Hernehim 
          
pagina blog en ander proza 
Hernehim
                   Boeiend om te bezoeken. 
                   Vrij en onafhankelijk. 
                   © HC 2001-2009
Redactie:               John Zwart
Bijgestaan door:    Monica Boschman en Anke Labrie 

 

Laatst bijgewerkt: 07.03.2010 
Op deze pagina laat de redacteur en webmaster zijn eigen gedachten 
over allerlei onderwerpen de vrije loop. 

Maar dit is ook een pagina die openstaat voor proza van inzenders 
met een vergelijkbaar karakter, zoals columns en andere korte "cursiefjes". 
Langere verhalen kunnen een plekje vinden op pagina Proza. 

Voor vragen betreffende openbaarheid van de site manier van inzenden etc.
 op FAQ zijn de antwoorden te vinden  
inzendingen voor deze pagina (geen bijlagen) 

HOME 
Nieuws  
Blog en proza 
Themapoëzie 
Vrije poëzie   
Vertaalproject 
Proza  
Activiteiten 
Over schrijvers 
Archief 
Contact     

 

 
Redactieblog           
07.03.2010 - Achter de coulissen - Zoals de meeste mensen schift ik enorm 
in de massa "nieuws" die voortdurend op mij af
komt. Want er is veel te veel.
En je weet niet wie er eigenlijk achter de knoppen zit. 
Bij veel "nieuws" vraag je je af of er commerciële of politieke belangen schuil
gaan achter de keuze die de nieuwsrubrieken aan ons uitserveren. Lang was
ik geneigd om voordeel van de twijfel te geven aan de publieke omroepen en
de dungezaaide kwaliteitskranten die Nederland nog telt. In elk geval is daar
het aandeel pop- en societynieuws wat minder en dat scheelt zo al heel wat
zappen en bladeren. 
Radio 1 is al jarenlang mijn eerste ingangsbron. Ze zitten behoorlijk dicht op
de politiek
en er wordt soms - helaas steeds minder - ook nog wel eens iets
gedaan aan onderzoeksjournalistiek. 
Maar ik stel vast dat er steeds meer corrosie optreedt. Serieuze belichting 
van specifieke onderwerpen moet sluipenderwijs plaatsmaken voor het toe-
nemend aandeel op spel- en
borreltafelniveau. En de sportterreur dringt steeds
heviger op, zelfs mijn geliefde "Oog op
morgen", lang beschouwd als een 
onaantastbaar bolwerk, wordt bestookt. Het moet regelmatig
wijken omdat 
hollebollegijs "Langs de lijn" (die aan de woensdagavond, de
godganse zater-
dag vanaf het middaguur, een groot deel van de zondag en elke avond van 
tien tot elf nog altijd niet genoeg heeft) gewoon het "oog-uur" kaapt. 
En steeds maar meer licht verteerbaar "infotainment", helaas moet ik dit
gedrochtwoord
gebruiken omdat er bij mijn weten geen behoorlijk alternatief
voor is. 

Bij deze constatering weten de omroepmensen meteen waar dat aan ligt. 
Het heeft te maken met de 'zenderprofilering'. Die brengt veel 'regulering' met
zich mee waar de 'netmanager' toezicht op
houdt.  
De netmanager is de grote boeman. 
Van hem/haar mag ook gesproken woord niet te lang onafgebroken klinken 
op de zender.
Met 'n voorgeschreven regelmaat moet er een muzikale onder-
breking zijn. Nou, geen
probleem: dagelijks nieuwe "releases". Ja tik me maar
op de vingers, ik raak besmet,
laat me helemaal meeslepen in het vakjargon. 
Wie is die machtige man of vrouw? 
Hoe komt het dat het is alsof er maar één of twee schijfjes voor de studio 
cd-spelers
voorhanden zijn? Dat verschijnsel speelt al heel lang. Vroeger viel
in Hilversum het woord "plugger", die moesten geweerd. Maar hoe is nu de
praktijk? Sinds januari hoor je alleen maar "chasing pirates"
van Nora Jones
en "a night like this" van Caro Emerald. Muzikaal beschouwd niet de beste
nummers van deze artiesten, maar dat doet er hier even niet toe. 
Wat er wel toe doet is:
waarom honderd keer "airplay" voor juist deze twee 
nummers? Zijn het toevallig de favorieten
van de netmanager? 
Of is het simpeler, krijgt de figuur die de computer met muzieklijntjes
vult
dagelijks een gratis fles Martini? Of zit er veel meer achter? 
Ik stel maar een paar vragen, want ik ben gezegend met een gezonde dosis
achterdocht. 
En voorts ben ik van mening dat er onmiddellijk een reclameverbod moet 
komen voor
Tom de Ridder met zijn tankbonnetjes en voor Alexandra met
haar dongel waarmee ze
enniewer onlain gaat. 

© John Newswatcher - 06.03.2010  

music - booze - money  (and don't forget to wake the pianoplayer)   

Reageer       
Gastdichter op actualiteit  - pom wolff    

06.03.2010 - Agnes - 

politiek is meer van hard, Agnes, 
                          niet zo van hart 
  misschien hoorden ze wel hoon, 
                en niet jouw ondertoon  

                                       JohnN 

 

 

 

Agnes 

je hebt wel wat 
bewogen in me Agnes 
je had wel wat 
bevlogens in je Agnes 

dat vond ik leuk 
je rode hoofd 
door ieders strot 
het bevalt niet echt makkelijk 

maar toen we 
afscheid moesten nemen 
van mies B* 
was jij er wel 
en Femke niet  

nee Femke niet 
wouter niet 
jeltje niet 
gerdi niet 
en ook mariette niet 

pom wolff 

*Mies Bouhuys  (1927-2008) 

 

      
Reageer       
Redactieblog           
04.03.2010 - Zwalken - Ludiek verdeelde de dichter Pom Wolff de wilde 
Nederlandse politieke arena heel overzichtelijk in drie taartpunten: de 
socialisten op één hoop, de liberalen tezamen met hun afgeworpen
satellieten
en als derde punt de gristelijken. Maar in het echte leven helpt ons dit niet. 
Hoe kan men vandaag nog kiezen?. 

Ik kan mij voorstellen dat het niet alleen uit afkeer of onverschilligheid was dat
de helft van kiesgerechtigd Nederland het liet afweten. Dat is geen homogene
groep, onder hen zijn er
ongetwijfeld veel wijze mensen die voor hun geweten 
geen oprechte keuze meer weten te
maken. 
Voor mij is al lange tijd het stemmen een keuze voor compensatie. Noem mij
dan
maar een zwevende kiezer, een bewust zwevende weliswaar. Er zullen 
onder al die wegblijvers ook vele zijn die eigenlijk als een zwevende kiezer 
benoemd kunnen worden. Maar in de spectaculaire interpretatie van de uitslag
van nu zijn al deze mensen onzichtbaar. 

Nederland wordt bestuurd vanuit machtspolitiek, niet vanuit wat het best is 
voor het grote
gemiddelde van alle inwoners. Wat dat betreft maakt het weinig
uit of er een coalitie is die
uit socialisten, confessionelen of liberalen bestaat.
Het doel van alle "poppetjes" is gelijk:
voormannen van de socialisten belanden
in de top van het bankwezen, vanuit confessionele
kring dringt men door in de
top van internationale organisaties, liberalen hoppen door het hele grote
bedrijfsleven. De achterban verschilt, dat is de reden waarom er luidkeels 
wordt
gekrakeeld onder de Haagse kaasstolp. Het is vooral toneel, steeds 
maar versterkt, in
gelijke tred met het steeds toenemend aantal microfoons en
camera´s. Als resultaat grossiert
Nederland in incidentmaatregelen, soms 
slechts symbolisch, of zelfs elkaar tegenwerkend. 
En bijbehorende bureaucratie. 

 

 

Het eerste wat ik aan boord leerde was scherp vooruit kijken, op elke beweging
van de kompasroos anticiperen, maar ook nu en dan een blik werpen door het
achterraam van het
stuurhuis. Toen ik mijn eerste roergang stond zag ik achter
ons schip kronkelend kielzog.
"Kijk, zo vaar je niet efficiënt", zei de stuurman 
van de wacht, "probeer de uitslag van het
roer zo klein mogelijk te houden door
meteen te reageren op een beweging van de kompasroos". Zo stelde ik er eer 
in een kaarsrecht kielzog te trekken. 
Onze politici proberen er altijd onderuit te komen om de rechte koers te varen 
die ´n coalitiecompromis wijst. Voor de "bühne" wordt steeds hevig geknokt 
over zaken, die ´n compromis
waard zijn, wijzigen van de AOW gerechtigde 
leeftijd of maximum belastingaftrek voor hoge
hypotheekleningen bijvoorbeeld,
maar waarover in de achterban grote emotie kan worden
gegenereerd. 
En intussen beramen gristelijken achterbakse trucjes en beramen socialisten
doelbewuste geheime strategieën. 
De hele politiek ademt het wantrouwen waarmee de burger werd besmet. 
Mijn leven lang heb ik op de kronkels in de koers van Nederland geanticipeerd.
Voorzag ik
dat het teveel naar bakboord dreigde, stemde ik stuurboord en 
omgekeerd. Deze verkiezingen had ik het gemakkelijk. Het ging helemaal niet
om Agnes, of Rita, of
Geert of Wouter of Jan-Peter, het ging om mijn Gemeente-
raad, al zou je dat niet denken
wanneer je radio of tv aanzette. Daarover krijg ik
alwéér plaatsvervangende schaamte. Hoe
kun je respect hebben voor mensen 
die elkaar met drie of vier tegelijk overschreeuwen? 
In mijn Gemeenteraad zitten maar 4 partijen. PvdA is voor werkgelegenheid, 
honderd jaar
te laat, Friezen werken allang in heel Nederland, ze kweken 
hooguit meer lege bedrijfsterreinen; CDA is voor superboeren en landbouw-
subsidies; de VVD wil 't toerisme krachtig
stimuleren terwijl het al zo verloedert
op het Sneekermeer. Dan zijn er nog de Friese
nationalisten: de FNP wil het 
typisch eigene van Fryslân zoveel mogelijk bewaren, daarom
moeten ze vaak
tegengas geven aan de rest. Zolang ze me niet dwingen altijd Frysk te
spreken
krijgen ze mijn stem. 
Het mediageweld raast over mij heen, geluiden van een vreemde planeet. 

© John Newswatcher - 03.03.2010  

       
Reageer       
Gastblog        
01.03.10 - Acute vormcrisis (beschouwing bij het O S slotfestijn) - 
Je moet er absoluut een type voor zijn. Ik ben dat niet. 
Voor topsport. 
Nog afgezien van het feit dat ik er al veel te oud voor ben. Zelfs als 
laatbloeier ga ik dat
niet redden. 
Ik ben tot de conclusie gekomen dat je als topsporter een monomaan
karakter moet
hebben. Je moet je gedurende lange tijd kunnen fixeren
op één ding. 
Ik zou me gaan vervelen. Ik heb afwisseling nodig. Op z'n minst zou ik
de ene dag
willen bobsleeën, de volgende ijshockeyen en na het eten
misschien nog een halfuurtje
langlaufen. Met mijn conditie is dat geen
realistische ambitie. Nooit geweest trouwens. 

Als je wél een type bent voor topsport, ga je een droevig leven tegemoet.
Hoeveel goud je ook wint. Want ik weet niet of ze je dit bij het NOC van
tevoren
vertellen, maar een Olympische gouden medaille bestaat voor 
92 procent uit zilver en
voor de resterende lullige 8 procent uit goud. 
De geschatte waarde is rond de 150 euro. 

 

Plaats dit in de context van de vele miljarden die worden uitgegeven 
aan sportaccommodaties en televisierechten en je zou acuut en 
definitief in een vormcrisis raken. 
Daar offer je dus je hele jeugd voor op. 

Toegegeven, de eer telt natuurlijk ook. Maar roem vervaagt snel. 
Wie weet bijvoorbeeld nog dat Ria Visser in 1980 zilver won op de
1500 meter in Lake Placid? Hooguit Mart Smeets, maar die heeft zich
bij die gelegenheid dan ook serieus in haar verdiept
Van dat laatste feit zijn de mensen overigens veel beter op de hoogte.
Ook de roem van Sven Kramer is nu voor eeuwig gevestigd. Niet van-
wege zijn eerdere gouden medaille op de vijf kilometer, maar doordat
zijn coach hem bij de tien kilometer de verkeerde baan in stuurde. 
Beter kun je het niet treffen: dat het niet eens je eigen schuld is. En 
dat je al die glorie zomaar in de schoot geworpen krijgt, zonder na 
afloop zwakbegaafd te moeten staan hossen in het Holland Heineken
House. Zelfs zonder het met Ria Visser te hoeven doen. 
Of, nog erger, met Mart Smeets. 

© Arnoud de Jong  Verbal Jam. 25 febr. 2010 

      Kuiper verguld, beter dan goud  
Reageer       
Beschouwing na Balkenende vier     
25.02.2010 - En dan nu de stem van de kinderen - Soms raken mensen 
met elkaar getrouwd waarbij je meteen al denkt: hoe komt zo'n stel toch 
bij elkaar, het past totaal niet. Als op den duur de chemie uitblijft wordt het
afzien, irritaties lijken telkens uitvergroot. Meestal komt het uiteindelijk toch
tot een breuk, al
beweren de ex-partners "vreselijk hun best te hebben 
gedaan".  
Intussen deed het proces de kinderen geen goed. Moeilijke vroege pubers
kunnen zich
extreem gaan afzetten en in verkeerd gezelschap belanden, 
introverte gevoelige types
sluiten zich af en lijden in stilte. Vaak hoor je die
later verzuchten: "Ik wou dat mijn ouders dat veel eerder hadden besloten.
Telkens als die enorme spanning opliep, dacht ik:
waarom gaan jullie niet
bij elkaar wég! Maar ik durfde dat nooit te zeggen". 
Nu wij mogen terugzien op vier struikelkabinetten Balkenende, lijkt het er
niet alleen op dat
Jan Peter meer gericht was op zijn eigen ongebroken 
carrièrelijn en het vervoermiddel ervan,
de machtspositie van zijn partij, dan
het ontwikkelen van een kritische blik op de chemie met
de coalitiepartners
waarmee hij het samen moet doen. 
Van iemand die woorden als "samen"
en "respect voor elkaar" als vóór- 
geprogrammeerd steeds uit de mond rollen, mag je toch verwachten dat hij
die woorden vooral zelf hoog houdt. Hoe groot je jezelf denkt te maken 
vanuit getalsterkte van de gezamenlijke confessionele achterban - altijd 
moeten coalitie
partners meeklinken in besluitvorming - je kunt binnen een
regering niet elkaars tegenstander zijn. Net zomin als ouders kinderen goed
kunnen opvoeden als pa en ma elkaar voortdurend tegenspreken.
In dat licht mocht Wouter Bos het kabinet best over Uruzgan laten vallen: 
In 2002 wilde een kamermeerderheid niet met een leger naar Uruzgan, maar
stemde in met een "opbouwmissie" voor twee jaar. Intussen zijn we twee 
keer toch weer akkoord gegaan met een verlenging, ook al werd daar meer
gevochten dan opgebouwd. Ook nu nog is er een kamermeerderheid die 
(na 8 jaar!) geen verdere verlenging steunt. 
Als het aan de NAVO ligt kunnen we wel tot St.Juttemis blijven verlengen, 
maar na méér dan genoeg te hebben bijgedragen mag ons land toch eens
zelf beslissen. En zo werkt het ook. Welke rol Jaap de Hoop Scheffer (ja 
die is pas recent opgevolgd door Rasmussen), Maxime Verhagen en Jack 
de Vries speelden in de aanloop naar dit fatale crisisberaad zal wel net zo
in de nevelen blijven als de onbeantwoorde vragen in het Irak-dossier. 

                 

Balkenende's laatste huwelijk was nog vóór het gesloten werd al onmogelijk.
Om het niet al
bij het eerste meningsverschil te laten ontploffen werd het 
opgetuigd met een enorm pakket aan huwelijkse voorwaarden die geen bruid
zich in deze tijd zou laten welgevallen. Wouter Bos had beter moeten weten 
na de moeizame Beetsterzwaag-retraite. 
Er was al zoveel
water in de sociaaldemocratische rode wijn gemengd dat 
het de naam rosé niet eens meer
kon dragen. Voor het vastklampen aan een
aantal zetels gestoffeerd met regeringspluche leek de PvdA een hoge prijs te
betalen en evenredig daarmee zakte de populariteit van de vicepremier "met 
het lekkere kontje". Het overeind houden van wankelende banken was voor 
de minister van financiën een "blessing in disguise", die hem opeens 
"politicus van het
jaar" maakte, maar je kunt er terecht over twijfelen wat dit
nu nog waard is. Onder zijn ministerschap trokken we een
enorme wissel op
de toekomst, terwijl hij de mogelijkheid om het topmanagement van de
geredde
banken stevig aan te pakken door de vingers liet glippen. 
Na een serie aanvaringen ploegde de huwelijksboot van CDA en PvdA nog
een tijdje heel moeizaam door de Irak-modder, maar liep uiteindelijk toch 
muurvast aan de grond op de Uruzgan-zandbank. 
Belangrijk is een bijkomend effect waar je de critici op de PvdA niet over 
hoort: financiën. Naast internationaal prestigeverlies was dat namelijk hét
argument van hen die Balkenende 4 voor
de zoveelste keer gekalefaterd 
wilden zien, tegen de coalitiepartners en het parlement in. Wel of niet blijven
heeft grote invloed op de rijksbegroting, met vertrekken wordt de eerste 
bezuinigingspost voor 2011 ingevuld. 
" Maar we doen daar zo goed werk" en " we winnen de hearts and minds 
van de Afghaanse bevolking" klinkt het stoer. Een paar woordjes Ameri-
kaanse retoriek is immers nooit weg. Ja, de duurste dorpsschooltjes ter
wereld staan in Uruzgan, je wilt het niet eens
weten welke enorme militaire
uitgaven er tegenover staan. En dat van die "hearts and minds" moeten we
ook maar niet te hoog aanslaan. Tegenover elke talibanstrijder die ginds 
door ons,
samen met de Amerikanen, wordt gedood, staat een veelvoud 
van Afghaanse burgers die
het leven laten. 
Door misverstanden, foute acties of gewoon omdat die burgers op het 
verkeerde moment op de verkeerde plek waren. Vaak zijn het vrouwen
en kinderen. Er wordt heel verschillend gedacht over de buitenlandse 
troepen door de Afghanen en omdat de
massa van hen analfabeet is 
gooien ze allen op één grote hoop. Nog een paar jaar doorhalen en dan...
hebben we daar vrede en democratie? Een illusie. 
Nog dezelfde nacht klonk het woord "onverantwoordelijk" door mensen die
Wouter Bos tot Barbertje wilden maken. Het kan evengoed gezegd worden
over de premier die zich in die laatste dagen vooral met taalacrobatiek en het
veiligstellen van een reisje naar Vancouver
bezig hield. Veel mensen zullen 
het nachtelijke einde van Balkenende 4 met een zucht van
verlichting hebben
vernomen. 
Of Uruzgan een geldige aanleiding tot de definitieve breuk is, daarover wordt 
veel gezegd. Wouter Bos was te koppig, hij had (wéér?) moeten toegeven, 
alleen al vanwege de economische en financiële crisis. Het land moet ook 
geregeerd worden. Maar het gevallen kabinet kenmerkte zich juist door niet-
regeren, door uitstel en delegeren naar studiecommissies. 

 

Na de echtscheiding mogen nu gelukkig eindelijk de kinderen hun stem 
weer eens laten horen. 
Een groot aantal van hen werd helaas tot zwerfjongere, ze vertrouwen nu
niemand meer en lopen liefst mee met figuren die alleen kunnen schoppen
uit frustratie. Hopelijk zijn de meeste nog zo verstandig gebleven om 
weloverwogen op een partij te gaan stemmen. Mocht dat toevallig toch CDA
of PvdA zijn, hoop ik dat ze daar intern flink van de toren blazen en er 
daarna duchtig de bezem door halen. 
Aanstaande
3 maart mogen we al! De gemeenteraadsverkiezing wordt nu
zéker tot een peiling voor het landelijk bestuur. Voor mij vooral, want mijn
gemeente wordt toch opgeheven, dit jaar nog! 

© John Newswatcher - 23 februari 2010 

 
Reageer       
Redactieblog        
23.02.2010 - De duurste schooltjes ter wereld -  Ik probeer me eens 
een Nederlandse situatie voor te stellen. In een achterstandswijk in
een
van de oude steden van ons land kunnen de kinderen niet naar school 
omdat er geen
goede gebouwen voor zijn en er is groot gebrek aan
leerkrachten.
De wijk is echter zo onrustig en gevaarlijk dat achter elke
bouwvakker een half dozijn
gewapende militairen rugdekking moet bieden.
Verder worden er in de nacht telkens grote hoeveelheden van het bouw-
materiaal gestolen door brutale bendes en moeten er overdag helikopters
en F16 straaljagers patrouilleren om toezicht te houden en als afschrikking.
Soms gaat een pas afgebouwd schooltje of wijkhospitaal al in vlammen
op nadat het nog maar nauwelijks in gebruik is genomen. 
En we krijgen er maar geen greep op, want van over de grens komen
steeds weer nieuwe subversieve elementen de stad en de wijk binnen. 
Regering en parlement bespreken het en moeten een beslissing nemen. 
Zouden we ermee doorgaan? 
De duurste schooltjes ter wereld staan in Uruzgan. 

© John Newswatcher - 22.02.2010  

 
Reageer       
John Zwart  - een persoonlijke ervaring     
19.02.2010 - Requiem -  Misschien heeft u een tuin. 
En misschien komen er regelmatig vogels. Daar kijkt u
wellicht wel eens naar
en soms hoort u in het voorjaar vogelzang. Maar ik denk dat u tot een minder-
heid behoort als u de vogels in uw tuin ook ként. 
Niet van soort, maar
als individu. 
Tot die minderheid behoor ik. Een merel, een koolmees en een roodborst
beschouwen mijn tuin als hun domein. De roodborst is er alleen van de herfst
tot aan
de lente, dan verdwijnt hij een poos naar een noordelijker land. Maar 
ik weet bijna zéker dat het dezelfde is die elk jaar terugkomt. En als de rood-
borst vertrokken is arriveert de tjiftjaf, die weer tot de herfst blijft. 
Het koolmeesmannetje is er het hele jaar net als de merelman. 
Rondom is het vrij kaal, de mensen schijnen tegenwoordig veel van grote 
terrassen en
grasvelden te houden, daar hebben vogels weinig te zoeken, 
vandaar dat ze heel honkvast mijn boom- en struikentuin bevolken. 
De merelman had vorige lente succes met zijn melodieuze zang, er sloot zich
een vrouwtje bij hem aan. Er werd genesteld en gebroed, van hun nakomelingen
brachten ze er ééntje groot. Deze winter zag ik ze dagelijks met zijn drieën 
rond de voedertafel scharrelen, mannetje, vrouwtje en een juveniel. 
Na dinsdag zette de dooi krachtig in en ik ben woensdag gestopt met 
zaad strooien, de netjes met vetbolletjes bleven hangen.
Woensdag kwamen de koolmees en wat rondzwervende vinken nog 
snoepen van resten zaad op de voedertafel en wat er vanaf gevallen was.
Donderdag is het opeens opvallend stil in de tuin. Geen gefladder, geen
vogelgeluid. Ongewoon... 's Middags neem ik eens een kijkje en zie 
opeens een zwarte schim in  een rare houding roerloos in de kleine 
appelboom achter de voedertafel. Het lijkt een vogel met halfgeopende 
vleugels als in 'n momentopname  van opvliegen in vlucht... 
Het is mijn mooie merelman met zijn goudgele snavel, met verkrampte
klauwtjes en geknakt nekje. De halfgespreide slagpennen vertonen flinke
beschadiging als door de kaken van een forse rover. Maar hoe komt hij in
die toestand twee meter hoog in de boom in zo'n vreemde
houding en 
waardoor is hij niet allang omlaag gevallen?  Rond zijn kopje, flink toe-
getakeld, waarschijnlijk door kraaien, zit een  stuk van een groen nylon 
net met wijde mazen zoals je in tuincentra ziet als steunsel voor het
leiden van wijnranken. Het is niet van de vetbollen, die bungelen nog 
ongeschonden in de prunus. De netjes daarvan zijn heel fijnmazig, daar
krijgt een merel zijn kopje niet doorheen. De uiteinden van het flard gaas
zitten op twee plaatsen rond een takje gewikkeld... 
In de berk zit de weduwe stil naar me te kijken, terwijl ik de draden los
peuter. Zij kan niet praten. Dit is mensenwerk... 
Maar waarom, waarvoor?                       ©
John Zwart - 18 februari 2010

Dode zanger 

Een jonge merel vond ik, uit het nest gestoten 
Behoedzaam pakte ik hem op. Mijn hand omsloot 
een tenger lijfje dat geen verzet meer bood 
Het leven week terug uit ogen half gesloten 

Niet zwaarder dan een brief, zo op de hand gewogen 
werd zijn bestemming nu de rietkraag van een sloot 
Een dode zanger die nog niet één wijsje floot 
en daar werd neergelegd uit louter mededogen 

Hij zou mij meer te bieden hebben dan ik hem 
Hij zou mijn dagen kunnen vullen met zijn stem 
als bomen staan te beven in de avondwind 
en zijn gezang de dartelheid heeft van een kind 

Maar toch Ik hield een echte zanger in mijn hand 
Eens wellicht zingt hij voor mij, in een ander land 

Cor Wulffelé - Den Helder, 2002 

                         

Reageer       
John Zwart   steekt zijn nek uit     
18.02.2010 - In de eer-eer-eerstebocht onderuit - Het mag niet mensen,
ik steek mijn nek uit, een cabaretier werd er al eens ongenadig
op 
afgerekend. 
Hij maakte een grap over de Olympische Spelen voor gehandicapten: 
"Stel je hebt maar één been, dan ambieer je toch niet wedstrijdhardloper
te worden?" 
De échte Olympische Spelen zijn natuurlijk vreselijk elitair, als je niet 24
uur van de dag
traint en leeft op topniveau en niet alles om je heen in 
dienst staat van je winnaarstreven
heb je daar niets te zoeken. 
Blijf je altijd in de sub-top hangen, is het na een paar jaar
al voorgoed 
afgelopen. Ergens een spiertje of een pees die telkens opspeelt? Je 
moet al
gauw het vaantje strijken, toegangslicht blijvend op rood. 
Erben Wennemars (34) bereikte dat beslissende moment dit seizoen, hij
kwalificeerde
zich niet voor de Olympische Winterspelen van Vancouver, 
stond dus buitenspel. Een
glorieus afscheid met winst op het Veluwemeer
was ook al niet voor hem weggelegd, het natuurijs is wreed en hard. 

Ik had toch altijd een zwak voor die rijder, die zo vaak struikelde. Een 
lieve adhd-jongen
dacht ik, die met alles altijd net even sneller wil dan 
hij kan. Dan knal je in de boarding of maak je een duikeling: "Doe toch
iets beheerster en je finisht, joh". Je hoort het aan zijn
praten: hij zou het
wereldrecord snelpraten kunnen winnen als hij niet stotterde, 
"Rustig,
rustig toch jongen. Waarom heeft niemand jou daar vanaf 
geholpen dan was het met dat schaatsen ook heel anders gegaan. 
   

En opeens hoorde ik het nieuws en kon mijn oren niet geloven: 
"Erben Wennemars gaat tóch naar Vancouver! Via Twitter vroeg hij zijn 
volgers of zijn baard mocht blijven
staan en of hij voor alle zekerheid 
toch zijn schaatsen maar moest inpakken. Wennemars
gaat naar Canada
als columnist voor AD Sportwereld en als verslaggever van de NOS
Dat eerste kon ik me nog goed voorstellen, hij weet veel van schaatsen 
en zit niet om
woorden verlegen, maar een stotterende verslaggever! 
Toch, merkwaardig - toeval bestaat niet - óók nieuws op het medisch vlak:
Sommige
spraakproblemen berusten op gebrek aan een bepaald enzym.
Die zouden dus in de
toekomst met een medicijn worden opgelost. 

Op de debuutdag van Erben vroeg ik mij af of de NOS al iets van zo'n 
toverdrankje
had bemachtigd. Erben praatte twee tandjes lager dan we
van hem gewend zijn en
de NOS had een goed idee door hier een drie-
manschap in te zetten, dat elkaar steeds kon
afwisselen, zo moest 
Erben telkens gedwongen pauzes eerbiedigen. "
Misschien toch niet 
zo'n gek plan van de NOS", dacht ik. 
Helaas de volgende dagen, telkens wanneer het spannend werd sloeg
Erben toch weer
op hol, dan werd hij overenthousiast en kakelde 
stotterend gewoon dóór terwijl zijn
collega's het al hadden overgenomen. 
Twee of drie mensen tegelijk aan het woord
waarvan er één stottert, dat
ontwarren de luisteraars niet, dat weet elke geluidstechneut. 
Verslaggever is een vak, Erben, maar toch hoor ik jouw opgewonden 
jongensstem
liever dan de ladderzatte onvermijdelijke olumpiese 
Erica Terpstra, die nog wat kwijlt met dikke tong.  

   
Reageer       
Redactieblog    
14.02.2010 - Als iedereen vandaag nu eens één mens gelukkig maakt,
is morgen de hele wereld gelukkig -
De aansprekende quote is niet van
mij, maar van Loesje, dat anarchistische meisje van
twintig uit Arnhem. 
Ze moest nu eigenlijk tegen de vijftig lopen, maar Loesje heeft het
geluk
waarom alle vrouwen haar benijden, ze blijft altijd twintig. 
Ik moest aan haar denken bij de dag van vandaag. "Stay my sweet valentine,
stay,
each day is valentine's day". 
Het is toch heel on-Nederlands. Een paar decennia geleden
bestond het niet,
misschien op heel bescheiden schaal 'deed men eraan'. Maar het stond
niet
op elke kalender zoals nu. Alleen die het rijke roomse leven aanhingen, en
alle heiligen tot in de eeuwigheid hun dag gunden. 
Het is komen overwaaien over de oceaan, zoals zovéél.
Gek is dat, iets wat
zo met gevoel, met betrokkenheid, met liefde en intimiteit te
maken heeft, 
komt uitgerekend uit het land waar individualisme en materialisme in hoogste
aanzien staan. Je voelt meteen de verdenking dat er een commercieel luchtje
aan zit. Ja, natuurlijk proberen ná de kaartendrukkers, de post, de uitgevers
van zoete boekjes,
inmiddels óók parfumerieën, bloemenhandels, delica-
tessenzaken er aan te verdienen.
Economie drijft in niet geringe mate op 
onze gevoelsimpulsen. 
Maar we kunnen met de aanleiding van het bestáán van zo'n dag, die toch 
óók op onze
eigen manier invullen. Dat kan met een eenvoudig gebaar. 
En al gaat het niet altijd anoniem - ook al is dat wel volgens de oorsprong de
bedoeling - een gebaar van sympathie dat afkomstig is van iemand die zijn 
of haar identiteit vermoeden laat, zo'n gebaar kan toch iets moois zijn! 
Zaterdag zag ik in de ah-winkel een enorme stapel bierkratten staan, en er
naast vele emmers met rozen. Wie een krat bier kocht mocht gratis een 
bos van 10 rode rozen meenemen. Kijk, zó moet het natuurlijk niet: pa pakt
een kratje bier mee voor zichzelf en geeft zijn vrouw het gratis bosje rozen. 
Alsjeblieft. Daar zit geen sprankje romantiek aan. 
Nu was er juist door `Argos´ gewaarschuwd dat veel rozen intensief met gif
worden bespoten - iemand die de geur van de roos opsnuift krijgt tegelijk 
een niet onaanzienlijke dosis kwalijke gassen naar binnen. Misschien was
daarom ook de animo niet zo groot. In elk geval mocht je enkele uren voor
sluitingstijd twéé bossen rozen meenemen bij elke krat gerstenat. 
TNT post bezorgt deze dagen een half miljoen wenskaarten. Dat is één 
kaart op elke 30 inwoners van ons land. Wie krijgen al die kaarten, vraag ik
mij af... De kans lijkt heel wat groter dan bij de postcodeloterij. 
Onwillekeurig bekijk ik de inhoud toch wat opmerkzamer bij het ledigen van
het postkastje... 
Een kaart... een oproepkaart voor de gemeenteraadsverkiezingen. 

© John Newswatcher - 14.02.2010 

In de VS komt nu geleidelijk nieuw inzicht                 

Want to show your love? Act on it when it’s least expected.              
Any day. Not when society tells you to do so.                     
Kristin Andrews                                             

Reageer     

 
Redactieblog    
11.02.2010 - Plaatsvervangende schaamte - Kent u dat gevoel,
lezer? Dat iemand iets doet dat zó gênant is dat u het een beetje op
uzelf voelt afstralen, terwijl u er part noch deel aan heeft lijkt het of 
de wangen beginnen te gloeien, of de tenen zich krommen. 
Zoals een slanke vriendin van me eens overkwam, tijdens een rit in
de bus samen met haar vijfjarige zoontje. Tegenover nam een dame
plaats met een kenmerk dat wijlen Toon Hermans zou hebben 
omschreven als "une riche nature". Het effect ervan werd nog eens 
onderstreept door 'n boothals met duizelingwekkende diepgang. 
De vriendin begon zich al wat ongemakkelijk te voelen toen ze haar
zoontje zag staren naar die blote bollingen. 
En opeens zei hij met zijn niet te missen heldere stemmetje: "Mamma,
die mevrouw heeft billetjes van voren". 
Van een heel andere orde is de plaatsvervangende schaamte die mij 
aangrijpt als ik onze premier gadesla, als hij weer eens op hoog 
bezoek gaat in een groot buitenland.
Samen op de foto, denk ik dan,
dat lijkt de sterkste drijfveer van deze man die mijn land naar buiten
representeert. 
Een staatsman te zijn moet je in je daden tonen, niet door mee-
zwemmen in het kielzog van een ander, die je daarvoor beloont 
met jou een groot staatsman te noemen.  
Maar oh wee, het kan nog erger. De 75 jarige Petrus Antonius 
Laurentius Kartner, die in zijn hele lange leven slechts één echt goed
liedje heeft geschreven, werd juist uitverkoren om eventjes  op een
blauwe maandag de Nederlandse inzending voor het Eurovisiesong-
festival te schrijven. Als resultaat zet hij ons straks allemaal te kijk
als dat volkje dat altijd hossend simpele liedjes zingend door de wereld
trekt, glas bier in de hand. Alsof Willem Alexander met de hockey- 
meisjes al niet genoeg is. "Europa, gaat u vooral even naar de wc als
Nederland aan de beurt is" raadt mijn collega-columnist Arnoud de Jong
de kijkers buiten onze grenzen aan, in de hoop daarmee de kijkdicht-
heid effectief te drukken. 
Eigenlijk is het vooral zielig voor die Sieneke. Die krijgt later van haar
kleinkinderen nog te horen: "Oma, is het echt waar dat u vroeger met
een debiel carnavalsliedje meedeed aan het Eurovisiesongfestival waar
u als allerlaatste mee eindigde?"
 
Nico Dijkshoorn is het helemaal niet met mij eens: 

"Ik vind dat er de laatste weken nogal lullig wordt gedaan
over Vader Abraham. Dat is onterecht. Het is nogal 
makkelijk om de eenvoud van zijn melodietjes en teksten
te bekritiseren, maar niemand lijkt in de gaten te hebben
dat Vader Abraham een groot tekstdichter is. 
Een man die schrijft in een Hollandse traditie. 
Versjes en liedjes op het ritme van een eeuwenoude
klompendans
." 


Is Nico echt serieus? of test hij ons en is bovenstaande
een meesterlijk verpakte ironie? Want zelfs het shalalalie 
shalalala liedje (let op: één la méér) van Gert en Hermien
Timmermans over de duiven op de Dam wint nog hiervan. 
Wel mijn beste Hernehim lezers, het lijkt me prima om 
te zeggen: Oordeel toch zelf. 

 

 

Shalalie mijn poëzie 
mijn laatste meesterwerk

 

 ‘Ik ben vergeten waar ik dit liedje heb gehoord, in de zomerzon
Ik geloof dat het toen daar met jou op het strand was in Lissabon
Of was het daar toen in Parijs
Achter een coupe vers mokkaijs?
Het kan ook zijn dat het was met zijn tweeën overzee in die luchtballon
Shalalie shalala, shalalie shalala
Het gaat niet uit m’n kop
Shalalie shalala, shalalie shalala
Ik sta d’r ’s morgens mee op
Ik ben verliefd op jou
Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer
Ik ben verliefd, ik ben verliefd
Ik ben verliefd, dat kun je zo zien
Het kan ook zijn dat ik hoog in de lucht in een vliegtuig naar Oslo zat
Of klonk het uit een café in zo’n straatje – ik was ooit in Trinidad
Of was het met een goed glas wijn
Op dat terrasje in Berlijn?
Misschien toen in de sneeuw op een arreslee in Leningrad?
Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat…
Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat…
Hoe kan ik dat nou vergeten?
Shalalie shalala, shalalie shalala
Het gaat niet uit m’n kop
Shalalie shalala, shalalie shalala
Ik sta d’r ’s morgens mee op
Ik ben verliefd op jou
Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer.
Shalalie shalala, shalalie shalala
Het gaat niet uit m’n kop
Shalalie shalala, shalalie shalala
Ik sta d’r ’s morgens mee op
Ik ben verliefd op jou
Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer.’

 

Reageer     

 
Redactieblog    
10.02.2010 - Passe par tout -  Er is een grote last van mij afgevallen. 
De kwellende gedachten aan de ondeugden die mijn nachtrust soms 
konden verstoren,
ze hebben me allemaal verlaten. Ontspannen kijk
ik in de lenzen. Dankzij de heerlijke rust
die op mij is neergedaald heeft
mijn mond haar strakheid verloren en plooien mijn lippen
zich weer in de
vertrouwde flauwe glimlach die zelfverzekerdheid moet uitstralen. 
Waarom toch zijn wij pas na wekenlang beraad en niet al veel eerder op
dat idee
gekomen. Geniaal is deze vondst: "met de kennis van nu" 
Een schitterende vervanging van het volkomen onaanvaardbaar verweer
"als we ... dan zouden we..." 
Eigenlijk klinkt het ook wel een beetje ferm, ja stoer bijna - wij hebben 
kennis vergaard wij zijn wijs! "Met de kénnis van nu" dat we dáár nou 
niet eerder op zijn gekomen! 
Als een aflaat herontdekt door een calvinist, wie had dat ooit gedacht. 
Met een kleine formule verschoond van zonden, hoe scharlaken ook. 
Zelfs Marjet Hamer smelt. 
Goddank dat zoiets in de politiek toch maar mogelijk is, want je moet er 
toch niet aan denken dat een verdachte voor de rechter zich zou kunnen
vrijpleiten van een wandaad door simpel te verklaren: "edelachtbare, u kunt
het mij niet aanrekenen, met de kennis van nu had ik het niet gedaan". 

   His master's voice?                

Reageer     

 
Redactieblog    
06.02.2010 - Aftanken - Moeder natuur is kwistig. Met van alles is zij zo kwistig
dat je haar bijna verkwistend zou
willen noemen. Dat kan zij zich veroorloven 
door de goedgeefsheid van een bron waaraan
schijnbaar geen eind komen kan:
de zon. Geen wonder dat de eerste mensen op aarde de
zon als hun grote god-
heid aanbaden, daarvan komt uiteindelijk alles. 
Alles wat groeit zoekt het zonlicht, warmtestraling wordt door de zee en door 
het aardoppervlak opgenomen, die het in de donkere uren weer afgeven. De zon
houdt de kringloop van
het water in stand, zodat alles wat leeft en groeit altijd 
volop fris en zuiver water beschikbaar heeft uit beken en rivieren. 
Planten en bomen produceren zoveel vruchten en zaden dat ze samen gemak-
kelijk in één
seizoen het hele aardoppervlak met hun eigen soort zouden kunnen
bedekken. De hele
fauna kan ervan eten en dan nog is het maar een fractie die
tot ontkiemen komt en toch de
soort in stand houdt. 
Ook in de mens is zij verkwistend, in haar gemiddeld 35 vruchtbare
jaren rijpen
er ruim 400 eicellen in de eierstokken van een vrouw, waarvan maar een klein
aantal tot een baby uitgroeit. Met de man is het nòg uitzonderlijker gesteld. Zijn
testikels
produceren non-stop ieder uur duizenden spermacellen. Hij vermorst 
ze bij de miljoenen,
terwijl er van die microscopisch kleine kikkervisjes maar 
ééntje nodig is om een eicel te
bevruchten. 
Nee de zon laat ons geen gebrek lijden, hij laat zo'n overvloedige massa van 
energie op ons
afstralen dat we er in zwelgen, terwijl nog onnoemelijk veel méér
in de ijlte van het heelal
verdwijnt. 
En wat doet de mens? Ach, hij stookt af en toe een boom op om een potje te
koken en zich wat te warmen in koude nachten en om de bedreiging van roof-
dieren op
afstand te houden. 
Hij hakt nog wat bomen om voor het bouwen van een hutje, holt er één uit tot 
´n eenvoudig vaartuig. Zo kon het vele millennia lang schier eindeloos doorgaan.
De aarde veranderde er nauwelijks door in aanzien. Open plekken werden snel 
weer bedekt dankzij het overal aanwezige zaad. Maar er was nog méér: 
In de aardkorst bleef vanaf het eerste leven uit overblijfsel daarvan - zó
overvloedig, dat maar een deel nodig was om de levenskringlopen in 
stand te houden - een voorraadkast van geconcentreerde koolstofwaterstof
achter. De ontdekking ervan leidde bij de mensen tot een soort dronken-
schap. Als bij de zuiplap de ontdekking van de drankkelder in het huis waar
hij een poosje moet oppassen. 
Eindeloze mogelijkheden. Nu kan hij locomotieven stoken, stoomboten laten
varen,
eindeloos autorijden, in elektriciteitscentrales stroom opwekken, 
vliegen naar elk ver land
zo vaak hij maar wil, het klimaat in elk gebouw naar
de hand zetten, skiën in de zomer,
tropisch baden in de winter, overal 
computers neerzetten, raketten naar elkaar en naar verre planeten afschieten.
De mens gaat zich op slag gedragen als het verwende jochie
dat opeens een
erfenis in de schoot is gevallen en van gekkigheid niet weet wat allemaal
te 
doen - en alles sneller op dan verwacht. Geen zorgen: aftanken maar! 
Te gek om los te lopen toch. Terwijl er een veelvoud aan de nodige energie 
om te bestaan
ongebruikt langs ons heen glijdt blijven we als verslaafd de 
rest van onze erfenis aftappen. 
De winning en verkoop ervan is in handen van een klein aantal heel machtige
ondernemingen, je zou verwachten dat zij allang de noodzaak zouden zien van
een radicale omschakeling, maar zij gedragen zich vooral liever als zwart-
handelaren in oorlogstijd. Schaarste blijft hen gegarandeerd in stijgend tempo
rijker maken en overvloed is verslavend. Een gedrag van:'après nous le déluge"
valt te vrezen. We zien het aan de grote financiële crisis waar de o-zo keurige
bankmeneren ook deden alsof hun piramiden eeuwig konden aangroeien - en
na
de ontluistering van gebleken tegendeel nog steeds blijven aftanken - 
blijvend immoreel. We deden beter de zon te blijven aanbidden. 

© John Newswatcher - 06.02.2010

  
Reageer       
John Zwart  - leert van een dapper vogeltje   
02.02.2010 - Hoopvol teken -  Vroeg viel de winter in, op 17 december 2009
om precies te zijn.
En voor ieder die nog maar pas komt kijken en nog maar
zelden sneeuw zag, was dat feest - en de andere mensen genoten mee. 
Van kinderen glijdend op sleetjes van een helling, van sneeuwpoppen van 
reuzenformaat en levensgrote iglo's. 
Ze konden niet weten dat de winter nu, zes weken later, nog steeds een spel
van komen,
gaan en weer terugkomen zou spelen. In "holland" zoals de rand-
stad en omgeving door de
noorderlingen wordt genoemd, gonsde het alweer: 
"elfstedentocht...elfstedentocht?" 
In Friesland niet, daar kijkt men nuchter naar de situatie voor de deur en ziet
een te dunne
ijslaag die telkens opnieuw door een deken van sneeuw wordt
bedekt, waaronder geen
toertochtijs kan aangroeien. Ze zeggen het steeds
maar weer: "voor een elfstedentocht
moet het eerst een week achter elkaar 
's nachts streng vriezen". 
Na zes weken weifelwinter wordt er in mijn dorp alleen maar op de ijsbaan
geschaatst, die
soms onder water staat, dan weer urenlang eerst van verse
sneeuw moet ontdaan. Er wordt
allang niet meer op getraind, ze geloven er 
niet meer in. 
De blijheid van een "ouderwetse
winter" begint langzaam te vergaan, de 
groep mopperaars krijgt de overhand. Ons ongenoegen over glibberen over
papperige stoepen, autoruiten krabben, dubbellange
ochtend en avondfiles
is natuurlijk een luxeprobleem, heeft niets met overleven van doen. 

Hoe anders is dat voor de standvogels en wintergasten die het maar nemen
zoals het komt. Ze zien steeds minder open water, ze zien voedsel telkens 
weer verborgen onder sneeuw. Het is een letterlijke slijtageslag, iedere nacht
weer gewichtverlies. Ze moeten spaarzaam omgaan met hun energie, daarom
lijkt het alsof ze hun schuwheid hebben afgelegd 
Wegvliegen doen ze alleen als je ze al te na komt. IJsvogeltjes en reiger-
soorten die jaren
in aantal groeiden zullen na deze winter gedecimeerd zijn. 
De close-up foto's van vogels in de sneeuw die volop op internet verschijnen 
roepen mijn ergernis op: 'is die foto van jou
de overlevingskans van je model
waard?' 
De park- en tuinvogels zijn beter af. Ze worden door veel mensen bijgevoerd,
óók door mij.
Twee koolmezen zitten al op de uitkijk als ik naar buiten kom 
met nieuw strooivoer. Bij de recente telling blijkt de mezenbevolking terug te
vallen, maar deze twee zullen de lente halen. 
Ze zijn gevrijwaard voor winterdepressies die ons mensen kan plagen. De 
minste stralen
van de winterzon worden volop genoten. Woensdag 27 januari,
de dag vóór 'gedichtendag' was de ochtendhemel blauw. Eén van mijn mezen -
de stoerste, met een brede stropdas -
liet in plaats van zijn gebruikelijke 
kwetter voor 't eerst zijn korte tweetonige roep horen. 
Er kwamen nog een paar barre sneeuwdagen maar op zondagmorgen de 31e
januari was de
hemel weer éventjes helderblauw en de koolmees begroette 
mij met zijn volle lentezang.
Hij gelooft erin, in de lente en de kracht van 
zijn lokroep. 
                                                      
John Zwart - 1 februari 2010. 

De koolmees 

Hoor, hoor, de koolmees zingt zijn lied 
Hij zal op zoek zijn naar een wijfje 
Zijn kleine hart spat uit zijn lijfje 
En pompt: Twiet-tiet, twiet-tiet, twiet-tiet 

Ik heb de nestkast schoongemaakt 
Voor hem, maar ook voor zijn beminde 
Helaas, hij kan geen vrouwtje vinden 
Dat van hem in vervoering raakt 

Hoor, hoor, de koolmees zingt zijn lied 
Van steeds herhaalde complimenten 
Hij wil zo graag, want het is lente 
Hij wil wel, maar het lukt hem niet 

Maar hij heeft hoop en hij houdt moed 
Die vruchteloze hartenbreker 
En één ding, één ding weet ik zeker: 
Nog nooit klonk eenzaamheid zo zoet. 

Ivo de Wijs - Uit Vroege Vogels' Jubileumverzen - 2003 

 

parus major 

 
Reageer       
Redactieblog 
31.01.2010 - Niet ongeneeslijk - Gelukkig, we zijn eruit. Misschien valt het
allemaal nog mee. Er is hoop, wellicht is er nog iets aan te doen! 
Het zetelt allemaal in het brein, wat natuurlijk al voor de hand lag, maar nu
weten we het zeker want het is door de geleerden diepgaand bestudeerd.
Zoals al in de discussie over jeugdige comazuipers aan de orde kwam 
ontwikkelen zich onze hersenen gedurende een lange periode van ons leven
ver nadat 't lichaam zelf er al heel volwassen uitziet. 
In die schijnbaar volwassen toestand kan dus nog veel misgaan, zoals we 
al wisten door de treurige gevolgen van herhaalde alcoholvergiftiging bij 
jonge mensen. Maar er zijn veel meer afwijkingen ontdekt die zijn toe te 
schrijven aan een gebrek in de ontwikkeling binnen de hersenen. 
Het achterste deel van het brein is het eerst uitontwikkeld, daarin zetelen
allerlei driften. 
Zo kunnen aan verslaving gerelateerde afwijkingen als boulimia, een vorm
van onbeheerste vreetzucht, ontstaan door achterstand in ontwikkeling van
de voorste hersenkwab, die ons juist bij de psychische groei beter tot 
afweging en daarmee tot beheersing in staat stelt. 
Het aantal hersencellen in de voorste kwab neemt in de volwassenheid niet
toe, maar dat is wel het geval met de onderlinge verbindingen, dat blijft 
maar dóórgaan. Er schuilt dus wel degelijk waarde in de uitdrukking "ouder
en wijzer".
Onderzoek aan proefpersonen die aan boulimia lijden toonde aan dat in 
een groot aantal gevallen sprake was van achterstand binnen de voorste
hersenkwab. Dit geeft een geheel nieuw zicht op onze grote topmannen 
en vooral die in het bankwezen. Die "exorbitante zelfverrijkers" kunnen 
het niet helpen! Wat we in Wim Kok's beste jaren als "graaicultuur" leerden
benoemen is gewoon een ziekte! 
Vanuit hun driftencentrum moeten ze steeds hogere bonussen krijgen. 
We kunnen hen dat evenmin kwalijk nemen als een alcoholist zijn drank-
zucht. Ze moeten eerst afkicken: leren dat er belangrijker waarden zijn dan
het opscheppen van een steeds hogere berg geld. Ze moeten in therapie 
om hun voorste kwab te ontwikkelen. Afgekickt weer aan het werk en 
als elke ex-junk. alert blijven voor terugval. 
         Zijn er genoeg verbindingen of zit ergens een steekje los? 
Reageer       
Redactieblog 
26.01.2010 - Hé buurvrouw, koppie thee? - Jarenlang lazen ze ons 
alleen maar de les, éénrichtingverkeer op zijn majesteits, maar nu
hebben
ze toch een paar echo's uit de wereld opgevangen, de reclamejongens die
altijd  dachten dat ze ijskasten aan eskimo's konden verkopen. 
Ze deden onderzoek, al noemden
zij dat natuurlijk research, en ontdekten
toen dat de meerderheid van de Nederlanders vindt
dat de samenleving er
beduidend minder vriendelijk op is geworden.
En daarom moedigen ze 
ons nu aan aardig te doen tegen buren en voor vreemden op straat. 
Toch weer een boodschap die niet aan mij is besteed. Al lang, ver voor 
het Sire-tijdperk,
was het altijd mijn gewoonte welwillend tegenover mijn
omgeving te zijn. Ik prijs buurman
als hij zijn auto staat te poetsen, bedank
de postbode voor de blauwe enveloppen en groet
de filiaalchef aan de 
ingang van de supermarkt. 
Dat laatste heb ik lang volgehouden, misschien wel honderd keer zonder
weerwoord. Tot ik
opmerkte dat hij alle klanten met winkelwagentjes gedag
zei maar zelden mensen met een mandje, zoals ik. Ik heb vaste tijden dat
ik boodschappen doe, meestal laat, als de grootste
drukte voorbij is. 
Het meisje van de bakkerijafdeling houdt een zonnatura volkorenbrood 
voor mij achter en zet op tijd een pak biologische melk apart als het nodig
lijkt: "Dankjewel. als ik jou toch niet had..."  
De andere late klanten zijn meestal dezelfde. Tegen zes uur verschijnt altijd
een dame van een al wat veredeld jaargang. Ook met een mandje tikt zij 
doelbewust - op haar manier nog koket - hooggehakt tussen de schappen
door. Hier een greep, daar een greep, haar wat te lange neus in de lucht. 
"Goede avond", zeg ik. Ze laat haar neus een stukje zakken. 
"Ken ik u soms?" klinkt het misprijzend. 
"Nee, gelukkig niet!", dat kan ik toch niet nalaten. Voortaan zijn we lucht
voor elkaar. Toch heb ik nog geluk: Een bekende zat in de subway van
NewYork. De man tegenover hem las een boek en hij herkende de titel.
"That's a nice book" zei hij. "Fuck off and get off the train!" kwam er van
de andere bank, terwijl de trein afremde voor de volgende halte. 
Zijn medepassagier rees dreigend omhoog. "Get off or I'll rip your head off!"
Ja zo kent ieder individu zijn eigen grenzen. 
Sire ziet de wereld wel erg simpel, maar het blijft uitkijken met die actie. 
 

Reageer     

 
John Zwart  - op de bres voor de vogels 

Meest voorkomende vogels in uw tuin 

       

koolmees                       merel

       

vink                             roodborst

       

huismus                         spreeuw

23.01.2010 - Dit weekend is het weer de vogeltelling - die eens per 
jaar door Vogelbescherming wordt georganiseerd. Op die manier krijgt 
men van jaar tot jaar enig zicht op het verloop, in wel en wee, van de 
medebewoners in onze tuinen plantsoenen en parken. 
Graag doe ik een beroep er vooral aan deel te nemen - een half uurtje 
van uw vrije tijd op de zaterdag of zondag te offeren in het belang van 
onze lentezangers. Dat is geen corvee, integendeel: het is een leuke
tijdsbesteding een poosje de vogels dicht bij huis te observeren en per
soort te "turven". 
Komen er maar weinig vogels in uw tuin? Daar is heel gemakkelijk
verandering in te brengen.... 

De weken met veel sneeuwval en soms ook flinke nachtvorst hebben
de vogels
veel vetreserve in hun lichaam gekost. Het mag dan nu bijna
overal sneeuwvrij zijn, in dagen met weinig daglicht lukt het hen niet 
zo makkelijk weer op gewicht
te komen. Het is dus goed om te blijven
bijvoeren - en zo lokken we ze tot dicht bij onze uitkijkpost. 
Maar wees net als de vogels steeds alert op kattengevaar. Strooi zaden
liefst op een
verhoogde voederplank nabij een vluchtboom, vetbolletjes
en ongebrande
pinda's zijn gemakkelijk, die hangen we gewoon in de 
boom. 
Van de vier vinken, die in december regelmatige bezoekers waren in 
mijn tuin, zijn er twee weggebleven na
de oudejaarsnacht toen ze plots
allemaal op de vlucht gingen. Maar deze dagen kreeg ik onverwacht 
bezoek van een ekster en een paartje turkse tortels. 
Echt altijd weer verrassend - bent u
al enthousiast geworden, haal dan
HIER meteen maar een telformulier op. 

Geen vogelvoer in huis? Na 24 januari mag u ook best voeren hoor! 

Toevoeging 25.01.2010: Het tellen is nu gedaan 
klik HIER voor het resultaat van dit jaar.

 
Reageer       
Gastbijdrage 
21.01.2010 - Eens per jaar een grote ramp - en soms nog wel eens
vaker. Dan wordt het Verenigd Nationaal Geweten wakker geschud. 
En we stillen het met geld, voor even. Veel geld dat nodig is tegenover
zoveel bloed en tranen.  
Onderzoek wees uit dat burger en consument zijn of haar gedrag niet
laat beïnvloeden door wat een bekende Nederlander opdraagt. Toch horen
zij erbij, als eerste zelfs. Het zijn stuk voor stuk bewogen mensen die
zich geroepen voelen, maar waarom moeten wij dat aldoor van hen weten? 
Ach laten we ons liever leiden door wat een eenvoudig dichter neerzet, 
die het onvoorstelbare tot de invoelbare proportie terugbrengt. 

Haïti, mijn geliefde 

Het huis is ingestort. 
Mijn meisje ben ik kwijt. 
Mensen huilen, schreeuwen, bidden. 
Ik bid ook: 
O God laat dit niet waar zijn. 
O God zet de tijd terug. 

We liggen aan het strand. 
We kijken naar de zee. 
Weemoedig kus je mij. 
Je ogen, de mooiste die er zijn. 
Je lichaam, om te strelen. 
Je lach. 
We drinken wijn en proosten 
op ons samenzijn 
voor altijd. 
We lopen hand in hand. 

© Rense Sinkgraven 

 

Port-au-Prince 
Anonieme redder haalt een overlevende peuter uit het puin.

© Foto: Copyright Associated Press 

 

 

 

 

 
Reageer       
Gastbijdrage 

19.01.2010 - Tussen alle luidruchtige narigheid
iets van verstilling uit het leven op overzichtelijke schaal.
Iets van alledag dat toch persoonlijk diep beroert, hoe een zoon

liefdevol schrijft over de dood van zijn bejaarde moeder:

"Ik ben er even niet. Ik moet voor mijn moeder zorgen.
Voor het laatst, want zondagavond is ze uiteindelijk toch overleden.
Het lichtje is kalm en zachtjes uitgegaan. Haar geest was al eerder
vertrokken, is mijn vaste overtuiging.
Haar leven leek op 't laatst niet meer dan een prachtig zandkasteel
dat aan de vloedlijn staat en geleidelijk maar gestaag wegspoelt in
de oneindigheid van de zee.
Bij elk verdriet dat telkens opwelt denk ik maar: ze is er nog, ze zit
nog in mijn DNA. Ik weet nog niet of dat een troost zal blijken op de
lange duur".

© Arnoud de Jong

 
Reageer       
Redactieblog 
16.01.2010 - Soms wordt de tekst je zomaar aangereikt,
je luistert en kijkt naar wat genoemd wordt "het nieuws"
en je hoeft er alleen nog maar een titel boven te zetten. 

Over Tunnelvisie  

Hier volgen 
De Hoofdpunten van het nieuws 
pingelepingeleping 
Kroonprins Willem Alexander heeft 
vanmiddag op de ijsbaan de Uithof 
een val gemaakt, zijn schouder uit 
de kom, hij heeft hem eigenhandig 
teruggeplaatst 
pingelepingeleping 
Yolanthe en haar nieuwe minnaar 
de voetbalprof Wesley Sneijder 
zijn alweer uit elkaar 
pingelepingeleping 
Achttien Nederlanders op Haïti zijn 
na de zware aardbeving nog vermist 
pingelepingeleping 
De schatting van slachtoffers op Haïti 
loopt uiteen van 250.000 tot nog meer 
BOINGGG 
En dan nu Erwin Kroll voor het weer 

JohnN - 16 januari 2010 

Nu al onze Sportman van 't jaar 2010

Onze nationale playmate van het jaar

O ja, de rampzaligste aardbeving sinds 'n eeuw

 
Reageer       
Redactieblog 
12.01.2010 - Wat lag er begraven in het bos van Beetsterzwaag? - Hoe
lang kun je volhouden dat het gras blauw is terwijl iedereen toch ziet dat het 
groen is.
Zeven jaar lang viel er niets te onderzoeken, want alle feiten waren
immers bekend, een mantra van onze minister president, steeds maar 
eindeloos herhaald. 
Het maakt veel verschil of dat wat bekend is wordt uitgesproken of niet. 
Generaties lang zuchten soms hele families onder een bekende
schande 
die zorgvuldig wordt verzwegen. Nu is eindelijk bekend wat al bekend was.
"Politiek Den Haag is geschrokken", gonzen radio, tv en internet in koor. 
Ik vraag me
bij zulke reacties meteen af: zijn ze nou echt geschrokken of
doen ze alsof ze heel erg geschrokken zijn, omdat dit politiek gewenst is. 

Gisteren maakten veel columnisten gebruik van dit inkoppertje: hoe onze
m-p de natie vermaande gemeenschapszin te tonen door de stoep voor het
huis sneeuwvrij te houden, terwijl de stoep voor zijn eigen woning de dagen
erna onopgeruimd bleef. Dat vond ik te
gemakkelijk. Toch ben ik van 
mening dat de premier de persoonlijkheid mist om een goede
eersteburger
van ons allemaal te zijn. 

Hij gaat ervan uit dat 'alles wat Jan Peter doet is goed gedaan'. En als
hij eens een steek laat vallen was het eigenlijk tóch nog goed. 
Hij vertoont daarmee een gelijkenis met de majesteit, die steeds ernstig
vermanend ook zoveel eigenwijsheid over ons uitstrooit. 

Misschien zijn eigenlijk de Hoop Scheffer, Verhagen en Kamp de kwaaie 
genia, maar dat kan de m-p natuurlijk niet zeggen, daarmee diskwalificeert
hij zichzelf, met terugwerkende kracht, tot een stuk onbenul. Een onzeker
beginneling, een soort ledenpop die niettemin zichzelf de beste man vond 
om voortaan premier te zijn. 
Het karakterfoutje dat ongetwijfeld uit een bijbelgordel-jeugd stamt, raakt
er nooit meer uit. Selectief winkelen in argumenten om het engagement 
in Irak door te zetten is het aller-kwalijkste dat ik uit het Davids rapport 
heb opgepikt. Precies dat waarmee Bush tevergeefs trachtte weg te komen.
En wat doet Jan Peter binnen enkele uren na Rapport Davids? Juist: hij 
begint met selectief winkelen! Onverbeterlijk! 
Nooit doen ze iets fout, politici, de christendemocraten voorop met stip. 
Daarom houd ik zo van falende sceptici.  

  Wormen en maden? 
Reageer     

Redactieblog 

10.01.2010 - Alarmfase extreem - Journalistiek is een verantwoordelijk vak.
Je moet je goed informeren voordat je gaat
roepen. Want één kik en er holt
direct een hele meute achter je aan. En wat de meute
roept dat is per 
definitie onaantastbaar wáár, omdat het immers een meute is. Ook als
er
halve waarheden worden verteld. 
Ga er maar áán staan als je werkt bij zo'n dienst waar al die persmuskieten
meteen op
de stoep staan, als er een ongeluk gebeurt of zodra er alleen 
maar iets bijzonders op til lijkt te zijn. ANWB, NS Reizigers, KNMI, 
Rijkswaterstaat, de één na de ander loopt
een bloedneus op. 
Ik denk dat de oorzaak ligt bij de hijgerigheid van de "wie is het eerst" drift
bij de
media, maar óók omdat de gemiddelde burger steeds meer denkt dat
overheid en semioverheid er altijd voor moeten zorgen dat hem of haar geen
enkel onheil treft.
Gebeurt dit toch dan trillen de borreltafels van de 
verontwaardiging en reaguurt men het hele internet vol met krachttermen en
scheldwoorden, want er moet toch tenminste
iets of iemand schuld hebben.

Steekt een stevige lokale bui op boven het IJsselmeer en verdrinken een 
stel onervaren zeilers dan had het KNMI op zijn minst een weeralarm moeten
afgeven. Geven ze dan
een waarschuwing voor een zware storm roepen hele
horden benadeeld te zijn omdat ze hun uitstapje hebben afgelast, terwijl het
best meeviel met die storm. Je kunt het dus eigenlijk nooit goed doen. 
Waarschuwt de ANWB voor een verkeersinfarct en raadt de mensen aan 
een dag later op reis te gaan, blijft het bijzonder rustig op de weg, omdat de
mensen immers hun vertrek uitstelden. 

 

 Hadden ze niet gewaarschuwd had iedereen in de file vastgezeten en
kregen ze ook de zwarte piet. 
We stappen de straat op en glijden uit in de sneeuw, breken been, arm of 
pols. Rampspoed: die sneeuw had geruimd moeten zijn. O, gebeurde het 
op de stoep? Pech, dan was uw buurman nalatig, want de stoepen moeten
de burgers voor eigen rekening
nemen. Wat is dat nu voor onzin! roepen 
appartement en flatblokbewoners, daar hoort de overheid voor te zorgen! 
Niet genoeg materiaal en onvoldoende zout, schande! 
Zout is op gemiddeld jaarverbruik ingekocht, ja de winters zijn nu bijna 
altijd zacht. Niets mee te maken, ze moeten gewoon zorgen dat er altijd 
genoeg zout is, klaar! 

Is zelfredzaamheid een ouderwets begrip? Ik vind dat de ´gemiddelde 
burger´ steeds meer op een verwend kind begint te lijken. Weg met al die
rare alarmen. Een beetje meer eigen verantwoordelijkheid ontwikkelen kan
geen kwaad. Schat zelf je risico´s in en aanvaard dat er altijd tegenslagen
zullen blijven, want leven is risico lopen. Voor wie dat onverdraaglijk is 
hebben we psychiaters. 
En die mensen die roepen dat in andere landen alles gewoon op rolletjes 
loopt: geloof ze maar niet, want ze kletsen maar wat. In Duitsland stonden
al meerdere keren vele honderden automobilisten ingesneeuwd een nacht 
lang op de autobahn. Ook daar vielen er een heleboel treinen uit en werden
luchthavens gesloten. In de midlands in Engeland lag werkelijk álles plat. 
Alleen maken ze er daar niet zoveel poeha over - 

het is nu eenmaal winter. 
                                    

 
Reageer     

John Zwart  - persoonlijke visie uit milieu engagement

 
07.01.2010 Diplomatie of actie - Er is veel discussie over hoe je effectief
inhumane, schandelijke en schadelijke toestanden
kunt veranderen. Aan de
rechterkant van het politieke veld bestaat een grote voorliefde voor het 
aloude werken in achterkamertjes, stille diplomatie. De progressieven 
geloven meer in 't actief zijn in het openbaar, aandacht genereren van onder
af en dan opwaarts. De onderlinge schermutselingen tussen deze hoofdrich-
tingen vinden meest oorzaak in die verschillende voorkeur
van aanpak. 
Ruim een halve eeuw geleden begonnen we aandacht te krijgen voor de 
invloed van al het doen en laten van 4 miljard mensen op onze aardbol. We
hebben strijd gevoerd tegen de
uitstoot van kolenverbranding, die de gele 
"smog" in de industriesteden veroorzaakte en de regen zuur maakte - tegen
het massaal gebruiken van DDT dat zich opstapelde in alle levende organis-
men met ziekmakende gevolgen - tegen gassen als CFK's, in de apparatuur
voor koeling en als drijfgas in spuitbussen toegepast, die de ozonlaag
aantasten. Uiteindelijk heeft alle "lawaai" dat daar rond werd gemaakt
resultaat geboekt. Het is voor mij zeer de vraag of een benadering op de 
conservatieve methode - keurig diplomatiek, onder 't
genot van een goed 
glas wijn - tot hetzelfde resultaat had geleid binnen dezelfde tijd, zonder de
actievoerders. Nu zitten we met 't naderen van uitputting van energie- en 
grondstoffenbronnen en almaar
toenemen van de CO2 in de atmosfeer.
Vijftien (!) internationale conferenties, gedurende vijf decennia gehouden, 
leverden slechts intentieverklaringen en zeer kleine succesjes op. 
Een maand geleden, in Kopenhagen, was het niet anders. 
Al langer dan twee decennia (sinds1986) viel internationaal, op grond van
de constatering dat meerdere walvissoorten op uitsterven stonden, het 
besluit dat deze dieren niet meer
bejaagd mogen worden. Hun status is 
als waren het zwemmende neushoorns. Een paar landen lappen de inter-
nationale overeenkomst aan hun laars. Zoals Japan, dat zichzelf jaarlijks
op eigen gezag een vangstquotum toe-eigent in de Antarctische wateren.
Langs diplomatieke weg lukt het maar niet om de Japanners op andere 
gedachten te brengen. 
"Sea Shepherd" laat het niet langer aan de politici over. Als de "vrije zee"
zo misbruikt
wordt is er ook plaats voor concreet actievoeren. Door de 
vaart van jagers te belemmeren wordt de vangst vertraagd, het afschieten 
van een walvis kost aanzienlijk meer tijd. Zo wordt de verhouding van 
opbrengst ten opzichte van de
kosten ongunstig. De "Sea Shepherd"
mensen willen de walvisjagers economisch benadelen om
hen zó te 
ontmoedigen. 
Dat er zolang tevergeefs diplomatiek druk op Japan is uitgeoefend,
lijkt
zelfs contraproductief te werken - want als je 24 jaar ongemoeid je gang 
mocht gaan
voel je je onaantastbaar... 
De walvisjagers hebben "Sea Shepherd" de oorlog verklaard, de
film 
(vanaf de brug van de Japanner gemaakt!) laat daarover geen twijfel. 
Doelbewuster
aanslag is er nauwelijks vertoond. 

Sea Shepherd video You tube LINK  CBS Filmpje You tube LINK 

   
  Dwergvinvis 

 

 

 

Er is sinds de jaren zestig nog niets veranderd. Werd Rachel Carson, die 
streed tegen de DDT, "hysterisch" verklaard en deed men pogingen haar in
een inrichting te laten opsluiten - nu hoor ik conservatief Nederland roepen
dat "Sea Shepherd" zich op een
onacceptabele manier gedraagt. 
Men moet het naleven van het walvismoratorium aan de
diplomatie overlaten..
niet mensenlevens op zee in gevaar brengen! 
"Welke mensenlevens, op welk schip en door wie?" vraag ik dan. 
Actievoerders in Kopenhagen ontrollen heel vredelievend op de laatste
conferentiedag op ludieke wijze een spandoek waarop ze de wereldleiders
aansporen nu eindelijk stevige besluiten te nemen. Zij worden in de boeien
geslagen, in een gevangeniscel gesmeten, ondergaan drie weken voorarrest.
Beseffen de "diplomaten" niet dat de actievoerders ook hun bondgenoten
kunnen zijn? 
Als onze grootouders alles aan de diplomaten hadden overgelaten hadden
we nu nog een zeventig-urige werkweek gehad, net als in China. 
 
Reageer     
 
04.01.2010 Voedselbankjes - Al jarenlang staan jonge vuurwerkfanaten en
de mensen die bezorgd zijn, wegens de ongevallen en algemeen het gevaar 
voor gezondheid en milieu, onverzoenbaar tegenover elkaar rond de jaar-
wisseling. Die discussie ga ik dan ook allang niet meer aan. 
Wel wil ik even aandacht vragen voor een aspect waar vrijwel niemand bij
stilstaat: Onze park- en tuinvogels, die zich in de winter graag dicht bij de 
mensen ophouden zodra sneeuwval hun voedsel moeilijk bereikbaar maakt.
Zij werden tussen kerst en nieuwjaar in paniek op de vlucht gejaagd toen 
het "oorlogsgeweld" uitbrak. Op 1 januari verschenen alleen nog mijn vaste 
merel en een kauwtje op mijn voedertafel. Winterkoninkje, roodborstjes, 
vinken, mezen, die keerden ook de volgende dag niet terug terwijl er toch
's nachts opnieuw vijf cm sneeuw viel. 
Vandaag gelukkig weer bezoek van twee schichtige vinken en één koolmees.
Wij hebben onze auto's allang weer uitgegraven, maar wat moet je met niet
meer dan een snaveltje? Daklozen mogen niet meer buiten slapen, maar de
vogels slapen iedere nacht buiten, dat kost flink wat calorieën. 
Als we plezier hadden aan het vuurwerk, laten we dan ook wat terugdoen 
voor de hongerige vogels en vogelvoer strooien op een tegen katten veilige,
sneeuwvrij gemaakte, plek. Over een week of zes zullen ze voor ons zingen!   
 

Wij hebben onze auto's uitgegraven 
maar wat moet je met alleen maar een snaveltje?

 
Reageer     
Redactieblog   
01.01.2010 Herkauwers - We zijn al eeuwenlang een land met koeien geweest,
de laatste decennia werden we daarnaast ook nog een land van dozenschuivers.
Maar we bleven wel de hele wereld bedienen met zuivel, hammen, vlees, kippen
en eieren - wordt wel een beetje moeilijk bij gebrek aan staanplaats. 
Maar het herkauwen zit onszelf in het bloed. Tien dagen lang moesten we een
enorme zelfkastijding ondergaan door honderden keren opnieuw vliegtuigen in
torens te laten knallen, reuzengolven te laten rollen, of een gestoorde popartiest
herbegraven. En dan zijn we tussendoor ook nog gezegend met een koningin 
die haar zendtijd gebruikt om ons te vertellen wat wij allemaal totaal verkeerd
doen. 
Voordat ons laatste restje empathie om zeep is gebracht roepen we nu:
Geen ouds van het decennium meer - Goddank het is nieuw jaar! 
Tijd voor eindelijk eens wat positieve berichten, hoopvol op 'n betere toekomst gericht! Laat Hilversum maar, Hernehim staat er hier voor open. 

Een goed Nieuwjaar !

 
Reageer     
 Blogs blijven niet gedurende het hele jaar staan  -  er moet ook aandacht zijn voor werk van inzenders. 
 Het aantal items wordt dan te groot voor een jaargang op één pagina. Afhankelijk van plaatsingen zal het oudste werk onderaan de rol  afvallen. 
inzendingen voor deze pagina (geen bijlagen) 
© Copyright Hernehim Cultuur 2001-2009 

Hernehim      

een cultuurpagina 

HOME 

 


De culturele pagina's worden onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart