over allerlei onderwerpen de vrije loop. Maar dit is ook een pagina die openstaat voor proza van inzenders Voor vragen betreffende openbaarheid van de site manier van inzenden etc. |
HOME
Nieuws
Blog en proza
Themapoëzie
Vrije poëzie
Vertaalproject
Proza
Activiteiten Over
schrijvers
Archief
Contact |
|
|
| Redactieblog |
|
07.03.2010 - Achter de
coulissen - Zoals de meeste mensen schift ik enorm in de massa "nieuws" die voortdurend op mij af komt. Want er is veel te veel. En je weet niet wie er eigenlijk achter de knoppen zit. Bij veel "nieuws" vraag je je af of er commerciële of politieke belangen schuil gaan achter de keuze die de nieuwsrubrieken aan ons uitserveren. Lang was ik geneigd om voordeel van de twijfel te geven aan de publieke omroepen en de dungezaaide kwaliteitskranten die Nederland nog telt. In elk geval is daar het aandeel pop- en societynieuws wat minder en dat scheelt zo al heel wat zappen en bladeren. Radio 1 is al jarenlang mijn eerste ingangsbron. Ze zitten behoorlijk dicht op de politiek en er wordt soms - helaas steeds minder - ook nog wel eens iets gedaan aan onderzoeksjournalistiek. Maar ik stel vast dat er steeds meer corrosie optreedt. Serieuze belichting van specifieke onderwerpen moet sluipenderwijs plaatsmaken voor het toe- nemend aandeel op spel- en borreltafelniveau. En de sportterreur dringt steeds heviger op, zelfs mijn geliefde "Oog op morgen", lang beschouwd als een onaantastbaar bolwerk, wordt bestookt. Het moet regelmatig wijken omdat hollebollegijs "Langs de lijn" (die aan de woensdagavond, de godganse zater- dag vanaf het middaguur, een groot deel van de zondag en elke avond van tien tot elf nog altijd niet genoeg heeft) gewoon het "oog-uur" kaapt. En steeds maar meer licht verteerbaar "infotainment", helaas moet ik dit gedrochtwoord gebruiken omdat er bij mijn weten geen behoorlijk alternatief voor is. Bij deze constatering weten de omroepmensen meteen waar dat aan ligt. |
Het heeft te maken met de
'zenderprofilering'. Die brengt veel 'regulering' met zich mee waar de 'netmanager' toezicht op houdt. De netmanager is de grote boeman. Van hem/haar mag ook gesproken woord niet te lang onafgebroken klinken op de zender. Met 'n voorgeschreven regelmaat moet er een muzikale onder- breking zijn. Nou, geen probleem: dagelijks nieuwe "releases". Ja tik me maar op de vingers, ik raak besmet, laat me helemaal meeslepen in het vakjargon. Wie is die machtige man of vrouw? Hoe komt het dat het is alsof er maar één of twee schijfjes voor de studio cd-spelers voorhanden zijn? Dat verschijnsel speelt al heel lang. Vroeger viel in Hilversum het woord "plugger", die moesten geweerd. Maar hoe is nu de praktijk? Sinds januari hoor je alleen maar "chasing pirates" van Nora Jones en "a night like this" van Caro Emerald. Muzikaal beschouwd niet de beste nummers van deze artiesten, maar dat doet er hier even niet toe. Wat er wel toe doet is: waarom honderd keer "airplay" voor juist deze twee nummers? Zijn het toevallig de favorieten van de netmanager? Of is het simpeler, krijgt de figuur die de computer met muzieklijntjes vult dagelijks een gratis fles Martini? Of zit er veel meer achter? Ik stel maar een paar vragen, want ik ben gezegend met een gezonde dosis achterdocht. En voorts ben ik van mening dat er onmiddellijk een reclameverbod moet komen voor Tom de Ridder met zijn tankbonnetjes en voor Alexandra met haar dongel waarmee ze enniewer onlain gaat. © John Newswatcher - 06.03.2010 |
|
|
|
Reageer
|
| Gastdichter op actualiteit - pom wolff |
|
06.03.2010 - Agnes - politiek is meer
van hard, Agnes,
|
Agnes je hebt wel wat dat vond ik leuk maar toen we nee Femke niet *Mies Bouhuys (1927-2008)
|
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
04.03.2010 - Zwalken - Ludiek
verdeelde de dichter Pom Wolff de wilde Nederlandse politieke arena heel overzichtelijk in drie taartpunten: de socialisten op één hoop, de liberalen tezamen met hun afgeworpen satellieten en als derde punt de gristelijken. Maar in het echte leven helpt ons dit niet. Hoe kan men vandaag nog kiezen?. Ik kan mij voorstellen dat het niet
alleen uit afkeer of onverschilligheid was dat Nederland wordt bestuurd vanuit
machtspolitiek, niet vanuit wat het best is
|
Het eerste wat ik aan boord leerde
was scherp vooruit kijken, op elke beweging van de kompasroos anticiperen, maar ook nu en dan een blik werpen door het achterraam van het stuurhuis. Toen ik mijn eerste roergang stond zag ik achter ons schip kronkelend kielzog. "Kijk, zo vaar je niet efficiënt", zei de stuurman van de wacht, "probeer de uitslag van het roer zo klein mogelijk te houden door meteen te reageren op een beweging van de kompasroos". Zo stelde ik er eer in een kaarsrecht kielzog te trekken. Onze politici proberen er altijd onderuit te komen om de rechte koers te varen die ´n coalitiecompromis wijst. Voor de "bühne" wordt steeds hevig geknokt over zaken, die ´n compromis waard zijn, wijzigen van de AOW gerechtigde leeftijd of maximum belastingaftrek voor hoge hypotheekleningen bijvoorbeeld, maar waarover in de achterban grote emotie kan worden gegenereerd. En intussen beramen gristelijken achterbakse trucjes en beramen socialisten doelbewuste geheime strategieën. De hele politiek ademt het wantrouwen waarmee de burger werd besmet. Mijn leven lang heb ik op de kronkels in de koers van Nederland geanticipeerd. Voorzag ik dat het teveel naar bakboord dreigde, stemde ik stuurboord en omgekeerd. Deze verkiezingen had ik het gemakkelijk. Het ging helemaal niet om Agnes, of Rita, of Geert of Wouter of Jan-Peter, het ging om mijn Gemeente- raad, al zou je dat niet denken wanneer je radio of tv aanzette. Daarover krijg ik alwéér plaatsvervangende schaamte. Hoe kun je respect hebben voor mensen die elkaar met drie of vier tegelijk overschreeuwen? In mijn Gemeenteraad zitten maar 4 partijen. PvdA is voor werkgelegenheid, honderd jaar te laat, Friezen werken allang in heel Nederland, ze kweken hooguit meer lege bedrijfsterreinen; CDA is voor superboeren en landbouw- subsidies; de VVD wil 't toerisme krachtig stimuleren terwijl het al zo verloedert op het Sneekermeer. Dan zijn er nog de Friese nationalisten: de FNP wil het typisch eigene van Fryslân zoveel mogelijk bewaren, daarom moeten ze vaak tegengas geven aan de rest. Zolang ze me niet dwingen altijd Frysk te spreken krijgen ze mijn stem. Het mediageweld raast over mij heen, geluiden van een vreemde planeet. © John Newswatcher - 03.03.2010 |
|
Reageer
|
| Gastblog |
|
01.03.10 - Acute vormcrisis (beschouwing
bij het O S slotfestijn) - Je moet er absoluut een type voor zijn. Ik ben dat niet. Voor topsport. Nog afgezien van het feit dat ik er al veel te oud voor ben. Zelfs als laatbloeier ga ik dat niet redden. Ik ben tot de conclusie gekomen dat je als topsporter een monomaan karakter moet hebben. Je moet je gedurende lange tijd kunnen fixeren op één ding. Ik zou me gaan vervelen. Ik heb afwisseling nodig. Op z'n minst zou ik de ene dag willen bobsleeën, de volgende ijshockeyen en na het eten misschien nog een halfuurtje langlaufen. Met mijn conditie is dat geen realistische ambitie. Nooit geweest trouwens. Als je wél een type bent voor topsport,
ga je een droevig leven tegemoet.
|
Plaats dit in de context van de vele
miljarden die worden uitgegeven aan sportaccommodaties en televisierechten en je zou acuut en definitief in een vormcrisis raken. Daar offer je dus je hele jeugd voor op. Toegegeven, de eer telt natuurlijk ook.
Maar roem vervaagt snel. © Arnoud de Jong Verbal Jam. 25 febr. 2010 |
Kuiper verguld, beter dan goud |
|
Reageer
|
| Beschouwing na Balkenende vier |
|
25.02.2010 - En dan nu de stem van
de kinderen - Soms raken mensen met elkaar getrouwd waarbij je meteen al denkt: hoe komt zo'n stel toch bij elkaar, het past totaal niet. Als op den duur de chemie uitblijft wordt het afzien, irritaties lijken telkens uitvergroot. Meestal komt het uiteindelijk toch tot een breuk, al beweren de ex-partners "vreselijk hun best te hebben gedaan". Intussen deed het proces de kinderen geen goed. Moeilijke vroege pubers kunnen zich extreem gaan afzetten en in verkeerd gezelschap belanden, introverte gevoelige types sluiten zich af en lijden in stilte. Vaak hoor je die later verzuchten: "Ik wou dat mijn ouders dat veel eerder hadden besloten. Telkens als die enorme spanning opliep, dacht ik: waarom gaan jullie niet bij elkaar wég! Maar ik durfde dat nooit te zeggen". Nu wij mogen terugzien op vier struikelkabinetten Balkenende, lijkt het er niet alleen op dat Jan Peter meer gericht was op zijn eigen ongebroken carrièrelijn en het vervoermiddel ervan, de machtspositie van zijn partij, dan het ontwikkelen van een kritische blik op de chemie met de coalitiepartners waarmee hij het samen moet doen. Van iemand die woorden als "samen" en "respect voor elkaar" als vóór- geprogrammeerd steeds uit de mond rollen, mag je toch verwachten dat hij die woorden vooral zelf hoog houdt. Hoe groot je jezelf denkt te maken vanuit getalsterkte van de gezamenlijke confessionele achterban - altijd moeten coalitiepartners meeklinken in besluitvorming - je kunt binnen een regering niet elkaars tegenstander zijn. Net zomin als ouders kinderen goed kunnen opvoeden als pa en ma elkaar voortdurend tegenspreken. |
In dat licht mocht Wouter Bos het kabinet
best over Uruzgan laten vallen: In 2002 wilde een kamermeerderheid niet met een leger naar Uruzgan, maar stemde in met een "opbouwmissie" voor twee jaar. Intussen zijn we twee keer toch weer akkoord gegaan met een verlenging, ook al werd daar meer gevochten dan opgebouwd. Ook nu nog is er een kamermeerderheid die (na 8 jaar!) geen verdere verlenging steunt. Als het aan de NAVO ligt kunnen we wel tot St.Juttemis blijven verlengen, maar na méér dan genoeg te hebben bijgedragen mag ons land toch eens zelf beslissen. En zo werkt het ook. Welke rol Jaap de Hoop Scheffer (ja die is pas recent opgevolgd door Rasmussen), Maxime Verhagen en Jack de Vries speelden in de aanloop naar dit fatale crisisberaad zal wel net zo in de nevelen blijven als de onbeantwoorde vragen in het Irak-dossier.
|
|
Balkenende's laatste huwelijk was nog
vóór het gesloten werd al onmogelijk. Om het niet al bij het eerste meningsverschil te laten ontploffen werd het opgetuigd met een enorm pakket aan huwelijkse voorwaarden die geen bruid zich in deze tijd zou laten welgevallen. Wouter Bos had beter moeten weten na de moeizame Beetsterzwaag-retraite. Er was al zoveel water in de sociaaldemocratische rode wijn gemengd dat het de naam rosé niet eens meer kon dragen. Voor het vastklampen aan een aantal zetels gestoffeerd met regeringspluche leek de PvdA een hoge prijs te betalen en evenredig daarmee zakte de populariteit van de vicepremier "met het lekkere kontje". Het overeind houden van wankelende banken was voor de minister van financiën een "blessing in disguise", die hem opeens "politicus van het jaar" maakte, maar je kunt er terecht over twijfelen wat dit nu nog waard is. Onder zijn ministerschap trokken we een enorme wissel op de toekomst, terwijl hij de mogelijkheid om het topmanagement van de geredde banken stevig aan te pakken door de vingers liet glippen. Na een serie aanvaringen ploegde de huwelijksboot van CDA en PvdA nog een tijdje heel moeizaam door de Irak-modder, maar liep uiteindelijk toch muurvast aan de grond op de Uruzgan-zandbank. |
Belangrijk is een bijkomend effect
waar je de critici op de PvdA niet over hoort: financiën. Naast internationaal prestigeverlies was dat namelijk hét argument van hen die Balkenende 4 voor de zoveelste keer gekalefaterd wilden zien, tegen de coalitiepartners en het parlement in. Wel of niet blijven heeft grote invloed op de rijksbegroting, met vertrekken wordt de eerste bezuinigingspost voor 2011 ingevuld. " Maar we doen daar zo goed werk" en " we winnen de hearts and minds van de Afghaanse bevolking" klinkt het stoer. Een paar woordjes Ameri- kaanse retoriek is immers nooit weg. Ja, de duurste dorpsschooltjes ter wereld staan in Uruzgan, je wilt het niet eens weten welke enorme militaire uitgaven er tegenover staan. En dat van die "hearts and minds" moeten we ook maar niet te hoog aanslaan. Tegenover elke talibanstrijder die ginds door ons, samen met de Amerikanen, wordt gedood, staat een veelvoud van Afghaanse burgers die het leven laten. Door misverstanden, foute acties of gewoon omdat die burgers op het verkeerde moment op de verkeerde plek waren. Vaak zijn het vrouwen en kinderen. Er wordt heel verschillend gedacht over de buitenlandse troepen door de Afghanen en omdat de massa van hen analfabeet is gooien ze allen op één grote hoop. Nog een paar jaar doorhalen en dan... hebben we daar vrede en democratie? Een illusie. |
|
Nog dezelfde nacht klonk het woord
"onverantwoordelijk" door mensen die Wouter Bos tot Barbertje wilden maken. Het kan evengoed gezegd worden over de premier die zich in die laatste dagen vooral met taalacrobatiek en het veiligstellen van een reisje naar Vancouver bezig hield. Veel mensen zullen het nachtelijke einde van Balkenende 4 met een zucht van verlichting hebben vernomen. Of Uruzgan een geldige aanleiding tot de definitieve breuk is, daarover wordt veel gezegd. Wouter Bos was te koppig, hij had (wéér?) moeten toegeven, alleen al vanwege de economische en financiële crisis. Het land moet ook geregeerd worden. Maar het gevallen kabinet kenmerkte zich juist door niet- regeren, door uitstel en delegeren naar studiecommissies.
|
Na de echtscheiding mogen nu gelukkig
eindelijk de kinderen hun stem weer eens laten horen. Een groot aantal van hen werd helaas tot zwerfjongere, ze vertrouwen nu niemand meer en lopen liefst mee met figuren die alleen kunnen schoppen uit frustratie. Hopelijk zijn de meeste nog zo verstandig gebleven om weloverwogen op een partij te gaan stemmen. Mocht dat toevallig toch CDA of PvdA zijn, hoop ik dat ze daar intern flink van de toren blazen en er daarna duchtig de bezem door halen. Aanstaande 3 maart mogen we al! De gemeenteraadsverkiezing wordt nu zéker tot een peiling voor het landelijk bestuur. Voor mij vooral, want mijn gemeente wordt toch opgeheven, dit jaar nog! © John Newswatcher - 23 februari 2010 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
23.02.2010 - De duurste schooltjes ter
wereld - Ik
probeer me eens een Nederlandse situatie voor te stellen. In een achterstandswijk in een van de oude steden van ons land kunnen de kinderen niet naar school omdat er geen goede gebouwen voor zijn en er is groot gebrek aan leerkrachten. De wijk is echter zo onrustig en gevaarlijk dat achter elke bouwvakker een half dozijn gewapende militairen rugdekking moet bieden. Verder worden er in de nacht telkens grote hoeveelheden van het bouw- materiaal gestolen door brutale bendes en moeten er overdag helikopters en F16 straaljagers patrouilleren om toezicht te houden en als afschrikking. |
Soms gaat een pas afgebouwd schooltje
of wijkhospitaal al in vlammen op nadat het nog maar nauwelijks in gebruik is genomen. En we krijgen er maar geen greep op, want van over de grens komen steeds weer nieuwe subversieve elementen de stad en de wijk binnen. Regering en parlement bespreken het en moeten een beslissing nemen. Zouden we ermee doorgaan? De duurste schooltjes ter wereld staan in Uruzgan. © John Newswatcher - 22.02.2010 |
 |
|
Reageer
|
| John Zwart - een persoonlijke ervaring |
|
19.02.2010 - Requiem - Misschien
heeft u een tuin. En misschien komen er regelmatig vogels. Daar kijkt u wellicht wel eens naar en soms hoort u in het voorjaar vogelzang. Maar ik denk dat u tot een minder- heid behoort als u de vogels in uw tuin ook ként. Niet van soort, maar als individu. Tot die minderheid behoor ik. Een merel, een koolmees en een roodborst beschouwen mijn tuin als hun domein. De roodborst is er alleen van de herfst tot aan de lente, dan verdwijnt hij een poos naar een noordelijker land. Maar ik weet bijna zéker dat het dezelfde is die elk jaar terugkomt. En als de rood- borst vertrokken is arriveert de tjiftjaf, die weer tot de herfst blijft. Het koolmeesmannetje is er het hele jaar net als de merelman. Rondom is het vrij kaal, de mensen schijnen tegenwoordig veel van grote terrassen en grasvelden te houden, daar hebben vogels weinig te zoeken, vandaar dat ze heel honkvast mijn boom- en struikentuin bevolken. De merelman had vorige lente succes met zijn melodieuze zang, er sloot zich een vrouwtje bij hem aan. Er werd genesteld en gebroed, van hun nakomelingen brachten ze er ééntje groot. Deze winter zag ik ze dagelijks met zijn drieën rond de voedertafel scharrelen, mannetje, vrouwtje en een juveniel. Na dinsdag zette de dooi krachtig in en ik ben woensdag gestopt met zaad strooien, de netjes met vetbolletjes bleven hangen. |
Woensdag kwamen de koolmees en wat
rondzwervende vinken nog snoepen van resten zaad op de voedertafel en wat er vanaf gevallen was. Donderdag is het opeens opvallend stil in de tuin. Geen gefladder, geen vogelgeluid. Ongewoon... 's Middags neem ik eens een kijkje en zie opeens een zwarte schim in een rare houding roerloos in de kleine appelboom achter de voedertafel. Het lijkt een vogel met halfgeopende vleugels als in 'n momentopname van opvliegen in vlucht... Het is mijn mooie merelman met zijn goudgele snavel, met verkrampte klauwtjes en geknakt nekje. De halfgespreide slagpennen vertonen flinke beschadiging als door de kaken van een forse rover. Maar hoe komt hij in die toestand twee meter hoog in de boom in zo'n vreemde houding en waardoor is hij niet allang omlaag gevallen? Rond zijn kopje, flink toe- getakeld, waarschijnlijk door kraaien, zit een stuk van een groen nylon net met wijde mazen zoals je in tuincentra ziet als steunsel voor het leiden van wijnranken. Het is niet van de vetbollen, die bungelen nog ongeschonden in de prunus. De netjes daarvan zijn heel fijnmazig, daar krijgt een merel zijn kopje niet doorheen. De uiteinden van het flard gaas zitten op twee plaatsen rond een takje gewikkeld... In de berk zit de weduwe stil naar me te kijken, terwijl ik de draden los peuter. Zij kan niet praten. Dit is mensenwerk... Maar waarom, waarvoor? © John Zwart - 18 februari 2010 |
|
Dode zanger Een jonge
merel vond ik, uit het nest gestoten Niet
zwaarder dan een brief, zo op de hand gewogen Hij zou mij
meer te bieden hebben dan ik hem Maar toch Ik
hield een echte zanger in mijn hand Cor Wulffelé - Den Helder, 2002 |
|
|
Reageer
|
| John Zwart steekt zijn nek uit |
|
18.02.2010 - In de eer-eer-eerstebocht
onderuit - Het mag niet mensen, ik steek mijn nek uit, een cabaretier werd er al eens ongenadig op afgerekend. Hij maakte een grap over de Olympische Spelen voor gehandicapten: "Stel je hebt maar één been, dan ambieer je toch niet wedstrijdhardloper te worden?" De échte Olympische Spelen zijn natuurlijk vreselijk elitair, als je niet 24 uur van de dag traint en leeft op topniveau en niet alles om je heen in dienst staat van je winnaarstreven heb je daar niets te zoeken. Blijf je altijd in de sub-top hangen, is het na een paar jaar al voorgoed afgelopen. Ergens een spiertje of een pees die telkens opspeelt? Je moet al gauw het vaantje strijken, toegangslicht blijvend op rood. Erben Wennemars (34) bereikte dat beslissende moment dit seizoen, hij kwalificeerde zich niet voor de Olympische Winterspelen van Vancouver, stond dus buitenspel. Een glorieus afscheid met winst op het Veluwemeer was ook al niet voor hem weggelegd, het natuurijs is wreed en hard. Ik had toch altijd een zwak voor die
rijder, die zo vaak struikelde. Een |
En opeens hoorde ik het nieuws en kon mijn
oren niet geloven: "Erben Wennemars gaat tóch naar Vancouver! Via Twitter vroeg hij zijn volgers of zijn baard mocht blijven staan en of hij voor alle zekerheid toch zijn schaatsen maar moest inpakken. Wennemars gaat naar Canada als columnist voor AD Sportwereld en als verslaggever van de NOS" Dat eerste kon ik me nog goed voorstellen, hij weet veel van schaatsen en zit niet om woorden verlegen, maar een stotterende verslaggever! Toch, merkwaardig - toeval bestaat niet - óók nieuws op het medisch vlak: Sommige spraakproblemen berusten op gebrek aan een bepaald enzym. Die zouden dus in de toekomst met een medicijn worden opgelost. Op de debuutdag van Erben vroeg ik mij
af of de NOS al iets van zo'n |
 |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
14.02.2010 - Als iedereen
vandaag nu eens één mens gelukkig maakt, is morgen de hele wereld gelukkig - De aansprekende quote is niet van mij, maar van Loesje, dat anarchistische meisje van twintig uit Arnhem. Ze moest nu eigenlijk tegen de vijftig lopen, maar Loesje heeft het geluk waarom alle vrouwen haar benijden, ze blijft altijd twintig. Ik moest aan haar denken bij de dag van vandaag. "Stay my sweet valentine, stay, each day is valentine's day". Het is toch heel on-Nederlands. Een paar decennia geleden bestond het niet, misschien op heel bescheiden schaal 'deed men eraan'. Maar het stond niet op elke kalender zoals nu. Alleen die het rijke roomse leven aanhingen, en alle heiligen tot in de eeuwigheid hun dag gunden. Het is komen overwaaien over de oceaan, zoals zovéél. Gek is dat, iets wat zo met gevoel, met betrokkenheid, met liefde en intimiteit te maken heeft, komt uitgerekend uit het land waar individualisme en materialisme in hoogste aanzien staan. Je voelt meteen de verdenking dat er een commercieel luchtje aan zit. Ja, natuurlijk proberen ná de kaartendrukkers, de post, de uitgevers van zoete boekjes, inmiddels óók parfumerieën, bloemenhandels, delica- tessenzaken er aan te verdienen. Economie drijft in niet geringe mate op onze gevoelsimpulsen. Maar we kunnen met de aanleiding van het bestáán van zo'n dag, die toch óók op onze eigen manier invullen. Dat kan met een eenvoudig gebaar. |
En al gaat het niet altijd anoniem -
ook al is dat wel volgens de oorsprong de bedoeling - een gebaar van sympathie dat afkomstig is van iemand die zijn of haar identiteit vermoeden laat, zo'n gebaar kan toch iets moois zijn! Zaterdag zag ik in de ah-winkel een enorme stapel bierkratten staan, en er naast vele emmers met rozen. Wie een krat bier kocht mocht gratis een bos van 10 rode rozen meenemen. Kijk, zó moet het natuurlijk niet: pa pakt een kratje bier mee voor zichzelf en geeft zijn vrouw het gratis bosje rozen. Alsjeblieft. Daar zit geen sprankje romantiek aan. Nu was er juist door `Argos´ gewaarschuwd dat veel rozen intensief met gif worden bespoten - iemand die de geur van de roos opsnuift krijgt tegelijk een niet onaanzienlijke dosis kwalijke gassen naar binnen. Misschien was daarom ook de animo niet zo groot. In elk geval mocht je enkele uren voor sluitingstijd twéé bossen rozen meenemen bij elke krat gerstenat. TNT post bezorgt deze dagen een half miljoen wenskaarten. Dat is één kaart op elke 30 inwoners van ons land. Wie krijgen al die kaarten, vraag ik mij af... De kans lijkt heel wat groter dan bij de postcodeloterij. Onwillekeurig bekijk ik de inhoud toch wat opmerkzamer bij het ledigen van het postkastje... Een kaart... een oproepkaart voor de gemeenteraadsverkiezingen. © John Newswatcher - 14.02.2010 |
|
In de
VS komt nu geleidelijk nieuw
inzicht
Want
to show your love? Act on it when it’s least expected. |
| Redactieblog |
|
11.02.2010 - Plaatsvervangende
schaamte - Kent u dat
gevoel, lezer? Dat iemand iets doet dat zó gênant is dat u het een beetje op uzelf voelt afstralen, terwijl u er part noch deel aan heeft lijkt het of de wangen beginnen te gloeien, of de tenen zich krommen. Zoals een slanke vriendin van me eens overkwam, tijdens een rit in de bus samen met haar vijfjarige zoontje. Tegenover nam een dame plaats met een kenmerk dat wijlen Toon Hermans zou hebben omschreven als "une riche nature". Het effect ervan werd nog eens onderstreept door 'n boothals met duizelingwekkende diepgang. De vriendin begon zich al wat ongemakkelijk te voelen toen ze haar zoontje zag staren naar die blote bollingen. En opeens zei hij met zijn niet te missen heldere stemmetje: "Mamma, die mevrouw heeft billetjes van voren". Van een heel andere orde is de plaatsvervangende schaamte die mij aangrijpt als ik onze premier gadesla, als hij weer eens op hoog bezoek gaat in een groot buitenland. Samen op de foto, denk ik dan, dat lijkt de sterkste drijfveer van deze man die mijn land naar buiten representeert. |
Een staatsman te zijn moet je in je
daden tonen, niet door mee- zwemmen in het kielzog van een ander, die je daarvoor beloont met jou een groot staatsman te noemen. Maar oh wee, het kan nog erger. De 75 jarige Petrus Antonius Laurentius Kartner, die in zijn hele lange leven slechts één echt goed liedje heeft geschreven, werd juist uitverkoren om eventjes op een blauwe maandag de Nederlandse inzending voor het Eurovisiesong- festival te schrijven. Als resultaat zet hij ons straks allemaal te kijk als dat volkje dat altijd hossend simpele liedjes zingend door de wereld trekt, glas bier in de hand. Alsof Willem Alexander met de hockey- meisjes al niet genoeg is. "Europa, gaat u vooral even naar de wc als Nederland aan de beurt is" raadt mijn collega-columnist Arnoud de Jong de kijkers buiten onze grenzen aan, in de hoop daarmee de kijkdicht- heid effectief te drukken. Eigenlijk is het vooral zielig voor die Sieneke. Die krijgt later van haar kleinkinderen nog te horen: "Oma, is het echt waar dat u vroeger met een debiel carnavalsliedje meedeed aan het Eurovisiesongfestival waar u als allerlaatste mee eindigde?" |
|
Nico Dijkshoorn
is het helemaal niet met mij eens:
"Ik
vind dat er de laatste weken nogal lullig wordt gedaan
|
‘Ik ben vergeten waar
ik dit liedje heb gehoord, in de zomerzon Ik geloof dat het toen daar met jou op het strand was in Lissabon Of was het daar toen in Parijs Achter een coupe vers mokkaijs? Het kan ook zijn dat het was met zijn tweeën overzee in die luchtballon Shalalie shalala, shalalie shalala Het gaat niet uit m’n kop Shalalie shalala, shalalie shalala Ik sta d’r ’s morgens mee op Ik ben verliefd op jou Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer Ik ben verliefd, ik ben verliefd Ik ben verliefd, dat kun je zo zien Het kan ook zijn dat ik hoog in de lucht in een vliegtuig naar Oslo zat Of klonk het uit een café in zo’n straatje – ik was ooit in Trinidad Of was het met een goed glas wijn Op dat terrasje in Berlijn? Misschien toen in de sneeuw op een arreslee in Leningrad? Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat… Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat… Hoe kan ik dat nou vergeten? Shalalie shalala, shalalie shalala Het gaat niet uit m’n kop Shalalie shalala, shalalie shalala Ik sta d’r ’s morgens mee op Ik ben verliefd op jou Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer. Shalalie shalala, shalalie shalala Het gaat niet uit m’n kop Shalalie shalala, shalalie shalala Ik sta d’r ’s morgens mee op Ik ben verliefd op jou Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer Shalalie shalala, shalalie shalala Zo gaat het ongeveer.’ |
|
|
|
| Redactieblog |
|
10.02.2010 - Passe par tout - Er
is een grote last van mij afgevallen. De kwellende gedachten aan de ondeugden die mijn nachtrust soms konden verstoren, ze hebben me allemaal verlaten. Ontspannen kijk ik in de lenzen. Dankzij de heerlijke rust die op mij is neergedaald heeft mijn mond haar strakheid verloren en plooien mijn lippen zich weer in de vertrouwde flauwe glimlach die zelfverzekerdheid moet uitstralen. Waarom toch zijn wij pas na wekenlang beraad en niet al veel eerder op dat idee gekomen. Geniaal is deze vondst: "met de kennis van nu" Een schitterende vervanging van het volkomen onaanvaardbaar verweer "als we ... dan zouden we..." |
Eigenlijk klinkt het ook wel een beetje
ferm, ja stoer bijna - wij hebben kennis vergaard wij zijn wijs! "Met de kénnis van nu" dat we dáár nou niet eerder op zijn gekomen! Als een aflaat herontdekt door een calvinist, wie had dat ooit gedacht. Met een kleine formule verschoond van zonden, hoe scharlaken ook. Zelfs Marjet Hamer smelt. Goddank dat zoiets in de politiek toch maar mogelijk is, want je moet er toch niet aan denken dat een verdachte voor de rechter zich zou kunnen vrijpleiten van een wandaad door simpel te verklaren: "edelachtbare, u kunt het mij niet aanrekenen, met de kennis van nu had ik het niet gedaan". |
|
|
| Redactieblog |
|
06.02.2010 - Aftanken - Moeder
natuur is kwistig. Met van alles is zij zo kwistig dat je haar bijna verkwistend zou willen noemen. Dat kan zij zich veroorloven door de goedgeefsheid van een bron waaraan schijnbaar geen eind komen kan: de zon. Geen wonder dat de eerste mensen op aarde de zon als hun grote god- heid aanbaden, daarvan komt uiteindelijk alles. Alles wat groeit zoekt het zonlicht, warmtestraling wordt door de zee en door het aardoppervlak opgenomen, die het in de donkere uren weer afgeven. De zon houdt de kringloop van het water in stand, zodat alles wat leeft en groeit altijd volop fris en zuiver water beschikbaar heeft uit beken en rivieren. Planten en bomen produceren zoveel vruchten en zaden dat ze samen gemak- kelijk in één seizoen het hele aardoppervlak met hun eigen soort zouden kunnen bedekken. De hele fauna kan ervan eten en dan nog is het maar een fractie die tot ontkiemen komt en toch de soort in stand houdt. Ook in de mens is zij verkwistend, in haar gemiddeld 35 vruchtbare jaren rijpen er ruim 400 eicellen in de eierstokken van een vrouw, waarvan maar een klein aantal tot een baby uitgroeit. Met de man is het nòg uitzonderlijker gesteld. Zijn testikels produceren non-stop ieder uur duizenden spermacellen. Hij vermorst ze bij de miljoenen, terwijl er van die microscopisch kleine kikkervisjes maar ééntje nodig is om een eicel te bevruchten. Nee de zon laat ons geen gebrek lijden, hij laat zo'n overvloedige massa van energie op ons afstralen dat we er in zwelgen, terwijl nog onnoemelijk veel méér in de ijlte van het heelal verdwijnt. En wat doet de mens? Ach, hij stookt af en toe een boom op om een potje te koken en zich wat te warmen in koude nachten en om de bedreiging van roof- dieren op afstand te houden. Hij hakt nog wat bomen om voor het bouwen van een hutje, holt er één uit tot ´n eenvoudig vaartuig. Zo kon het vele millennia lang schier eindeloos doorgaan. De aarde veranderde er nauwelijks door in aanzien. Open plekken werden snel weer bedekt dankzij het overal aanwezige zaad. Maar er was nog méér: |
In de aardkorst bleef vanaf het
eerste leven uit overblijfsel daarvan -
zó overvloedig, dat maar een deel nodig was om de levenskringlopen in stand te houden - een voorraadkast van geconcentreerde koolstofwaterstof achter. De ontdekking ervan leidde bij de mensen tot een soort dronken- schap. Als bij de zuiplap de ontdekking van de drankkelder in het huis waar hij een poosje moet oppassen. Eindeloze mogelijkheden. Nu kan hij locomotieven stoken, stoomboten laten varen, eindeloos autorijden, in elektriciteitscentrales stroom opwekken, vliegen naar elk ver land zo vaak hij maar wil, het klimaat in elk gebouw naar de hand zetten, skiën in de zomer, tropisch baden in de winter, overal computers neerzetten, raketten naar elkaar en naar verre planeten afschieten. De mens gaat zich op slag gedragen als het verwende jochie dat opeens een erfenis in de schoot is gevallen en van gekkigheid niet weet wat allemaal te doen - en alles sneller op dan verwacht. Geen zorgen: aftanken maar! Te gek om los te lopen toch. Terwijl er een veelvoud aan de nodige energie om te bestaan ongebruikt langs ons heen glijdt blijven we als verslaafd de rest van onze erfenis aftappen. De winning en verkoop ervan is in handen van een klein aantal heel machtige ondernemingen, je zou verwachten dat zij allang de noodzaak zouden zien van een radicale omschakeling, maar zij gedragen zich vooral liever als zwart- handelaren in oorlogstijd. Schaarste blijft hen gegarandeerd in stijgend tempo rijker maken en overvloed is verslavend. Een gedrag van:'après nous le déluge" valt te vrezen. We zien het aan de grote financiële crisis waar de o-zo keurige bankmeneren ook deden alsof hun piramiden eeuwig konden aangroeien - en na de ontluistering van gebleken tegendeel nog steeds blijven aftanken - blijvend immoreel. We deden beter de zon te blijven aanbidden. © John Newswatcher - 06.02.2010 |
|
Reageer
|
| John Zwart - leert van een dapper vogeltje |
|
02.02.2010 - Hoopvol teken - Vroeg
viel de winter in, op 17 december 2009 om precies te zijn. En voor ieder die nog maar pas komt kijken en nog maar zelden sneeuw zag, was dat feest - en de andere mensen genoten mee. Van kinderen glijdend op sleetjes van een helling, van sneeuwpoppen van reuzenformaat en levensgrote iglo's. Ze konden niet weten dat de winter nu, zes weken later, nog steeds een spel van komen, gaan en weer terugkomen zou spelen. In "holland" zoals de rand- stad en omgeving door de noorderlingen wordt genoemd, gonsde het alweer: "elfstedentocht...elfstedentocht?" In Friesland niet, daar kijkt men nuchter naar de situatie voor de deur en ziet een te dunne ijslaag die telkens opnieuw door een deken van sneeuw wordt bedekt, waaronder geen toertochtijs kan aangroeien. Ze zeggen het steeds maar weer: "voor een elfstedentocht moet het eerst een week achter elkaar 's nachts streng vriezen". Na zes weken weifelwinter wordt er in mijn dorp alleen maar op de ijsbaan geschaatst, die soms onder water staat, dan weer urenlang eerst van verse sneeuw moet ontdaan. Er wordt allang niet meer op getraind, ze geloven er niet meer in. De blijheid van een "ouderwetse winter" begint langzaam te vergaan, de groep mopperaars krijgt de overhand. Ons ongenoegen over glibberen over papperige stoepen, autoruiten krabben, dubbellange ochtend en avondfiles is natuurlijk een luxeprobleem, heeft niets met overleven van doen. |
Hoe anders is dat voor de standvogels
en wintergasten die het maar nemen zoals het komt. Ze zien steeds minder open water, ze zien voedsel telkens weer verborgen onder sneeuw. Het is een letterlijke slijtageslag, iedere nacht weer gewichtverlies. Ze moeten spaarzaam omgaan met hun energie, daarom lijkt het alsof ze hun schuwheid hebben afgelegd Wegvliegen doen ze alleen als je ze al te na komt. IJsvogeltjes en reiger- soorten die jaren in aantal groeiden zullen na deze winter gedecimeerd zijn. De close-up foto's van vogels in de sneeuw die volop op internet verschijnen roepen mijn ergernis op: 'is die foto van jou de overlevingskans van je model waard?' De park- en tuinvogels zijn beter af. Ze worden door veel mensen bijgevoerd, óók door mij. Twee koolmezen zitten al op de uitkijk als ik naar buiten kom met nieuw strooivoer. Bij de recente telling blijkt de mezenbevolking terug te vallen, maar deze twee zullen de lente halen. Ze zijn gevrijwaard voor winterdepressies die ons mensen kan plagen. De minste stralen van de winterzon worden volop genoten. Woensdag 27 januari, de dag vóór 'gedichtendag' was de ochtendhemel blauw. Eén van mijn mezen - de stoerste, met een brede stropdas - liet in plaats van zijn gebruikelijke kwetter voor 't eerst zijn korte tweetonige roep horen. Er kwamen nog een paar barre sneeuwdagen maar op zondagmorgen de 31e januari was de hemel weer éventjes helderblauw en de koolmees begroette mij met zijn volle lentezang. Hij gelooft erin, in de lente en de kracht van zijn lokroep. John Zwart - 1 februari 2010. |
|
De koolmees Hoor, hoor, de koolmees
zingt zijn lied Ik heb de nestkast
schoongemaakt Hoor, hoor, de koolmees
zingt zijn lied Maar hij heeft hoop en hij
houdt moed Ivo de Wijs - Uit Vroege Vogels' Jubileumverzen - 2003
|
parus major |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
31.01.2010 - Niet ongeneeslijk -
Gelukkig, we zijn eruit. Misschien valt het allemaal nog mee. Er is hoop, wellicht is er nog iets aan te doen! Het zetelt allemaal in het brein, wat natuurlijk al voor de hand lag, maar nu weten we het zeker want het is door de geleerden diepgaand bestudeerd. Zoals al in de discussie over jeugdige comazuipers aan de orde kwam ontwikkelen zich onze hersenen gedurende een lange periode van ons leven ver nadat 't lichaam zelf er al heel volwassen uitziet. In die schijnbaar volwassen toestand kan dus nog veel misgaan, zoals we al wisten door de treurige gevolgen van herhaalde alcoholvergiftiging bij jonge mensen. Maar er zijn veel meer afwijkingen ontdekt die zijn toe te schrijven aan een gebrek in de ontwikkeling binnen de hersenen. Het achterste deel van het brein is het eerst uitontwikkeld, daarin zetelen allerlei driften. Zo kunnen aan verslaving gerelateerde afwijkingen als boulimia, een vorm van onbeheerste vreetzucht, ontstaan door achterstand in ontwikkeling van de voorste hersenkwab, die ons juist bij de psychische groei beter tot afweging en daarmee tot beheersing in staat stelt. |
Het aantal hersencellen in de voorste kwab
neemt in de volwassenheid niet toe, maar dat is wel het geval met de onderlinge verbindingen, dat blijft maar dóórgaan. Er schuilt dus wel degelijk waarde in de uitdrukking "ouder en wijzer". Onderzoek aan proefpersonen die aan boulimia lijden toonde aan dat in een groot aantal gevallen sprake was van achterstand binnen de voorste hersenkwab. Dit geeft een geheel nieuw zicht op onze grote topmannen en vooral die in het bankwezen. Die "exorbitante zelfverrijkers" kunnen het niet helpen! Wat we in Wim Kok's beste jaren als "graaicultuur" leerden benoemen is gewoon een ziekte! Vanuit hun driftencentrum moeten ze steeds hogere bonussen krijgen. We kunnen hen dat evenmin kwalijk nemen als een alcoholist zijn drank- zucht. Ze moeten eerst afkicken: leren dat er belangrijker waarden zijn dan het opscheppen van een steeds hogere berg geld. Ze moeten in therapie om hun voorste kwab te ontwikkelen. Afgekickt weer aan het werk en als elke ex-junk. alert blijven voor terugval. |
Zijn er genoeg verbindingen of
zit ergens een steekje los? |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
26.01.2010 - Hé buurvrouw, koppie
thee? - Jarenlang lazen ze ons alleen maar de les, éénrichtingverkeer op zijn majesteits, maar nu hebben ze toch een paar echo's uit de wereld opgevangen, de reclamejongens die altijd dachten dat ze ijskasten aan eskimo's konden verkopen. Ze deden onderzoek, al noemden zij dat natuurlijk research, en ontdekten toen dat de meerderheid van de Nederlanders vindt dat de samenleving er beduidend minder vriendelijk op is geworden. En daarom moedigen ze ons nu aan aardig te doen tegen buren en voor vreemden op straat. Toch weer een boodschap die niet aan mij is besteed. Al lang, ver voor het Sire-tijdperk, was het altijd mijn gewoonte welwillend tegenover mijn omgeving te zijn. Ik prijs buurman als hij zijn auto staat te poetsen, bedank de postbode voor de blauwe enveloppen en groet de filiaalchef aan de ingang van de supermarkt. Dat laatste heb ik lang volgehouden, misschien wel honderd keer zonder weerwoord. Tot ik opmerkte dat hij alle klanten met winkelwagentjes gedag zei maar zelden mensen met een mandje, zoals ik. Ik heb vaste tijden dat ik boodschappen doe, meestal laat, als de grootste drukte voorbij is. |
Het meisje van de bakkerijafdeling
houdt een zonnatura volkorenbrood voor mij achter en zet op tijd een pak biologische melk apart als het nodig lijkt: "Dankjewel. als ik jou toch niet had..." De andere late klanten zijn meestal dezelfde. Tegen zes uur verschijnt altijd een dame van een al wat veredeld jaargang. Ook met een mandje tikt zij doelbewust - op haar manier nog koket - hooggehakt tussen de schappen door. Hier een greep, daar een greep, haar wat te lange neus in de lucht. "Goede avond", zeg ik. Ze laat haar neus een stukje zakken. "Ken ik u soms?" klinkt het misprijzend. "Nee, gelukkig niet!", dat kan ik toch niet nalaten. Voortaan zijn we lucht voor elkaar. Toch heb ik nog geluk: Een bekende zat in de subway van NewYork. De man tegenover hem las een boek en hij herkende de titel. "That's a nice book" zei hij. "Fuck off and get off the train!" kwam er van de andere bank, terwijl de trein afremde voor de volgende halte. Zijn medepassagier rees dreigend omhoog. "Get off or I'll rip your head off!" Ja zo kent ieder individu zijn eigen grenzen. Sire ziet de wereld wel erg simpel, maar het blijft uitkijken met die actie. |
| John Zwart - op de bres voor de vogels |
|
Meest voorkomende vogels in uw tuin
koolmees merel
vink roodborst
huismus spreeuw |
23.01.2010 - Dit weekend is het
weer de vogeltelling - die eens per jaar door Vogelbescherming wordt georganiseerd. Op die manier krijgt men van jaar tot jaar enig zicht op het verloop, in wel en wee, van de medebewoners in onze tuinen plantsoenen en parken. Graag doe ik een beroep er vooral aan deel te nemen - een half uurtje van uw vrije tijd op de zaterdag of zondag te offeren in het belang van onze lentezangers. Dat is geen corvee, integendeel: het is een leuke tijdsbesteding een poosje de vogels dicht bij huis te observeren en per soort te "turven". Komen er maar weinig vogels in uw tuin? Daar is heel gemakkelijk verandering in te brengen.... De weken met veel sneeuwval en soms ook flinke
nachtvorst hebben Geen vogelvoer in huis? Na 24 januari mag u ook best voeren hoor!
Toevoeging 25.01.2010: Het tellen is nu gedaan |
|
Reageer
|
|
| Gastbijdrage | |
|
21.01.2010 - Eens per jaar een grote ramp
-
en soms nog wel eens vaker. Dan wordt het Verenigd Nationaal Geweten wakker geschud. En we stillen het met geld, voor even. Veel geld dat nodig is tegenover zoveel bloed en tranen. Onderzoek wees uit dat burger en consument zijn of haar gedrag niet laat beïnvloeden door wat een bekende Nederlander opdraagt. Toch horen zij erbij, als eerste zelfs. Het zijn stuk voor stuk bewogen mensen die zich geroepen voelen, maar waarom moeten wij dat aldoor van hen weten? Ach laten we ons liever leiden door wat een eenvoudig dichter neerzet, die het onvoorstelbare tot de invoelbare proportie terugbrengt. Haïti, mijn geliefde Het huis is
ingestort. We liggen aan het
strand. © Rense Sinkgraven
|
Port-au-Prince © Foto: Copyright Associated Press
|
|
Reageer
|
|
| Gastbijdrage | |
|
|
19.01.2010 - Tussen
alle luidruchtige narigheid |
|
Reageer
|
|
| Redactieblog | |
|
16.01.2010 - Soms wordt de tekst je
zomaar aangereikt, je luistert en kijkt naar wat genoemd wordt "het nieuws" en je hoeft er alleen nog maar een titel boven te zetten. Over Tunnelvisie Hier volgen JohnN - 16 januari 2010 |
 Nu
al onze Sportman van 't jaar 2010
Onze nationale playmate van
het jaar O ja, de rampzaligste
aardbeving sinds 'n eeuw |
|
Reageer
|
|
| Redactieblog | |
|
12.01.2010 - Wat lag er begraven in het bos
van Beetsterzwaag? - Hoe lang kun je volhouden dat het gras blauw is terwijl iedereen toch ziet dat het groen is. Zeven jaar lang viel er niets te onderzoeken, want alle feiten waren immers bekend, een mantra van onze minister president, steeds maar eindeloos herhaald. Het maakt veel verschil of dat wat bekend is wordt uitgesproken of niet. Generaties lang zuchten soms hele families onder een bekende schande die zorgvuldig wordt verzwegen. Nu is eindelijk bekend wat al bekend was. "Politiek Den Haag is geschrokken", gonzen radio, tv en internet in koor. Ik vraag me bij zulke reacties meteen af: zijn ze nou echt geschrokken of doen ze alsof ze heel erg geschrokken zijn, omdat dit politiek gewenst is. Gisteren maakten veel columnisten
gebruik van dit inkoppertje: hoe onze |
Hij gaat ervan uit dat 'alles wat Jan Peter
doet is goed gedaan'. En als hij eens een steek laat vallen was het eigenlijk tóch nog goed. Hij vertoont daarmee een gelijkenis met de majesteit, die steeds ernstig vermanend ook zoveel eigenwijsheid over ons uitstrooit. Misschien zijn eigenlijk de Hoop
Scheffer, Verhagen en Kamp de kwaaie |
 Wormen
en maden? |
|
|
Reageer
|
|
|
Redactieblog |
|
|
10.01.2010 - Alarmfase extreem - Journalistiek
is een verantwoordelijk vak. Je moet je goed informeren voordat je gaat roepen. Want één kik en er holt direct een hele meute achter je aan. En wat de meute roept dat is per definitie onaantastbaar wáár, omdat het immers een meute is. Ook als er halve waarheden worden verteld. Ga er maar áán staan als je werkt bij zo'n dienst waar al die persmuskieten meteen op de stoep staan, als er een ongeluk gebeurt of zodra er alleen maar iets bijzonders op til lijkt te zijn. ANWB, NS Reizigers, KNMI, Rijkswaterstaat, de één na de ander loopt een bloedneus op. Ik denk dat de oorzaak ligt bij de hijgerigheid van de "wie is het eerst" drift bij de media, maar óók omdat de gemiddelde burger steeds meer denkt dat overheid en semioverheid er altijd voor moeten zorgen dat hem of haar geen enkel onheil treft. Gebeurt dit toch dan trillen de borreltafels van de verontwaardiging en reaguurt men het hele internet vol met krachttermen en scheldwoorden, want er moet toch tenminste iets of iemand schuld hebben. Steekt een stevige lokale bui op boven
het IJsselmeer en verdrinken een
|
Hadden ze niet gewaarschuwd had
iedereen in de file vastgezeten en kregen ze ook de zwarte piet. We stappen de straat op en glijden uit in de sneeuw, breken been, arm of pols. Rampspoed: die sneeuw had geruimd moeten zijn. O, gebeurde het op de stoep? Pech, dan was uw buurman nalatig, want de stoepen moeten de burgers voor eigen rekening nemen. Wat is dat nu voor onzin! roepen appartement en flatblokbewoners, daar hoort de overheid voor te zorgen! Niet genoeg materiaal en onvoldoende zout, schande! Zout is op gemiddeld jaarverbruik ingekocht, ja de winters zijn nu bijna altijd zacht. Niets mee te maken, ze moeten gewoon zorgen dat er altijd genoeg zout is, klaar! Is zelfredzaamheid een ouderwets begrip?
Ik vind dat de ´gemiddelde het is nu eenmaal winter. |
|
Reageer
|
|
John Zwart - persoonlijke visie uit milieu engagement |
|
07.01.2010 Diplomatie of
actie - Er is veel discussie over hoe
je effectief inhumane, schandelijke en schadelijke toestanden kunt veranderen. Aan de rechterkant van het politieke veld bestaat een grote voorliefde voor het aloude werken in achterkamertjes, stille diplomatie. De progressieven geloven meer in 't actief zijn in het openbaar, aandacht genereren van onder af en dan opwaarts. De onderlinge schermutselingen tussen deze hoofdrich- tingen vinden meest oorzaak in die verschillende voorkeur van aanpak. Ruim een halve eeuw geleden begonnen we aandacht te krijgen voor de invloed van al het doen en laten van 4 miljard mensen op onze aardbol. We hebben strijd gevoerd tegen de uitstoot van kolenverbranding, die de gele "smog" in de industriesteden veroorzaakte en de regen zuur maakte - tegen het massaal gebruiken van DDT dat zich opstapelde in alle levende organis- men met ziekmakende gevolgen - tegen gassen als CFK's, in de apparatuur voor koeling en als drijfgas in spuitbussen toegepast, die de ozonlaag aantasten. Uiteindelijk heeft alle "lawaai" dat daar rond werd gemaakt resultaat geboekt. Het is voor mij zeer de vraag of een benadering op de conservatieve methode - keurig diplomatiek, onder 't genot van een goed glas wijn - tot hetzelfde resultaat had geleid binnen dezelfde tijd, zonder de actievoerders. Nu zitten we met 't naderen van uitputting van energie- en grondstoffenbronnen en almaar toenemen van de CO2 in de atmosfeer. Vijftien (!) internationale conferenties, gedurende vijf decennia gehouden, leverden slechts intentieverklaringen en zeer kleine succesjes op. Een maand geleden, in Kopenhagen, was het niet anders. |
Al langer dan twee decennia
(sinds1986) viel internationaal, op grond van de constatering dat meerdere walvissoorten op uitsterven stonden, het besluit dat deze dieren niet meer bejaagd mogen worden. Hun status is als waren het zwemmende neushoorns. Een paar landen lappen de inter- nationale overeenkomst aan hun laars. Zoals Japan, dat zichzelf jaarlijks op eigen gezag een vangstquotum toe-eigent in de Antarctische wateren. Langs diplomatieke weg lukt het maar niet om de Japanners op andere gedachten te brengen. "Sea Shepherd" laat het niet langer aan de politici over. Als de "vrije zee" zo misbruikt wordt is er ook plaats voor concreet actievoeren. Door de vaart van jagers te belemmeren wordt de vangst vertraagd, het afschieten van een walvis kost aanzienlijk meer tijd. Zo wordt de verhouding van opbrengst ten opzichte van de kosten ongunstig. De "Sea Shepherd" mensen willen de walvisjagers economisch benadelen om hen zó te ontmoedigen. Dat er zolang tevergeefs diplomatiek druk op Japan is uitgeoefend, lijkt zelfs contraproductief te werken - want als je 24 jaar ongemoeid je gang mocht gaan voel je je onaantastbaar... De walvisjagers hebben "Sea Shepherd" de oorlog verklaard, de film (vanaf de brug van de Japanner gemaakt!) laat daarover geen twijfel. Doelbewuster aanslag is er nauwelijks vertoond. Sea Shepherd video You tube LINK CBS Filmpje You tube LINK |
|
Dwergvinvis
|
Er is sinds de jaren zestig nog niets
veranderd. Werd Rachel Carson, die streed tegen de DDT, "hysterisch" verklaard en deed men pogingen haar in een inrichting te laten opsluiten - nu hoor ik conservatief Nederland roepen dat "Sea Shepherd" zich op een onacceptabele manier gedraagt. Men moet het naleven van het walvismoratorium aan de diplomatie overlaten.. niet mensenlevens op zee in gevaar brengen! "Welke mensenlevens, op welk schip en door wie?" vraag ik dan. Actievoerders in Kopenhagen ontrollen heel vredelievend op de laatste conferentiedag op ludieke wijze een spandoek waarop ze de wereldleiders aansporen nu eindelijk stevige besluiten te nemen. Zij worden in de boeien geslagen, in een gevangeniscel gesmeten, ondergaan drie weken voorarrest. Beseffen de "diplomaten" niet dat de actievoerders ook hun bondgenoten kunnen zijn? Als onze grootouders alles aan de diplomaten hadden overgelaten hadden we nu nog een zeventig-urige werkweek gehad, net als in China. |
|
Reageer
|
|
04.01.2010 Voedselbankjes - Al jarenlang staan jonge vuurwerkfanaten en de mensen die bezorgd zijn, wegens de ongevallen en algemeen het gevaar voor gezondheid en milieu, onverzoenbaar tegenover elkaar rond de jaar- wisseling. Die discussie ga ik dan ook allang niet meer aan. Wel wil ik even aandacht vragen voor een aspect waar vrijwel niemand bij stilstaat: Onze park- en tuinvogels, die zich in de winter graag dicht bij de mensen ophouden zodra sneeuwval hun voedsel moeilijk bereikbaar maakt. Zij werden tussen kerst en nieuwjaar in paniek op de vlucht gejaagd toen het "oorlogsgeweld" uitbrak. Op 1 januari verschenen alleen nog mijn vaste merel en een kauwtje op mijn voedertafel. Winterkoninkje, roodborstjes, vinken, mezen, die keerden ook de volgende dag niet terug terwijl er toch 's nachts opnieuw vijf cm sneeuw viel. Vandaag gelukkig weer bezoek van twee schichtige vinken en één koolmees. Wij hebben onze auto's allang weer uitgegraven, maar wat moet je met niet meer dan een snaveltje? Daklozen mogen niet meer buiten slapen, maar de vogels slapen iedere nacht buiten, dat kost flink wat calorieën. Als we plezier hadden aan het vuurwerk, laten we dan ook wat terugdoen voor de hongerige vogels en vogelvoer strooien op een tegen katten veilige, sneeuwvrij gemaakte, plek. Over een week of zes zullen ze voor ons zingen! |
Wij
hebben onze auto's uitgegraven |
|
Reageer
|
| Redactieblog |
|
01.01.2010 Herkauwers - We zijn al
eeuwenlang een land met koeien geweest, de laatste decennia werden we daarnaast ook nog een land van dozenschuivers. Maar we bleven wel de hele wereld bedienen met zuivel, hammen, vlees, kippen en eieren - wordt wel een beetje moeilijk bij gebrek aan staanplaats. Maar het herkauwen zit onszelf in het bloed. Tien dagen lang moesten we een enorme zelfkastijding ondergaan door honderden keren opnieuw vliegtuigen in torens te laten knallen, reuzengolven te laten rollen, of een gestoorde popartiest herbegraven. En dan zijn we tussendoor ook nog gezegend met een koningin die haar zendtijd gebruikt om ons te vertellen wat wij allemaal totaal verkeerd doen. Voordat ons laatste restje empathie om zeep is gebracht roepen we nu: Geen ouds van het decennium meer - Goddank het is nieuw jaar! Tijd voor eindelijk eens wat positieve berichten, hoopvol op 'n betere toekomst gericht! Laat Hilversum maar, Hernehim staat er hier voor open. |
Een goed Nieuwjaar ! |
|
Reageer
|
|
Blogs blijven niet
gedurende
het hele jaar staan - er moet ook aandacht zijn voor werk van
inzenders. Het aantal items wordt dan te groot voor een jaargang op één pagina. Afhankelijk van plaatsingen zal het oudste werk onderaan de rol afvallen. |
|
inzendingen voor deze pagina (geen bijlagen) |
| © Copyright Hernehim Cultuur 2001-2009 |
|
Hernehim |
een
cultuurpagina
|
De culturele pagina's worden
onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart
music
- booze - money (and don't forget to wake the pianoplayer) 
Shalalie mijn poëzie 
His
master's
voice? 
