Hernehim 
          
blogarchief 2010 - januari t/m juni
Hernehim 
                   Boeiend om te bezoeken. 
                   Vrij en onafhankelijk. 
                   © HC 2001-2011
 Hernehim Cultuur 

Op deze pagina laat de redacteur 
en webmaster zijn eigen gedachten
over allerlei onderwerpen vrije loop. 

Maar dit is ook een pagina
die openstaat voor kort proza
van inzenders 

met een vergelijkbaar karakter, zoals columns en andere kortere "cursiefjes". 
Langere verhalen kunnen een plekje 
vinden op pagina Proza. 

HOME 
Nieuws  
Blog en proza 
Themapoëzie 
Vrije poëzie   
Vertaalproject 
Proza  
Activiteiten 
Over schrijvers 
Contact     

Nieuwsarchief 
Blogarchief 2010 dec-juli 
Blogarchief 2010 juni-jan
 Verslagen en recensies 
archief 2010 
archief 2009 
archief 2008 
      
29.06.2010 - Incognito -  
In de supermarkt sta ik even met mezelf te overleggen: wat zal ik voor groenten
kopen? Het gaat warm worden. bladgroente blijft dan niet lang fris.. 
Naast mij schuift een jonge moeder aan met haar wagentje, ze heeft een klein 
meisje bij zich met twee vlasblonde vlechtjes. De vierjarige trekt een miniatuur
winkelwagentje achter zich aan
(wie heeft zoiets bedacht?), ze mokt ergens over.
Haar hele gezichtje staat op onweer,
haar blauwe ogen incluis. 
De hele winkel is "versierd" met oranjemeuk, zou ze haar zin hebben gezet op
een oranjebal of een Robben-harlekijn? 
De moeder schudt "nee" en haar kind zet het op een krijsen. 
Kleine meisjeskeeltjes die kunnen wat aan: het snerpt me niet alleen in de oren,
mijn hele centrale zenuwstelsel wordt erdoor geteisterd. 
Ik pak een grote tomaat uit het schap, terwijl ik het kind aankijk.
Ondanks alle energie die ze in haar geluid stopt heeft ze me wel in de gaten. 
"Kijk", roep ik met een indrukwekkende wijze-oude-mannenstem. terwijl ik de 
tomaat voor haar omhoog houd, "zie je deze grote tomaat?" Het krijsen wordt 
10 dB zachter. 
"Wat is-ie rood hé? Dat is toch wel mooi voor zo'n tomaat, vind je niet?" 
Ze antwoordt niet want ze is nog druk bezig met haar zelfmedelijden. 
"Maar weet je, als jij zo hard gilt, wordt jouw hoofd ook net als die tomaat. 
Helemaal rood en dat is géén mooi gezicht". Ze valt stil. 
De moeder kijkt licht verbaasd. 
"Zie je wel, nu je weer rustig bent heb je weer gewoon je eigen hoofd terug.
Gelukkig maar, anders had ik je niet herkend", zeg ik blij. 
De moeder pakt haar kind bij de hand om verder de winkel in te gaan. 
"Sinterklaas" hoor ik het meisje nog zachtjes zeggen. 

© John Zwart  - 28 juni 2010 

        Er zijn wel ergere gelijkenissen voor snordragers   myself_close_22_okt.jpg (11361 bytes)                   

   
     
26.06.2010 - Van voetbal en verjaren -  
Wereldkampioenschap voetbal. Enigszins gespannen glijdt mijn blik over de
speeldata in onze krant. Omdat een mislukt verjaardagsfeest van twee jaar 
geleden mij nog heugt. 
Begin juli is mijn vriendin Hester jarig. Bijna elk jaar betekent dat: barbecue. 
Ook twee jaar geleden tijdens de Europacupwedstrijden. Pijnlijk herinner ik 't me...

Mijn man fronst even bij de uitnodiging: “Volgens mij speelt Nederland dan.” 
“Nou en,” antwoord ik provocerend. “Ze spelen wel vaker dan Hester verjaart!” 
Voorlopig heeft hij er niet van terug. 
Wij zijn de eerste bezoekers in een feestelijk versierde tuin. Tom, de man van
Hester is al druk in de weer met een waanzinnig grote elektrische barbecue, zo
kolossaal dat je zou denken dat de hele straat is uitgenodigd. 
Lawaaierig meldt zich een groepje verjaarsvisite. Ik was er al bang voor: in het
oranje. Allen levende reclame voor Blokkerattributen van vlaggetjes tot toeters.
Hesters mooie lampionnen en tuinkaarsen vallen in het niet. 
Ze glimlacht zuinig. Loyaliteit met het oranjeteam is tot daar aan toe. Maar haar
lach verdwijnt als de volgende vriendengroep haar een grote oranje opblaaskroon
op het hoofd zet. 
“Zet je de TV straks buiten?” vraagt een van de gulle gevers. “Het begint namelijk
al over een half uur.” Hester trekt zich met Tom even terug in de keuken. 
Tom richt zich na een paar minuten tot het gezelschap: “Als iedereen die de 
wedstrijd niet wil missen, straks met een bordje vlees naar binnen gaat...” 

Nog geen kwartier later ligt de tuin er mistroostig bij. 
Op 't gras zwaait nog een verdwaald oranje vlaggetje. 
Een paar solidaire vrouwen, waaronder ik, zitten beduusd tussen de salades en
jagen de vliegen van het vlees. Tom loopt driftig heen en weer tussen kamer en
tuin met het zweet op zijn voorhoofd. “Wil je wel even nog wat satésaus erbij 
maken Hes?” Uit de kamer klinkt gejoel en getoeter. Wij horen zo al welke ploeg
wint. Hester veert op. “Kom op meiden, laten wij het er dan maar van nemen,"
Ze plaatst een bord met een vette hamburger op de schoot van een vriendin. 
“Sorry meid” , protesteert deze: “ik ben net aan het Sonjabakkeren, dus als je 
nog komkommer of augurken hebt...”  “Geef maar aan mij,” zeg ik beslist, 
bereid om mezelf misselijk te eten als ik Hesters verjaardag emee kan redden.
Het feestvarken kijkt net zo zuur als de augurk die ze uit de pot pakt. 
“Kom op,” zei ik, “volgend jaar ben je weer jarig, dan krijg je een herkansing.” 
“Ja,” antwoordt ze bits, “maar dan hebben die rotvoetballers natuurlijk ook 
een herkansing van wat voor kampioenschap dan ook ”   Ik denk na. 
“Dan doe je toch gewoon een 'ladies night'!” Meer creativiteit heb ik even niet. 

Ligt het aan mij dat ik vaak zo moe word van feestjes? 
Maar helemaal opgelucht sla ik nu de krant weer dicht. 
Gelukkig: voetbal en verjaren bijten elkaar dit jaar niet!  

© Anneke Wasscher -  juni 2010  

                  chique wk hoed        
   
     
23.06.2010 - Politiek, zucht... -  
Eigenlijk zit ik permanent met een enorm dilemma. Ik zou een onverbeterlijke
eeuwig zwevende kiezer moeten zijn. 
Ik ben namelijk opgegroeid in een tijd waarin nog veel absoluut gezag kwam van
vorsten, despoten en dictators, die ik leerde te wantrouwen. 
Je moest dus zeker niet op conservatieve partijen stemmen, voor je het weet zie
je een of ander onooglijk mannetje boven je staan die wel even vertelt wat je moet
denken en doen, daarbij gesteund door een handenwrijvende bovenklasse. 
Maar wereldhervormers, van wie "alles anders" moet, dienen ook met wantrouwen
te worden bekeken. "Progressief" gaf het "alles moet anders" een betekenis als
"beter en eerlijker". Maar wat zich progressief noemt verslijt al snel. Het mag 
gunstig
lijken als de vertegenwoordigers van een onderklasse hoog zijn opgeleid,
maar als van zo'n opheffer des volks de wieg in Aerdenhout of in Wassenaar 
stond, of zijn
carrière begon met afstuderen op Nijenrode, kan het best een 
salonsocialist blijken voor wie de kiezer feitelijk alleen nog telt als stemvee, 
zodra hij of zij een begeerde post bereikt. 
Door welke motieven worden ze gedreven, die mensen die zich een leven lang
onderdompelen in de politiek? Van christendemocraten hoor je vaak dat ze zich
"altijd al aangetrokken hebben gevoeld tot bestuurlijke taken". Dan weet ik wel
van het vlees in de kuip en van welke kant de wind. Netwerkers, die goed weten
dat laten werken veel interessanter is dan zelf werken. 
De democratie, "one man one vote", het leek zo mooi, maar het is verre van
ideaal. Je mag kinderen maken zonder tevoren je geschiktheid als ouder te 
bewijzen, en iedereen mag stemmen bij verkiezingen, tenzij je stapelkrankzinnig
werd verklaard. 

Machtsbeluste politici werven hun aanhang met "one-liners", gericht op het eigen-
belang van een doelgroep. Socialisten of liberalisten gelijk. De één verklaart alle
verworven rechten onaantastbaar, de ander doet alsof men ieders persoonlijke
welvaart garandeert door het begrip solidariteit uit het woordenboek te schrappen.
Weer een ander doet alsof het hoogste levensgeluk binnen bereik komt zodra 
we weer als louter Batavieren onder elkaar zijn. 
Allemaal misleiding want geen zal kunnen waarmaken waarmee men kiezers lokt.
Wij Nederlanders zijn een uiteenlopend volkje, met uiteenlopend eigenbelang en
geen enkele partij wint ooit zoveel stemmen dat de feitelijke macht haar in 
handen valt. 
We zijn weer beland in het ritueel van "informeren" en strakjes "formeren". Wil het
resultaat hebben zullen er one-liners moeten ingeleverd, maar eerst moeten we 
nog een vuiltje wegwerken. We moeten doen of Wilders mag meedoen zolang 
hijzelf nog doet alsof hij wil meedoen. Onzin natuurlijk, want een partij die slechts
een "beweging" is, of een "vereniging" zonder leden, met slechts één dictatoriale
besluitvormer aan het hoofd, kan nooit regeringspartij van een democratisch 
kabinet worden. Schuiven we dan zómaar de stem van meer dan een miljoen 
kiezers terzijde? Ja, zolang er nog geen toelatingsexamen bestaat waarmee die
kiezers kunnen aantonen dat ze tot een verantwoorde keuze in staat waren. 
Maar misschien speelt men liever het schimmenspel rond de PVV in Den Haag
om het moment van het inleveren nog even uit te stellen. 
Het landsbelang moet nog even wachten. 

John Newswatcher - 23 juni 2010 

               

   
        
19.06.2010 - Ik word een ouwe lul - Ik had een bel-afspraak. 
Een bel-afspraak is volgens mij een betrekkelijk nieuwe uitvinding in het 
medische circuit. De dokter gaat je bellen op een afgesproken tijd. 
Een tijd die hem of haar het beste uitkomt. Bijvoorbeeld tussen 14:20 en
17:00 u. Het enige dat jijzelf hoeft te doen is wachten tot om 16:58 de telefoon
gaat. De longarts aan de lijn. 
Hij had mij driekwart jaar geleden geholpen met rookstoppen. Via de rookstoppoli. 
"Nog altijd rookvrij?" 
"Nog altijd rookvrij dokter". 
"Nog even over dat bloedonderzoekje laatst, meneer de Jong. Was u toen nuchter?"
"Ik ben altijd nuchter dokter". 
"Ja, want in dat geval is uw cholesterol dus véél te hoog! Om precies te zijn 8.45." 
Ze grijpen daar elke kans aan om zich met mijn gezondheid te bemoeien. Ik voelde
het meervoudig verzadigde bloed uit mijn gelaat wegtrekken.  Want ik ben toch niet
zo nuchter ingesteld dat ik daar niet van schrik. Bij zo'n mededeling voel ik bij wijze
van spreken acuut mijn kransslagaderen dichtslibben. 
"Het lijkt me daarom het beste dat ik u meteen doorverwijs naar de lipidenpoli..."
opperde de longarts. 
De lipidenpoli. Lipiden zijn vetten, dat wist ik toevallig. 

 

In mijn ziekenhuis  hebben ze voor alles een poli, dus ook voor lipiden. 
Binnenkort gaan ze zelfs abortussen doen. Ze helpen je van alles af, 
van sigaret tot ongeboren vrucht. Rijksviroloog Ab Osterhaus had het woord
'Mexicaanse' nog niet eens laten vallen of ditzelfde ziekenhuis had al een 
"grieppoli" uit de grond gestampt. Het leek bijna op handel met voorkennis. 
De lipidenpoli dus. 
"Waarschijnlijk geven ze u daar dan wel een cholesterol verlagend pilletje,"
vervolgde de longarts. 
"Daar heb ik heel vervelende dingen over gehoord, dokter," stribbelde ik 
tegen. "Bij Tros Radar hadden mensen daar de vreselijkste bijwerkingen 
van..." Maar dat liep zo'n vaart niet, vond hij. Er waren honderdduizenden 
mensen die het pilletje zonder problemen gebruikten. 
Ik kwam er niet onderuit. 
Dit ziekenhuis is tenslotte een private onderneming. Ze grijpen daar elke 
kans aan om zich met mijn gezondheid te bemoeien. Voortvarend maakte
de longarts voor mij direct een afspraak bij de lipidenpoli. 
Binnen is binnen, nietwaar? 
Ik bleef zitten met een ernstig ouwelulgevoel. 
Daar is geen pilletje tegen en geen poli voor. 

© Arnoud de Jong  

 
   
     
16.06.2010 - De boze dino -  
Kleine biermerken voeren een guerillaoorlog met het grote Heineken, dat is 
duidelijk sinds de multinational steeds meer dominante merken aan zijn 
zegekar heeft gebonden en zich een bijpassend Microsoftgedrag begint 
aan te meten. Gelukkig is de receptuur om een smakelijk biertje te brouwen
niet zo ondoorgrondelijk als de bron van computer operation systems. 
Zolang smaken verschillen zullen er altijd klanten te vinden zijn voor een glas
Grolsch ondanks het massaal slurpen uit groene blikjes. 
Maar de business is een harde wereld, zodra je onder een minimum markt-
aandeel zakt is het met je gedaan. Tegen het grote reclamegeweld van de 
reuzen kun je niet op, dus moet je het zoeken in stuntwerk. 
De 'walk-in fridge' van Bavaria, waarin Heinekenfans worden opgesloten was
zo'n voorbeeld hoe aandacht wordt getrokken waarbij de randen van tolerantie
zo dicht mogelijk worden genaderd. 
Barbara Castelein (28) - wat een heerlijk toepasselijke naam bij dit product! - 
en Marijn Ophorst (30), beide commercieel opgeleid op Hogeschool Inholland,
voelen zich als een vis in het water in deze marketingvijver en vissen graag 
mee. Barbara en haar vriendin runnen PINC sale (Prijzig is niet Cool) en 
weten wel wat schnabbelaartjes op te snorren als er ergens stuntwerk aan de
orde is. 
Peer Swinkels van Bavaria wist Barbara Castelein van PINC sale te vinden en
plannetjes werden gesmeed voor een 'happening' in het WK-voetbalstadion in
Johannesburg om daar het overheersende Budweiser eens 'n plaagstootje te
geven. Oja, zij wist wel twee-drie dozijn appetijtelijke meisjes op te trommelen
in Zuid Afrika! Ze werden het eens over de kosten en de nodige kleding, 
jurkjes, truitjes, werd verstrekt. 
Helemaal voorbereid voor weer een leuke klus, altijd dikke pret met zo'n 
vrolijke 'flashmob'  Overal lachende gezichten en altijd prijs, of het nu verras-
sende koorzang in een stationshal is of een 'wave' in een sportstadion. 
Ytube filmpje Oranje babes 
Maar de dino's zijn verstoord, Barbara en haar 'sidekick' Mirthe hebben hun
opponent onderschat: die heeft geen gevoel voor humor en speelsheid. Terwijl
het stadion juicht en lacht ontbrandt een harde strijd zonder oorlogsverklaring. 
FIFA kent geen vrolijke mensen, het is geld dat telt, véél geld. 
En er wordt scherp op gelet dat het allemaal de gewenste kant op vloeit. Voor
de exclusiviteit van Budweiser moet grof worden betaald, en Budweiser kan dus
ook grof absolute exclusiviteit afdwingen. 
Ziedaar de kater van het WK voetbal in al zijn lelijkheid. 
De meisjes trekken hun rood-witte Denemarken-truitjes uit en de oranje mini-
jurkjes komen tevoorschijn. Geen Bavarialogo, gewoon oranje, maar het is als
de rode lap voor de stier voor de FIFA bobo's. 
Groot alarm voor de ordediensten: "tegen de regels, optreden!" 
De meisjes - 30 Zuidafrikaantjes en de Nederlandse Barbara en Mirthe - worden
in de lurven gegrepen door hardhandige potige stadionwachten. 
"Laat ze die jurkjes uittrekken!" briest een FIFA official. 
"Dan krijgen we nog meer opwinding met dertig halfnaakte meisjes in het stadion"
Blazend laat de dikzak zich in zijn fauteuil terugzakken - de meisjes worden
afgevoerd naar het FIFA kantoor in de stadioncatacomben. De Zuid-Afrikaanse
politie en justitie danst naar het pijpen van FIFA, ze worden onverbiddelijk in 
staat van beschuldiging gesteld. 
Het is nu wel heel duidelijk: WK Voetbal is geen spel, het is big business voor
machtige en rijke mannen, net als de Tour de France of de Olympische Spelen. 
En Barbara Castelein heeft geleerd dat je als klein meisje niet met hele grote
jongens moet spelen. Vervelend dat Maxime Verhagen zich er nu nog mee moet
bemoeien en die heeft al zoveel aan zijn hoofd. Ik wacht in spanning op een 
wijze en moedige rechter in Johannesburg. 
Dat zou nog eens vrolijk nieuws zijn! 
John Newswatcher - 15 juni 2010

       Barbara en Mirthe op borgtocht vrij         

   
    
13.06.2010 - De weduwnaar - Vaak kom je tijdens een lange treinreis niet aan
lezen toe. Meestal door medereizigers die graag willen praten. 
Een dikke, wat oudere man gaat steunend tegenover mij zitten. Breeduit bezet hij
met zijn overgewicht twee zitplaatsen. Een grote plastic tas is goed voor de derde.
“Ook op reis?” vraagt hij me. 
Nee zeggen klinkt wat bot, dus ik zeg welwillend: “Ja, ik ga naar Amsterdam.” 
“Dat is toevallig, ik ook,” antwoordt hij opgewekt. 
Zucht, dit gaat een lange zit worden. Net nu ik een mooi boek bij me heb. 
“Sinds ik weduwnaar ben en een seniorenkaart heb, reis ik elke maand. Een keer
per twee maanden helemaal gratis. Soms heeft Kruidvat ook kortingskaarten. 
Wist U dat? Dan ben je voor twaalf euro vijftig heen en weer naar Maastricht op 
een dag.” 
Ik moet er niet aan denken vanuit Groningen. Minimaal zeven uur onderweg. 
Toch moet ik hem gelijk geven: het is goedkoop. 
“Maar weet U, ik doe dit nu al twee jaar en langzamerhand heb ik een beetje tabak
van alle bezienswaardigheden in de steden. Kerken lijken op elkaar, grachten zijn
ook hetzelfde, de Hema is overal en van musea houd ik niet. 
Tja en alleen is ook maar alleen.. 
Ik heb wel twee getrouwde zoons in het Westen van het land, maar ja, die zien me
aankomen. Veel te druk. En hun vrouwen moeten ook al zo nodig carrière maken.”
Even onderbreekt hij zijn monoloog en monstert mij ongegeneerd. 
“U heeft zeker ook een baan?” 
“Nee,” antwoord ik kort. 
Zijn ranzige adem komt dichterbij. “Wat doet U dan?” 
Ik ga fier rechtop zitten:
“Regelmatig dicht ik enkele uren per dag of ik schrijf verhalen.” 
Het blijft even stil terwijl ik nietsziend in mijn boek staar. 
“Brengt dat wat op?” - hij hervat het gesprek. 
“Nee, tenzij je heel goed bent, anders kost het alleen maar geld.” 
“Dan zou ik er maar gauw mee stoppen.” 
Zijn plastic tas heeft hij intussen op zijn schoot gezet. Genoeg proviand om zijn
vetzucht in stand te houden. 
“Kijk,” legt hij uit als ik hem zie uitpakken: “je kunt wel goedkoop reizen, maar als
je steeds ergens in een snackbar moet eten, ben je nog duur uit.“ 
Hij biedt mij een kleffe krentenbol aan: "als u wilt?" 
“Nee, dank U.” 
“Wat gaat u eigenlijk doen in Amsterdam?” 
Hij is een echte volhouder. Mijn blikken glijden langs de troosteloze flats waar 
de trein voorbijdendert. Opeens krijg ik een ingeving: 
“Ik heb een afspraak met mijn minnaar.”  Triomfantelijk kijk ik hem aan. 
Hij verslikt zich in een stuk krentenbol en wordt rood. 
Mijn antwoord heeft het gewenste effect. De rest van de reis zwijgt hij. 
Ik hoor hem alleen nog maar smakken. 
Bijna kan ik zijn gedachten lezen... “En dát op haar leeftijd!” 
Hij moet vast niets meer van schrijfsters hebben. 

© Anneke Wasscher -  juni 2010.

    Lekker lezen in de trein - NS/CPNB 
   
 
10.06.2010 - Donkere wolken - Gisteren was ik in Amsterdam. 
Het Holland Festival wordt gevierd in het Muziekgebouw
aan het IJ en het BIM-
huis, aan het PTA ligt het gigantisch grote, maar oerlelijke "celebrity" cruiseschip
"Constellation" afgemeerd. Passagiers en gasten van het Mövenpick hotel laten 
zich verwennen met de meest elitaire cultuuruitingen die de stad heeft te bieden. 
Een andere wereld dan die waarnaar ik tegen de avond - natgeregend op de 
wandeling naar het eind van de Javakade over die lange lange brug vanaf de 
keerlus van de tram - op weg ging naar "Het Eind van de Wereld". 
Een ander publiek, een ander soort cultuur. 
Het was er stomend vol en warm, een welkome plek om binnen te vallen vanuit 
de regen buiten, met de belofte van een voordelige en gezonde warme hap. 
Toen iedereen de maag vol had en het buiten weer even droog werd stroomde de
tot dan gezellig drukke ruimte leeg... 
Op weg naar huis en buis om de verkiezingsuitslagen te volgen? 
Ik vrees van wel. 

"Vol vertrouwen gaan we een nieuwe kabinetsperiode tegemoet", schreef ik 
enkele dagen geleden. Een slotzin, niet vrij van cynisme, gekozen in de aanloop
naar de verkiezingen. Natuurlijk leek het mij spannend te worden: 
zouden we nu eindelijk eens van dat omhoog schietende stemmetje van het eeuwig
gelijk worden verlost? En zouden we ons niet door die half dichtgeknepen diep
liggende bijziende ogen van 't liberalisme in de luren laten leggen voor nòg meer
onheilbrengende marktwerking? Zou onze ergernis over vervelende Marokkaanse
pubers op straat ons niet verleiden te gaan stemmen op een arrogante xenofoob
of een zelfoverschattende lege ton? 
's Morgens vroeg was ik al gaan stemmen, ik was verbijsterd over het formulier 
met het formaat badlaken dat me werd overhandigd: 19 politieke groeperingen 
meenden allemaal aan het stuur der natie te moeten rukken en dat óók nog met
hele horden gretige lijstkandidaten. 

Wel eens van de Partij voor Mens en Spirit gehoord? Maar liefst 40 PMSkandidaten
trappelend om in zo'n blauw fauteuiltje aan het Binnenhof te zitten, waarvan er niet
meer dan 150 zijn! De menselijke zelfoverschatting spreekt boekdelen van die
kandidatenlijsten. Het zou een tijdrovende klus gaan worden al die stemmen te 
gaan tellen - op zijn vroegst aan het einde van de nacht werd de uitslag verwacht.
Dus liever maakten wij muziek en vermaakten we elkaar plus een handjevol 
publiek met onze poëzie. 

Het liep tegen middernacht toen ik op weg naar huis ging, Het cruiseschip was 
vertrokken, de PietHeinkade lag weer leeg. Ik stapte op 't Buiksloterweg-pontje 
om de oversteek te maken naar Amsterdam Noord, een stadsdeel bekend om
het hoge aantal inwoners van buitenlandse afkomst, broeinest van kwaadwillige
jonge mannen van de tweede ex-Marokkaanse generatie. 
Op de late pont werd ik - oudere witte man met een attacheekoffertje - omringd 
door enkele tientallen allochtone jongens, een paar Surinaamse vrouwen en een
koppel witte aangeschoten cafégangers op thuisreis. 

Aan boord en op mijn weg naar het parkeerterrein heb ik me geen moment 
onveilig, laat staan bedreigd, gevoeld. 
Ik schakelde de autoradio in: "... de helft van de uitgebrachte stemmen geteld.
Cda zakt verder weg, vvd herstelt zich krachtig en enorme winst voor de partij
van Geert Wilders, tot nu toe 22 zetels voor hem..." 
Mijn land zoals ik het op de radio hoor lijkt 'een andere wereld'. 
Gelukkig had ik mijn avond er niet door laten verpesten. 

© John Newswatcher - 10 juni 2010 

 Het Buiksloterweg-pontje voor de nachtelijke oversteek naar Amsterdam Noord    

   
 
07.06.2010 - De wereld draait door, de wereld is doorgedraaid - 
Hebt u dat nou ook? Steeds meer het gevoel in almaar hoger tempo te worden
opgejaagd, wat onvermijdelijk tot een uitgevloerd einde moet leiden? De waan 
van de dag bestaat nog nauwelijks, het duurt niet lang meer of we krijgen voort-
aan de waan van het uur. 
De hype-generators staan roodgloeiend door hun hoge toerental. 
Is er zoveel veranderd? Ja, ik denk van wel. Een aantal jaren geleden was er 
nog wel eens het fenomeen 'komkommertijd'. Dan kreeg je opgeklopt of 
dikkeduim-nieuws geserveerd, en wist je de bn-ers op vakantie en de ministers
en kamerleden 'op reces'. Je kon rustig onderscheid maken tussen hoofdzaken
en bijzaken en liet ongehinderd de gevaarlijke lanspuntslang verder kronkelen
door de woonwijk. 
Nu bulkt permanent het 'nieuws' over de rand van buis en krant, toetert het uit
de radio. Het wordt moeilijk: "!!! BP gaat een omgekeerde trechter plaatsen over

onderzeese olie blowout, BP gaat een leiding aansluiten op de beschadigde
boorbuis in het olielek, BP gaat de beschadigde buis onderwater afzagen en 
een omgekeerde trechter plaatsen, BP gaat..., (misschien samen te vatten: 
BP rotzooit een beetje aan?). Moordenaar Bouterse roept zichzelf uit als de
toekomstig President van Suriname. Marokkaans vliegtuig maakt noodlanding
op Schiphol: Haarlem aan ramp ontsnapt. Israëlische commando's landen vanuit
helicopters op Turkse schepen in open zee, zaaien dood en verderf onder de
opvarenden. Sympathie van de zwevende kiezer gaat massaal richting PVV. 
'Joran vender Sloet' opnieuw verdacht van moord, nu op een meisje in Peru. 
Natuurbeschermer en superboer Veerman pleit voor nieuwe bio-industrie in 
industriële omgeving. Op de eerste zitting wordt Sander V seksueel misbruik 
en wurging met zijn broekriem van Milly Boele ten laste gelegd. Er is een nieuwe
viagra voor vrouwen. De hamstringblessure van Arjen Robben valt mee!!!"

We moeten wel al onze intelligentie in stelling brengen om nog te begrijpen 
wat hier de hoofdzaken zijn. Onze presentatoren op radio en tv weten het wel:
de laatste 2, die worden het vaakst herhaald. 

Overmorgen 9 juni gaan we met zijn allen de toekomst van ons land bepalen. 
In de vorige kabinetsperiode is bijna al ons geld verdwenen. Naar wie? Dat is
nog steeds niet erg duidelijk: "zakkenvullers" schijnt het toverwoord. 
Belangrijke overwegingen bij onze keuze van 3 jaar terug waren het kontje 
van Wouter Bos en de overlevingskunst van JanPeter Balkenende. 
De gladste van het politieke circus. 

We krijgen nu een herkansing. Alle omroepen spannen zich in met over-
vloedige informatie. En weer lijkt het of de hoofdzaken goed worden gezien. 
De presentatoren weten het feilloos. 
Wie komt het beste over, wie reageert het meest gevat? 
Jan Peter Balkenende doet aandoenlijk zijn best als paling die tegen de wind
in fietst. 
Onze snelgroeiende nieuwe omroep BieJenNen nodigt een pornoactrice uit
voor haar commentaar. Zij móet kiezen met wie zij seks zou willen hebben: 
"met André Rouvoet of met Job Cohen?". 
Ze aarzelt lang: "Job Cohen dan maar. Als het moet". 
Vol vertrouwen gaan we een nieuwe kabinetsperiode tegemoet. 

© John Newswatcher 7 juni 2010 

 

onverenigbare karakters                  

   
   
03.06.2010 - De man en zijn auto - Mijn buurman Rob heeft een dure hobby. 
Via zijn vrouw Els blijf ik op de hoogte. 
Een paar jaar geleden kwam hij na een avondje stappen met vriend Pim enthousiast
thuis. “Els, we hebben een subliem plan. Er staat een juweel van een oude Mercedes
te koop. Bijna puntgaaf. Een koopje. Als Pim en ik hem opknappen kunnen we grof
geld verdienen.” 
Natuurlijk krijgt hij zijn zin. Maar eerst kost het grof geld. Een plek in een garage,
lidmaatschap van de sleutelclub, en natuurlijk blijkt puntgaaf een betrekkelijk begrip.
Geen nood, want Marktplaats biedt uitkomst. 
Avond aan avond zoekt Rob naar goedkope onderdelen. 
“Wij moeten er eens een flink eind mee rijden,” zegt hij op een avond. 
“Pim en ik denken aan de Beaujolais Tour” 
Els moet even slikken, maar ze weet dat het eigenlijk al lang rond is. Alleen nog een
handtekening op het formulier en het inschrijfgeld overmaken. 
“En nog een paar aanpassingen lieverd,” hetgeen net zoveel betekent als elke avond
intensief loeren onder de motorkap. Hier en daar een moer en een bout aandraaien.
Maar ze krijgen hun startbewijs en ja hoor, de macho’s halen ook nog de finish. 
Els en ik zien de Mercedes als eerste over de streep komen. 
“Hoera, prijzengeld!” roept Els. 
Maar helaas. Strafpunten. Waarom, daar komen we niet echt achter. 
Want die avond vloeit de Beaujolais rijkelijk en eten we ons misselijk aan oesters. 
Toch kan Rob zijn geluk niet op. 
"Zo’n auto moet wel in beweging blijven,” legt hij uit. “Het is net een mens” 
“Ja en het kreng heeft wel minstens zoveel aandacht nodig,” antwoordt Els chagrijnig.
Gelukkig voor de broodnodige beweging van de auto zijn er meer rally’s waar ze aan
kunnen meedoen. 
“Realiseer je je eigenlijk wel dat dit allemaal goud geld kost?” vraagt Els hem af en
toe. Op zo’n moment grijnst hij en rekent haar voor wat het uiteindelijk op zal brengen:

“Wacht maar af.” 
Op een zondagmiddag staat de Mercedes op de oprit voor een poetsbeurt want de 
buren mogen de trotse bolide ook af en toe bewonderen. Els loopt er goedkeurend
omheen Hoopvol merkt ze op: 
“Hij ziet er goed uit. Gaan jullie hem nu verkopen? Er grof geld aan verdienen ???"
Rob poetst een niet bestaand vlekje op de motorkap weg. 
“Nou kijk Els, gisteren hebben Pim en ik een puntgave MG zien staan. Weet je wel
zo een met een open dak. Kunnen jij en ik samen ook helemaal de blits mee maken.
Knalrood. Er hoeft maar een paar duizend euro bij als we deze inruilen. Echt, het zou
een unieke investering zijn.” 
Ze heeft dit eerder gehoord, draait zich bruusk om en beent met grote passen het 
huis in!  
“Volgens mij ruik ik aangebrande aardappels.” zeg ik met mijn neus in de lucht. 
“ Els is in elk geval aangebrand” mompelt Rob mistroostig. 
Hij ziet zijn droom in rook opgaan. 

© Anneke Wasscher - 23 mei 2010 

   "een juweel van een oude Mercedes, bijna puntgaaf"         
   
          
Weer een gastblogger erbij! Naast Arnoud de Jong, Ziggzag en Anneke Wasscher
plaatsen we deze keer een column van Vera De Brauwer, die al een aantal jaren hier
gedichten publiceert en zelfs twee Gedicht van de Maandprijzen in de wacht sleepte. 
Zij is ook fervent lezer van romans en verhalenbundels dus er kan wel enige kennis
van zaken worden verondersteld wat haar beoordelingsvermogen betreft. 
Haar column gaat daarover en onvermoed bewees zij zichzelf, want hoe frappant: ze
prees begin mei een bundel aan bij haar lezers die prompt daarop werd bekroond
met de Libris Literatuurprijs - alsof ze er de hand in had! Geen wijsheid achteraf hoor
want de tekst stond inderdaad al op haar weblog toen de winnaar nog onbekend was.
We vernamen van Vera dat de Vlamingen ook steeds enthousiaster op Nederlandse
Gazellefietsen rondrijden, maar dat ze onlangs een pijnlijke val in de berm maakte. 
Als troost voor deze zingende dichteres (want dat doet ze sinds kort ook) hier een
vrolijk fietslied, zodat we maar eens zien dat er niet louter narigheid uit Brussel komt. 
(Biker Flashmob Brussels Railway Stn.)

30.05.2010 - Lezen - 
Ik ben aan het lezen. Dat is niet zo bijzonder. Ik vind het een prachtig boek. 
Dát is wel bijzonder, voor mij. Lezen zorgt jammer genoeg regelmatig voor een
teleurstelling. 
Ik lees steeds de achterflap en enkele lukraak gekozen paragrafen voor ik een
boek ontleen. Toch lijkt het er achteraf soms op dat die flaptekst een heel ander
boek beschreef of dat de paragrafen in een ander verhaal thuishoorden dan het-
geen ik zelf heb gelezen. 
Natuurlijk koop ik ook boeken, maar dan meestal diegene waarvan ik op voorhand
weet dat ik niet bedrogen uitkom. Ik heb dus veel boeken staan in mijn boeken-
kast die ik tevoren in de bibliotheek heb ontleend. Of die ik in de boekhandel heb
uitgelezen... Stiekem, verscholen tussen de Italiaanse kookboeken en de bloem-
schikcursussen, zoals ik deed met de bundel "Gedichten voor gelukkige mensen"
van Bart Moeyaert. 
Het winkelpersoneel kon niet klagen: ik heb de bundel na 't lezen netjes gekocht,
zoals normale mensen doen. 
Soms voel ik mij een parelvisser, wanneer ik uit de massa nepparels die verspreid
liggen op de bodem van de literatuurzee een echte bovenhaal. Een kanjer van een
parel, een glanzend wonder van woordkunst. Dan wordt het plezier van de ontdek-
king, de verrukking niet overschaduwd maar begeleid door een stille jaloezie. 
Dan wroeten gedachten als "ik wou dat ik dit geschreven had" of "waarom schrijf
ík -verdomme- niet zo goed?" in het genot van het lezen, als een mol in de groen-
tentuin. Dat heeft niets te maken met zucht naar winst. Misschien zelfs niet met
de drang naar prestige of bewondering door anderen. 
Het heeft eerder te maken met eigenwaarde, fierheid op mezelf. Vera, kijk toch
eens hoe origineel je het banale verwoordt, hoe subliem je ieders alledaagse pruik
presenteert. De vitrine van de ijdelheid. 
Ach, ik heb er vrede mee . Zolang ik boeken ontdek als "Marcel" van Erwin Mortier
of "Kleine dagen" van Bernard Dewulf, kan ik mij erbij neerleggen dat ik zelf geen
mooischrijver ben. Overigens, het lezen van zulke boeken vraagt nogal wat minder
tijd dan het schrijven ervan. Zo heb ik nog ruimschoots tijd over voor allerlei andere
zaken of... om te zoeken naar andere juweeltjes in boekvorm! 

© Vera De Brauwer  - 4 mei 2010

      

   
 
27.05.2010 - Het politieke correct -  Eerste Pinksterdag het eerste grote televisie-
debat voor de komende verkiezingen. Slechte timing. Liever was ik nog even in 
de tuin blijven zitten met een glaasje wijn, maar dan voel ik me morgen weer zo
schuldig dat ik nergens over kan meepraten. 
Vier grote mannen in een donker pak. Het lijkt wel een begrafenis. 
Alleen de interviewer onderscheidt zich door lichtgrijs. 
“Waarom zijn er geen vrouwen bij?” vraag ik mijn man, die op het puntje van zijn 
stoel de discussie volgt. 
“Vrouwen zijn niet in de running voor het premierschap.” zegt hij licht geïrriteerd.
“O, willen deze vier allemaal de baas worden? Tja, bij vrouwen ligt dat meestal 
wat anders.” 
Ik ben iets te laat binnen. “Aardige man, die Cohen,” merk ik op. 
“Dat zei Wilders ook al,” is het antwoord. 
“Hij had wel even zijn nekharen moeten laten wegscheren, want zijn achterkant is
vaak in beeld.” Nu is mijn man pas echt geïrriteerd: 
“Hou nou es even je kwek. Het gaat hier toevallig over de toekomst van het land. 
Ik wil graag even weten waar deze mensen voor staan.” 
Ik zwijg en probeer daarbij ook nog echt te luisteren. Maar steeds weer word ik
afgeleid door vermanende wijsvingers over en weer, strijdlustige mannen die 
elkaar voortdurend in de rede vallen. 
“Zie je nu wel, mannen kunnen echt niet luisteren", zeg ik triomfantelijk.
Wijselijk doet mijn man er het zwijgen toe. Tijdens de reclame mag ik weer wat
zeggen: “Volgens mij gaat het alleen maar over geld.”  
“Ja natuurlijk, waar dacht jij dan dat het over zou gaan!” 
“Komt Neelie Kroes nou eigenlijk nog terug bij de VVD?" 
“Misschien wel, misschien niet. Als je net goed naar Rutte had geluisterd had
je het geweten.”  
Ik denk het niet, want ik zie de man steeds om de hete brij heen draaien. 
Balkenende draait zijn hoofd vanuit zijn strategische middenpositie alle 
kanten uit. Met zijn blozende wangen zie je hem denken: “Met wie zal ik 
straks gaan spelen?” 
Wilders schildert ons een Nederland vol met moskeeën . 
”Die hoeven toch niet allemaal gebouwd te worden”, zeg ik praktisch. 
“ De Nederlandse kerken lopen toch leeg. Met een kleine verbouwing, een
leuk minaretje er op. Kostenbesparend lijkt mij.” 
“Hou nou op, je weet best dat het om de Islamisering gaat..” 

Ze zijn redelijk goed van de tongriem gesneden allemaal, al laat Cohen hier
en daar wel een steekje vallen. Maar als vrouw vind ik dat wel aantrekkelijk.
Tenminste één die ook nog een wat kwetsbare kant lijkt te hebben. 
IJdeltuit Wilders vind ik géén aardige man. Bovendien begint hij steeds weer
in herhaling te vallen. Beschuldigt Cohen telkens van 
“theedrinken en knuffelen”. 
Beetje dom hoor. Want de meeste vrouwen vinden dat nou juist wel leuk. 
Als we straks geen euro meer te besteden hebben, is het ook een redelijk
alternatief. Wordt het een stuk gezelliger in de toekomst. 
“Ik weet het al,” zeg ik tegen mijn man, “ik ga weer lekker in de tuin zitten.” 
Zoals altijd heeft hij wat meer tijd nodig voor politiek. 
Een nabeschouwing in dit geval. 

© Anneke Wasscher - 24 mei 2010 

   Politiek    

   
 
24.05.2010 - Bram en de angst voor de penopauze - 
Zoveel akelig nieuws waar we niet omheen kunnen de laatste tijd. Vliegtuigen 
die op zeer verwoestende wijze neerkomen, een geliefd dichter die sterft nadat
hij - wel veilig geland - uitstapt in Istanbul. Moedeloze vooruitzichten op verkie-
zingen onder steeds meer wegsmeltend geld. 
We moeten er ons best voor doen te zorgen dat het lachen ons niet geheel 
vergaat. Gelukkig komen de BN-watchers ons daarbij te hulp. Er is elke dag
wel iemand die de aandacht willens en wetens op zich vestigt, hun gedrag brengt
altijd iets teweeg van glimlach tot schater. 

Neem nu bijvoorbeeld Bram. 
Bram (bijna 50) is een zoekende man, we zien nu openbaar waarnáár. 
Eerst vertelde hij ons allemaal dat hij nog lang niet gaat stoppen, maar... dat 
hij zijn werk voor Moszkowicz Advocaten niet zijn hele leven kan blijven doen. 
De tijd was aangebroken om een capabel jurist te vinden aan wie hij zijn eigen
kennis en vaardigheden zou kunnen overdragen. Dan kun je natuurlijk een 
oproep op Intermediair doen of een headhunter inschakelen, maar voor Bram 
was dat niet sexy genoeg. Bij Avro TV werd een showprogramma opgetuigd waar
in een afvalrace jonge kandidaten een plek als de "Nieuwe Moskowicz" konden
veroveren. Het werd Nienke Hoogervorst (24), pas afgestudeerd aan de Utrechtse
Universiteit. Ze sleepte, vóór haar
mannelijke tegenkandidaat Jeroen Nijboer, 
een driejarig contract in de wacht bij Bram, de Avro deed er nog een Jaguar bij.
Dit al wat 'belegen" nieuws is plots weer actueel. Want Nienke bracht niet de
oplossing voor
Bram's probleem, het werd over en uit met Nienke. Maar Bram 
heeft iets met de glamourwereld van de TV. Zonder zo'n dik rookgordijn zoals 
bij "de Nieuwe Moszkowicz" viel het oog van de grijzende strafpleiter op NOS 
Nieuwslezeres Eva Jinek (31). Zij maakte een geweldige populariteitsslag door
een zogenaamd per ongeluk op het internet terechtgekomen filmpje, waarin ze
"knoopjes open-dicht-open" haar borsten schikt. (Let ook op Ivo de WIjs) 
Een publicitaire voltreffer voor Eva waar DWDD nog binnen 24 uur de uitzending
mee af"topt". Ook alweer "oud" nieuws, alleen op sites waar steeds opgewarmde 
hap gerecycled wordt is het nu nog een geliefd item. 
Bram, nog immer op zoek naar het nu of nooit voor zijn seksleven, zag in Eva 
een potentiële nieuwe kandidaat  Zeer willig stelde hij zich beschikbaar voor een
TV-gesprek met Eva voor haar nieuwe programma "Nieuwsuur" en de vonken 
vlogen over. "De seks spatte er vanaf" (een uitspraak van een van de getuigen 
bij de opnamen.) Het vervolg bleef een halfjaar geheim tot iemand ze deze 
dagen hand-in-hand spotte, wandelend in Parijs. Laat dat maar aan Privé over.

Collega-columnist Arnoud de Jong verwoordt de verontwaardiging van de 
"doorsnee kansloze Nederlandse man" 

" Nu kwam de aap uit de mouw:  ~Boer Moszkowicz zoekt vrouw~ 
De Nieuwe Moszkowicz - Ja ja, zo zijn wij als kijkers destijds toch flink in de 
luren gelegd. Nu is het dus Eva. Eva dacht wellicht dat een relatie met een 
bekende topadvocaat een goede ~carrière-move~ zou zijn. Misschien dat het 
haar op de langere termijn nog iets oplevert, maar het is de vraag of ze daarop
wel wil wachten. Zij blijft tenslotte ook niet eeuwig vers. 

Heel Nederland heeft er een oordeel over. Want sinds Eva voor het front der 
natie haar bloesje losknoopte is ze toch een beetje van ons allemaal. In het
bijzonder van de doorsnee kansloze Nederlandse man. Die was tot voor kort
gewend dagelijks even weg te dromen bij het NOS-journaal. En dan geeft het
natuurlijk geen pas dat Eva ineens wordt ingepikt door zo'n kleffe gladjanus 
als Bram Moszkowicz. Dat ze hém haar bloesje laat losknopen. 
Dat voelt toch een beetje als vreemdgaan. 
Het nationale kansloos mannelijk volksgevoel slaat acuut om in een jaloers
anti-Eva sentiment. De slet! 
Nee, natuurlijk valt zo'n relatie niet te combineren met de functie van een 
onafhankelijk en objectief journalist bij Nieuwsuur. 
En dan het idee dat ze nog seks met die man heeft ook! 
Gatverdamme. Weer een droom aan flarden. 
De doorsnee kansloze Nederlandse man richt mismoedig zijn passie weer op
Sacha de Boer. Die is tenminste neutraal, objectief en onbevooroordeeld. 
Een echte vakvrouw!" 

Nu kan ik Arnoud en de doorsnee kansloze Nederlandse man geruststellen:
wetenschappers hebben vastgesteld dat de hoge productie van dopamine, 
waarmee verliefdheid gepaard gaat, door het menselijk lichaam nooit langer 
dan twee jaar kan worden volgehouden. Daarna wordt het onverbiddelijk 
breken of in het zeldzame geval rustige échte liefde. 
De kans op het laatste lijkt mij voor een Bram van 53 tegenover een Eva 
van 33 zeer gering. 

© John Newswatcher - 24 mei 2010 

   23 februari 2009 - Bram (48) verlaat zijn vrouw om 'dolgelukkig'
                                 te worden met Nienke (28) (de Telegraaf)

      maar toen kwam 2 maart 2009 NOS Eva (30) - boobies !  

24 mei 2010 valt er niets meer los te knopen 
bij zulke chique Franse mode  

 

 

   
   
22.05.2010 - Rijmelarij - Café 'De Wolthoorn' zal ondanks andere bezoekers
voor lange tijd vaak leeg schijnen, Jean Pierre Rawie zal zich er nog heel lang 
verweesd voelen wanneer hij binnenkomt. Misschien vertoont hij zich er zelf in 
het vervolg ook niet zo vaak meer. Dat is het effect van het ontbreken van een 
heel vertrouwde figuur wanneer je beseft dat je die daar nooit meer zal aantreffen.
De dichter Driek van Wissen en de mens Driek van Wissen waren dezelfde, 
daar zat geen scheidslijn tussen. Een man met een milde en belangstellende 
blik op de wereld om zich heen en open voor de mensen in zijn gezelschap. 
Zo iemand die makkelijk vrienden maakt en dus ook veel vrienden heeft. 
Louter vrienden zou je denken, maar dat is niet zo. Uit de hoek waar vooral de
onbegrijpelijkheid als kenmerk van de ware poëtische kunst wordt geëerd klonk
giftig gemor toen hij in 2005 tot Dichter des Vaderlands werd verkozen. 
De afgunst van de elitairen die er vaak in doorklonk was nog altijd niet geheel
verstomd. Toch vind ik juist dat de populariteit die Driek van Wissen genoot 
bij een groot publiek hem bij uitstek een geschikte Dichter des Vaderlands 
maakte, veel beter in staat liefde voor de taal te wekken dan waar bijvoorbeeld
een Ilja L Pfeiffer toe in staat zou blijken bij de gemiddelde Nederlander met
zijn "zeg maar - ik had zoiets van - best wel" taalgebruik.
De leraar Nederlands van de Aletta Jacobs Scholengemeenschap van 
Hoogezand zag zichzelf in de DdV als de leraar Nederlands van Nederland.
Het werk van Driek van Wissen als "rijmelarij" af te doen is ronduit beledigend. 
Hij kreeg niet voor niets de Kees Stipprijs en verdient minstens zoveel eer als 
aan Doctorandus P wordt betoond. Niet voor niets werd hij gevraagd teksten 
te schrijven voor "Sesamstraat", "Spijkers met koppen" en "Tien voor Taal"!  
Schrijf in vrije vorm, desnoods in vormeloosheid zo je wilt, maar toon dan ook
respect voor de virtuositeit die de vaste vormen van de beoefenaar vereist. 
We houden toch ook niet allemaal van hetzelfde type vrouw of man? 
Misschien zitten er geen drie verborgen lagen onder de verzen van Van Wissen,
maar inhoud hebben ze wel, zowel zijn "Middelbaar Onderwijs" van heel lang
geleden tot één van zijn allerlaatste, "Joris". 

© John Zwart  - 22 mei 2010 


"Middelbaar Onderwijs 
(...)
ach, hij vergeet hoe hij verdorde
en hoe haar leven net begint 
in stilte wordt door hem bemind 
de schone vrouw, die zij zal worden (...)" 

"Joris 

Ik heb vanavond, met de poes op schoot
De onrust uit het beestje weggestreken
Waarbij de goedzak mij heeft aangekeken
Met ogen zo onpeilbaar diep en groot 

Dat het mij een moment heeft toegeleken
Als was hij eeuwenlang al deelgenoot
Van het geheim van leven en van dood
En nu dan op het punt stond om te spreken.

Een aandrang, waar hij niet voor is bezweken
(...)" 

 

   
         NOS U-tube Filmpje
      
19.05.2010 - Een vrouw van dertien - Paul van Vliet noemde ze vroeger nog
"meisjes", ik waag het er op om ze voorzichtig vrouwen te noemen. Ze zijn 
namelijk groter en wijzer dan een paar decennia geleden. 
In de meivakantie wordt mijn huis bezet door jong volk. Dit omdat ouders 
carrière maken en kinderen meer vrij hebben. Onder hen is een prachtig dertien-
jarig “vrouwtje” (ik vond een compromis). 
Ze logeert op de zolderkamer omdat ze graag af en toe “op zichzelf wil zijn”. 
Ik breng haar dus laat op de ochtend een ontbijtje op bed. Niet te veel, want 
slank is kennelijk ook haar schoonheidsideaal. Beschuit met krokodillenvlokken.
Dat dan weer wel. 
Ze leunt achterover in haar te grote pyjama. Ik weet dat die straks verruild wordt
voor een skinny jeans, waarvan ik me gisteren nog afvroeg hoeveel bewegings-
vrijheid je daarin hebt. Inmiddels weet ik dat alles "stretch" is, dus flexibel. 
“Mag niet in de wasdroger hoor!” 
Ik probeer een gesprek. “Wat wil je eigenlijk worden later?” 
Een belachelijke vraag natuurlijk voor dit tijdstip. Maar omdat het voor mij op dit
moment belangrijk is om te weten wat jonge vrouwen willen, heel relevant. 
Zij kijkt me dubbel glazig aan door grote brillenglazen. Ik weet dat ook die straks
worden weggewerkt, namelijk vervangen worden door contactlenzen. IJdelheid 
past bijna alle vrouwen. 
Ze zucht. “Ik wil na school eerst een grote wereldreis maken. Daarna ga ik
ontwikkelingswerk doen in Afrika.”  Duidelijk. 

 

Een deel van de krokodillenvlokken valt op het dekbed. Die zal ze in de ontwik-
kelingslanden straks moeten ontberen, denk ik bezorgd. 
Ze onderbreekt mijn overpeinzing. 
“Weet je dat ik een kleurenanalyse heb laten doen? Nu koop ik nooit meer 
kleren in de verkeerde kleuren. Ik mag alleen maar warme kleuren dragen omdat
ik een herfsttype ben, beige is helemaal mijn kleur” 
Ik kijk haar verbijsterd aan. Zo jong nog en dan al een herfsttype. Ze heeft de
analyse laten doen in een kledingwinkel. Ik verdenk de eigenaar ervan dat hij
is blijven zitten met de herfstcollectie. Maar in elk geval zal de safarilook haar
flatteren. Dat is voor haar toekomstig verblijf in Afrika mooi meegenomen. 
Deze dertienjarige is een doener, ze wil er op af. Ze houdt niet van “huizig” 
(in een paar dagen tijd heb ik weer nieuwe woorden geleerd). 
Wat ik vandaag op het programma heb staan? 
“Eh, als het regent een subtropisch zwembad met golfslag, als het droog is 
gaan we allemaal roeien.” 
“Ga jij ook van de glijbaan als we gaan zwemmen?” “Tuurlijk”, antwoord ik en
denk er achteraan “als het moet.” 
Een glimlach breekt door. Actie is een toverwoord. 
Op zondag is ze altijd de hele dag met vriendinnen te vinden op de manege.
“Waarom vind je paarden eigenlijk zo leuk?’’vraag ik op de valreep. 
“Omdat je bij hen helemaal je zelf kunt zijn en omdat ze goed kunnen luisteren.”
Ik heb mijn lesje voor vandaag weer geleerd. 

© Anneke Wasscher - mei 2010. 

 
   
 
14.05.2010 - Kwetsbaar - 's Morgens na het ontbijt hoorde ik de eerste nieuwsflits
over een vliegtuigcrash in Libië
tijdens de landing van een Libische A330 airbus op
het vliegveld van Tripoli. Moest toen direct denken aan de misser met de Turkse
Boeing 737 bij Schiphol, ruim een jaar terug. 
Ook dit vliegtuig met vrijwel leeggestookte tanks, vloog niet in brand. Maar nog vóór
het middaguur kwam in aanvulling op het eerste nieuws: waarschijnlijk heeft nie-
mand dit ongeluk overleefd. Niet in brand en toch geen overlevenden, dat was iets
totaal anders dan een ruige landing in een bietenveld. Alles liet ik voor wat het was
 - ik móest weten wat daar was gebeurd. 
MSN en CNN om beurten afschuimend kreeg ik al vrij snel beelden op mijn scherm.
Wat ik daar zag maakte dat ik die Turkse 737, onmiddellijk weer vergeten was. 
Dit was verschrikkelijk! Tweeëntwintig jaar terug gingen toen mijn gedachten: 
vlucht 103 van een PanAm 747, "Maid of the Seas" die in december 1988 boven
Lockerbie door een tijdbom opgeblazen werd en in een regen van wrakstukken van
9 km hoogte op dat dorpje neerstortte, vleugeldelen vol kerosine op enkele huizen
waar niets van overbleef, evenmin als van hun bewoners. De overige resten van het
vliegtuig lagen verder verspreid over de omgeving, méér dan tienduizend brokken. 

De A330 die op Tripoli Airport op luttele meters vóór de landingsbaan neerstortte is
niet meer als vliegtuig herkenbaar, een strooiveld van op het oog óók meer dan
tienduizend stukken en brokken, behoudens een klein deel van de staart. 
Het lijkt bijna een onmogelijke opgave om te reconstrueren wat woensdagochtend
precies is gebeurd, ook al zijn er zwarte dozen. 
Die waren er in 1988 ook. Destijds werden alle vindbare stukjes van de romp van 
de PanAm 747 in en rond Lockerbie verzameld in een intensieve dagenlange 
zoektocht. Daarmee werd als een gigantische legpuzzel de rompvorm gereconstru-
eerd. Er werd vastgesteld dat er een rond gat van een halve meter diameter in de
romp is geblazen vanuit het bagageruim. Ook kon vastgesteld dat de semtexbom
waarschijnlijk in een draagbare radiorecorder was gemonteerd voorzien van een 
tijdmechanisme. Men rapporteerde met grote zekerheid dat het bomtoestel in een
zwarte samsonite koffer aan boord was gebracht en tenslotte bracht men ook nog
aan het licht dat met zeer grote waarschijnlijkheid er ook nog babykleertjes in de
koffer zaten. De herkomst van de kleertjes was een winkel op Malta, waar ze op 
7 dec. werden gekocht door de Libiër al-Megrahi. 

Kamp Zeist in Nederland werd uiteindelijk de plek waar al-Megrahi werd veroordeeld
tot levenslange gevangenisstraf onder Schots recht. Duizenden pagina's rapporten 
en verslagen werden geproduceerd, maar geheel overtuigend is nooit vastgesteld wat
er vóór de start op Heathrow precies is gebeurd en wie er achter zaten. Het enige
keiharde feit is dat 270 mensen op een afschuwelijke manier stierven door een daad
van terreur. 
Maar of de veroordeelde Libiër de koffer als onbegeleide bagage liet meereizen en 
of dit op Heathrow gebeurde of dat de koffer al in Frankfurt in het begagedepot was
terechtgekomen is niet waterdicht bewezen. 
In 1988 waren de Verenigde Staten en Libië onverklaard met elkaar in oorlog. Op
de Middellandse Zee vond een regelmatig treffen plaats tussen de Libische marine
en de US Navy waarbij Libische schepen tot zinken werden gebracht. Het Libische
regiem al-Gadaffi heeft nooit formeel erkend opdracht tot de aanslag op vlucht 
PanAm 103 te hebben gegeven, maar het heeft in 2002 wel verantwoordelijkheid
getoond door een aanzienlijke som smartegeld voor de nabestaanden beschikbaar
te stellen. Een politiek gebaar tot rehabilitatie. Dat geld werd overigens door vele
ontvangers niet aanvaard, ze zagen het als 'bloedgeld'. 

Intussen heeft al-Gadaffi het imago als terroristennest van Libië afgeschud, het
regiem wil dat de wereld hen als beschaafde en fatsoenlijke natie ziet. 
De oprichting van Afriqiyah Airlines in 2001 was daar al een symbool van. Libië 
stelt zich zeer positief en vriendelijk op naar Nederland na deze vliegramp, zoals
past in de huidige politiek. Onze technische officials en regeringsvertegenwoordi-
gers verklaren alle vertrouwen te hebben dat het onderzoek naar de ramp van 
woensdag onder leiding van de Libiërs gedegen en zeer betrouwbaar zal gebeuren.
Onze pers krijgt alle bewegingsvrijheid en maakt er gretig misbruik van. 
Binnen minuten na de crash verklaarde Libië dat het geen aanslag was, maar ze
weten niet te vertellen wat het dan wél was. Libië mag dan wel een fatsoenlijk land
geworden zijn, dat geen aanslagen pleegt en het is ongewenst voor het Libië van
vandaag als er één van hun vliegtuigen met 70 Nederlanders aan boord in tien-
duizend stukjes uiteen spat... maar Taliban bijvoorbeeld heeft weer heel andere
doelstellingen. 

 

Het vliegen wordt almaar veiliger zo horen we dagelijks: het is vele malen veiliger
dan rondrijden in je auto. Dat is zeker wáár, de techniek wordt almaar beter.
Alleen de mens is steeds meer een onberekenbare factor bij alle onzichtbare
en tersluikse oorlogen die alleen maar onschuldige slachtoffers maken. 

© John Zwart  - 14 mei 2010 

 

 

 

      
   
    

09.05.2010 - "De vrouw, wat wil ze"  - 
“De” vrouw bestaat niet, dus “het” antwoord ook niet. 
Uitweiden over wat ik zelf wil, doe ik regelmatig. Dan ga ik vaak met veel
woorden om de kern heen. Met het risico niet begrepen te worden. Te rade
gaan bij de groep vriendinnen en vrouwelijke familieleden is zinloos, de 
diversiteit is te groot. 
Een zoektocht naar een antwoord in de literatuur levert ook niets op. Geen
enkele vrouw kan model staan, steeds verandert het profiel van 'de vrouw' : 
Afhankelijk van (leef)tijd, aard en omstandigheden. 
Zoals Simone de Beauvoir ooit schreef in de “Tweede Sekse”
“Je wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt.” *) 
Hoewel haar mening vele malen bekritiseerd is, of misschien wel werd 
ingehaald, kan ik me er nog steeds in vinden. 
We hebben in Nederland een paar emancipatiegolven achter de rug. 
Gelijke kansen en gelijke beloning voor man en vrouw: zijn doelstellingen
die grotendeels werden bereikt. Het vrouwenleven is maakbaar, als we de
blitse glossy’s mogen geloven. De dochters en kleindochters van nu weten
niet meer waar de “dolle Mina’s “ vroeger voor vochten. 
Dat hoeft ook niet. Als ze vandaag maar baas in eigen buik zijn. 
Gisteravond zag ik de film “De gelukkige huisvrouw” *). Niet met droge ogen,
omdat de film een aangrijpende geschiedenis vertelt. 

Ik kwam oog in oog te staan met existentiële thema’s als geboorte en dood.
Zag de overeenkomst met boeken en films uit andere tijden. Mijn gedachten
gingen bijvoorbeeld naar het verhaal “Van de koele meren des doods” *)
Essentieel in veel vrouwenlevens is het baren van kinderen. Soms brengt 
het een vrouw volledig uit balans, zoals we zien bij de hoofdpersoon in die 
recent gemaakte film. Maar zij durft in de spiegel te kijken en volgt het pad
terug in haar verleden. Dichterbij jezelf komen kost vaak pijn. De waarheid
gaat meestal niet zachtzinnig te werk. 
Het is ontroerend om mee te beleven hoe ze de tragische dood van haar 
vader een plaats durft te geven. Zijn zelfmoord in een ander licht leert zien,
waardoor de gebeurtenis ook een andere betekenis krijgt. Regelmatig gaat
ze tijdens dat proces moedig om met de weerstand die ze daarbij in haar
naaste omgeving ondervindt. Het blijkt alleszins de moeite waard. 
Deze vrouw ontdekt dat in haar kwetsbaarheid ook haar kracht schuilt. 
Zie ik toch nog een rode draad in vrouwenlevens? Iets wat van alle tijden is
en universeel? 
'Wat wil de vrouw?' tijdens de rit naar huis denk ik er opnieuw over na. 
Het personage in de film, door de actrice Carice van Houten zo treffend 
neergezet, geeft een antwoord. 
Ik kan niet om de kern heen: De vrouw wil zichzelf zijn. 

© Anneke Wasscher - 4 mei 2010 

*) "De tweede sekse" -  
Simone de Beauvoir (1908-1986) schreef in 1949 een essay getiteld 
'Le deuxième sexe' - als een pleidooi voor de economische onafhankelijkheid
van de vrouw, die in haar ogen sinds 1919 niet meer was verbeterd. 
Het boek zorgde voor veel rumoer hoewel zij zelf beweerde niet "ideologisch
creatief" te zijn en Jean Paul Sartre, met wie zij vele jaren een band had, 
als superieur beschouwde. Bij haar overlijden in 1986 schreef Ethel Portnoy
echter in Vrij Nederland dat "De tweede sekse" meer invloed op de wereld 
heeft gehad dan al Sartre's werken bij elkaar. In 1972 herriep de Beauvoir
uit eigen levenservaring echter verschillende van haar allerradicaalste stand-
punten. 

*) "De gelukkige huisvrouw"
Heleen van Royen debuteerde in 2000 met de roman "De gelukkige huisvrouw"
waarin een Aerdenhouts stel van de 'goudkust' hun kinderwens ziet uitmonden
in een nachtmerrie, door een afgrijselijke bevalling, bijna onvermijdelijk gevolgd
door een postnatale depressie van de vrouw Lea Meyer. Van Royen schreef na
dit debuut de ene bestseller na de andere en werd intussen een 'millionseller'.

Haar eerste boek is nu opnieuw een debuut geworden, maar van regisseur
Antoinette Beumer die met de verfilmde versie in de roos lijkt te hebben 
geschoten. De hoofdrolspeelster Carice van Houten krijgt alom veel lof voor
haar acteren zowel in de ziekenhuisscenes als in de isoleercel. 
In de NRC verscheen een genuanceerde recensie vanwege de opeenhoping
van heftigheid in het eerste gedeelte van de film. 

 

*) "Van de koele meren des doods"
Frederik van Eeden (Cornelis Paradijs) schreef in 1900 de roman "van de 
koele meren des doods" naar het recept van de klassieke dramavorm in de
19e eeuw, waar het tenslotte slecht afloopt met de hoofdfiguren. Maar hij 
geeft er in de loop van het verhaal een positiever draai aan: de hoofdpersoon
weet uiteindelijk haar door erfelijkheid, opvoeding en milieu bepaalde karakter-
eigenschappen te overwinnen dankzij de psychoanalyse. 
Ook dit boek werd verfilmd. 

   
   

05.05.2010 - Herdenkingscyclus - deel 5 - Recht van bestaan - 

In de zomer nadat de oorlog voorbij was zat ik achterop de fiets bij mijn
vader, op weg naar Amsterdam. Het was niet zo heel ver, maar ik was 
nog klein en in de oorlog kwam je als kind niet ver van huis, te gevaarlijk.
In de binnenstad wachtte mij een schok, ik zag straat na straat, met 
huizen alleen nog bestaande uit een stenen karkas. Ontdaan van ramen,
deuren, vloeren - alle hout eruit gesloopt tot de laatste splinter. Daar 
hadden de mensen gewoond, die ánders waren. Ze waren weg, hun spullen
waren weg en vervolgens werden hun huizen gekannibaliseerd. 
Men hoefde blijkbaar geen rekening meer met hen te houden. 
Men wist het heus wel: ze komen toch niet meer terug. 
Maar toch kwamen er, niet veel... maar tóch. Ik hoorde vaak van mensen
met een kamp- of onderduikverleden dat ze het gevoel kennen eigenlijk 
een leven te leiden dat hen niet toekomt. Van hun familiekring is niemand
of bijna niemand nog in leven: 
"waarom ben ik er nog als zij allemaal dood zijn". 
En dan ontmoeten ze, terugkomend, een houding die hen bevestigt dat 
ze er eigenlijk niet meer moesten zijn. Hun plek is er niet meer. Selma
Wijnberg (1926), kwam als één van de weinige overlevenden van Sobibor
terug naar haar geboorteland. Het Nederlanderschap werd haar afgenomen
want ze bracht haar man mee, een Poolse jood waarmee ze daar in Polen
was getrouwd. 
Ze werd uitgewezen zonder mogelijkheid van beroep: 
Weg wezen, naar Polen met jullie! 

Nu, bijna 65 jaar na dat grote onrecht, bood onze minister Ab Klink hier-
voor alsnog zijn excuus aan. Voor de vierentachtigjarige Selma hoeft het
niet meer: Israël is nu haar land, daar zal ze sterven. 
De laatste tien jaren heb ik een aantal Poolse mensen leren kennen. 
Bijzonder aardige en hartelijke mensen, echt een plezier om ze tot je 
vrienden te kunnen rekenen. Maar onverwacht maakt er één een harde
antisemitische opmerking. Of ik erop reageerde? Nou, niet zo direct. 
Waarom niet? Tja, waarom... waarschijnlijk omdat ik de vriendschap niet
wilde schaden. In Hongarije spreekt men vandaag onomwonden van een
'zigeunerprobleem' en het antisemitisme in Polen en Rusland leeft nog 
altijd volop. 
Is het een wonder dat zoveel joden na de oorlog Israël als hun laatste 
veilige haven zagen in een vijandige wereld? Hebben we soms indirect het
zionisme aangejaagd? 
Wellicht hebben dan ook niet-joden er schuld aan dat Israël zo onverzoen-
lijk staat tegenover de Palestijnen. Wéér een zwakkere groep met te wei-
nig verweer. Want natuurlijk is het koloniseren van de bezette gebieden
echt ontoelaatbaar - nu is mijn mededogen met hun lijden. 
Maar om alleen beschuldigende vingers naar Israël te wijzen is te simpel.
Zoals in elk gecompliceerd conflict komt er alleen een oplossing dichterbij
als iederéén bereid is in de spiegel te kijken, óók wij. 
Heel misschien wordt het dan echt lente en fluit ooit die merel in harmonie
met ons allemaal. 

© John Zwart  - 4 mei 2010 

... 
het scheurende geluid 
waar ik van mijn lief mee scheidde
schrikt mij nu het bed nog uit 
waar wij soms in dromen beiden 
dat de oorlog van weleer 
wederkeert op vilten voeten, 
dat we, eigenlijk al niet meer 
kunnend alles, toch weer moeten 
liggen, rennen en daarnaast 
gillen in elkanders oren, 
zo wanhopig dat wij haast 
dromen ons te kunnen horen. 
.....
Kom vanavond met verhalen 
hoe de oorlog is verdwenen, 
en herhaal ze honderd malen: 
alle malen zal ik wenen. 

Leo Vroman 

   
 

03.05.2010 - Herdenkingscyclus - deel 4 - Afrekening - 

Deze dagen hoorde ik op VPRO radio weer een column van de bejaarde
Henk Hofland (1927), waarin hij terugging naar de beleving van het einde
van de oorlog in zijn jeugdjaren. Zijn verhaal riep de beelden weer wakker
uit mijn eigen herinnering aan die tijd. 
Toen eind april de geallieerde troepen eindelijk - na het doodgelopen 
Market Garden offensief bij Arnhem (25 sept.'44) - vanuit het zuiden de 
grote rivieren overstaken verder Nederland in, trok achter het front de
bezettingsmacht zich noordwaarts terug. Totdat de geallieerde legers 
een ordestructuur konden opbouwen ontstond een gezagsvacuüm. 
Want al was het Duitse gezag onderdrukkend en wreed, toch zorgde de
Ordnungspolizei, geassisteerd door collaborerende Nederlandse agenten,
ook voor normale wetshandhaving en orde. 'Zodra zij vertrekken dreigt er
totale chaos', zo besefte de regering in ballingschap, nog zetelend in het
verre Londen. Dus besloten ze tot een noodverordening: het wettige gezag
zou in handen komen van het georganiseerde verzet, in de vorm van een
Korps Binnenlandse Strijdkrachten - onder leiding van Bernhard - 
inderdaad: de 'schavuit'. ("You are the only one of us who lives this war 
as fun") 
Dat 'verzet', vanuit Londen tot eenheid gesmeed op papier, was in de
werkelijkheid een veelkleurig palet - van helden tot avonturiers - met 
maar weinig samenhang. 
Onze straat en de directe buurt er omheen bestond uit ongeveer honderd
gezinnen. Het verzet, voortdurend onder dreiging van arrestatie, was 
natuurlijk onzichtbaar, maar toch wisten we na jaren allemaal wel zo on-
geveer hoeveel mensen en wie er bij 'de ondergrondse' waren. Het waren
er niet veel, waarschijnlijk werd nergens ooit één procent gehaald. Ik wist
het van de vaders van twee vriendjes, Jan R. en Rolf B., misschien waren
er nog wel een paar waarvan ik het niet wist, maar ik ben er zeker van dat
ik ze in onze buurt op de vingers van één hand had kunnen tellen. Voor
NSB-ers gold overigens hetzelfde, de meeste mensen waren van de
soort 'die er maar het beste van maakten'... 

De Duitsers had ik zien langstrekken, noordwaarts, richting afsluitdijk. 
En opeens verschenen een paar legergroene vrachtwagens voorzien van
onduidelijke kentekenplaten. Er kwamen vreemde jongemannen uit, ge-
kleed in blauwe overalls met een witte band om de bovenarm, waarop de
letters BS. Ze verspreidden zich in groepjes in de omgeving. Een straat 
verderop bonsden er twee op de deur van de familie H., terwijl er twee 
anderen de achterdeur belaagden via de brandgang. Het gezin H. was van
Duitse afkomst, hun zoontje Wolf was hier geboren. Ik speelde wel eens
met hem op straat, ik zag geen Duits kind in hem. 
Door de BS-ers werd het gezin ruw achterop de vrachtwagen geduwd, o,
wat waren ze stoer die jongens. Nadat de H's, met nog een paar NSB-
gezinnen, richting oostelijke havens van Amsterdam afgevoerd werden,
stonden wij kinderen op straat te kijken hoe een aantal van de gezags-
handhavers door de woning ging. Eén kwam weer naar buiten met kinder-
speelgoed, hij stak mij een blikken autootje toe. 'Dit kan niet', voelde ik, 
hield eerst mijn armen stijf op de rug en rende daarna snel naar huis. 
Daar was het ook verre van rustig. Rond een lantaarnpaal halverwege de
straat had zich een groep nieuwsgierigen gevormd. Vier van de blauwe
mannen waren naar het huis van de familie K. getrokken. In dat gezin 
waren twee tienermeisjes. Toen ik voorbij rende werden de meisjes, die
hartverscheurend huilden, onder bijval van het publiek naar de lantaarn 
gesleurd. Daar stonden een paar oudere jongens die ik vaag kende, klaar
met kappersscharen, een verfblik en 'n teerpot. Met touwen werden beide
meisjes ruggelings aan de paal gebonden en een gejuich steeg op toen 
de eerste haarlokken op straat vielen. 
Snel draafde ik achterom 't huis, waar mijn moeder in de keuken stond.
"Waarom doen de mensen dat, het is toch bevrijding?" vroeg ik haar
verbijsterd. "Het zijn moffenmeiden" was haar antwoord. 
Ik liep de trap op naar mijn slaapkamertje, niemand mocht niet zien dat ik
verdriet had om Wolf H. en Annie K., die niemand kwaad hadden gedaan.
De bevrijdingsfeesten moesten nog beginnen. 

© John Zwart - 3 mei 2010 

            

   
 

01-05-2010 - Herdenkingscyclus - deel 3 - Ingelijf

Lang niet alle Nederlanders voelden verontwaardiging toen het Duits militair
gezag met geweld werd gevestigd. Voor de aanhang van de NSB waren de
Duitse nationaalsocialisten broeders in gedachtegoed. De WA, een 'club'
van mensen 'met korte lontjes', zoals we ze nu zouden benoemen, para-
deerde de jaren dertig al in hun zwarte uniformen over straat en zochten zó
vaak het conflict op dat de organisatie verboden was. 
Maar onder het Duitse gezag kwamen ze met méér en brutaler dan ooit uit
hun schuilhoeken tevoorschijn. Het enige tegenwicht moest komen van de Nederlandse Unie, die erop gericht was 'er maar het beste van te maken' 
in de nieuwe situatie. Na de oorlog sprak men van 'burgemeesters in 
oorlogstijd', die er nogal eens moeite mee hadden te bepalen hoe ver zij
gingen in het samenwerken met de bezetters. 
Duitse joden, die dachten een goed heenkomen te hebben gevonden in
Nederland na de Kristalnacht, werden geïntimideerd en getreiterd, al vanaf
de winter 1940-1941. Wie bij uitgelokte rellen betrokken raakte werd 
gearresteerd en was verstoken van elke normale rechtsgang. 
Ernst Cahn (1889-1941) was in Amsterdam de eerste die afgevoerd werd 
naar Den Haag, naar de gevangenis die de bijnaam 'Oranjehotel' zou 
krijgen. Daar begon een lange reeks van doodstraffen per fusillade op de
Waalsdorpervlakte. Het protest tegen de behandeling van joden en zigeu-
ners werd gesmoord in razzia's (massa-arrestaties) - de eerste al in febr.
1941 op de zondagsmarkt. 
De verboden CPN belegde een illegale openluchtvergadering bij de Noorder-
kerk in Amsterdam en riep op tot een algemene staking die de 25e februari
1941 begon. 

De staking breidde zich uit naar andere steden, maar hierop reageerde 
de bezetter onmiddellijk zeer wreed, stakingsleiders vonden de dood, 
gefusilleerd in Den Haag of later in het strafkamp Dachau. 
Joden en zigeuners verdwenen, via Westerbork naar vernietigingskampen,
of uit de steden weg in de onderduik op het platteland. Anderen kropen 
weg in de geheime schuilplaatsen op bovenhuizen en zolders. Wie een
onderduiker bij de politie aangaf kreeg een premie, heel wat mensen had-
den er geen enkel probleem mee om schuilplaatsen te verraden, zoals het
'achterhuis' van Prinsengracht 267, waar Anne Frank (1929-1945) verbleef.
In de winter 1944-1945 waren de jodenbuurten allang lege spookbuurten
geworden. 
Toen in de meidagen van 1945 minder dan één op tien nog levend  terug-
keerde uit een gruwelkamp of uit de onderduik, was dat alleen maar lastig,
we hadden ze al afgeschreven. De dichteres Hanny Michaelis (1922-2007)
belde aan bij haar vroegere buren. Haar ouders hadden bij hun deportatie
persoonlijke eigendommen en meubels in bewaring gegeven. De vrouw 
die opendeed droeg een rok van haar moeder en was allerminst blij haar 
terug te zien. Hanny herkende in de woning verschillende meubels uit 
haar ouderlijk huis. 
Zij was 'n milde vrouw - ze besefte dat die mensen een reeks heel armoe-
dige jaren achter de rug hadden, waarin aan alles gebrek was - en leerde 
te aanvaarden dat de spullen van haar ouders na zoveel jaren intussen 
waren 'ingelijfd'. 

© John Zwart - 1 mei 2010 

      

 

"Met mijn moeder 
die las en breide tegelijk 
en mijn vader
die dag en nacht piano speelde
heb ik gepraat, gelachen 
en ruzie gemaakt 
totdat de geschiedenis ze inlijfde 
bij de zes miljoen" 

Hanny Michaelis 

 

   
 

30-04-2010 - Herdenkingscyclus - deel 2 - Beschaamd 

Onvrijheid en vrijheid. De vierde mei dichtbij, dan staan wij er weer even bij
stil. We hebben intussen niet stilgestaan, we hebben geleerd dat er eigen-
lijk nergens zuiver zwart of wit bestaat. 
Nu kijken we, 'met voortschrijdend inzicht' zoals dat zo graag genoemd
wordt, terug op wat zich vóór 1939-1940 afspeelde. Tot vlak voordat de
Wehrmacht met hun mei-overval over de grens rolde en de Luftwaffe van
bovenaf Rotterdam liet branden, koesterde Nederland zich in dezelfde
neutraliteit die in 1914-1918 zo'n succesvolle politiek was gebleken, anders
dan in België waar de aarde toen doordrenkt raakte van bloed. 
Het Duitse "drittes Reich" roeide joden, zigeuners, homofielen en gehandi-
capten uit. Dat kon gebeuren doordat zoveel Duitsers het regime steunden.
Maar het kon ook alleen maar gebeuren doordat zoveel mensen buiten 
Duitsland zwegen. Toen was dat zwijgen zoveel als instemmen.
Ik heb in tientallen jaren veel contact gehad met Duitsers, eerst met tijd-
genoten, later ook met de jongere generaties. Behoudens een enkele 
verstokte oud-nazi die met nostalgie en eenzijdige blik terugzag op de
jaren dertig, ontmoette ik bij de meeste Duitsers vooral beschaamdheid 
over al het gruwelijks dat in hun land en het veroverde Polen en Tsjechië
is gebeurd. 
En hoe gaat het bij ons? Lang konden we wel Britten, Amerikanen, Cana-
dezen, zelfs Fransen om ons heen verdragen in de meidagen - maar zeker
geen Duitsers: daders. Of we ooit samen met hen zouden stilstaan bij wat
er de vorige eeuw is gebeurd leek ondenkbaar. 

 

Vijftien jaar geleden heb ik gesproken met een Duitse vrouw over elkaars
gedachten bij wat voor ons beide "de oorlog" was. Zij werd eind 1944 
geboren, minder dan een halfjaar voor de capitulatie, in de stad Düsseldorf.
Zij speelde als klein meisje tussen het puin van de oude stad, in een land
waar Amerikaans militair gezag de baas was. 
Ons gesprek begon na een gezamenlijke avondmaaltijd en duurde tot in 
de vroege morgen, toen de merels begonnen te zingen. We hebben ons in
elkaars situatie ingeleefd. De druk, op haar en haar leeftijdgenoten, die 
haar mee verantwoordelijk houdt voor een onbevattelijk en onherstelbaar 
leed, waar ze zelf geen invloed op had. Mijn strijd om Duitsers niet meer te
haten om mijn ellendige jongste kinderjaren - in het besef dat schuld zo'n 
rekbaar begrip is: ons collectief geweten is immers lang niet zo smetvrij 
als we zo graag willen geloven. 
In de jaren dertig vluchtten Duitse joden naar ons land, wie in 1938 nog
kwam vond de slagboom dicht. Wie er al wàs werd niet opgevangen in
Elspeet, wat eigenlijk de bedoeling was, te dicht bij Het Loo - koningin
Wilhelmina vond dat voor die mensen beter maar een kamp op de hei bij
de turfstekers moest komen. Al jarenlang stuurden we onaangepasten
naar Drenthe - of had de willemien een vooruitziende blik? 
De schrijver Henry Knap (1911-1986) reed een hele dag door Amsterdam,
langs talloze adressen, met een klein joods meisje achterop zijn fiets.
Tevergeefs op zoek naar een opvangadres.
Natuurlijk hoefden ze niet dood van ons... maar we zagen ze 
liever maar niet. 

© John Zwart - 30 april 2010 

    

Verzwegen verhalen 

er zijn er nog zoveel 
ze werden steeds vermeden 
want niemand wacht op smart 
al schuilt er ook schoonheid in 

misschien durf ik het nu aan 
zijn de wonden wel genezen 
en heb jij voor mij een 
luisterend hart als ik begin 

© JohnN 

   
 

28-04-2010 - Herdenkingscyclus - deel 1 - Zonsverduistering 

We zitten weer middenin de tijd dat de lente uitbundig losbarst. 
Voor de mensen die in de jaren dertig tot veertig zijn geboren geeft al dat ont-
luikende leven in de zonneschijn nog steeds een dubbel gevoel. De tweede wereldoorlog begon en eindigde ook in de eerste meidagen. En oorlog laat in
mensen littekens achter. 
Voor die generatie, die binnen één tot twee decennia zal zijn uitgestorven, is 
lente hun leven lang nog steeds niet los te denken van vernietiging, pijn en
gewelddadige dood. 
Zij weten nog hoe een stralende zonnige dag, met fris groen en bloesem overal, 
alle kleur verloor door luchtalarm, stampende laarzen, bonken op een deur: "Aufmachen!" 
Die eigen beelden die zij nog hebben, roepen hun zonsverduistering weer op 
in de dagen van herdenken, terwijl de merel zijn vreugde uitzingt in de stilte. 
Jongere generaties hebben het van horen zeggen, van musea, van documen-
taires op doek en scherm: Geschiedenis. Zij kennen alleen de ongeschonden
moderne steden met flitsende lichtreclames, met alle mogelijke vertier - alleen
de verdwijnende generatie heeft er nog weet van hoe een doodstille verduisterde
stad er uitziet in een oorlogsnacht, zij kennen de aanblik en de geur van roken-
de puinhopen na een bombardement. 
Materieel is alles allang weggepoetst, we moeten zoeken naar iets tastbaars - 
de 'Laurenskerk', die om zich heen het hart van Rotterdam zag branden, een
doodlopend spoor in Kamp Westerbork. Het is nu weer tijd voor Het Achterhuis
en het ritueel van een koningin met een krans. De estafette van popartiesten 
langs bevrijdingsfestivals. 
Maar popfestivals zijn er altijd wel, het ritueel op de Dam wordt steeds sterieler
en als eenzelfde film almaar herhaald afgespeeld. 
Voor de mensen in ons land die er nog weet van hebben was de lente in 1940
het begin van een jarenlang seizoen waarin de winter steeds guurder werd. En
de lente in 1945 leek een levenlang te gaan duren...
Laat het de tijd zijn van oorlogsverhalen, zoals die nu nog verteld kunnen worden
uit de eerste hand, door kinderen van toen. 
Opdat kinderen van nu zullen begrijpen waarom het toen ging - en nu nog. 

© John Zwart - 28 april 2010 

 

 

Merelman's Boodschap 

 

we zetten de uurwerken 
gelijk als de merel fluit: 

luister, luister, lui 
ik zet luister bij 

- voorafgaand aan dit tafereel 
heeft hij de tuin afgebakend 
tot zijn domein verheven 
domicilie gekozen - 

breng levend vrede, wakker dit aan 
voorzie in nazaten, daar teken ik voor 

waarvan akte. 

 

© Han Ruijgrok 
Leiden, 4 mei 2009 - 19:45 

 

 

      
   
 

24.04.2010 - Optreden - Als beginnend dichteres word je niet zomaar een
podiumster. Al slaag ik er steeds vaker in iets te maken dat geschikt lijkt
om hardop te lezen, blijft het toch tobben... 
Steeds meer vraag ik me af, wat zijn het eigenlijk voor types, die groep 
ambitieuze poëten waartoe ik mezelf inmiddels ook reken? Duidelijk is het
zijn mensen die zich willen laten horen. Om die reden ging ik ook gretig in 
op het verzoek van een plaatselijke vereniging in mijn eigen woonplaats om
mee te doen aan een culturele avond. 
Ik kreeg de gelegenheid vijf gedichten voor te dragen. Het ego werd gestreeld.
Mijn wangen gloeiden al bij voorbaat van de naamsbekendheid in ons weke-
lijkse bokkenblaadje, want mijn toezegging werd beloond met een foto en 
een interview. Maar toen moest ik het nog waarmaken. 

Terecht vroeg mijn dochter twee weken tevoren met bezorgde frons: "Wat 
ga je dan voordragen? Nergens om hoor mam, maar ik weet niet of jouw
zwaarmoedige oeuvre wel zal aanslaan.”  Fijn om een kritische omgeving te
hebben die meedenkt. Als onderdeel van het aanhankelijk klapvee, wilde 
zij die avond niet mee afgaan.  
Het enige weerwoord dat ik had was dat dichteressen doorgaans nu eenmaal
niet de vrolijkste mensen zijn. Tegenwicht zou er die avond wel geboden 
worden door een groep buikdanseressen, een vrolijk koor, een rockband 
en 'n humoristische eenakter.  

Op de bewuste avond was ik twee uur tevoren uitgenodigd voor een sound-
check. Na de eerste zinnen vroeg de regisseur of hij mij even apart kon
spreken. In een kamertje naast het podium legde hij uit dat mijn presenta-
tie ietwat te wensen overliet. Mijn moeder leerde mij ooit: “als je haar maar
goed zit kind.” Daar lag het dan ook niet aan. In tien minuten tijd gaf hij 
mij een overdaad aan goedbedoeld advies. Aarden was het allerbelangrijk-
ste. Rust in de voordracht. Hoofd recht, contact met je publiek... 
Aarden is moeilijk met hoge hakken, leek me toe. Maar ik ging niet 
overstag. Het oog wil immers ook wat. Mijn adviseur bood aan om mij
later nog wel eens een presentatieles te geven. In ruil voor een bundel. 
“Zo goed ben ik nog niet hoor,” antwoordde ik, hielp hem op die manier
verder uit de droom. 
Natuurlijk was ik op het ´moment suprême´ alle goede adviezen vergeten.
Maar toch bleef applaus niet uit. Ik had fans in de zaal. In de pauze 
tikte iemand op mijn schouder, een voordrachtskunstenares. 
“Prachtige gedichten,” zei ze. “Alleen jammer dat U ze zelf voorleest.”
Ik was op slag toe aan de wijn. 
In de krant stond dat het een geslaagde avond was. Een schitterende
foto van een buikdanseres was het bewijs. 
Daar konden mijn hoge hakken niet mee concurreren.  

© Anneke Wasscher 

  Stiletto's... 
   
 
21.04.2010 - Stille getuigen -  Van collega-columnist Arnoud de Jong zijn 
kort na elkaar de beide ouders overleden. Op gezegende leeftijd overigens,
maar hoe langer ouders leven hoe meer verleden ze samen vergaren en hoe
meer het ook het jouwe omvat, door wat je met hen deelt. 
En opeens sta je ervoor, voor datgene waar we allemaal mee te maken krijgen,
vroeg of laat: je moet een woning ontruimen die niet de jouwe is, maar wel heel
vertrouwd. 
Hoe later het is, hoe zwaarder. Omdat er tijdsdruk op staat. 
Omdat de makelaar kan komen met kijkers die misschien wel kopers worden
Of simpel omdat de huur anders voor nóg weer een maand doorbetaald moet 
worden. 
Arnoud heeft het net achter de rug, voor mij is het alweer wat jaren wegge-
dreven. Maar ik zie mezelf nog net zo zitten: 
Je pakt de spullen stuk voor stuk in handen en valt in een tijdperk van hun 
leven, wat zich weer verbindt met dat van jezelf. Je bekijkt alles te lang, 
omdat je hoofd het verhaal zoekt dat er
bij hoort. Omdat het verhaal wordt 
opgeroepen kun je dan niet zomaar afstand nemen, het ding is het verhaal
geworden. Als je het weggooit is het alsof je hun leven weggooit. 
En alles wat geschreven is ga je zitten lezen, briefjes en kaarten, zelfs
de
zo zorgvuldig bewaarde oude krantenknipsels ...-
tot je beseft: als ik zo dóórga zal ik over een maand nog steeds zo zitten
kijken en lezen, zonder dat het huis zichtbaar leger werd. 
Dan vaart er iets in je van de man wiens huis zo dadelijk zal overstromen, 
hij moet snel besluiten: wat neem ik nog mee? Opeens worden je aarze-
lingen minder, je wordt wreder en nog wreder. 
Op het laatst blijven alleen de essenties over, een dierbaar schilderij, de
oude klok waarop zo vaak gekeken...  En verder weinig meer dan wat 
series foto's, misschien nog een oud 'persoonsbewijs', een trouwboekje,
een schooldiploma. 
De laatste stille getuigen van twee mensenlevens. 
En nu bedenk ik dat ik de drie voorgangers van mijn huidige computer 
nog steeds heb staan en bakken vol diskettes met vele honderden 
bestanden in MS-DOS die beslist nooit verloren mochten gaan, terwijl ik
ze geen dag gemist heb. Zekeringen en reservedelen voor de apparaten 
die zelf allang  door je zijn afgedankt, en al die boeken die het vaker dan
één keer lezen bij nader inzien toch niet verdienen. 
Laten we onze kinderen maar wat ontzien.  
Koninginnedag komt eraan!  

© John Newswatcher - 20 april 2010 

   
Redactieblog         

17.04.2010 - Het is mooi geweest - Beste dichter, en andere bezoekers.
Het is betrekkelijk rustig geweest op deze website sinds de aanloop naar
het Paasweekeinde. 
In het echte leven was de rust echter ver te zoeken. Allerlei mensen  zelfs
anonieme, bleven zich met mij bemoeien, stuurden mij emails in verstaan-
bare zowel als onverstaanbare taal, of ze spraken mij - hoe zal ik het 
zeggen - "nogal dwingend" toe vanaf andere sites. 
Terwijl ik juist dacht dat, door een paar weekjes paasvakantie even onder
te duiken, alle opwinding wel zou bedaren.  
Nee zo blijkt het dus niet te werken, schrijvers en dichters zijn net mensen,
vaak even onhandig in het hanteren van zowel blijven als afscheid nemen -
misschien vaker nog zien we in de literaire kringen hoe "liefde" plots kan
omslaan naar "haat tot erger"... Hoeveel literaire bladen gingen al tenonder
aan dezelfde knaagworm in het verleden. 
Hoeveel dichtersvriendschappen, met hoogste waardering voor elkaar,
eindigden in levenslang verwensen, lees Du Perron versus Slauerhoff  er 
maar op na. Pom Wolff bracht het zo onder woorden:  

kind 
haal toch geen dichters in huis  
het is raar volk 

haal mij ...  

Maar ja, hij is ook dichter, dus het blijft oppassen, ook met hem. Had ik
eerst vooral te stellen met een Amsterdamse dichteres, zij lijkt tot inkeer
gekomen, het profane pasen is toch de uitgelezen tijd om eieren voor z'n
geld te kiezen, 'n wijze keus die ik waarderen kan: 

Neem een vrouw  
haar lijden niet af  
Want het is het enige  
waar ze groots in kan zijn  

 

Ik had het zelf niet zo durven zeggen, maar het zijn de woorden van 
Connie Palmen, door haar recht uit mijn hart gegrepen. 
Maar zo zal het niet gaan met de minnaars van een vrouw. 
Het mannetjesdier draaft destructief door, zijn potentie moet bewezen 
in roekeloze ridderlijkheid:  

"Ich pflücke an dem Tag das edele Weiss. 
Will vom Schwarz nichts wissen...  
...kokende olie in zijn kruis 
en zo laten zingen 
dat van de hik 
geen ik meer hoorbaar was"  (j.f.)  

 

Dulcinea en 
haar Don Quichotte 
zij hadden wel iets 
poco patetico die Don 
maar deze Jako 
is wat duitser 

JohnN  

We zullen het hier maar bij laten beste lezers, "het is mooi geweest" zoals
vaker gezegd wordt van iets wat niet mooi was. 
Hoogste tijd voor mij om met frisse moed aan de slag te gaan. 
Wat minder kijkcijfers bij de roddelpers en hier herleven oude tijden!  

© John Newswatcher. 17.04.2010 - Hernehim Cultuur 

 

 
   
 

Mijn laatste column 

Rubrieken over wetenschap en ontwikkeling volg ik altijd met veel
interesse. Stof tot nadenken en bezinning levert dat in rijke mate op.
Probeer steeds te ontdekken waar het naartoe gaat met moeder 
aarde en het mensdom. Zoveel activiteit alom, waar gaat het heen of
wordt het onvermijdelijk heengaan? 
Zijn we te toegevend aan wens en wil van elk individu - is het wel goed
te stellen dat elk mens recht heeft op nageslacht als moeder natuur 
er anders over denkt? En aan de andere kant is uitstel van 't sterven 
te ver doorgeschoten? En wat heeft economie ermee te maken? 
Bernhard de Schavuit werd menig keer het sterven belet tot het 
moeder natuur eindelijk genoeg was, maar krijg ik als loden last van 
grijze golf spoedig verplicht een drionpil op zak? Ik ben de begroting 
maar tot last, dat is natuurlijk anders met een prins. 
Stamcellen kunnen in het lab complete nieuwe nieren vormen, en 
ondertussen aast de transplantatiemeute op de mijne. De winst van 
overmatig vlees vernietigt het levenswerk van Louis Pasteur. 

Maar toch, ooit zal elke ziekte en gebrek worden uitgebannen,
zo roepen mij de goede doelen, als u nu niet nalaat uw nalatenschap 
even te regelen, doe dat nog vandaag!  
We vieren oorlog in het verre en laten kinderen barsten, altijd met 
onszelf maar bezig. Van wijn weken je hersenen, dreigt verslaving, je
lever gaat kapot maar 't houdt de kanker weg. Chocola kweekt 
obesitas maar verhindert hartinfarct. 
Ik kom er niet meer uit, maar ergens in een lab is er weer een weten-
schapper bezig met een experiment. Met stront. Hij keek diep in zijn
computer en zag dat slanke mensen ontlasting van een andere 
samenstelling hebben dan die van dikkerds. Zo daagt een perspectief
voor al dat hopeloos lijnen. Geen enkel integer mens schuwt straks
nog het toilet wanneer het ons voordeel dient. 
Chocola blijven we snoepen voor het hart en in de darm een poepinfuus
om slank te blijven. Het ideale evenwicht.  

© John Newswatcher  - 1 april 2010 

                                                                                                                                         Is er iemand thuis? 

 

 
 
30.03.2010 - Mankementen - Wanneer je ooit in een grijs of groen verleden
een bepaald mankement hebt gehad, word je daar de rest van je leven op
afgerekend. Je rijbewijs moet om de vijf jaar worden verlengd al ver voor je
zeventigste verjaardag. Ik had zo'n mankement. De diagnose kon ik 
destijds al moeilijk uitspreken dus daarom neem ik nu ook niet de moeite
om die hier foutloos te spellen. Bovendien is het mankement verholpen, 
genezen heet dat. 
Maar voor een rijbewijs gaat dat niet op. Aangezien ik graag autorijd, nog
steeds in de illusie leef dat dit gepaard gaat met een zekere vrijheid, 
besloot ik een dag uit te trekken om te doen wat het CBR van mij verwacht.
Eigen verklaring €23,00, huisarts € 50,00, rijbewijs €40,00. Ja, je wordt dus
echt afgerekend op je "gebrek". 
Natuurlijk ook even langs de fotograaf voor nieuwe pasfoto's: €10,00. 
"Mevrouw, uw oren moeten goed zichtbaar zijn". 
"Ja maar, ik draag mijn haar altijd over mijn oren. Als ik het nu achter mijn
oren doe, herkent men mij niet." 
Ik heb niets te willen. We komen tot een compromis:het oor half zichtbaar.
Daar kan ik mee leven. 
"Niet lachen", zegt de man achter het flitsend apparaat. 
"Er valt ook niets te lachen," probeer ik nog kwasigeestig. Foto mislukt. 
De fotograaf zucht "U staart, dat lijkt heel onecht." 
Staren mag ook niet. De foto moet over. 
Inmiddels redelijk gestrest kijk ik naar het resultaat. Al lang ben ik de tijd
voorbij dat ik oprecht blij kan zijn over mijn eigen beeld, maar het wordt 
nog erger... 
Met een computerraster vangt de fotograaf mijn gezicht in vlakken. 
"U behoort tot de uitzonderingen mevrouw," zegt hij nu nog serieuzer.
Ik moet hem verschrikt (misschien starend) hebben aangekeken. 
"Uw gezicht is wel heel smal. Zo zijn er ook mensen die een breed 
gezicht hebben. Die verkeren eveneens in een uitzonderingspositie." 

Nog een mankement. Ik besluit de foto´s toch maar te nemen want 
hoe kan ik mijn gezicht zo snel verbreden. Bij het afrekenen zegt de
goede man. "Wanneer de foto's niet voldoen aan de eisen die de 
gemeente stelt, kunt U terugkomen en kosteloos nieuwe laten maken.
Ik stap op de fiets in de overtuiging dat zelfs een fotograaf wel getraind
mag worden in een slecht nieuws gesprek. 

Na al het gedoe besluit ik mijn "rijbewijsaktiviteiten" maar eventjes te
onderbreken met een bezoek aan een vriendin. Tenslotte heb ik het
nodige te verwerken. 
Tijdens de koffie blaas ik mijn wangen op. 
`Wat doe je?" vraagt ze verbaasd. 
"Ik ben een uitzondering," antwoord ik wat sneu, "een te smal gezicht
volgens de normen. Dus toe aan een grote botoxbeurt." 
Of ik wel weet wat dat kost. Nee en het bedrag past vast niet in mijn
budget want ik wil een leuk reisje maken deze zomer. 
Naar een land waar ik wellicht nog binnen de normen val. 

© Anneke Wasscher - maart 2010 

                                                                                                                                  
   
  
26.03.2010 -  Verborgen driften - Het kan geen toeval zijn, want toeval  
bestaat niet,. en toch gebeuren dingen soms in schijnbaar verband en in
omgekeerde volgorde zodat je bijna wil geloven dat iets wat je gisteren 
deed al onder de invloed stond van wat je vandaag of morgen overkomt. 
Het klinkt net zo vreemd als de ervaring, ik word er telkens door verrast. 

De volgorde der dingen, die lijkt te bestaan maar anders dan je denkt. 
Zo zat ik een week geleden met een bekende in de bibliotheek, want er 
moest weer een nieuw thema komen op hernehim in april - en er kwamen 
er al zoveel aan de orde in al die jaren tijd... moeilijk dus ... "de vrouw" 
viel  er opeens, de vrouw... de vrouw... dat is zo algemeen, haast te open. 
En opeens ging de oude Freud door mijn hoofd, die op zijn sterfbed nog 
voor een raadsel stond "Was will das Weib?" en we hadden een thema. 
En zondag 21 maart, ja ik kom er nog even op terug, was ik in het 
Amsterdamse Dichterscafé Eijlders en ik ging met de beste bedoelingen 
naar tafeltje één bij het trappetje, om even een paar woordjes te wisselen 
met de oude hr. Aachenende - de enige dichter zonder computer die vriend 
werd van Hernehim. 
Zo'n man verdient het in ere te worden gehouden. 

Hij vertelde mij dat hij de laatste tijd zo moe is en ik luisterde bezorgd, 
zo eventjes daar staande bij dat ronde tafeltje één, en toen werd ik 
opeens bruusk opzij gewrikt en ik stond oog in oog met Loes Essen, 
tot voor een halfjaar mijn collega redacteur die geheel onverwacht de 
sprong maakte van virtueel naar papier. Ze keek me aan zoals een kat
kijkt naar een vogeltje vlak voor de sprong. "laat me erbij John" zei ze 
nadrukkelijk.  Ik was ongewenst daar, daar aan dat tafeltje één, dat was
tot residentie verklaard van de vaste aanhang van Loes en daar mag John
niet meer dichtbij komen. 
Ik moest weg:"Weg!" Ik moest wel zeggen: "ik ben niet bang voor jou".
Emancipatie prima, maar ze hoeven geen vreedzame man een al even
vreedzaam café uit te jagen. 
Het komt natuurlijk allemaal door die Marijke Vos, die heeft het op de 
spits gedreven met haar plannen voor speciale brievenbussen voor onder-
drukte vrouwen, zoiets leidt alleen maar tot escalaties, je ziet wat ervan 
komt: schreeuwen in het café en opruiende brieven schrijven, elk open 
gesprek voorgoed verdwenen achter de horizon. 
Ik word er zo moe van.... wat wil die vrouw toch, moet Hernehim op... 
zwart? 

© John Newswatcher. 25.03.2010

 

Das Weib    (naar Freud: 'Was  Will das Weib')

Het donkere en stinkende bewijs 
Dat mannen eeuwigdurend kunnen haten 
Verminkend en geschonden paradijs 
Dat mannen nooit geheel kunnen verlaten 
De weerloze verwekster van verraad 
Waar mannen zich begerig aan bezatten 
De wrede harteloze toeverlaat 
Dat mannen nooit geheel kunnen bevatten 

Connie Palmen

 

   
   
24.03.2010 Toch weer lente - Ik ben nog niet toegekomen aan mijn
verslag over Eijlders van zondag 21 maart, de eerste volle lentedag van
dit seizoen. Mijn excuus daarvoor, de nodige rust ontbreekt blijkbaar nog.
Dat komt waarschijnlijk door het verhoogde adrenalinegehalte wat ik daar
opliep, een natuurlijke reactie van het lichaam wanneer het zich moet
voorbereiden op vluchten of vechten. Het werd het eerste, gevolgd door 
een lange wandeling door de Leidsestraat, over het Singel, de Nieuwezijds
naar het altijd weer drukke gewemel op het Centraal Station. 
Onderweg vroeg ik mij telkens af: lag het nou aan dat thema waar ik me 
nog zo door had laten inspireren? "Krijg ik de ruimte?", was het. 
Op zoveel manieren te interpreteren. Een roep om vrijheid. Ja, het was 
alsof ik niet genoeg ruimte kreeg, vandaar wellicht óók dat gevoel niet 
weer in die tram te willen stappen, maar vrij bewegen, 
te voet naar het station....
En de geest moet zich ook niet gevangen laten houden, zoals een oude
zeeman me al in mijn jonge jaren leerde: 

Tweederde van de wereld bestaat 
uit samenvloeiend water, de rest 
is verdeeld in partjes en krakeel 

Alleen maar van nut om nu en dan 
héél even aan te leggen 

Ik legde even aan bij mijn dochter in Almere en moest meteen alles leren
over het nieuwe "wakeboard" van mijn kleinzoon, die alweer is gaan trainen,
het laatste ijs pas twee weken weg uit het meer. Ja, dat is wel even wat 
anders dan gedichtjes schrijven! 
Het was al laat toen ik aan de laatste etappe van mijn thuisreis begon, over
de oude weg naar Jirnsum. Heel kalm, al was de weg verlaten. Maar goed 
ook, er zitten een paar haakse bochten in, en opeens zag ik beweging op 
het wegdek: dus hard op de rem. Het was een verliefd eendenpaar, alleen 
nog maar gefixeerd op elkaar en zonder nog enig besef van gevaar. 

 

Ze bereikten veilig de overkant. Wees toch alert in deze lentedagen als je 
in het duister over polderwegjes rijdt. Het mag dan wel zo zijn dat woerden de
naam hebben van een veel te uitbundig seksleven, toch zie je vaak hoe 
onafscheidelijk paartjes hun dagen twee bij twee slijten. En lang niet altijd de
woerd achter het vrouwtje dat hij opjaagt, maar net zo vaak een vrouwtje aan
zijn staart. 
En gisteren nog méér lente: alle crocussen wijdopen, druk bezocht door 
kleine vosjes, de éérste vlinders. De schuifpui open, tureluurs over het meer,
turkse tortels koerend in de prunus. 
Ja zo kreeg ik ruimte. En de adrenaline? Weg! 

krijg ik de ruimte? 

Ik wil vrijheid 
niet die van ome geert 
ik wil vrijheid 
ook niet die van jeepeebee 

Ik wil de vrijheid 
van onbekend te zijn 
Ik wil de vrijheid terug 
van zonder vaste woon- 
of verblijfplaats - 
zolang ik dat verkies 

Ik wil de vrijheid terug 
van vermist te kunnen zijn - 
onvindbaar voor de statistiek 
ik wil gewoon de vrijheid vrij te zijn 

verlost van grijze brij van ambtenarij te zijn 

© JohnN  (Eijlders, 21 maait 2010) 

© John Newswatcher. 23.03.2010

      kleine vos, voorjaarsbode, is gek op crocus
   
 
20.03.2010 - Zolang de aardas scheef staat - Het wil maar niet echt op gang
komen met de lente dit jaar, zo lijkt het althans, maar het valt ons des te meer 
op doordat we in de afgelopen jaren gewend raakten aan onmiskenbare
lentetekens in januari. Algemeen toegerekend aan verandering van ons klimaat,
waarover alweer zo'n twee decennia lang met woorden wordt gestreden. 
Dat we door een heel smal spleetje kijken naar het weidse panorama van het
mondiale eeuwige klimaatspectrum willen wij, kortstondige mensen, maar al 
te gemakkelijk vergeten. Is er even een wat strengere winter en treuzelt die 
nog wat alvorens plaats te maken voor het nieuwe groei en bloeiseizoen, dan
staan we al gauw te roepen: 
"zie je wel, niks opwarming, eerder een ijstijd op komst!" 
Het klimaat is mega-zwaarder dan een mammoettanker, we kunnen er
in ons dagelijks leven niets aan bijsturen, hooguit iets beïnvloeden door
consequent doelbewust gedrag eeuwenlang vol te houden. 
Eén ding is zeker, zolang de aardas scheef staat zullen - buiten de tropische
zone tussen de keerkringen - de seizoenen altijd blijven wisselen in een 
vertrouwd ritme. En al lijkt het anno 2010 een beetje lang te duren voordat we
de gemiddelde middagtemperatuur van 13 graden krijgen waarop we recht 
menen te hebben - het gáát komen! 
Ondanks het treurigmakende optimisme van de weerman die al tijden juichend
lichte vorst bij nacht en wel vijf warme graden bij dag aankondigt. 

De vogels hebben geen weerman nodig. Ze hielden zich nog even in, maar 
het óók in de gaten, van dag tot dag. Hun hormonen hebben allang gereageerd
op het lengen van het daglicht en zodra de lucht maar een ietsje zachter wordt
en de zon komt wat vaker door, gaat hun activiteit twee tandjes omhoog. 
De kievit, ondanks de 'beschermers' die haar eieren rapen, duikelen en roepen
hun lentekreten boven de nog kale weilanden. In de parken en plantsoenen
pompen de mezen hun eigen lenteliedjes van verlangen, en in de avondrust 
laten de merels hun zang tegen elkaar opklinken. De roeken hebben hun 
kolonies weer bevolkt en repareren de oude nesten of bouwen een nieuw 
onder schorre kreten, elk vogeltje zingt nu eenmaal zoals het gebekt is.
Troepen scholeksters scheren over in snelle vlucht, langs de oevers van 
de delta en de meren onder opgewonden oorverdovend te-piet te-piet tepiet! 
Het is zover, het komt, altijd wéér. zolang de aardas scheef staat. 

© John Zwart 18 maart 2010 

           De kievit, ondanks de 'beschermers' die haar eieren rapen, duikelen en roepen hun lentekreten boven de nog kale weilanden. Balts
   
 
17.03.2010 - Goed nieuws is geen nieuws -  
De media houden van slecht nieuws. Overstromingen kunnen niet hoog genoeg
kolken, stormen niet verwoestend genoeg razen, en bij een aardbeving zijn de
beelden van de gebouwen waarvan niet één steen overeind bleef het meest in 
trek. En dan liefst een plaatje waarop nog een arm of een voet boven het puin
uitsteekt.  
Volwassen mensen zoals ik hebben zichzelf helaas al flink eelt op de ziel
gekweekt en onbewust filteren we uit wat we vanbinnen willen toelaten en wat
niet. Jonge kinderen kunnen dat niet. 
Ze schrikken enorm van geweld en zeker als leeftijdgenootjes iets wordt 
aangedaan komt dat keihard aan. We beschermen ze tegen films met zeer
gewelddadige scènes, maar de nieuwsvoorziening heeft daar geen boodschap 
aan. 
Gretig brengt men gezinsdrama's in detail onder de aandacht, wreedheden
beschreven en extra ingewreven via stille getuigen, de aard van seksueel 
misbruik feitelijk vermeld. 

 

Is het van belang de héle wereld te laten weten dat een vader zijn kinderen
uitmoordde met een vleesmes en hoeveel steken elk slachtoffer daarbij 
opliep? Dient het enig nut om herhaaldelijk te moeten horen waartoe priesters
de aan hen toevertrouwde jeugd gedwongen hebben? Is het gezond als we 
willen weten wat een notoire incestpleger met kleuters uitspookte en hoe vaak?
Is het wel nodig om te vertellen wat een stiefvader precies voor martelingen 
bedacht voor het meisje dat door de moeder was uitgehongerd? 
In Dordrecht moet de pers door de politie op grote afstand worden gehouden 
om te voorkomen dat misschien closeup beelden van het opgraven worden 
verspreid. Hoe moeten kinderen vrij van angstdromen opgroeien als een 
voortdurend spervuur op hen afkomt, waaruit ze wel moeten denken dat 
iedereen gevaarlijk is: de priester in zijn soutane, de meester op school, 
de zwemleraar, de sporttrainer, de politieman, de alleenwonende buurman?
Allemaal kunnen ze je misbruiken en/of vermoorden, je hoort en ziet het 
immers wekelijks op radio en tv... 
Ik woon alleen en ik ben de buurman van twee meisjes van twaalf, straks 
durven ze niet meer mijn deur voorbij.
                                                          © John Newswatcher - 17.03.2010
 
   
  
13.03.2010 - Van rust, eigenwaan, en aftocht met applaus -  
Actief deelnemen in de politiek werd ooit gezien als roeping voor de samen-
leving, zoals dat ook zo was als je in de gezondheidszorg ging. Dat is al heel
lang niet meer zo. Carrière en profijtbeginsel rukken overal op. 
Eigenlijk bemoei ik me niet graag met politiek en schrijf er liever ook niet over,
omdat het uiteindelijk neerkomt op stilstaan bij het menselijk tekort. 
Liever sta ik stil bij menselijk mededogen. 
Donderdag hoorde ik van het overlijden van Hans van Mierlo. Het minste wat
me in respect te doen staat is aandacht schenken aan die periode van ver-
frissing, die veel mensen zoals ik, even hoop gaven op een eerlijke en 
beschaafde politiek die recht doet aan iedereen. 
Dat was mijn gedachte, want van Mierlo was de personificatie van die hoop. 
Een politicus die had kunnen uitgroeien tot de statuur van staatsman zoals
een Premier hoort te zijn. 
Die morele plicht gedaan, de aandacht weer eens naar de humor, naar de
schoonheid, de natuur. Dat had ik gedacht ja. Maar wil je je dan niet met de
politiek bemoeien, de politiek bemoeit zich met jou! In plaats van in stilte
geconcentreerd te werken aan prioriteiten, stimulansen, toekomstvisies en
oplossingen, wordt nu van uur tot uur aandacht getrokken naar personen. 
Jan Peter Balkenende, die 68% van de bevolking niet meer ziet zitten, laat
zich toejuichen in de eigen kring, het handjevol contributiebetalende leden 
van het CDA, en roept dat hij "alleen maar voor goud!" gaat. Ziet zichzelf 
voor de vijfde keer als premier van een land dat hem volgens de
verkiezingsprognose duidelijk niet meer lust. Camille Eurlings en Wouter Bos
gooien binnen 24 uur na elkaar de handdoek in de ring. 
Oók al onder applaus en luide toejuichingen, niet alleen van de eigen clan, 
maar van vriend en vijand, Cisca Dresselhuys incluis. Allemaal positief! 
Het is zo zwáár, Wouter Bos kreeg zijn eerste grijze haar in zeven jaar, en
de vriendin van Camille Eurlings wil kindjes maken en dat kan ze niet alléén.
Toen Wouter wekenlang in Lauswold zat te vergaderen met Jan Peter om af
te spreken welke besluiten allemaal niet aan de orde zouden komen in hun
gezamenlijke regeringsperiode, was er blijkbaar geen enkel beletsel voor het
besluit van echtpaar Bos tot nog een derde Boskindje erbij. Of had Wouter 
toen al Job Cohen als reddingboot achter de hand? 

In elk geval zijn er duizenden mannen en vrouwen die zware beroepen 
hebben onder zware omstandigheden, die ze met volle inzet vervullen. 
Vele van hen wekenlang, maandenlang ver van huis, op constructiejobs in 
het buitenland, operators op booreilanden, zeelieden en vissers, gedreven
mensen in de ontwikkelingshulp. 
De meerderheid van deze mensen hebben salarissen die ver beneden dat 
van kamerleden en ministers liggen en kunnen er thuis geen fulltime huis-
houdelijke hulp op nahouden. Zij worden nergens toegejuicht als ze ermee
ophouden. 

Als een kind van mij 's nachts plotseling hoge koorts kreeg, kon je de dokter
bellen en als hij het niet vertrouwde kwam hij, daar kon je op rekenen. En zijn
vrouw stond hem bij om deze roeping mogelijk te maken. Dat is natuurlijk
ouderwets. Nu moeten ouders een "doktersdienst" bellen en dan krijgen ze 
op zijn best een computerkeuzemenu. 
"Elk land krijgt de regering die het verdient", wordt wel gezegd. 
Als dat waar is mogen we eindelijk wel eens aandachtig in de spiegel kijken. 

© John Newswatcher. 13.03.2010

 
   
 
12.03.2010 - De late jaren zestig - Opeens ben ik terug in 1966. Aan het begin
van een tijd waarin de gedachten opkwamen wáár ik nu eigenlijk thuishoorde. 
Niet in Amerika, waar ik voorgaande jaren de meeste voetstappen aan wal 
verloor. Té zware contrasten, roze limousines en zwarte mensen die vrij waren,
maar alléén in naam, daarvan sprak Martin Luther King Jr.: "I have a dream" 
Het kostte hem zijn leven. Hippies aan de westkust maar big business 
onaantastbaar aan de macht. "The winner takes it all, the looser standing small"
zou later Abba me weer herinneren. Scandinavië, Noorwegen dan? 
Noren en Nederlanders, ja dat accordeerde aardig samen, aan boord tenminste.
Zodra de taal geen beletsel meer was hoorde je erbij.
Maar in dat prachtig land,
met indrukwekkende natuur, open klare luchten, waar de huizen blonken in 
heldere frisse kleuren, binnen veel blank hout, géén openheid. Vaak gesloten
mensen, conservatief als op het hollandse platteland: "Hvor er du fra?" 
Toch Nederland dan maar - omdat je wieg er stond? Klein landje op de globe
waarvan ik in de loop der jaren vervreemd was, zoals eens ook Slauerhoff : 
"In Nederland wil ik niet
sterven en in de natte grond bederven". 

Nederland... met de KVP en al die Christelijke partijtjes die stuk voor stuk hun
eigen enig ware leer omarmen, gevangen in betweterigheid en regenteske 
verslaving aan macht. En een VVD, dorstend naar een andere macht, maxi-
male vrijheid voor het ondernemerschap, liefst snel naar een maatschappij 
volgens Amerikaans model. Met als tegenhanger de PvdA, die juist graag de
suikeroom wilde spelen, koekjes verdeelde maar leek te vergeten dat er óók 
koekjes gebakken moeten worden. Nederland stond op het punt een verwend
land te worden, bedorven door de plotselinge vondst van een enorme gasbel,
waardoor een beeld oprees waarin alle bomen als vanzelf naar de hemel gingen
groeien zonder veel inspanning van ons. 
Nederland was mijn land niet, zo voelde het. De politiek in Nederland, die ik op
afstand was blijven volgen, zag er uit als een groot ledikant van een kinderrijk
gezin,
met één deken waar alle kinderen uit alle macht aan trokken zodat er
afwisselend dan hier en dan weer dáár eentje in de kou lag. 

Geen van de topmannen kon mijn respect afdwingen, bij Dries van Agt zag
ik een vrijetijd wielrenner die zijn ministerschap gebruikte om zichzelf in het
Tour de France decor te posteren en als politicus deed of er nooit een tachtig-
jarige oorlog was gevochten. Aan Hans Wiegel kon ik, jong als hij was, al zien
dat hij toch zou uitgroeien tot een gezette gezetene, met sigarenas, gemorst
op het vest van zijn driedelig pak. En dan Joop den Uyl, met altijd maar dat 
belerend opgestoken wijsvingertje waarna steevast klonk: "Twee dingen..."  

Aan de wal in Nederland zou ik politiek dolende zijn, voor wie rechts te rechts,
links te links en de confessionelen niet te vertrouwen waren... Had ik dan 
nergens zielsverwanten? Opeens hoorde ik dat er in 1966 een nieuwe partij 
was opgericht: Democraten 66. Nóg een nieuwe partij erbij en er waren er al
zoveel... 
Maar de oprichter was een journalist en ik hoorde op de radio een spreekbeurt:
een rustige stem, vriendelijk en beschaafd. Alsof hij het effect van zijn woor-
den al kende: elk weldenkend mens moet hiermee toch kunnen instemmen. 
Niet dat smalende van Wiegel of dat bezetene van Den Uyl. Er bleken veel 
méér dolende kiezers te zijn. Ook door het charisma - want dat had hij - van 
Hans van Mierlo werd D66 een grote partij, niet links en niet rechts. Even 
kwam het gevoel dat leek op mijn herinnering uit 1945, een klein jongetje dat
dacht: nu gaat de wereld goed worden! Dat gebeurde natuurlijk niet, D66 bleef
toch te klein om grote regeerkracht te ontwikkelen, ze werden óf een linkse, 
óf een rechtse bijwagen, de aanhang schrompelde weer weg. 
2010, misschien iets vergelijkbaar met die jaren 1966-1970. Maar Alexander
Pechtold mist het charisma van Hans van Mierlo die zijn partij uit op sterven
na dood nog juist mocht zien opleven. Pechtold moet geallieerden zoeken,
maar is een solist, hij gaat het ook weer niet redden, en van Mierlo is dood... 
En dat de wereld nooit beter wordt heb ik allang geleerd. 

© John Newswatcher. 11.03.2010.  

 

R.I.P.          

   
Een paar persoonlijke woorden 
10.03.2010 - Aan de zijlijn - Hoe veel en vaak lezen we over de politiek,
het milieu, de media, de onvermijdelijke Bekende Nederlanders - en ik 
schrijf er óók nog over. Maar hoe ik me ook ergens aan kan ergeren, of 
zelfs boos of verontwaardigd over worden, ik besef altijd wel dat het niet
het "echte leven" is, hooguit het decor waarbinnen ons leven zich afspeelt.
Het echte leven... het zijn de "kleine grote dingen" die gebeuren in de 
gevoelscirkel waarbinnen onze empathie nog reiken kan. 
Maar merkwaardig, het kan goed iemand betreffen die we niet echt kennen,
doch die iets ervaart wat we her-kennen. 
Een columnist, die ik graag lees en die zijn teksten ook wel op Hernehim
laat plaatsen, had een hoogbejaard ouderpaar. Zij moesten tenslotte hun
huis uit om verzorgd te worden in een verpleeghuis, de laatste verhuizing.
Zijn moeder kreeg de griep, en hij schreef daarover vlak voor zij stierf: 
"Haar leven leek op 't laatst niet meer dan een prachtig zandkasteel dat 
aan de vloedlijn staat en geleidelijk maar gestaag wegspoelt in de oneindig-
heid van de zee". 

Ik vroeg mij af hoe die eveneens dementerende stokoude vader daaronder
zou zijn.  

 

Vandaag schrijft die columnist: "mijn vader was een moment zeer 
geschrokken en verdrietig. Daarna
leek de gebeurtenis weer weg te zakken
in de duisternis van zijn dementie en hij kwam er niet meer op terug (...) 
toch was hij regelmatig verdrietig, maar wist niet waardoor (...) hij laat 
letterlijk het koppie hangen. Hij wil niet meer eten en drinken (...) 
De laatste dagen zat hij met zijn hoofd op zijn armen rustend aan tafel..." 
Een zoon die verdriet heeft om het verdriet van zijn vader, die niet meer 
weet waar zijn verdriet vandaan komt. Wat is je poging waard om nog wat
troost te geven in zo´n geval?
Ik schreef hem: 
"Als je zestig jaar of nog langer samen bent geweest, zit je toch in elkaars
systeem, al is je geheugen nog maar een schimmetje van wat het ooit was.
Niemand weet wat hij ervaart. Misschien zongen ze ooit heel vroeger samen
liedjes, onderweg op de fiets, of waar dan ook, of wat dan ook. 
Zulke herinneringen blijven komen, in flarden en ze laten gemis achter. 
Een paar dagen voor haar dood sprak mijn moeder een zinnetje. Eén zin-
netje maar: ´het hoeft niet meer´. Verder heeft ze de volgende paar dagen
niet gesproken. Dat van een vrouw die nooit om een woordje verlegen was,
die genoot van praten en vertellen. Maar al haar zusters (3) waren al 
gestorven, haar vier beste vriendinnen waren dood - en haar voorland was
eenzaamheid in een verpleeghuis. Ze ontvluchtte die grijze droefheid. 
En het was goed". 
                                                                          © JohnN - 10.03.2010 
         Amsterdam, de Plantage © Foto Hernehim
   
 
07.03.2010 - Achter de coulissen - Zoals de meeste mensen schift ik enorm 
in de massa "nieuws" die voortdurend op mij af
komt. Want er is veel te veel.
En je weet niet wie er eigenlijk achter de knoppen zit. 
Bij veel "nieuws" vraag je je af of er commerciële of politieke belangen schuil
gaan achter de keuze die de nieuwsrubrieken aan ons uitserveren. Lang was
ik geneigd om voordeel van de twijfel te geven aan de publieke omroepen en
de dungezaaide kwaliteitskranten die Nederland nog telt. In elk geval is daar
het aandeel pop- en societynieuws wat minder en dat scheelt zo al heel wat
zappen en bladeren. 
Radio 1 is al jarenlang mijn eerste ingangsbron. Ze zitten behoorlijk dicht op
de politiek en er wordt soms - helaas steeds minder - ook nog wel eens iets
gedaan aan onderzoeksjournalistiek. 
Maar ik stel vast dat er steeds meer corrosie optreedt. Serieuze belichting 
van specifieke onderwerpen moet sluipenderwijs plaatsmaken voor het toe-
nemend aandeel op spel- en borreltafelniveau. En de sportterreur dringt steeds
heviger op, zelfs mijn geliefde "Oog op morgen", lang beschouwd als een 
onaantastbaar bolwerk, wordt bestookt. Het moet regelmatig wijken omdat 
hollebollegijs "Langs de lijn" (die aan de woensdagavond, de godganse zater-
dag vanaf het middaguur, een groot deel van de zondag en elke avond van 
tien tot elf nog altijd niet genoeg heeft) gewoon het "oog-uur" kaapt. 
En steeds maar meer licht verteerbaar "infotainment", helaas moet ik dit
gedrochtwoord gebruiken omdat er bij mijn weten geen behoorlijk alternatief
voor is. 

Bij deze constatering weten de omroepmensen meteen waar dat aan ligt. 
Het heeft te maken met de 'zenderprofilering'. Die brengt veel 'regulering' met
zich mee waar de 'netmanager' toezicht op houdt.  
De netmanager is de grote boeman. 
Van hem/haar mag ook gesproken woord niet te lang onafgebroken klinken 
op de zender. Met 'n voorgeschreven regelmaat moet er een muzikale onder-
breking zijn. Nou, geen probleem: dagelijks nieuwe "releases". Ja tik me maar
op de vingers, ik raak besmet, laat me helemaal meeslepen in het vakjargon. 
Wie is die machtige man of vrouw? 
Hoe komt het dat het is alsof er maar één of twee schijfjes voor de studio 
cd-spelers voorhanden zijn? Dat verschijnsel speelt al heel lang. Vroeger viel
in Hilversum het woord "plugger", die moesten geweerd. Maar hoe is nu de
praktijk? Sinds januari hoor je alleen maar "chasing pirates" van Nora Jones
en "a night like this" van Caro Emerald. Muzikaal beschouwd niet de beste
nummers van deze artiesten, maar dat doet er hier even niet toe. 
Wat er wel toe doet is: waarom honderd keer "airplay" voor juist deze twee 
nummers? Zijn het toevallig de favorieten van de netmanager? 
Of is het simpeler, krijgt de figuur die de computer met muzieklijntjes vult
dagelijks een gratis fles Martini? Of zit er veel meer achter? 
Ik stel maar een paar vragen, want ik ben gezegend met een gezonde dosis
achterdocht. 
En voorts ben ik van mening dat er onmiddellijk een reclameverbod moet 
komen voor Tom de Ridder met zijn tankbonnetjes en voor Alexandra met
haar dongel waarmee ze enniewer onlain gaat. 

© John Newswatcher - 06.03.2010  

music - booze - money  (and don't forget to wakeup the pianoplayer)   

   
 

06.03.2010 - Agnes - 

politiek is meer van hard, Agnes, 
                          niet zo van hart 
  misschien hoorden ze wel hoon, 
                en niet jouw ondertoon  

                                       JohnN 

 

Agnes 

je hebt wel wat 
bewogen in me Agnes 
je had wel wat 
bevlogens in je Agnes 

dat vond ik leuk 
je rode hoofd 
door ieders strot 
het bevalt niet echt makkelijk 

maar toen we 
afscheid moesten nemen 
van mies B* 
was jij er wel 
en Femke niet  

nee Femke niet 
wouter niet 
jeltje niet 
gerdi niet 
en ook mariette niet 

pom wolff 

*Mies Bouhuys  (1927-2008) 

      
   
   
04.03.2010 - Zwalken - Ludiek verdeelde de dichter Pom Wolff de wilde 
Nederlandse politieke arena heel overzichtelijk in drie taartpunten: de 
socialisten op één hoop, de liberalen tezamen met hun afgeworpen satellieten
en als derde punt de gristelijken. Maar in het echte leven helpt ons dit niet. 
Hoe kan men vandaag nog kiezen?. 

Ik kan mij voorstellen dat het niet alleen uit afkeer of onverschilligheid was dat
de helft van kiesgerechtigd Nederland het liet afweten. Dat is geen homogene
groep, onder hen zijn er ongetwijfeld veel wijze mensen die voor hun geweten 
geen oprechte keuze meer weten te maken. 
Voor mij is al lange tijd het stemmen een keuze voor compensatie. Noem mij
dan maar een zwevende kiezer, een bewust zwevende weliswaar. Er zullen 
onder al die wegblijvers ook vele zijn die eigenlijk als een zwevende kiezer 
benoemd kunnen worden. Maar in de spectaculaire interpretatie van de uitslag
van nu zijn al deze mensen onzichtbaar. 

Nederland wordt bestuurd vanuit machtspolitiek, niet vanuit wat het best is 
voor het grote gemiddelde van alle inwoners. Wat dat betreft maakt het weinig
uit of er een coalitie is die uit socialisten, confessionelen of liberalen bestaat.
Het doel van alle "poppetjes" is gelijk: voormannen van de socialisten belanden
in de top van het bankwezen, vanuit confessionele kring dringt men door in de
top van internationale organisaties, liberalen hoppen door het hele grote
bedrijfsleven. De achterban verschilt, dat is de reden waarom er luidkeels 
wordt gekrakeeld onder de Haagse kaasstolp. Het is vooral toneel, steeds 
maar versterkt, in gelijke tred met het steeds toenemend aantal microfoons en
camera´s. Als resultaat grossiert Nederland in incidentmaatregelen, soms 
slechts symbolisch, of zelfs elkaar tegenwerkend. 
En bijbehorende bureaucratie. 

 

 

Het eerste wat ik aan boord leerde was scherp vooruit kijken, op elke beweging
van de kompasroos anticiperen, maar ook nu en dan een blik werpen door het
achterraam van het stuurhuis. Toen ik mijn eerste roergang stond zag ik achter
ons schip kronkelend kielzog. "Kijk, zo vaar je niet efficiënt", zei de stuurman 
van de wacht, "probeer de uitslag van het roer zo klein mogelijk te houden door
meteen te reageren op een beweging van de kompasroos". Zo stelde ik er eer 
in een kaarsrecht kielzog te trekken. 
Onze politici proberen er altijd onderuit te komen om de rechte koers te varen 
die ´n coalitiecompromis wijst. Voor de "bühne" wordt steeds hevig geknokt 
over zaken, die ´n compromis waard zijn, wijzigen van de AOW gerechtigde 
leeftijd of maximum belastingaftrek voor hoge hypotheekleningen bijvoorbeeld,
maar waarover in de achterban grote emotie kan worden gegenereerd. 
En intussen beramen gristelijken achterbakse trucjes en beramen socialisten
doelbewuste geheime strategieën. 
De hele politiek ademt het wantrouwen waarmee de burger werd besmet. 
Mijn leven lang heb ik op de kronkels in de koers van Nederland geanticipeerd.
Voorzag ik dat het teveel naar bakboord dreigde, stemde ik stuurboord en 
omgekeerd. Deze verkiezingen had ik het gemakkelijk. Het ging helemaal niet
om Agnes, of Rita, of Geert of Wouter of Jan-Peter, het ging om mijn Gemeente-
raad, al zou je dat niet denken wanneer je radio of tv aanzette. Daarover krijg ik
alwéér plaatsvervangende schaamte. Hoe kun je respect hebben voor mensen 
die elkaar met drie of vier tegelijk overschreeuwen? 
In mijn Gemeenteraad zitten maar 4 partijen. PvdA is voor werkgelegenheid, 
honderd jaar te laat, Friezen werken allang in heel Nederland, ze kweken 
hooguit meer lege bedrijfsterreinen; CDA is voor superboeren en landbouw-
subsidies; de VVD wil 't toerisme krachtig stimuleren terwijl het al zo verloedert
op het Sneekermeer. Dan zijn er nog de Friese nationalisten: de FNP wil het 
typisch eigene van Fryslân zoveel mogelijk bewaren, daarom moeten ze vaak
tegengas geven aan de rest. Zolang ze me niet dwingen altijd Frysk te spreken
krijgen ze mijn stem. 
Het mediageweld raast over mij heen, geluiden van een vreemde planeet. 

© John Newswatcher - 03.03.2010  

       
   
 
01.03.10 - Acute vormcrisis (beschouwing bij het O S slotfestijn) - 
Je moet er absoluut een type voor zijn. Ik ben dat niet. 
Voor topsport. 
Nog afgezien van het feit dat ik er al veel te oud voor ben. Zelfs als 
laatbloeier ga ik dat niet redden. 
Ik ben tot de conclusie gekomen dat je als topsporter een monomaan
karakter moet hebben. Je moet je gedurende lange tijd kunnen fixeren
op één ding. 
Ik zou me gaan vervelen. Ik heb afwisseling nodig. Op z'n minst zou ik
de ene dag willen bobsleeën, de volgende ijshockeyen en na het eten
misschien nog een halfuurtje langlaufen. Met mijn conditie is dat geen
realistische ambitie. Nooit geweest trouwens. 

Als je wél een type bent voor topsport, ga je een droevig leven tegemoet.
Hoeveel goud je ook wint. Want ik weet niet of ze je dit bij het NOC van
tevoren vertellen, maar een Olympische gouden medaille bestaat voor 
92 procent uit zilver en voor de resterende lullige 8 procent uit goud. 
De geschatte waarde is rond de 150 euro. 

 

Plaats dit in de context van de vele miljarden die worden uitgegeven 
aan sportaccommodaties en televisierechten en je zou acuut en 
definitief in een vormcrisis raken. 
Daar offer je dus je hele jeugd voor op. 

Toegegeven, de eer telt natuurlijk ook. Maar roem vervaagt snel. 
Wie weet bijvoorbeeld nog dat Ria Visser in 1980 zilver won op de
1500 meter in Lake Placid? Hooguit Mart Smeets, maar die heeft zich
bij die gelegenheid dan ook serieus in haar verdiept
Van dat laatste feit zijn de mensen overigens veel beter op de hoogte.
Ook de roem van Sven Kramer is nu voor eeuwig gevestigd. Niet van-
wege zijn eerdere gouden medaille op de vijf kilometer, maar doordat
zijn coach hem bij de tien kilometer de verkeerde baan in stuurde. 
Beter kun je het niet treffen: dat het niet eens je eigen schuld is. En 
dat je al die glorie zomaar in de schoot geworpen krijgt, zonder na 
afloop zwakbegaafd te moeten staan hossen in het Holland Heineken
House. Zelfs zonder het met Ria Visser te hoeven doen. 
Of, nog erger, met Mart Smeets. 

© Arnoud de Jong  Verbal Jam. 25 febr. 2010 

      Kuiper verguld, beter dan goud  

   
 
25.02.2010 - En dan nu de stem van de kinderen - Soms raken mensen 
met elkaar getrouwd waarbij je meteen al denkt: hoe komt zo'n stel toch 
bij elkaar, het past totaal niet. Als op den duur de chemie uitblijft wordt het
afzien, irritaties lijken telkens uitvergroot. Meestal komt het uiteindelijk toch
tot een breuk, al beweren de ex-partners "vreselijk hun best te hebben 
gedaan".  
Intussen deed het proces de kinderen geen goed. Moeilijke vroege pubers
kunnen zich extreem gaan afzetten en in verkeerd gezelschap belanden, 
introverte gevoelige types sluiten zich af en lijden in stilte. Vaak hoor je die
later verzuchten: "Ik wou dat mijn ouders dat veel eerder hadden besloten.
Telkens als die enorme spanning opliep, dacht ik: waarom gaan jullie niet
bij elkaar wég! Maar ik durfde dat nooit te zeggen". 
Nu wij mogen terugzien op vier struikelkabinetten Balkenende, lijkt het er
niet alleen op dat Jan Peter meer gericht was op zijn eigen ongebroken 
carrièrelijn en het vervoermiddel ervan, de machtspositie van zijn partij, dan
het ontwikkelen van een kritische blik op de chemie met de coalitiepartners
waarmee hij het samen moet doen. 
Van iemand die woorden als "samen" en "respect voor elkaar" als vóór- 
geprogrammeerd steeds uit de mond rollen, mag je toch verwachten dat hij
die woorden vooral zelf hoog houdt. Hoe groot je jezelf denkt te maken 
vanuit getalsterkte van de gezamenlijke confessionele achterban - altijd 
moeten coalitie
partners meeklinken in besluitvorming - je kunt binnen een
regering niet elkaars tegenstander zijn. Net zomin als ouders kinderen goed
kunnen opvoeden als pa en ma elkaar voortdurend tegenspreken.
In dat licht mocht Wouter Bos het kabinet best over Uruzgan laten vallen: 
In 2002 wilde een kamermeerderheid niet met een leger naar Uruzgan, maar
stemde in met een "opbouwmissie" voor twee jaar. Intussen zijn we twee 
keer toch weer akkoord gegaan met een verlenging, ook al werd daar meer
gevochten dan opgebouwd. Ook nu nog is er een kamermeerderheid die 
(na 8 jaar!) geen verdere verlenging steunt. 
Als het aan de NAVO ligt kunnen we wel tot St.Juttemis blijven verlengen, 
maar na méér dan genoeg te hebben bijgedragen mag ons land toch eens
zelf beslissen. En zo werkt het ook. Welke rol Jaap de Hoop Scheffer (ja 
die is pas recent opgevolgd door Rasmussen), Maxime Verhagen en Jack 
de Vries speelden in de aanloop naar dit fatale crisisberaad zal wel net zo
in de nevelen blijven als de onbeantwoorde vragen in het Irak-dossier. 

                 

Balkenende's laatste huwelijk was nog vóór het gesloten werd al onmogelijk.
Om het niet al bij het eerste meningsverschil te laten ontploffen werd het 
opgetuigd met een enorm pakket aan huwelijkse voorwaarden die geen bruid
zich in deze tijd zou laten welgevallen. Wouter Bos had beter moeten weten 
na de moeizame Beetsterzwaag-retraite. 
Er was al zoveel water in de sociaaldemocratische rode wijn gemengd dat 
het de naam rosé niet eens meer kon dragen. Voor het vastklampen aan een
aantal zetels gestoffeerd met regeringspluche leek de PvdA een hoge prijs te
betalen en evenredig daarmee zakte de populariteit van de vicepremier "met 
het lekkere kontje". Het overeind houden van wankelende banken was voor 
de minister van financiën een "blessing in disguise", die hem opeens 
"politicus van het jaar" maakte, maar je kunt er terecht over twijfelen wat dit
nu nog waard is. Onder zijn ministerschap trokken we een enorme wissel op
de toekomst, terwijl hij de mogelijkheid om het topmanagement van de 
geredde banken stevig aan te pakken door de vingers liet glippen. 
Na een serie aanvaringen ploegde de huwelijksboot van CDA en PvdA nog
een tijdje heel moeizaam door de Irak-modder, maar liep uiteindelijk toch 
muurvast aan de grond op de Uruzgan-zandbank. 
Belangrijk is een bijkomend effect waar je de critici op de PvdA niet over 
hoort: financiën. Naast internationaal prestigeverlies was dat namelijk hét
argument van hen die Balkenende 4 voor de zoveelste keer gekalefaterd 
wilden zien, tegen de coalitiepartners en het parlement in. Wel of niet blijven
heeft grote invloed op de rijksbegroting, met vertrekken wordt de eerste 
bezuinigingspost voor 2011 ingevuld. 
" Maar we doen daar zo goed werk" en " we winnen de hearts and minds 
van de Afghaanse bevolking" klinkt het stoer. Een paar woordjes Ameri-
kaanse retoriek is immers nooit weg. Ja, de duurste dorpsschooltjes ter
wereld staan in Uruzgan, je wilt het niet eens weten welke enorme militaire
uitgaven er tegenover staan. En dat van die "hearts and minds" moeten we
ook maar niet te hoog aanslaan. Tegenover elke talibanstrijder die ginds 
door ons, samen met de Amerikanen, wordt gedood, staat een veelvoud 
van Afghaanse burgers die het leven laten. 
Door misverstanden, foute acties of gewoon omdat die burgers op het 
verkeerde moment op de verkeerde plek waren. Vaak zijn het vrouwen
en kinderen. Er wordt heel verschillend gedacht over de buitenlandse 
troepen door de Afghanen en omdat de massa van hen analfabeet is 
gooien ze allen op één grote hoop. Nog een paar jaar doorhalen en dan...
hebben we daar vrede en democratie? Een illusie. 
Nog dezelfde nacht klonk het woord "onverantwoordelijk" door mensen die
Wouter Bos tot Barbertje wilden maken. Het kan evengoed gezegd worden
over de premier die zich in die laatste dagen vooral met taalacrobatiek en het
veiligstellen van een reisje naar Vancouver bezig hield. Veel mensen zullen 
het nachtelijke einde van Balkenende 4 met een zucht van verlichting hebben
vernomen. 
Of Uruzgan een geldige aanleiding tot de definitieve breuk is, daarover wordt 
veel gezegd. Wouter Bos was te koppig, hij had (wéér?) moeten toegeven, 
alleen al vanwege de economische en financiële crisis. Het land moet ook 
geregeerd worden. Maar het gevallen kabinet kenmerkte zich juist door niet-
regeren, door uitstel en delegeren naar studiecommissies. 

 

Na de echtscheiding mogen nu gelukkig eindelijk de kinderen hun stem 
weer eens laten horen. 
Een groot aantal van hen werd helaas tot zwerfjongere, ze vertrouwen nu
niemand meer en lopen liefst mee met figuren die alleen kunnen schoppen
uit frustratie. Hopelijk zijn de meeste nog zo verstandig gebleven om 
weloverwogen op een partij te gaan stemmen. Mocht dat toevallig toch CDA
of PvdA zijn, hoop ik dat ze daar intern flink van de toren blazen en er 
daarna duchtig de bezem door halen. 
Aanstaande 3 maart mogen we al! De gemeenteraadsverkiezing wordt nu
zéker tot een peiling voor het landelijk bestuur. Voor mij vooral, want mijn
gemeente wordt toch opgeheven, dit jaar nog! 

© John Newswatcher - 23 februari 2010 

 
   
 
23.02.2010 - De duurste schooltjes ter wereld -  Ik probeer me eens 
een Nederlandse situatie voor te stellen. In een achterstandswijk in een
van de oude steden van ons land kunnen de kinderen niet naar school 
omdat er geen goede gebouwen voor zijn en er is groot gebrek aan
leerkrachten. De wijk is echter zo onrustig en gevaarlijk dat achter elke
bouwvakker een half dozijn gewapende militairen rugdekking moet bieden.
Verder worden er in de nacht telkens grote hoeveelheden van het bouw-
materiaal gestolen door brutale bendes en moeten er overdag helikopters
en F16 straaljagers patrouilleren om toezicht te houden en als afschrikking.
Soms gaat een pas afgebouwd schooltje of wijkhospitaal al in vlammen
op nadat het nog maar nauwelijks in gebruik is genomen. 
En we krijgen er maar geen greep op, want van over de grens komen
steeds weer nieuwe subversieve elementen de stad en de wijk binnen. 
Regering en parlement bespreken het en moeten een beslissing nemen. 
Zouden we ermee doorgaan? 
De duurste schooltjes ter wereld staan in Uruzgan. 

© John Newswatcher - 22.02.2010  

 
   
  Een persoonlijke ervaring  - John Zwart     
19.02.2010 - Requiem -  Misschien heeft u een tuin. 
En misschien komen er regelmatig vogels. Daar kijkt u wellicht wel eens naar
en soms hoort u in het voorjaar vogelzang. Maar ik denk dat u tot een minder-
heid behoort als u de vogels in uw tuin ook ként. 
Niet van soort, maar als individu. 
Tot die minderheid behoor ik. Een merel, een koolmees en een roodborst
beschouwen mijn tuin als hun domein. De roodborst is er alleen van de herfst
tot aan de lente, dan verdwijnt hij een poos naar een noordelijker land. Maar 
ik weet bijna zéker dat het dezelfde is die elk jaar terugkomt. En als de rood-
borst vertrokken is arriveert de tjiftjaf, die weer tot de herfst blijft. 
Het koolmeesmannetje is er het hele jaar net als de merelman. 
Rondom is het vrij kaal, de mensen schijnen tegenwoordig veel van grote 
terrassen en grasvelden te houden, daar hebben vogels weinig te zoeken, 
vandaar dat ze heel honkvast mijn boom- en struikentuin bevolken. 
De merelman had vorige lente succes met zijn melodieuze zang, er sloot zich
een vrouwtje bij hem aan. Er werd genesteld en gebroed, van hun nakomelingen
brachten ze er ééntje groot. Deze winter zag ik ze dagelijks met zijn drieën 
rond de voedertafel scharrelen, mannetje, vrouwtje en een juveniel. 
Na dinsdag zette de dooi krachtig in en ik ben woensdag gestopt met 
zaad strooien, de netjes met vetbolletjes bleven hangen.
Woensdag kwamen de koolmees en wat rondzwervende vinken nog 
snoepen van resten zaad op de voedertafel en wat er vanaf gevallen was.
Donderdag is het opeens opvallend stil in de tuin. Geen gefladder, geen
vogelgeluid. Ongewoon... 's Middags neem ik eens een kijkje en zie 
opeens een zwarte schim in  een rare houding roerloos in de kleine 
appelboom achter de voedertafel. Het lijkt een vogel met halfgeopende 
vleugels als in 'n momentopname  van opvliegen in vlucht... 
Het is mijn mooie merelman met zijn goudgele snavel, met verkrampte
klauwtjes en geknakt nekje. De halfgespreide slagpennen vertonen flinke
beschadiging als door de kaken van een forse rover. Maar hoe komt hij in
die toestand twee meter hoog in de boom in zo'n vreemde houding en 
waardoor is hij niet allang omlaag gevallen?  Rond zijn kopje, flink toe-
getakeld, waarschijnlijk door kraaien, zit een  stuk van een groen nylon 
net met wijde mazen zoals je in tuincentra ziet als steunsel voor het
leiden van wijnranken. Het is niet van de vetbollen, die bungelen nog 
ongeschonden in de prunus. De netjes daarvan zijn heel fijnmazig, daar
krijgt een merel zijn kopje niet doorheen. De uiteinden van het flard gaas
zitten op twee plaatsen rond een takje gewikkeld... 
In de berk zit de weduwe stil naar me te kijken, terwijl ik de draden los
peuter. Zij kan niet praten. Dit is mensenwerk... 
Maar waarom, waarvoor?                       ©
John Zwart - 18 februari 2010

Dode zanger 

Een jonge merel vond ik, uit het nest gestoten 
Behoedzaam pakte ik hem op. Mijn hand omsloot 
een tenger lijfje dat geen verzet meer bood 
Het leven week terug uit ogen half gesloten 

Niet zwaarder dan een brief, zo op de hand gewogen 
werd zijn bestemming nu de rietkraag van een sloot 
Een dode zanger die nog niet één wijsje floot 
en daar werd neergelegd uit louter mededogen 

Hij zou mij meer te bieden hebben dan ik hem 
Hij zou mijn dagen kunnen vullen met zijn stem 
als bomen staan te beven in de avondwind 
en zijn gezang de dartelheid heeft van een kind 

Maar toch Ik hield een echte zanger in mijn hand 
Eens wellicht zingt hij voor mij, in een ander land 

Cor Wulffelé - Den Helder, 2002 

                         

   
John Zwart steekt zijn nek uit     
18.02.2010 - In de eer-eer-eerstebocht onderuit - Het mag niet mensen,
ik steek mijn nek uit, een cabaretier werd er al eens ongenadig op 
afgerekend. 
Hij maakte een grap over de Olympische Spelen voor gehandicapten: 
"Stel je hebt maar één been, dan ambieer je toch niet wedstrijdhardloper
te worden?" 
De échte Olympische Spelen zijn natuurlijk vreselijk elitair, als je niet 24
uur van de dag traint en leeft op topniveau en niet alles om je heen in 
dienst staat van je winnaarstreven heb je daar niets te zoeken. 
Blijf je altijd in de sub-top hangen, is het na een paar jaar al voorgoed 
afgelopen. Ergens een spiertje of een pees die telkens opspeelt? Je 
moet al gauw het vaantje strijken, toegangslicht blijvend op rood. 
Erben Wennemars (34) bereikte dat beslissende moment dit seizoen, hij
kwalificeerde zich niet voor de Olympische Winterspelen van Vancouver, 
stond dus buitenspel. Een glorieus afscheid met winst op het Veluwemeer
was ook al niet voor hem weggelegd, het natuurijs is wreed en hard. 

Ik had toch altijd een zwak voor die rijder, die zo vaak struikelde. Een 
lieve adhd-jongen dacht ik, die met alles altijd net even sneller wil dan 
hij kan. Dan knal je in de boarding of maak je een duikeling: "Doe toch
iets beheerster en je finisht, joh". Je hoort het aan zijn praten: hij zou het
wereldrecord snelpraten kunnen winnen als hij niet stotterde, 
"Rustig, rustig toch jongen. Waarom heeft niemand jou daar vanaf 
geholpen dan was het met dat schaatsen ook heel anders gegaan. 
   

En opeens hoorde ik het nieuws en kon mijn oren niet geloven: 
"Erben Wennemars gaat tóch naar Vancouver! Via Twitter vroeg hij zijn 
volgers of zijn baard mocht blijven staan en of hij voor alle zekerheid 
toch zijn schaatsen maar moest inpakken. Wennemars gaat naar Canada
als columnist voor AD Sportwereld en als verslaggever van de NOS
Dat eerste kon ik me nog goed voorstellen, hij weet veel van schaatsen 
en zit niet om woorden verlegen, maar een stotterende verslaggever! 
Toch, merkwaardig - toeval bestaat niet - óók nieuws op het medisch vlak:
Sommige spraakproblemen berusten op gebrek aan een bepaald enzym.
Die zouden dus in de toekomst met een medicijn worden opgelost. 

Op de debuutdag van Erben vroeg ik mij af of de NOS al iets van zo'n 
toverdrankje had bemachtigd. Erben praatte twee tandjes lager dan we
van hem gewend zijn en de NOS had een goed idee door hier een drie-
manschap in te zetten, dat elkaar steeds kon afwisselen, zo moest 
Erben telkens gedwongen pauzes eerbiedigen. "
Misschien toch niet 
zo'n gek plan van de NOS", dacht ik. 
Helaas de volgende dagen, telkens wanneer het spannend werd sloeg
Erben toch weer op hol, dan werd hij overenthousiast en kakelde 
stotterend gewoon dóór terwijl zijn collega's het al hadden overgenomen. 
Twee of drie mensen tegelijk aan het woord waarvan er één stottert, dat
ontwarren de luisteraars niet, dat weet elke geluidstechneut. 
Verslaggever is een vak, Erben, maar toch hoor ik jouw opgewonden 
jongensstem liever dan de ladderzatte onvermijdelijke olumpiese 
Erica Terpstra, die nog wat kwijlt met dikke tong.  

   
   
 
14.02.2010 - Als iedereen vandaag nu eens één mens gelukkig maakt,
is morgen de hele wereld gelukkig -
De aansprekende quote is niet van
mij, maar van Loesje, dat anarchistische meisje van twintig uit Arnhem. 
Ze moest nu eigenlijk tegen de vijftig lopen, maar Loesje heeft het geluk
waarom alle vrouwen haar benijden, ze blijft altijd twintig. 
Ik moest aan haar denken bij de dag van vandaag. "Stay my sweet valentine,
stay, each day is valentine's day". 
Het is toch heel on-Nederlands. Een paar decennia geleden bestond het niet,
misschien op heel bescheiden schaal 'deed men eraan'. Maar het stond niet
op elke kalender zoals nu. Alleen die het rijke roomse leven aanhingen, en
alle heiligen tot in de eeuwigheid hun dag gunden. 
Het is komen overwaaien over de oceaan, zoals zovéél. Gek is dat, iets wat
zo met gevoel, met betrokkenheid, met liefde en intimiteit te maken heeft, 
komt uitgerekend uit het land waar individualisme en materialisme in hoogste
aanzien staan. Je voelt meteen de verdenking dat er een commercieel luchtje
aan zit. Ja, natuurlijk proberen ná de kaartendrukkers, de post, de uitgevers
van zoete boekjes, inmiddels óók parfumerieën, bloemenhandels, delica-
tessenzaken er aan te verdienen. Economie drijft in niet geringe mate op 
onze gevoelsimpulsen. 
Maar we kunnen met de aanleiding van het bestáán van zo'n dag, die toch 
óók op onze eigen manier invullen. Dat kan met een eenvoudig gebaar. 
En al gaat het niet altijd anoniem - ook al is dat wel volgens de oorsprong de
bedoeling - een gebaar van sympathie dat afkomstig is van iemand die zijn 
of haar identiteit vermoeden laat, zo'n gebaar kan toch iets moois zijn! 
Zaterdag zag ik in de ah-winkel een enorme stapel bierkratten staan, en er
naast vele emmers met rozen. Wie een krat bier kocht mocht gratis een 
bos van 10 rode rozen meenemen. Kijk, zó moet het natuurlijk niet: pa pakt
een kratje bier mee voor zichzelf en geeft zijn vrouw het gratis bosje rozen. 
Alsjeblieft. Daar zit geen sprankje romantiek aan. 
Nu was er juist door `Argos´ gewaarschuwd dat veel rozen intensief met gif
worden bespoten - iemand die de geur van de roos opsnuift krijgt tegelijk 
een niet onaanzienlijke dosis kwalijke gassen naar binnen. Misschien was
daarom ook de animo niet zo groot. In elk geval mocht je enkele uren voor
sluitingstijd twéé bossen rozen meenemen bij elke krat gerstenat. 
TNT post bezorgt deze dagen een half miljoen wenskaarten. Dat is één 
kaart op elke 30 inwoners van ons land. Wie krijgen al die kaarten, vraag ik
mij af... De kans lijkt heel wat groter dan bij de postcodeloterij. 
Onwillekeurig bekijk ik de inhoud toch wat opmerkzamer bij het ledigen van
het postkastje... 
Een kaart... een oproepkaart voor de gemeenteraadsverkiezingen. 

© John Newswatcher - 14.02.2010 

In de VS komt nu geleidelijk nieuw inzicht                 

Want to show your love? Act on it when it’s least expected.              
Any day. Not when society tells you to do so.                     
Kristin Andrews                                             

 

 
 
11.02.2010 - Plaatsvervangende schaamte - Kent u dat gevoel,
lezer? Dat iemand iets doet dat zó gênant is dat u het een beetje op
uzelf voelt afstralen, terwijl u er part noch deel aan heeft lijkt het of 
de wangen beginnen te gloeien, of de tenen zich krommen. 
Zoals een slanke vriendin van me eens overkwam, tijdens een rit in
de bus samen met haar vijfjarige zoontje. Tegenover nam een dame
plaats met een kenmerk dat wijlen Toon Hermans zou hebben 
omschreven als "une riche nature". Het effect ervan werd nog eens 
onderstreept door 'n boothals met duizelingwekkende diepgang. 
De vriendin begon zich al wat ongemakkelijk te voelen toen ze haar
zoontje zag staren naar die blote bollingen. 
En opeens zei hij met zijn niet te missen heldere stemmetje: "Mamma,
die mevrouw heeft billetjes van voren". 
Van een heel andere orde is de plaatsvervangende schaamte die mij 
aangrijpt als ik onze premier gadesla, als hij weer eens op hoog 
bezoek gaat in een groot buitenland. Samen op de foto, denk ik dan,
dat lijkt de sterkste drijfveer van deze man die mijn land naar buiten
representeert. 
Een staatsman te zijn moet je in je daden tonen, niet door mee-
zwemmen in het kielzog van een ander, die je daarvoor beloont 
met jou een groot staatsman te noemen.  
Maar oh wee, het kan nog erger. De 75 jarige Petrus Antonius 
Laurentius Kartner, die in zijn hele lange leven slechts één echt goed
liedje heeft geschreven, werd juist uitverkoren om eventjes  op een
blauwe maandag de Nederlandse inzending voor het Eurovisiesong-
festival te schrijven. Als resultaat zet hij ons straks allemaal te kijk
als dat volkje dat altijd hossend simpele liedjes zingend door de wereld
trekt, glas bier in de hand. Alsof Willem Alexander met de hockey- 
meisjes al niet genoeg is. "Europa, gaat u vooral even naar de wc als
Nederland aan de beurt is" raadt mijn collega-columnist Arnoud de Jong
de kijkers buiten onze grenzen aan, in de hoop daarmee de kijkdicht-
heid effectief te drukken. 
Eigenlijk is het vooral zielig voor die Sieneke. Die krijgt later van haar
kleinkinderen nog te horen: "Oma, is het echt waar dat u vroeger met
een debiel carnavalsliedje meedeed aan het Eurovisiesongfestival waar
u als allerlaatste mee eindigde?"
 
Nico Dijkshoorn is het helemaal niet met mij eens: 

"Ik vind dat er de laatste weken nogal lullig wordt gedaan
over Vader Abraham. Dat is onterecht. Het is nogal 
makkelijk om de eenvoud van zijn melodietjes en teksten
te bekritiseren, maar niemand lijkt in de gaten te hebben
dat Vader Abraham een groot tekstdichter is. 
Een man die schrijft in een Hollandse traditie. 
Versjes en liedjes op het ritme van een eeuwenoude
klompendans
." 


Is Nico echt serieus? of test hij ons en is bovenstaande
een meesterlijk verpakte ironie? Want zelfs het shalalalie 
shalalala liedje (let op: één la méér) van Gert en Hermien
Timmermans over de duiven op de Dam wint nog hiervan. 
Wel mijn beste Hernehim lezers, het lijkt me prima om 
te zeggen: Oordeel toch zelf. 

 

 

Shalalie mijn poëzie 
mijn laatste meesterwerk

 

 ‘Ik ben vergeten waar ik dit liedje heb gehoord, in de zomerzon
Ik geloof dat het toen daar met jou op het strand was in Lissabon
Of was het daar toen in Parijs
Achter een coupe vers mokkaijs?
Het kan ook zijn dat het was met zijn tweeën overzee in die luchtballon
Shalalie shalala, shalalie shalala
Het gaat niet uit m’n kop
Shalalie shalala, shalalie shalala
Ik sta d’r ’s morgens mee op
Ik ben verliefd op jou
Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer
Ik ben verliefd, ik ben verliefd
Ik ben verliefd, dat kun je zo zien
Het kan ook zijn dat ik hoog in de lucht in een vliegtuig naar Oslo zat
Of klonk het uit een café in zo’n straatje – ik was ooit in Trinidad
Of was het met een goed glas wijn
Op dat terrasje in Berlijn?
Misschien toen in de sneeuw op een arreslee in Leningrad?
Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat…
Hoe kan ik dat, hoe kan ik dat…
Hoe kan ik dat nou vergeten?
Shalalie shalala, shalalie shalala
Het gaat niet uit m’n kop
Shalalie shalala, shalalie shalala
Ik sta d’r ’s morgens mee op
Ik ben verliefd op jou
Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer.
Shalalie shalala, shalalie shalala
Het gaat niet uit m’n kop
Shalalie shalala, shalalie shalala
Ik sta d’r ’s morgens mee op
Ik ben verliefd op jou
Daardoor vergeet ik alles gauw en weet ik het niet meer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer
Shalalie shalala, shalalie shalala
Zo gaat het ongeveer.’

 

 

 
 
10.02.2010 - Passe par tout -  Er is een grote last van mij afgevallen. 
De kwellende gedachten aan de ondeugden die mijn nachtrust soms 
konden verstoren, ze hebben me allemaal verlaten. Ontspannen kijk
ik in de lenzen. Dankzij de heerlijke rust die op mij is neergedaald heeft
mijn mond haar strakheid verloren en plooien mijn lippen zich weer in de
vertrouwde flauwe glimlach die zelfverzekerdheid moet uitstralen. 
Waarom toch zijn wij pas na wekenlang beraad en niet al veel eerder op
dat idee gekomen. Geniaal is deze vondst: "met de kennis van nu" 
Een schitterende vervanging van het volkomen onaanvaardbaar verweer
"als we ... dan zouden we..." 
Eigenlijk klinkt het ook wel een beetje ferm, ja stoer bijna - wij hebben 
kennis vergaard wij zijn wijs! "Met de kénnis van nu" dat we dáár nou 
niet eerder op zijn gekomen! 
Als een aflaat herontdekt door een calvinist, wie had dat ooit gedacht. 
Met een kleine formule verschoond van zonden, hoe scharlaken ook. 
Zelfs Marjet Hamer smelt. 
Goddank dat zoiets in de politiek toch maar mogelijk is, want je moet er 
toch niet aan denken dat een verdachte voor de rechter zich zou kunnen
vrijpleiten van een wandaad door simpel te verklaren: "edelachtbare, u kunt
het mij niet aanrekenen, met de kennis van nu had ik het niet gedaan". 

   His master's voice?                

 

 
 
06.02.2010 - Aftanken - Moeder natuur is kwistig. Met van alles is zij zo kwistig
dat je haar bijna verkwistend zou
willen noemen. Dat kan zij zich veroorloven 
door de goedgeefsheid van een bron waaraan schijnbaar geen eind komen kan:
de zon. Geen wonder dat de eerste mensen op aarde de zon als hun grote god-
heid aanbaden, daarvan komt uiteindelijk alles. 
Alles wat groeit zoekt het zonlicht, warmtestraling wordt door de zee en door 
het aardoppervlak opgenomen, die het in de donkere uren weer afgeven. De zon
houdt de kringloop van het water in stand, zodat alles wat leeft en groeit altijd 
volop fris en zuiver water beschikbaar heeft uit beken en rivieren. 
Planten en bomen produceren zoveel vruchten en zaden dat ze samen gemak-
kelijk in één seizoen het hele aardoppervlak met hun eigen soort zouden kunnen
bedekken. De hele fauna kan ervan eten en dan nog is het maar een fractie die
tot ontkiemen komt en toch de soort in stand houdt. 
Ook in de mens is zij verkwistend, in haar gemiddeld 35 vruchtbare jaren rijpen
er ruim 400 eicellen in de eierstokken van een vrouw, waarvan maar een klein
aantal tot een baby uitgroeit. Met de man is het nòg uitzonderlijker gesteld. Zijn
testikels produceren non-stop ieder uur duizenden spermacellen. Hij vermorst 
ze bij de miljoenen, terwijl er van die microscopisch kleine kikkervisjes maar 
ééntje nodig is om een eicel te bevruchten. 
Nee de zon laat ons geen gebrek lijden, hij laat zo'n overvloedige massa van 
energie op ons afstralen dat we er in zwelgen, terwijl nog onnoemelijk veel méér
in de ijlte van het heelal verdwijnt. 
En wat doet de mens? Ach, hij stookt af en toe een boom op om een potje te
koken en zich wat te warmen in koude nachten en om de bedreiging van roof-
dieren op afstand te houden. 
Hij hakt nog wat bomen om voor het bouwen van een hutje, holt er één uit tot 
´n eenvoudig vaartuig. Zo kon het vele millennia lang schier eindeloos doorgaan.
De aarde veranderde er nauwelijks door in aanzien. Open plekken werden snel 
weer bedekt dankzij het overal aanwezige zaad. Maar er was nog méér: 
In de aardkorst bleef vanaf het eerste leven uit overblijfsel daarvan - zó
overvloedig, dat maar een deel nodig was om de levenskringlopen in 
stand te houden - een voorraadkast van geconcentreerde koolstofwaterstof
achter. De ontdekking ervan leidde bij de mensen tot een soort dronken-
schap. Als bij de zuiplap de ontdekking van de drankkelder in het huis waar
hij een poosje moet oppassen. 
Eindeloze mogelijkheden. Nu kan hij locomotieven stoken, stoomboten laten
varen, eindeloos autorijden, in elektriciteitscentrales stroom opwekken, 
vliegen naar elk ver land zo vaak hij maar wil, het klimaat in elk gebouw naar
de hand zetten, skiën in de zomer, tropisch baden in de winter, overal 
computers neerzetten, raketten naar elkaar en naar verre planeten afschieten.
De mens gaat zich op slag gedragen als het verwende jochie dat opeens een
erfenis in de schoot is gevallen en van gekkigheid niet weet wat allemaal te 
doen - en alles sneller op dan verwacht. Geen zorgen: aftanken maar! 
Te gek om los te lopen toch. Terwijl er een veelvoud aan de nodige energie 
om te bestaan ongebruikt langs ons heen glijdt blijven we als verslaafd de 
rest van onze erfenis aftappen. 
De winning en verkoop ervan is in handen van een klein aantal heel machtige
ondernemingen, je zou verwachten dat zij allang de noodzaak zouden zien van
een radicale omschakeling, maar zij gedragen zich vooral liever als zwart-
handelaren in oorlogstijd. Schaarste blijft hen gegarandeerd in stijgend tempo
rijker maken en overvloed is verslavend. Een gedrag van:'après nous le déluge"
valt te vrezen. We zien het aan de grote financiële crisis waar de o-zo keurige
bankmeneren ook deden alsof hun piramiden eeuwig konden aangroeien - en
na de ontluistering van gebleken tegendeel nog steeds blijven aftanken - 
blijvend immoreel. We deden beter de zon te blijven aanbidden. 

© John Newswatcher - 06.02.2010

  
   
 
02.02.2010 - Hoopvol teken -  Vroeg viel de winter in, op 17 december 2009
om precies te zijn. En voor ieder die nog maar pas komt kijken en nog maar
zelden sneeuw zag, was dat feest - en de andere mensen genoten mee. 
Van kinderen glijdend op sleetjes van een helling, van sneeuwpoppen van 
reuzenformaat en levensgrote iglo's. 
Ze konden niet weten dat de winter nu, zes weken later, nog steeds een spel
van komen, gaan en weer terugkomen zou spelen. In "holland" zoals de rand-
stad en omgeving door de noorderlingen wordt genoemd, gonsde het alweer: 
"elfstedentocht...elfstedentocht?" 
In Friesland niet, daar kijkt men nuchter naar de situatie voor de deur en ziet
een te dunne ijslaag die telkens opnieuw door een deken van sneeuw wordt
bedekt, waaronder geen toertochtijs kan aangroeien. Ze zeggen het steeds
maar weer: "voor een elfstedentocht moet het eerst een week achter elkaar 
's nachts streng vriezen". 
Na zes weken weifelwinter wordt er in mijn dorp alleen maar op de ijsbaan
geschaatst, die soms onder water staat, dan weer urenlang eerst van verse
sneeuw moet ontdaan. Er wordt allang niet meer op getraind, ze geloven er 
niet meer in. 
De blijheid van een "ouderwetse winter" begint langzaam te vergaan, de 
groep mopperaars krijgt de overhand. Ons ongenoegen over glibberen over
papperige stoepen, autoruiten krabben, dubbellange ochtend en avondfiles
is natuurlijk een luxeprobleem, heeft niets met overleven van doen. 

Hoe anders is dat voor de standvogels en wintergasten die het maar nemen
zoals het komt. Ze zien steeds minder open water, ze zien voedsel telkens 
weer verborgen onder sneeuw. Het is een letterlijke slijtageslag, iedere nacht
weer gewichtverlies. Ze moeten spaarzaam omgaan met hun energie, daarom
lijkt het alsof ze hun schuwheid hebben afgelegd 
Wegvliegen doen ze alleen als je ze al te na komt. IJsvogeltjes en reiger-
soorten die jaren in aantal groeiden zullen na deze winter gedecimeerd zijn. 
De close-up foto's van vogels in de sneeuw die volop op internet verschijnen 
roepen mijn ergernis op: 'is die foto van jou de overlevingskans van je model
waard?' 
De park- en tuinvogels zijn beter af. Ze worden door veel mensen bijgevoerd,
óók door mij. Twee koolmezen zitten al op de uitkijk als ik naar buiten kom 
met nieuw strooivoer. Bij de recente telling blijkt de mezenbevolking terug te
vallen, maar deze twee zullen de lente halen. 
Ze zijn gevrijwaard voor winterdepressies die ons mensen kan plagen. De 
minste stralen van de winterzon worden volop genoten. Woensdag 27 januari,
de dag vóór 'gedichtendag' was de ochtendhemel blauw. Eén van mijn mezen -
de stoerste, met een brede stropdas - liet in plaats van zijn gebruikelijke 
kwetter voor 't eerst zijn korte tweetonige roep horen. 
Er kwamen nog een paar barre sneeuwdagen maar op zondagmorgen de 31e
januari was de hemel weer éventjes helderblauw en de koolmees begroette 
mij met zijn volle lentezang. Hij gelooft erin, in de lente en de kracht van 
zijn lokroep. 
                                                       © John Zwart - 1 februari 2010. 

De koolmees 

Hoor, hoor, de koolmees zingt zijn lied 
Hij zal op zoek zijn naar een wijfje 
Zijn kleine hart spat uit zijn lijfje 
En pompt: Twiet-tiet, twiet-tiet, twiet-tiet 

Ik heb de nestkast schoongemaakt 
Voor hem, maar ook voor zijn beminde 
Helaas, hij kan geen vrouwtje vinden 
Dat van hem in vervoering raakt 

Hoor, hoor, de koolmees zingt zijn lied 
Van steeds herhaalde complimenten 
Hij wil zo graag, want het is lente 
Hij wil wel, maar het lukt hem niet 

Maar hij heeft hoop en hij houdt moed 
Die vruchteloze hartenbreker 
En één ding, één ding weet ik zeker: 
Nog nooit klonk eenzaamheid zo zoet. 

Ivo de Wijs - Uit Vroege Vogels' Jubileumverzen - 2003 

 

parus major 

 
   
 
31.01.2010 - Niet ongeneeslijk - Gelukkig, we zijn eruit. Misschien valt het
allemaal nog mee. Er is hoop, wellicht is er nog iets aan te doen! 
Het zetelt allemaal in het brein, wat natuurlijk al voor de hand lag, maar nu
weten we het zeker want het is door de geleerden diepgaand bestudeerd.
Zoals al in de discussie over jeugdige comazuipers aan de orde kwam 
ontwikkelen zich onze hersenen gedurende een lange periode van ons leven
ver nadat 't lichaam zelf er al heel volwassen uitziet. 
In die schijnbaar volwassen toestand kan dus nog veel misgaan, zoals we 
al wisten door de treurige gevolgen van herhaalde alcoholvergiftiging bij 
jonge mensen. Maar er zijn veel meer afwijkingen ontdekt die zijn toe te 
schrijven aan een gebrek in de ontwikkeling binnen de hersenen. 
Het achterste deel van het brein is het eerst uitontwikkeld, daarin zetelen
allerlei driften. 
Zo kunnen aan verslaving gerelateerde afwijkingen als boulimia, een vorm
van onbeheerste vreetzucht, ontstaan door achterstand in ontwikkeling van
de voorste hersenkwab, die ons juist bij de psychische groei beter tot 
afweging en daarmee tot beheersing in staat stelt. 
Het aantal hersencellen in de voorste kwab neemt in de volwassenheid niet
toe, maar dat is wel het geval met de onderlinge verbindingen, dat blijft 
maar dóórgaan. Er schuilt dus wel degelijk waarde in de uitdrukking "ouder
en wijzer".
Onderzoek aan proefpersonen die aan boulimia lijden toonde aan dat in 
een groot aantal gevallen sprake was van achterstand binnen de voorste
hersenkwab. Dit geeft een geheel nieuw zicht op onze grote topmannen 
en vooral die in het bankwezen. Die "exorbitante zelfverrijkers" kunnen 
het niet helpen! Wat we in Wim Kok's beste jaren als "graaicultuur" leerden
benoemen is gewoon een ziekte! 
Vanuit hun driftencentrum moeten ze steeds hogere bonussen krijgen. 
We kunnen hen dat evenmin kwalijk nemen als een alcoholist zijn drank-
zucht. Ze moeten eerst afkicken: leren dat er belangrijker waarden zijn dan
het opscheppen van een steeds hogere berg geld. Ze moeten in therapie 
om hun voorste kwab te ontwikkelen. Afgekickt weer aan het werk en 
als elke ex-junk. alert blijven voor terugval. 
         Zijn er genoeg verbindingen of zit ergens een steekje los? 
   
 
26.01.2010 - Hé buurvrouw, koppie thee? - Jarenlang lazen ze ons 
alleen maar de les, éénrichtingverkeer op zijn majesteits, maar nu hebben
ze toch een paar echo's uit de wereld opgevangen, de reclamejongens die
altijd  dachten dat ze ijskasten aan eskimo's konden verkopen. 
Ze deden onderzoek, al noemden zij dat natuurlijk research, en ontdekten
toen dat de meerderheid van de Nederlanders vindt dat de samenleving er
beduidend minder vriendelijk op is geworden. En daarom moedigen ze 
ons nu aan aardig te doen tegen buren en voor vreemden op straat. 
Toch weer een boodschap die niet aan mij is besteed. Al lang, ver voor 
het Sire-tijdperk, was het altijd mijn gewoonte welwillend tegenover mijn
omgeving te zijn. Ik prijs buurman als hij zijn auto staat te poetsen, bedank
de postbode voor de blauwe enveloppen en groet de filiaalchef aan de 
ingang van de supermarkt. 
Dat laatste heb ik lang volgehouden, misschien wel honderd keer zonder
weerwoord. Tot ik opmerkte dat hij alle klanten met winkelwagentjes gedag
zei maar zelden mensen met een mandje, zoals ik. Ik heb vaste tijden dat
ik boodschappen doe, meestal laat, als de grootste drukte voorbij is. 
Het meisje van de bakkerijafdeling houdt een zonnatura volkorenbrood 
voor mij achter en zet op tijd een pak biologische melk apart als het nodig
lijkt: "Dankjewel. als ik jou toch niet had..."  
De andere late klanten zijn meestal dezelfde. Tegen zes uur verschijnt altijd
een dame van een al wat veredeld jaargang. Ook met een mandje tikt zij 
doelbewust - op haar manier nog koket - hooggehakt tussen de schappen
door. Hier een greep, daar een greep, haar wat te lange neus in de lucht. 
"Goede avond", zeg ik. Ze laat haar neus een stukje zakken. 
"Ken ik u soms?" klinkt het misprijzend. 
"Nee, gelukkig niet!", dat kan ik toch niet nalaten. Voortaan zijn we lucht
voor elkaar. Toch heb ik nog geluk: Een bekende zat in de subway van
NewYork. De man tegenover hem las een boek en hij herkende de titel.
"That's a nice book" zei hij. "Fuck off and get off the train!" kwam er van
de andere bank, terwijl de trein afremde voor de volgende halte. 
Zijn medepassagier rees dreigend omhoog. "Get off or I'll rip your head off!"
Ja zo kent ieder individu zijn eigen grenzen. 
Sire ziet de wereld wel erg simpel, maar het blijft uitkijken met die actie. 
 

 

 
John Zwart  - op de bres voor de vogels 

Meest voorkomende vogels in uw tuin 

       

koolmees                       merel

       

vink                             roodborst

       

huismus                         spreeuw

23.01.2010 - Dit weekend is het weer de vogeltelling - die eens per 
jaar door Vogelbescherming wordt georganiseerd. Op die manier krijgt 
men van jaar tot jaar enig zicht op het verloop, in wel en wee, van de 
medebewoners in onze tuinen plantsoenen en parken. 
Graag doe ik een beroep er vooral aan deel te nemen - een half uurtje 
van uw vrije tijd op de zaterdag of zondag te offeren in het belang van 
onze lentezangers. Dat is geen corvee, integendeel: het is een leuke
tijdsbesteding een poosje de vogels dicht bij huis te observeren en per
soort te "turven". 
Komen er maar weinig vogels in uw tuin? Daar is heel gemakkelijk
verandering in te brengen.... 

De weken met veel sneeuwval en soms ook flinke nachtvorst hebben
de vogels veel vetreserve in hun lichaam gekost. Het mag dan nu bijna
overal sneeuwvrij zijn, in dagen met weinig daglicht lukt het hen niet 
zo makkelijk weer op gewicht te komen. Het is dus goed om te blijven
bijvoeren - en zo lokken we ze tot dicht bij onze uitkijkpost. 
Maar wees net als de vogels steeds alert op kattengevaar. Strooi zaden
liefst op een verhoogde voederplank nabij een vluchtboom, vetbolletjes
en ongebrande pinda's zijn gemakkelijk, die hangen we gewoon in de 
boom. 
Van de vier vinken, die in december regelmatige bezoekers waren in 
mijn tuin, zijn er twee weggebleven na de oudejaarsnacht toen ze plots
allemaal op de vlucht gingen. Maar deze dagen kreeg ik onverwacht 
bezoek van een ekster en een paartje turkse tortels. 
Echt altijd weer verrassend - bent u al enthousiast geworden, haal dan
HIER meteen maar een telformulier op. 

Geen vogelvoer in huis? Na 24 januari mag u ook best voeren hoor! 

Toevoeging 25.01.2010: Het tellen is nu gedaan 
klik HIER voor het resultaat van dit jaar.

 
   
 
21.01.2010 - Eens per jaar een grote ramp - en soms nog wel eens
vaker. Dan wordt het Verenigd Nationaal Geweten wakker geschud. 
En we stillen het met geld, voor even. Veel geld dat nodig is tegenover
zoveel bloed en tranen.  
Onderzoek wees uit dat burger en consument zijn of haar gedrag niet
laat beïnvloeden door wat een bekende Nederlander opdraagt. Toch horen
zij erbij, als eerste zelfs. Het zijn stuk voor stuk bewogen mensen die
zich geroepen voelen, maar waarom moeten wij dat aldoor van hen weten? 
Ach laten we ons liever leiden door wat een eenvoudig dichter neerzet, 
die het onvoorstelbare tot de invoelbare proportie terugbrengt. 

Haïti, mijn geliefde 

Het huis is ingestort. 
Mijn meisje ben ik kwijt. 
Mensen huilen, schreeuwen, bidden. 
Ik bid ook: 
O God laat dit niet waar zijn. 
O God zet de tijd terug. 

We liggen aan het strand. 
We kijken naar de zee. 
Weemoedig kus je mij. 
Je ogen, de mooiste die er zijn. 
Je lichaam, om te strelen. 
Je lach. 
We drinken wijn en proosten 
op ons samenzijn 
voor altijd. 
We lopen hand in hand. 

© Rense Sinkgraven 

 

Port-au-Prince 
Anonieme redder haalt een overlevende peuter uit het puin.

© Foto: Copyright Associated Press 

 

 

 

 

 
   
 

19.01.2010 - Tussen alle luidruchtige narigheid
iets van verstilling uit het leven op overzichtelijke schaal.
Iets van alledag dat toch persoonlijk diep beroert, hoe een zoon

liefdevol schrijft over de dood van zijn bejaarde moeder:

"Ik ben er even niet. Ik moet voor mijn moeder zorgen.
Voor het laatst, want zondagavond is ze uiteindelijk toch overleden.
Het lichtje is kalm en zachtjes uitgegaan. Haar geest was al eerder
vertrokken, is mijn vaste overtuiging.
Haar leven leek op 't laatst niet meer dan een prachtig zandkasteel
dat aan de vloedlijn staat en geleidelijk maar gestaag wegspoelt in
de oneindigheid van de zee.
Bij elk verdriet dat telkens opwelt denk ik maar: ze is er nog, ze zit
nog in mijn DNA. Ik weet nog niet of dat een troost zal blijken op de
lange duur".

© Arnoud de Jong

 
   
 
16.01.2010 - Soms wordt de tekst je zomaar aangereikt,
je luistert en kijkt naar wat genoemd wordt "het nieuws"
en je hoeft er alleen nog maar een titel boven te zetten. 

Over Tunnelvisie  

Hier volgen 
De Hoofdpunten van het nieuws 
pingelepingeleping 
Kroonprins Willem Alexander heeft 
vanmiddag op de ijsbaan de Uithof 
een val gemaakt, zijn schouder uit 
de kom, hij heeft hem eigenhandig 
teruggeplaatst 
pingelepingeleping 
Yolanthe en haar nieuwe minnaar 
de voetbalprof Wesley Sneijder 
zijn alweer uit elkaar 
pingelepingeleping 
Achttien Nederlanders op Haïti zijn 
na de zware aardbeving nog vermist 
pingelepingeleping 
De schatting van slachtoffers op Haïti 
loopt uiteen van 250.000 tot nog meer 
BOINGGG 
En dan nu Erwin Kroll voor het weer 

JohnN - 16 januari 2010 

Nu al onze Sportman van 't jaar 2010

Onze nationale playmate van het jaar

O ja, de rampzaligste aardbeving sinds 'n eeuw

 
   
 
12.01.2010 - Wat lag er begraven in het bos van Beetsterzwaag? - Hoe
lang kun je volhouden dat het gras blauw is terwijl iedereen toch ziet dat het 
groen is. Zeven jaar lang viel er niets te onderzoeken, want alle feiten waren
immers bekend, een mantra van onze minister president, steeds maar 
eindeloos herhaald. 
Het maakt veel verschil of dat wat bekend is wordt uitgesproken of niet. 
Generaties lang zuchten soms hele families onder een bekende schande 
die zorgvuldig wordt verzwegen. Nu is eindelijk bekend wat al bekend was.
"Politiek Den Haag is geschrokken", gonzen radio, tv en internet in koor. 
Ik vraag me bij zulke reacties meteen af: zijn ze nou echt geschrokken of
doen ze alsof ze heel erg geschrokken zijn, omdat dit politiek gewenst is. 

Gisteren maakten veel columnisten gebruik van dit inkoppertje: hoe onze
m-p de natie vermaande gemeenschapszin te tonen door de stoep voor het
huis sneeuwvrij te houden, terwijl de stoep voor zijn eigen woning de dagen
erna onopgeruimd bleef. Dat vond ik te gemakkelijk. Toch ben ik van 
mening dat de premier de persoonlijkheid mist om een goede eersteburger
van ons allemaal te zijn. 

Hij gaat ervan uit dat 'alles wat Jan Peter doet is goed gedaan'. En als
hij eens een steek laat vallen was het eigenlijk tóch nog goed. 
Hij vertoont daarmee een gelijkenis met de majesteit, die steeds ernstig
vermanend ook zoveel eigenwijsheid over ons uitstrooit. 

Misschien zijn eigenlijk de Hoop Scheffer, Verhagen en Kamp de kwaaie 
genia, maar dat kan de m-p natuurlijk niet zeggen, daarmee diskwalificeert
hij zichzelf, met terugwerkende kracht, tot een stuk onbenul. Een onzeker
beginneling, een soort ledenpop die niettemin zichzelf de beste man vond 
om voortaan premier te zijn. 
Het karakterfoutje dat ongetwijfeld uit een bijbelgordel-jeugd stamt, raakt
er nooit meer uit. Selectief winkelen in argumenten om het engagement 
in Irak door te zetten is het aller-kwalijkste dat ik uit het Davids rapport 
heb opgepikt. Precies dat waarmee Bush tevergeefs trachtte weg te komen.
En wat doet Jan Peter binnen enkele uren na Rapport Davids? Juist: hij 
begint met selectief winkelen! Onverbeterlijk! 
Nooit doen ze iets fout, politici, de christendemocraten voorop met stip. 
Daarom houd ik zo van falende sceptici.  

  Wormen en maden? 
 
 
10.01.2010 - Alarmfase extreem - Journalistiek is een verantwoordelijk vak.
Je moet je goed informeren voordat je gaat roepen. Want één kik en er holt
direct een hele meute achter je aan. En wat de meute roept dat is per 
definitie onaantastbaar wáár, omdat het immers een meute is. Ook als er
halve waarheden worden verteld. 
Ga er maar áán staan als je werkt bij zo'n dienst waar al die persmuskieten
meteen op de stoep staan, als er een ongeluk gebeurt of zodra er alleen 
maar iets bijzonders op til lijkt te zijn. ANWB, NS Reizigers, KNMI, 
Rijkswaterstaat, de één na de ander loopt een bloedneus op. 
Ik denk dat de oorzaak ligt bij de hijgerigheid van de "wie is het eerst" drift
bij de media, maar óók omdat de gemiddelde burger steeds meer denkt dat
overheid en semioverheid er altijd voor moeten zorgen dat hem of haar geen
enkel onheil treft. Gebeurt dit toch dan trillen de borreltafels van de 
verontwaardiging en reaguurt men het hele internet vol met krachttermen en
scheldwoorden, want er moet toch tenminste iets of iemand schuld hebben.

Steekt een stevige lokale bui op boven het IJsselmeer en verdrinken een 
stel onervaren zeilers dan had het KNMI op zijn minst een weeralarm moeten
afgeven. Geven ze dan
een waarschuwing voor een zware storm roepen hele
horden benadeeld te zijn omdat ze hun uitstapje hebben afgelast, terwijl het
best meeviel met die storm. Je kunt het dus eigenlijk nooit goed doen. 
Waarschuwt de ANWB voor een verkeersinfarct en raadt de mensen aan 
een dag later op reis te gaan, blijft het bijzonder rustig op de weg, omdat de
mensen immers hun vertrek uitstelden. 

 

 Hadden ze niet gewaarschuwd had iedereen in de file vastgezeten en
kregen ze ook de zwarte piet. 
We stappen de straat op en glijden uit in de sneeuw, breken been, arm of 
pols. Rampspoed: die sneeuw had geruimd moeten zijn. O, gebeurde het 
op de stoep? Pech, dan was uw buurman nalatig, want de stoepen moeten
de burgers voor eigen rekening
nemen. Wat is dat nu voor onzin! roepen 
appartement en flatblokbewoners, daar hoort de overheid voor te zorgen! 
Niet genoeg materiaal en onvoldoende zout, schande! 
Zout is op gemiddeld jaarverbruik ingekocht, ja de winters zijn nu bijna 
altijd zacht. Niets mee te maken, ze moeten gewoon zorgen dat er altijd 
genoeg zout is, klaar! 

Is zelfredzaamheid een ouderwets begrip? Ik vind dat de ´gemiddelde 
burger´ steeds meer op een verwend kind begint te lijken. Weg met al die
rare alarmen. Een beetje meer eigen verantwoordelijkheid ontwikkelen kan
geen kwaad. Schat zelf je risico´s in en aanvaard dat er altijd tegenslagen
zullen blijven, want leven is risico lopen. Voor wie dat onverdraaglijk is 
hebben we psychiaters. 
En die mensen die roepen dat in andere landen alles gewoon op rolletjes 
loopt: geloof ze maar niet, want ze kletsen maar wat. In Duitsland stonden
al meerdere keren vele honderden automobilisten ingesneeuwd een nacht 
lang op de autobahn. Ook daar vielen er een heleboel treinen uit en werden
luchthavens gesloten. In de midlands in Engeland lag werkelijk álles plat. 
Alleen maken ze er daar niet zoveel poeha over - 

het is nu eenmaal winter. 
                                    

 
 

 

 
07.01.2010 Diplomatie of actie - Er is veel discussie over hoe je effectief
inhumane, schandelijke en schadelijke toestanden kunt veranderen. Aan de
rechterkant van het politieke veld bestaat een grote voorliefde voor het 
aloude werken in achterkamertjes, stille diplomatie. De progressieven 
geloven meer in 't actief zijn in het openbaar, aandacht genereren van onder
af en dan opwaarts. De onderlinge schermutselingen tussen deze hoofdrich-
tingen vinden meest oorzaak in die verschillende voorkeur van aanpak. 
Ruim een halve eeuw geleden begonnen we aandacht te krijgen voor de 
invloed van al het doen en laten van 4 miljard mensen op onze aardbol. We
hebben strijd gevoerd tegen de uitstoot van kolenverbranding, die de gele 
"smog" in de industriesteden veroorzaakte en de regen zuur maakte - tegen
het massaal gebruiken van DDT dat zich opstapelde in alle levende organis-
men met ziekmakende gevolgen - tegen gassen als CFK's, in de apparatuur
voor koeling en als drijfgas in spuitbussen toegepast, die de ozonlaag
aantasten. Uiteindelijk heeft alle "lawaai" dat daar rond werd gemaakt
resultaat geboekt. Het is voor mij zeer de vraag of een benadering op de 
conservatieve methode - keurig diplomatiek, onder 't genot van een goed 
glas wijn - tot hetzelfde resultaat had geleid binnen dezelfde tijd, zonder de
actievoerders. Nu zitten we met 't naderen van uitputting van energie- en 
grondstoffenbronnen en almaar toenemen van de CO2 in de atmosfeer.
Vijftien (!) internationale conferenties, gedurende vijf decennia gehouden, 
leverden slechts intentieverklaringen en zeer kleine succesjes op. 
Een maand geleden, in Kopenhagen, was het niet anders. 
Al langer dan twee decennia (sinds1986) viel internationaal, op grond van
de constatering dat meerdere walvissoorten op uitsterven stonden, het 
besluit dat deze dieren niet meer bejaagd mogen worden. Hun status is 
als waren het zwemmende neushoorns. Een paar landen lappen de inter-
nationale overeenkomst aan hun laars. Zoals Japan, dat zichzelf jaarlijks
op eigen gezag een vangstquotum toe-eigent in de Antarctische wateren.
Langs diplomatieke weg lukt het maar niet om de Japanners op andere 
gedachten te brengen. 
"Sea Shepherd" laat het niet langer aan de politici over. Als de "vrije zee"
zo misbruikt wordt is er ook plaats voor concreet actievoeren. Door de 
vaart van jagers te belemmeren wordt de vangst vertraagd, het afschieten 
van een walvis kost aanzienlijk meer tijd. Zo wordt de verhouding van 
opbrengst ten opzichte van de kosten ongunstig. De "Sea Shepherd"
mensen willen de walvisjagers economisch benadelen om hen zó te 
ontmoedigen. 
Dat er zolang tevergeefs diplomatiek druk op Japan is uitgeoefend, lijkt
zelfs contraproductief te werken - want als je 24 jaar ongemoeid je gang 
mocht gaan voel je je onaantastbaar... 
De walvisjagers hebben "Sea Shepherd" de oorlog verklaard, de film 
(vanaf de brug van de Japanner gemaakt!) laat daarover geen twijfel. 
Doelbewuster aanslag is er nauwelijks vertoond. 

Sea Shepherd video You tube LINK  CBS Filmpje You tube LINK 

   
  Dwergvinvis 

 

 

 

Er is sinds de jaren zestig nog niets veranderd. Werd Rachel Carson, die 
streed tegen de DDT, "hysterisch" verklaard en deed men pogingen haar in
een inrichting te laten opsluiten - nu hoor ik conservatief Nederland roepen
dat "Sea Shepherd" zich op een onacceptabele manier gedraagt. 
Men moet het naleven van het walvismoratorium aan de diplomatie overlaten..
niet mensenlevens op zee in gevaar brengen! 
"Welke mensenlevens, op welk schip en door wie?" vraag ik dan. 
Actievoerders in Kopenhagen ontrollen heel vredelievend op de laatste
conferentiedag op ludieke wijze een spandoek waarop ze de wereldleiders
aansporen nu eindelijk stevige besluiten te nemen. Zij worden in de boeien
geslagen, in een gevangeniscel gesmeten, ondergaan drie weken voorarrest.
Beseffen de "diplomaten" niet dat de actievoerders ook hun bondgenoten
kunnen zijn? 
Als onze grootouders alles aan de diplomaten hadden overgelaten hadden
we nu nog een zeventig-urige werkweek gehad, net als in China. 
 
 
 
04.01.2010 Voedselbankjes - Al jarenlang staan jonge vuurwerkfanaten en
de mensen die bezorgd zijn, wegens de ongevallen en algemeen het gevaar 
voor gezondheid en milieu, onverzoenbaar tegenover elkaar rond de jaar-
wisseling. Die discussie ga ik dan ook allang niet meer aan. 
Wel wil ik even aandacht vragen voor een aspect waar vrijwel niemand bij
stilstaat: Onze park- en tuinvogels, die zich in de winter graag dicht bij de 
mensen ophouden zodra sneeuwval hun voedsel moeilijk bereikbaar maakt.
Zij werden tussen kerst en nieuwjaar in paniek op de vlucht gejaagd toen 
het "oorlogsgeweld" uitbrak. Op 1 januari verschenen alleen nog mijn vaste 
merel en een kauwtje op mijn voedertafel. Winterkoninkje, roodborstjes, 
vinken, mezen, die keerden ook de volgende dag niet terug terwijl er toch
's nachts opnieuw vijf cm sneeuw viel. 
Vandaag gelukkig weer bezoek van twee schichtige vinken en één koolmees.
Wij hebben onze auto's allang weer uitgegraven, maar wat moet je met niet
meer dan een snaveltje? Daklozen mogen niet meer buiten slapen, maar de
vogels slapen iedere nacht buiten, dat kost flink wat calorieën. 
Als we plezier hadden aan het vuurwerk, laten we dan ook wat terugdoen 
voor de hongerige vogels en vogelvoer strooien op een tegen katten veilige,
sneeuwvrij gemaakte, plek. Over een week of zes zullen ze voor ons zingen!   
 

Wij hebben onze auto's uitgegraven 
maar wat moet je met alleen maar een snaveltje?

 
 
   
01.01.2010 Herkauwers - We zijn al eeuwenlang een land met koeien geweest,
de laatste decennia werden we daarnaast ook nog een land van dozenschuivers.
Maar we bleven wel de hele wereld bedienen met zuivel, hammen, vlees, kippen
en eieren - wordt wel een beetje moeilijk bij gebrek aan staanplaats. 
Maar het herkauwen zit onszelf in het bloed. Tien dagen lang moesten we een
enorme zelfkastijding ondergaan door honderden keren opnieuw vliegtuigen in
torens te laten knallen, reuzengolven te laten rollen, of een gestoorde popartiest
herbegraven. En dan zijn we tussendoor ook nog gezegend met een koningin 
die haar zendtijd gebruikt om ons te vertellen wat wij allemaal totaal verkeerd
doen. 
Voordat ons laatste restje empathie om zeep is gebracht roepen we nu:
Geen ouds van het decennium meer - Goddank het is nieuw jaar! 
Tijd voor eindelijk eens wat positieve berichten, hoopvol op 'n betere toekomst
gericht!           Laat Hilversum maar, Hernehim staat er hier voor open. 

Een goed Nieuwjaar !

 
Reageren op deze pagina ?   
© Copyright Hernehim Cultuur 2001-2011 

Hernehim Cultuur 

 een cultuurpagina 

HOME 

 


De culturele pagina's worden onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart