Nee, niet met bijvoeren, daarmee bevorder je alleen maar méér aanwas. 
Nee, óók niet met afschieten, want dat is zielig, dat accepteert het publiek 
niet. Maar wat dan wel? 
Een béétje afschieten... zoals allang in het gangbare beheer gebeurt: 
de dieren observeren, de zwakke exemplaren die de lente niet gaan halen, 
krijgen een genadeschot. Maar iets eerder voortaan, er wordt niet gewacht 
tot ze, wankel op de poten, struikelend op de vlucht, verdrinken tussen 't riet.
Zoals gewoonlijk loopt men om de hete brij heen. De dieren lijden niet onder 
kou en voedselgebrek, ze lijden onder de bezuinigingen. Een probleem waar
ze geen weet van hebben. Rutte-Verhagen heeft in het akkoord met de PVV 
– die partij van de 'animalcops' – het voltooien van ecologische hoofdstructuren
wegbezuinigd. De dieren van de Oostvaardersplassen zitten voorgoed achter 
hoge hekken. Verbindingszones tussen verschillende leef- en voedselgebieden
komen er niet, dieren in natuurgebieden worden opgesloten in geïsoleerde 
leefruimte. Het geld voor de verbindingszones is dringend nodig voor versnelde
wegenaanleg, de economie-visie Rutte-Verhagen. En bij CDA politici leeft over
dieren vooral: wat brengen ze op en hoe smaken ze van de grill? 
Wie hoor je niet? Zorgenvrije levensgenieters die stukjes natuur met hekken 
er omheen wel waarderen. De zwijntjesjagers in de Kroondomeinen kennen het
voordeel daarvan al generaties lang. 

 © John Newswatcher  – 25 december 2010 

23.12.2010 - Wachtsje!  - 
Telkens als er 's winters een paar keer nachtvorst was springen alle media weer op. 
Dan rinkelen, zoemen en jingelen alle telefoons van Friesland: 
"Wat denken jullie? Komt er een elfstedentocht?" 
En al antwoorden er honderd ijsmeesters, rayonhoofden en oud-elfstedenrijders 
kalmpjes dat in de meeste vaarten nog eendjes rondzwemmen, de opwinding blijft. 
Daar kan geen Friese nuchterheid tegenop. Dan gaan ze achtereenvolgens te rade 
bij Piet Paulusma uit Tzum, het kruidenvrouwtje Stieneke in Piaam, of de zieneres
Hiltsje van Hylpen, totdat ze eindelijk op iemand stuiten die zonder aarzeling roept:
"It kin net, wachtsje!" 
En vanaf dat moment gooien ze hun 'breaking news' met brede zwaaien over heel
het land: "Het zal maar nét gaan, maar er kómt een elfstedentocht, wacht maar af!"
Er kan een oorlog uitbreken in Korea, alle Sprinters van NS kunnen met kortsluiting
knarsend tot stilstand komen, dat alles is op slag onbelangrijk, ondergeschikt aan 
des verslaggevers elfstedenkoorts.

Inmiddels zijn de nachtvorstjes van verleden week lichte tot matige vorst geworden
na vorig weekend. Onder de meeste bruggen kabbelde het al niet meer, er lag ijs - 
maar hooguit met de dikte van een spiegelruit. Dinsdag en woensdagnacht begon 
het eindelijk écht: -10 tot -12. In mijn bed hoorde ik het doffe knallen van het aan-
groeiende ijs op het Sneekermeer. Dat hoor je bij 't soort winterweer dat minstens 
een week moet aanhouden voor je roepen kunt: "It sil heve!" 
Maar de '"hollanders" hebben al in hun hoofd gezet dat ze op tweede kerstdag een
elfstedentocht gaan rijden. Helaas: het is nu late avond en het ijs op de ijsbaan 
glanst nat: +1 wijst de thermometer... 
Zo te zien kunnen we best maar een bord neerzetten bij het startpunt: "It kin net!"
met duidelijk de vertaling eronder: "Het gaat niet!" om de horde hollanders te weer-
houden zich massaal in een wak te storten. 
Alleen Erwin Wennemars, die houden we niet tegen, laat maar zwemmen: 
heeft-ie eindelijk een goed excuus waarom hij wéér niet is gefinished. 

 © John Newswatcher – 23 december 2010 

Vliegtuigen die niet opstijgen, wegafsluitingen, en treinen die niet rijden. 
Hotemetoten die ons deze beperkingen inpeperen. Het wekt wrevel op, ik merk het
aan mezelf. Afgelopen vrijdag nog. 
Ik zou 's avonds een opening in Amsterdam bijwonen: een expositie, met buffet en
een feest - fijn als je daarvoor wordt uitgenodigd. Op radio en tv gonsden er "weer-
alarmen" in alle kleuren van de regenboog. Ik volgde e.e.a. met stijgende verbazing
vanuit dit dorp in noord-Nederland, hier leek namelijk 'niets aan het handje'. 
Half bewolkte hemel en windstil, aan sneeuw lag er niet meer dan het laagje poeder-
suiker op de kerststol. Ik ging op weg per auto, richting afsluitdijk. 
Na het KNMI en Rijkswaterstaat kwam de ANWB zich via de auto-radio met me
bemoeien: ieder werd afgeraden nog de weg op te gaan – dat was veel te gevaarlijk.
Rond Amsterdam beschreef men zo ongeveer een verkeersinfarct, busdiensten 
werden al gestaakt, en het verkeer op de A10 stond nagenoeg stil. Van Bussum 
tot Watergraafsmeer 18 km file op de A1. Ik reed ter hoogte van Bolsward en het 
talud was groen, maar ik ben een verstandig mens en sla zulke waarschuwingen 
niet in de wind: omkeren dus. 's Avonds zocht ik op het internet naar plaatjes van 
onbereikbaar Amsterdam tijdens de grootste winterrampdag van het jaar 2010. 
Een plaatje van kinderen met een slee, een auto met zwiepende ruitenwissers op 
de Haarlemmerdijk: "is dat alles?" 
Voortaan besluit ik weer zelf of ik wel of niet op reis ga. Had ik doorgereden over 
de afsluitdijk had ik de A1 vermeden, en waarschijnlijk zonder veel problemen 
Amsterdam Noord bereikt... Wat is er toch aan de hand met ons? 
Waarom zoveel aandacht voor al die "deskundologen"? Rijd toch gewoon met een
rustig gangetje achter de strooiwagen aan... Weeralarm...
ach ach we kunnen ook nergens meer tegen...
                                                       ©  John Newswatcher – 20 december 2010 

13.12.2010 - Hervonden beleving - Onlangs hoorde ik een psycholoog weer eens
zeggen: "kinderen hebben geen herinnering vóór hun vierde jaar". Hiermee zetten 
ze al die mensen, die met grote stelligheid beweren dingen uit hun beleving als
wiegenkindje te kennen, voor leugenaar. Hun heel plausibele uitgangspunt is de
beperkte ontwikkeling van het brein. 
Ik dacht altijd dat het klopte: van mijn peutertijd heb ik een vage notie hoe ik in 'n
wandelwagentje zat waarbij ik heel goed moest oppassen mijn vingertjes niet te 
beknellen. Er is er ook nog een beeld van 'n grote volière in een park, waarin er
kleurige vogels achter gaas rondfladderden. Op mijn kijkhoogte (buikhoogte voor
iemand die staat) liep een dikke ronde dwarsbalk, om het gaas te beschermen. 
Ik kon er moeilijk overheen kijken en even moeilijk er onderdoor. 
Verder is er nog een vaag beeld van mijn eigen handjes, frummelend aan broek-
zakjes, die geen broekzakjes bleken te zijn. Mijn moeder had mij een "schattig 
pakje" van 'n lapje witte stof genaaid. Uit een ander roze lapje had ze hartvormp-
jes geknipt en die van geborduurde randjes voorzien. Die zaten op de voorkant van
het broekje. Mijn herinnering behelst een mislukte poging mijn handen in de 
"broekzak" te steken. Er is iets van weerzin bij, gericht op dat wit met roze pakje
met borduursels: erg "zoet" voor een jongetje, die ook nog blonde krulletjes heeft.
Moeder had graag gezien dat ik een meisje was en heeft mijn eerste levensjaren 
een poos gedaan alsof haar wens tóch was uitgekomen. 
Toen ik na haar overlijden voor de taak stond de ouderlijke woning te ontruimen 
gingen oude albums en dozen vol briefkaarten en foto's door mijn handen. Ik vond 
een foto van mezelf, toen ik net lopen kon, in een pakje met borduursels en roze 
hartjes. Ook een foto, gezeten in een inklapbaar wandelwagentje voor een volière, 
een dikke balk vlak voor mijn neus... 
Als kind zal ik zeker deze foto's hebben gezien, dat zet dus vraagtekens bij mijn
geheugen. Toch geloof ik dat het een authentieke impressie is, de foto's hebben 
het alleen ingevuld in detail. Het kan niet zo zijn dat het kind bij vier jaar plotseling
als bij toverslag over herinneringsvermogen beschikt. 
En nu is er opeens een hervonden beleving, op vierjarige leeftijd, heel scherp in elk
detail als een filmscène - en er is geen foto van. 

Vanaf mijn vierde verjaardag ging ik naar de "Fröbelschool". Het is zomer en we 
spelen in de tuin achter het schooltje. Ik zit in de zandbak, maar onze bouwsels 
worden door anderen weer omgeschopt. Ik draag een eigentijdse korte broek: 
het soort dat nu alleen nog trendy is bij Britse toeristen: óver de knie. 
Een jongetje rolt zijn broekspijp strak op, hoger en hoger, tot in de lies. "Kijk, ik
heb kikkerbenen!", roept hij en doet hetzelfde met zijn andere broekspijp. 
Ik volg zijn voorbeeld, we huppen vrolijk als kikkers in het rond: "wij zijn kikkers!".
Juf komt snel naar ons toe, trekt ons opzij en zegt ernstig: "dat moeten jullie niet
meer doen". Ik heb geen idee wat haar probleem is, maar raak wat van streek, 
door de juf. Een hervonden beleving, diep uit het kindverleden van mijn oude brein.

Mijn dochter werkte enkele jaren geleden op een dagverblijf voor peuteropvang. Er 
was een hittegolf. Haar groepje kinderen, en stuk of acht, 1-3 jaar, werd hangerig, 
warm en klam. "Kom, we gaan buiten spelen", besloot ze. Er was de opvang een 
drietal opblaasbadjes geschonken die ze oppompte en vulde met een laagje water.
Dat ging feest worden, spetteren en spatten, maar ze moesten natuurlijk wel met 
droge kleertjes aan naar huis. Mijn dochter is, net als haar vader, voor praktische
oplossingen: ze trok de kindjes gewoon al hun kleertjes uit. Dat kan toch best met
zo'n groepje van één tot driejarigen, oordeelde ze. Anderhalf uur lang vermaakten 
de kindjes zich zo, dat ze hun ophaalmoeders er verslag van deden. "Maar hoe kan
dat dan, Chantal had helemaal geen badpakje of bikini-tje mee". Een enorme heisa
door Chantal's moeder omdat de kindjes gewoon in hun blootje hadden gespeeld,
gemengd óók nog! Dat kán gewoon niet, werd de uitdrukkelijke regel, al begreep 
geen kind wat er zo verkeerd was geweest. Blije kinderen heel sip naar huis. 
Wat er in die Amsterdamse kinderopvang is gebeurd steekt natuurlijk schril af bij
de episodes die ik hier uit eigen beleving beschreef. Ik hoop zó dat de mensen 
vooral hun best doen gewoon normaal met die kinderen om te gaan. 
Kinderen hebben enorme veerkracht maar ophef en ondervraging –hoe "verantwoord"
ook– kan wonden juist diep máken. 
Dat besef ik uit mijn herinnering aan onze "kikkerbenen", zó lang geleden. 

©  John Newswatcher – 13 december 2010 

Er is veel veranderd sinds die tijd, een verzorgingsstaat werd door opa's kinderen 
en kleinkinderen opgebouwd. Nu de grootverdienende speculanten, gretige project-
ontwikkelaars, bonusjagende bankdirecteuren, afromende tussenpersonen en 
pervers zelfverrijkende ex-vakbondslieden ons een financiële crisis annex een 
economiecrisis hebben bezorgd, verkondigen deze lieden hiervoor hun eigen 
oplossing. Natuurlijk niet binnen de eigen ethiek, maar binnen de arbeidsmarkt. 
Die is te rigide, te conservatief, die moet opengebroken: flexibiliteit is het credo, 
mensen moeten flexibel worden. TNT en AH willen van hun vaste personeel af, 
ze willen veel meer flexwerkers, werkaanbod varieert immers tussen drukte en 
stilte en personeel moet efficiënt inzetbaar zijn. 

Ik denk dat opa het meteen door zou hebben: "ze willen terug naar de tijd van 
losse werkmannen, dagloners die je wegstuurt als er tijdelijk minder werk is". 
"Het alternatief is "zzp-er" worden, opa: voor jezelf beginnen, bijvoorbeeld met 
schoenen verzolen, zoals u dat deed", zou ik hem zeggen. 
Maar een hakkenbar is ook geen vetpot, gelukkig kan vandaag iedereen wél 
doorleren. Elke jongere is aan zichzelf verplicht geen weggooi-werkkracht te 
worden door laag geschoold te zijn. Hoe minder makkelijk je kan worden gemist
hoe meer contracten voor vast dienstverband met de zekerheden daarvan. 
En wie "zzp-er"  worden wil moet wel héél zeker van eigen kunde zijn: 
40% van hen is binnen 2 jaar failliet. Onontbeerlijk dus, die verzorgingsstaat. 

©  John Newswatcher – 10 december 2010 

08.12.2010 - Koekje van eigen deeg - 
Irisscan, vingerafdrukken, dna-monsters en dan nog even door de bodyscan om tot
op de huid gefouilleerd te worden. Nog niet zolang geleden zou dit een behandeling 
zijn geweest die slechts de allerergste criminelen ten deel kan vallen. 
Het is nu zo ver dat elke brave burger die een lucht- of zeevaartuig betreedt ermee 
wordt geconfronteerd. Waartoe, waar hebben we dan al die inlichtingendiensten voor,
was dat niet zodat ze een selectie kunnen maken wie er met de meeste argwaan 
moet worden gevolgd? Of gaat het dan niet meer slechts om de rotte appels...
En het was nog niet genoeg. Al ons telefoon en emailverkeer - niet alleen afzender,
geadresseerde en titel - maar ook de complete inhoud moet gedurende tenminste 
2 jaar door de providers worden opgeslagen. Opdat de slimme snelle scanners van 
de FBI ze kunnen navlooien op terreur-verdachte woorden en uitdrukkingen. 
Blijkbaar heeft men zo'n groot vertrouwen in digitale wondertechniek dat men verwacht
op die manier efficiënt potentieel gevaarlijke individuen er uit te kunnen zeven. 

Voor de almachtige techniek van een veiligheidsdienst moest de allerlaatste privacy
van elke gewone burger terzijde. Maar overheersing roept om balans, iedere tijdelijke
overmacht roept een tegenmacht op. Zoals het ook was met de bewapeningswedloop
tijdens de koude oorlog. In het digitale tijdperk is er de slimme techniek van hacken,
beveiligen, tegenhacken enzovoort. 
Er is allang een oorlog gaande tussen hackers die systemen kraken en beheerders
van systemen die hackers in dienst nemen om hun collega's pootje te lichten, tot 
men aan de andere kant weer nèt even slimmer is. 

Hoe massiever de data-opslag hoe interessanter het kraken ervan is, dus zal het
gebeuren. Zelfs met de beste beveiligers loop je op 'n kwade dag net één slag 
achter en dan is het bingo! Dan ligt alles van iedereen opeens op straat. (inclusief
de fouten, want die zitten er geheid ook in.)
Julian Asange heeft met de publicatie van het (on)diplomatieke verkeer tussen de
buitenlandse vertegenwoordigingen met de V.S. een voorproefje gegeven van veel 
erger wat nog mogelijk is. Washington zou hem dankbaar moeten zijn voor de les 
in plaats van een fatwa over hem uit te spreken. 
Wat er nu gebeurd is blijft te overzien. Hoe de diplomaten bij de koffieautomaat over
Berlusconi of Poetin praten weten die heren zelf natuurlijk allang. Dat er atoombom-
men op de basis Volkel liggen wisten we evengoed als die kamperende vrouwen daar,
die er al zo'n 25 jaar tegen protesteren. Hetzelfde geldt voor de telecomkabels bij
Beverwijk en Noordwijk. Onderzeese kabeltracé's staan op allerlei toegankelijke 
topografie. Tijdens mijn opleiding (vele decennia geleden al) leerde ik dat onze 
militaire trans-Atlantische radioverbindingen in noodgevallen konden terugvallen op 
kabels die vanuit Penzance in Cornwall lopen (top secret, sic). 
Misschien wordt men zich eindelijk bewust van de digitale oorlog die al een tijd woedt
en stort men zich dan niet weer in een wapenwedloop, maar staat men liever stil bij
gezond verstand. Niet meer alles en alles willen opslaan in één integraal systeem, 
met deuren die openstaan op het internet. Die wondere wereld zonder grenzen met
zoveel moois en zoveel geboefte, geheel gespeend van rechtshandhaving. 

©  John Newswatcher – 7 december 2010 

04.12.2010 - Het laatste Sinterklaasfeest - 
Een feest vooral van ukkies en peuters, van aandoenlijk naïef tot iets voorbij kleuters.
Uit zulke eerste jaren heeft 'sinterklaas' weinig duidelijke herinneringen bij me achter-
gelaten. Dat heeft ongetwijfeld te maken met armoede. 
Doordat Nederland als wingewest diende voor de militaire expansiedrift 'des Führers in
Berlin' zullen de vijf decemberfeesten veel gelijkenis hebben vertoond met de legen-
darische conference van Toon Hermans over 'sniklaas' ("een nare man") en zijn knecht
("ook een zak"). Met dit verschil dan, dat het treintjespelen ons zelfs geen troost bood,
omdat ons gezin niet kinderrijk was. 
Voor het schamele bergje cadeaus, dat vooral bestond uit een magere oogst aan
speculaas en suikergoed, dat na enig gebons en gestommel door een onbegrijpelijk
wonder achter de gesloten voordeur was beland, was er een heel plausibele verklaring:
Sint Nicolaas heeft altijd heel veel haast. Hij moet heel snel alle huizen langs, want
eigenlijk mag er na zonsondergang niemand meer buiten zijn, hij mag dat wel, maar 
héél even van de soldaten... 
Maar één sinterklaasfeest kan ik me nog heel goed herinneren. 
Er waren briefjes in de bus gestopt, huis-aan-huis. Alle kinderen tot een bepaalde 
leeftijd werden uitgenodigd voor een sinterklaasfeest in de buurt, op de middag van de
vijfde december. Ook bij ons was het vlekkerig stenciltje op de deurmat beland, 
zo begreep ik uit het opgewonden nieuws van de buurkinderen. "Mag ik er heen?" 
vroeg ik mijn moeder, die er niets over had gezegd. "Dat zal ik aan je vader vragen", 
was het voor mij verbazende antwoord. 

Mijn vader zag niet graag dat 'zijn kind' dáárheen ging – dat was nòg verbazender. 
Het had ermee te maken dat het kinderfeest werd georganiseerd door de Winterhulp.
En de Winterhulp was een foute club, maar wat wist ik daarvan... 
Het pleit werd beslecht door mijn moeder: "Je kunt een klein kind niet verbieden naar
een sinterklaasfeest te gaan". Zo behoedde ze mij voor de ellende als één van de 
weinige thuis te moeten blijven. 
De dag kwam en in kleine groepjes togen we naar een gymzaal ergens in noord.
Rijen bankjes met kinderen, voortdurend door juffen en meesters aangemoedigd tot
luide enthousiaste zang, in afwachting van de komst van de goedheiligman.
Eindelijk gingen de tussendeuren achter ons open en ik zag een goudglinsterende 
krulstaf en een roodfluwelen mijter opdoemen, ik voelde het ontzag in me opkomen.
De sinterklaas en een pietermanknecht met een glimmend zwartgemaakt meisjes-
gezicht liepen vlak langs me heen door het middenpad. Ik keek en keek... 
en had toen al een scherpe blik. 
Op prentenboekplaatjes had sinterklaas altijd mooie witte schoenen aan onder zijn
lange mantel. En als die mantel al iets terugviel zag je prachtige witzijden sokken.
De man die langs mij liep droeg een mantel die hem te kort was, daaronder stapte 
hij voort in zwarte molières en -erger nog- boven die schoenen zwabberden haveloze
broekspijpen. Ik wist het meteen: een foute sinterklaas en nog een fout feest ook!
In luttele seconden voorgoed van mijn onschuld af. 

©  JohnN – 4 december 2010 

Maar sommige mensen leven helemaal buiten de zorg van deze tijd. Die dromen 
nog steeds van een wereld vol mogelijkheden zonder beperkingen - zal ik die voor
het gemak maar als 'rechtse hobby's' benoemen? 
Charlie Aptroot (Den Haag 1950) is er zo één. Hij is in het Prins Bernhard-stadium
blijven steken. Een echte oerVVD-er, hij zat al op zijn 16e bij de jonkies, de JOVD.
Zijn serieuze politieke carrière begon met een wethouderschap en het loco-
burgemeesterschap in Wassenaar. 
Sinds 2009 is hij de verkeers- en vervoersspecialist in de 2e kamer voor de VVD.
Charlie Aptroot ergert zich eraan dat je nergens in Nederland harder dan 120 mag 
en zelfs hele stukken gedwongen wordt 100 km/u te sukkelen 
"Er zijn zoveel snelwegvakken waar je makkelijk 130 kan!"  Hij heeft zijn minister
Schultz van Haegen, ook VVD, (infrastructuur en milieu) al omgepraat. Die heeft
beloofd te gaan inventariseren welke wegvakken eventueel voor een verhoging in
aanmerking kunnen komen. Intussen bagatelliseert Charlie de hogere uitstoot 
van stikstofoxyden en kooldioxyde bij verhoogde snelheid en beweert dat veiligheid
juist gebaat is bij sneller rijden: 
"De automobilist die 130 rijdt is veel alerter dan die bij 120". 

Ik kan Charlie vertellen dat de meeste ernstige ongevallen op snelwegen gebeuren
door de verschillen in snelheid tussen de voertuigen. Van vrachtwagens die 80-85 
rijden tot rustige personenauto's met 100-110, een onderling verschil van 30. 
Dan, meestal links, de 120-130 rijders. Want ja, bij 120 limiet wordt er door gejaagde
rijders nú ook al 130 gereden. Als 130 wordt toegestaan zal de praktijk opschuiven 
tot 135-140 voor de rechtse linksrijders van ons land. 
De Aptroots van ons land brengen het snelheidsverschil van 30 naar een grotere
bandbreedte van >50, dat betekent een toename van gevaarzetting met 65 tot 70%.
Daar kan geen alertheid tegenop en de klap komt altijd 10 km/u harder aan., 
alert of niet. 
"Toch harder dan 120 Charlie? Stel je moet 80 km afleggen, 20 ervan moet je toch
100/u vanwege bebouwing, 60 km lang heb je vrij spel tot 130 km/u. Vergeleken 
met iemand die 120 aanhoudt bereik jij twee minuutjes eerder je bestemming. 
Twee verkeerslichten tegen en je stapt gelijktijdig uit" 
Praten we niet eens over verbruik en uitstoot die niet lineair, maar kwadratisch
toeneemt. 
De oppositie heeft in oktober al een rapport van bureau Goudappel Coffeng op 
tafel gelegd. Hun berekeningen vertonen een stijging aan verkeersdoden met 15 
per jaar en ernstige letselschade met 200. Het luchtvervuilingseffect zal de invloed
van alle fiscale stimulansen voor schonere auto's in één keer teniet doen. 
"Dat is belachelijk", zegt Charlie, "het is een rapport van niks" 
Misschien is het dan zinnig het resultaat van onderzoek door Schultz van Haegen
af te wachten? 
Heel even denk ik dat hij gaat zeggen "En die minister vind ik ook niks" 
Maar dat kan natuurlijk niet, de minister is van z'n eigen partij.
"Dat is nergens voor nodig", repliceert Charlie die zó wel weet wáár je makkelijk 
130 kan rijden daarvoor hoeft hij niet op die blondine te wachten. 
Het is duidelijk: Charlie is een gejaagd man.
Oja en de A44 moet met tunnels onder Wassenaar doorgeleid worden, dan wordt
Wassenaar weer een mooi dorp, rustig, waar het goed wonen is in het groen.
Wie zei daar dat de VVD niet voor het milieu is?
Charlie wil met 130 onder Wassenaar doorrijden.
Hij wil het schoon en hij wil het nu: vroem, vrrrrroem vrrrrrrroemmm...
Wubbo, jij hebt het licht gezien, probeer alsjeblieft Charlie te bekeren. 

©  John Newswatcher  29.11.2010  

Cultuuruitingen zijn meestal aangenaam, voor het oog, voor het oor, voor 
de zinnen. Ik ontken niet dat er 'schurende' cultuur bestaat, maar het 
exploreren van dissonanten wordt beoefend door een minderheid. Ons land 
schreeuwt ook niet om cultuur, het is er volop in rijke verscheidenheid. 
Waarschijnlijk heeft men gedacht: 
"De grootste schreeuwers krijgen de meeste aandacht" maar daarmee 
schieten we het doel voorbij. 
Er werd hard geschreeuwd op het Leidseplein door ca. 20.000 mensen – 
de trams liepen in de menigte vast. Het klonk lelijk, vooral door de jonge 
vrouwen die meededen en blijkbaar veronderstelden dat ze het op een gillen
moesten zetten. En wat zijn schreeuwende mensen toch lelijk om te zien!
Niet om áán te zien, vooral niet in de zoveelste herhaling op de TV. 
Als afsluiting van de dag was er zojuist een hoornblazer die, staande aan 
de hofvijver in Den Haag "the last post" blies richting het torentje van de
minister-president. Vervolgens viel een minuut indrukwekkende stilte. 
Alleen jammer dat Mark Rutte in Lissabon zit. 

© John Newswatcher – 20 november 2010 

Het Postbedrijf moest geprivatiseerd worden. 
Goed voor de Post en goed voor ons. Sindsdien gooit een uurloner van TNT,
Sandd of nog andere private postondernemer met regelmaat niet voor mij 
bestemde post in mijn brievenbus. 
Ik heb uw poststukken teruggegooid in de oranje TNT roulette. Laat u het mij
even weten zodra uw post en ook dit schrijven inderdaad zijn aangekomen?
Uw antwoord per email svp, ik heb het adres op de achterkant van de envelop
geschreven.

Met vriendelijke groet,
John Newswatcher  16 november 2010                          © John Newswatcher   

Nog nooit is aangetoond dat iets of iemand "way out there" met ons in contact zou
willen treden, logisch als je dergelijke tijdvertragingen bedenkt. Wel even iets anders
dan "u wordt doorverbonden, een ogenblik alstublieft". 
Bemande raketcapsules moeten we dus al helemaal niet aan denken. De grootst 
mogelijke snelheid in het heelal is die van het licht. Ruimtevaartuigen zijn hoe dan
ook véél trager, welke slimme vindingen ook nog worden gedaan. 
Het enige dat ons blijft is de spannende gedachte dat er ergens rond een Melkweg-
ster tóch ontwikkeld leven bestaat dat een veel langere levensduur kent dan onze 
soort - en fantaseren dat men óók nog de behoefte gevoelt om een reisje naar die 
miezerige aardknikker te maken... om te communiceren... Die "wijze ouden" zullen
weinig interesse hebben deze onnoemelijke inspanning en tijd te offeren om te gaan
"praten" met een stelletje kleuters, dat na duizenden jaren en honderden generaties
het nog steeds belangrijker vindt om elkaar gewelddadig te bestrijden in plaats van 
de cultuur te bewaren en te ontwikkelen. 

We verbeelden ons heel wat met plannen voor een bemande reis naar de planeet 
Mars, maar feitelijk zijn we microben op een kiezelsteen van ons tuinpad die een 
kunstje leerden om op een naastliggende kiezelsteen over te springen – en ervan 
dromen zelfstandig naar een kiezel op een gletschermorene in de Alpen te reizen. 
"Ik was in het heelal en er is geen god" sprak een vroege Russische astronaut na 
een vlucht waarin hij de aarde door het raampje als een enorme bol had gezien. 
Wat zal die god – als hij wél bestaat – die dag hebben gelachen! Wellicht zijn we 
niet alleen, maar we zeilen op verschillende schepen op een eindeloze oceaan, 
schepelingen die elkaar nooit zullen ontmoeten. 

©  John Newswatcher - 10 november 2010  

05.11.2010 - De agusogen van Bakker Bart - 
Sinds de actie van Youp zit de schrik er bij de landelijke middenstand goed in blijkbaar.
Ik schreef een baldadig stukje over defecte actiecodes van Bakker Bart waarmee je 
dus géén Peugeot 107 kon winnen en Bart reageerde onmiddellijk. 
Ik had bij wijze van spreken mijn mond nog vol met vlaai en kreeg per omgaande twee
nieuwe actiecodes. 
Zo zie ik het graag. Dat ik blijkbaar net zo gevreesd ben als Youp. 
Hoewel ik daar volgens mij nooit aanleiding toe heb gegeven. Maar niettemin: hartelijk
dank voor uw snelle service, Bakker Bart 
Toch zet deze prompte reactie mij enigszins aan het denken.
Inderdaad, het is ook nooit goed of het deugt niet. 

© John Newswatcher – 29 oktober 2010 

CDA met VVD kregen hun ruk naar rechts er samen nooit door. Machtsgeilheid 
bracht hen ertoe een pact te sluiten met een dubieuze partij, waarin één persoon 
het voor het zeggen heeft. "Jullie mogen het proberen op voorwaarde dat ik 
ongehinderd kan doorgaan met waarmee ik bezig ben" daar komt het zo'n beetje
op neer. Maar naar verluidt hebben heel wat mensen op Wilders gestemd die 
helemaal geen probleem hebben met vreemdelingen, hooguit met hangjongeren -
alleen dachten ze bij hem geen flexwerker te hoeven worden en dat hij een rechte 
rug had op 't punt pensioenleeftijd. Eén pensioenjaar heeft hij al prijsgegeven maar
hij zal nog verder bakzeil moeten halen wil Rutte enigszins slagen. Hij weet dat, 
de man is niet te onderschatten - een slimme vogel die vooruit kijkt. 
Op gezette tijden roept hij iets dat de aandacht trekt en zekere sympathie wekt. 
Tijdens de formatie schoof hij de aimabele Dion Graus naar voren met zijn dieren-
vriendenclub en het 'animal cops' team was geboren. Stommiteiten straft hij kei-
hard af door ze tot zijn voordeel om te buigen, de grootste stommiteit wel een
rechtszaak die niet te winnen is wegens het zwaargewicht-belang van de vrijheid 
van meningsuiting. Het O.M. besloot wijselijk tot sepot. 
Nu de Amsterdamse Rechtbank hem toch op haatzaaien tracht te vangen wordt 
hij, in de vaardige handen van onze Abraham de Tsarewitz gekneed tot slachtoffer,
de martelaar van het vrije woord. Quasi-underdog is hij weer verzekerd van een
achterban, zijn houding in het parlement straalt het volop uit. 
En opeens komt hij met zijn voorstel de koningin uit haar consultatiepositie te 
zetten en voortaan slechts lintjes te laten knippen. Wetend dat veel mensen zich
zorgen maken over Willem Alexander. Het kan Wilders geen donder schelen wie er
achter hem staat, dat mag per dag wisselen, zolang altijd maar een groep morrend
volk hem steunt. 
Dan mag Rutte van hem ook nog wel een nieuw ontslagrecht erdoor drukken. 
Democratie is mooi, maar niet als zij tot hoer gemaakt wordt. 
Moge dit wangedrocht van een kabinet snel vallen -  voor ik heimwee krijg 
naar Balkenende en straaljager-Jack.  

© John Newswatcher – 26 oktober 2010 

Hoeveel stervende kindjes per minuut worden mij aangewreven omdat ik zo'n 
klootzak ben dat ik niet onmiddellijk een girootje uitschrijf op de wachtende
bankrekeningnummers van de weldoeners die zich dagelijks zo het schompes
werken. Het duurt wat langer, maar ook dáárvoor ontwikkelt het brein een "cordon
sanitaire", een geweten laat zich niet ongestraft mishandelen met zulk gekneed 
in overvloedige herhaling. Vooral omdat het verder en verder gaat, intussen al 
keihard commercieel. Acteurs spelen nabestaanden die geheel getroost keuvelen
hoe goed het is dat uw nalatenschap aan een goed doel werd vermaakt. 
Andere lijkenpikkers spreken tekstjes door 'gewone mensen': "main kist moet wit 
gelakt zain" en "ik oeweet seker hoe mijn oitvaart er sal oitzien". Ze hebben het 
allemaal geregeld bij die lijkbezorgingsondernemer. Ik niet dus! 
Dit najaar is er de zoveelste intensieve golf voor het donorcodicil. 
Er sterven dagelijks mensen op wachtlijsten omdat jij en ik ons niet lieten regis-
treren. Jouw en mijn organen zijn dringend nodig! Maar weet je, ik heb ze zelf óók
zo nodig en wil ze graag nog een tijdje blijven gebruiken. Mag dat alsjeblieft? 
Dus hou eindelijk op met dit gezeur en voer meteen het Belgische systeem in. 
En word ik dan donor? Nee, want ik ben serieus van plan ze zelf op te gebruiken.  

© John Newswatcher - 21 oktober 2010 

Hij veert direct daarna op: 
"Heel toevallig heb ik net een leuke aanbieding." 
"Dank U," is mijn chagrijnig antwoord.
Maar de ellende is nog niet voorbij. Mijn MP3 speler kan ik niet meer gebruiken
omdat ik het snoertje, waarmee het ding moet worden opgeladen, kwijt ben. 
Die blijken niet los geleverd te worden. 
"Ok dan," zeg ik, "ik kan wel zonder dat rotding." Mijn kleinzoon krijgt medelijden
en rommelt even tussen allerlei snoertjes. "Deze dan, past deze niet?" 
"Nee zeg ik somber en wijs naar een kleine ronde opening van de Mp3. 
"Daar kan ie niet in. Daar moet het snoertje van de oordopjes in, deze moet in de
andere kant!" 
Terecht merkt mijn kleinzoon op: "Misschien kan jij gewoon niet met apparaten
omgaan. Dat hebben ouwe mensen wel meer." 
Dat zal het zijn. Ik besluit ze niet meer te kopen. Alhoewel.. mijn beslissingen 
zijn ook nooit duurzaam. 

© Anneke Wasscher  - september 2010 

14.10.2010 - Bij mijn recept voor een sterappelkwarktaart  

Waar kun je vandaag de dag nog sterappeltjes kopen? In de supermarkt in elk geval
niet. Wellicht op een boerenmarkt? En dan te bedenken dat ze zomaar voor ''t oprapen
lagen in de boomgaard van mijn opoe Aaltje. 
Mijn zusje en ik hebben er menig appeltje weggekaapt, uiteraard nog voordat ze rijp
waren want wij hielden er een eigen oogstkalender op na. Als we geen buikpijn hadden,
hadden we wel schrammen of builen op onze ledematen door de veelvuldige tuime-
lingen uit de hoogstammige vruchtbomen. 
Daaraan hingen trouwens niet alleen sterappeltjes, maar ook peren, kersen, pruimen
en natuurlijk goudrenetten. Een luilekkerland, net wat u zegt. 
Overigens ook wat geuren betreft want als je de deur van Aaltjes’ voorraadzoldertje
opende kwamen de aroma’s je tegemoet. Dat van de sterappeltjes overheerste. 
Die lagen daar met hun rode blossen in kisten opgeslagen. Ernaast stonden manden
met peulvruchten te drogen en aan de zoldering hingen strengen met uien. 
Aangezien sterappeltjes moeilijk te krijgen zijn, kun je voor mijn kwarktaart recept 
ook goudrenetten gebruiken of andere stevige appels. Maar wellicht bent u van plan
om binnenkort toch naar een boerenmarkt te gaan. Volg daar gewoon uw neus. Als 
die u niet bedriegt ligt uw aanrecht straks vol sterappeltjes. 
Geniet dan eerst een paar dagen van hun geur voordat u ze de pan inhakt.

© Femmie Funcke-Elshout 

07.10.2010 - Een volkje van doeners - 
Anneke Wasscher stuurde onlangs haar auto naar Ulrum (NW Groningen) in een
zoektocht naar haar 'roots'. Het late seizoen wellicht? Misschien hangt zoiets in de lucht,
want een paar weken geleden was ik terug aan de Zaan – in Krommenie en Wormerveer
na tientallen jaren afwezigheid. 
In mijn jeugd waren 't nog afzonderlijke dorpen, bezig letterlijk aan elkaar vast te groeien.
Intussen zijn de zeven dorpen van de Zaanstreek al geruime tijd samengevoegd tot één
"Zaan-stad". 
Het 'zwaartepunt' van die satelliet van Amsterdam is het voormalige Zaandam. Daar, op
20 minuten fietsen van Wormerveer waar mijn ouders woonden, spelen mijn meeste
jeugdherinneringen. Vader werkte in Krommenie, óók op fietsafstand, maar hij reed de
andere kant op - álles ging op de fiets in die tijd in die overzichtelijke wereld.
Er woont nog nauwelijks iemand die ik van vroeger ken. Zaankanters, ooit zo honkvast,
verspreidden zich over het land, over Europa, tot in Canada en Nieuw Zeeland toe. Als 
ik nog eens terugkwam was het voor de uitvaart van de achtergebleven ouders van 
mijn vroegere vriendjes, neefjes, nichtjes.

De cultuur was er schaars, wel herinner ik me goed dat mijn moeder hartstochtelijk
Strauss en Léhar zong in de Zaanse Operettevereniging. Zij gaf uitvoeringen in 
"De Nieuwe Sociëteit", toen al niet zo nieuw meer want gebouwd in de 19e eeuw, en 
in "De Jonge Prins", een tot theater en concertzaal verbouwde grote molenschuur op
de hoek van de Marktstraat en het Noordeinde. 
De meerderheid was 'rood' in de Zaanstreek van mijn jeugd. Geen wonder in een streek
waar vroeger de wieken van de molens dag en nacht volop draaiden dankzij de 
inspanning van slecht betaalde molenaarsknechten. Het werd er niet echt beter op 
toen die molens werden gesloopt om te worden vervangen door fabrieken, aangedreven
met stoomkracht. Hogere productie had weinig piëteit met de molenhistorie en 
streefde naar winstgroei vóór sociale verbeteringen. Ik dacht dat men nooit tijd had 
voor literatuur en poëzie, pas véél later vernam ik van een roemruchte plaatsgenoot: 
de dichter Herman Gorter naar wie nota bene mijn eigen school werd genoemd!

Ik dacht dat het een verzetsheld was, waarvan er veel waren aan de rode Zaan en
geëerd met straatnamen. Ook was ik onkundig dat er bekende schrijvers als Cor
Bruin, Jacob Israël de Haan en Carry van Bruggen lange tijd aan de Zaanoever
woonden. Als kind kende ik slechts een journalist-dichter die in het Dagblad voor 
de Zaanstreek "de Typhoon" – een oorspronkelijk illegaal oorlogsblaadje – zijn rijmgedichtjes schreef
op de politieke actualiteit. Hij deed dat onder de schuilnaam Jan Hottentot en genoot 
een zekere faam. Mijn moeder knipte de mooiste uit en bewaarde ze lang in een
trommeltje, samen met de 'vakantie-ansichten'. 

Eigenlijk breekt mijn band met de Zaan al af op zestienjarige leeftijd bij mijn vertrek
voor een zeevaartschool opleiding. Het huis van mijn jeugd is gebouwd in 1936 en ik
kan het nog vinden, het heeft een heel ander gezicht gekregen na vele 'verfraaiingen' 
met materiaal van de bouwmarkt, aangebracht door de opvolgende nieuwe eigenaren.
De buurt erachter is ouder en daar zijn de slopersbal en shovel al druk doende ge-
weest het verleden uit te wissen, alleen het oude begijnhofje "Hof Saenden", is nog
gespaard. Dat is een beschermd monument, maar het mooie huisje van oma en opa
aan de Javastraat, waar vanuit mijn moeder is getrouwd, is weg. 
De fietsroute van mijn vader naar zijn werk verandert voortdurend en drastisch. Langs
de Wandelweg zijn de meeste villa's van eind negentiende en begin twintigste eeuw
opgeruimd om plaats te maken voor eigentijdse appartementsgebouwen. Zelfs de 
statige "Nieuwe Sociëteit" onderging eenzelfde lot. De Krommeniërweg, vroeger recht-
toe recht-aan naar de brug over de Nauernasevaart, die de grens met Krommenie was,
zou hem vervreemden... Ik vind de route naar de Industrieweg wel, maar alleen dank-
zij mijn navigatiesysteem. 
Anneke Wasscher vond in het kleine Ulrum nog de adem van de middeleeuwen, maar
ik vind het dorp van mijn jeugd niet meer terug. Aan de Zaan woont een doenersvolk, 
hun voorvaderen werd wel verweten dat ze wel heel ondoordacht al die fraaie molens
sloopten, maar hun nazaten zijn nog even gedreven om nieuw voor oud te bouwen.
Gelukkig houdt Heemschut ze een klein beetje in toom, anders vergaat onze leef-
omgeving al tot stof voor we zelf de ogen sluiten. 

©  John Zwart - 7 oktober 2010 

Op een oude grafsteen vind ik een gedicht: 

"Twee echtgenoten zag hij sneven 
Vier kinderen moest hij overleven 
Toen rukte hem God uit zijn gezin 
Hij stierf, maar ’t was voor hem gewin 
Hij liet zijn echtgenoot en kroost 
Aan ’s Heeren zorg en ging getroost"... 

Ulrum kent dus ook poëzie. Die grijze steen heeft de liefde lang bewaard. 
Ik voel de letters even met mijn vingers, de behoefte aan iets tastbaars 
is groot. 
Ik kijk in de verte, staar over de uitgestrekte vlakten. Strakke weilanden, 
langgerekte korenvelden, zo kenmerkend voor Noord Groningen. 
Dan vind ik toch nog iets van mijn voorvaderen terug. In de rechtlijnigheid 
en zwijgzaamheid van ’t Hoge Land. 

© Anneke Wasscher  

Herhaald klinkt dat we "een stabiele regering" nodig hebben terwijl de schrijver 
ervan rapido naar New York vliegt om daar te gaan netwerken voor 'n nieuwe baan
met aanzien. De falende tovenaarsleerling op de vlucht, weg van een zieltogende
partij die samenhokt onder de erfgenaam met de meeste dadendrang: 
"Maxime red ons!"  
"Er is nog maar één kans", roept Maxime "een alliantie met VVD en PVV" 
In het kader van "wat Verhagen doet is welgedaan" sluiten zich drie mannen
maandenlang op in een kamertje om te proberen samen één grote bruine broek 
aan te trekken. Na lang wringen is dat gelukt en ze zijn er alle drie trots op. 
De laatste echte CDA-ers: Klink, Koppejan en Ferrier maken zich klaar om het 
schip te verlaten. Het restantje zal zich voorlopig nog een tijdje handhaven als 
"GVJ" (Groep Verhagens Jaknikkers). 
Wilders glundert, hij voelt het rottinkje van de dompteur al in zijn hand, Verhagen
is "geweldig trots" en Rutte likt zelfs herhaaldelijk zijn vingers af. Waar mag hij 
die dan wel hebben ingedoopt? Ik denk dat ik dat niet weten wil. 
Een raar stelletje met elkaar, waar een aantal prominenten afstand van neemt. 
Die dreigen afgeserveerd te worden als "mastodonten". 
Ik kan hier de Vlamingen horen grinniken: "ze zullen voortaan wel een toontje 
lager zingen met ons de maat te nemen". 
De ogen van de wereld kijken naar ons land. Gênant terwijl je een te grote broek
aantrekt, die je niet past en al zeker niet met zijn drieën tegelijk.
4000 Mensen in Arnhem, met macht? Kan en wil het congres het tij keren?

©  John Newswatcher 1 oktober 2010 

Eén van hen is dus gevonden door de commando's. Onder de 2 of 3 niet
gevonden personen zal zich dus Tanja bevinden, maar nog in leven is vrijwel
uitgesloten in de totale vernietiging van alles in en rond het kamp. Heel triest 
voor de ouders en haar broer en zusters is het feit dat hun onzekerheid wel een
leven lang kan blijven. In het regenwoud ontbindt een lijk razendsnel en insecten
en aaseters ruimen alles op. 
Ik ken Colombia vrij goed van binnenuit: als je er meer dan twee jaar vrijwel twee-
wekelijks een paar dagen in verschillende havens komt leer je het land en de 
mensen wel enigszins kennen. Het is wel bijna 40 jaar geleden, maar het FARC
bestond toen al, was nog idealistisch maar bracht de boeren ongewild in gevaar 
en neigde al richting collaboratie met narco-maffiosen. De regering was corrupt 
en werd in het zadel gehouden door de Amerikaanse oliebelangen. 
Nu is het FARC afgegleden naar het peil van een soort Taliban, de Amerikanen 
houden het land nog steeds in hun greep om de drugs enigszins te controleren, 
de regering is nog altijd corrupt. 
Ik heb gehouden van het land, zo mooi van natuur, bewoond door blije mensen, 
waar een doem over ligt wegens maffia, drugs, opportunisme, corruptie en een 
irreëel idealisme dat de weg is kwijtgeraakt. Ik heb slachtoffers gezien, gekend. 
En dood is dood of je ook rood, groen of blauw bent, het kan nooit de bedoeling
van de schepping zijn geweest dat mensen elkaar doodmaken. 
Tanja Nijmeijer heeft haar leven vergooid. Luduina Zumpolle probeert geweldloos
goed werk te doen maar of het uiteindelijk ergens toe leidt op de schaal van de 
toestand in het land? .. In haar hart leeft zeker ook twijfel over haar levensdoel... 
zolang regeringen corrupt zijn, hetgeen voortdurend besmet naar beneden toe.

©  John Newswatcher 29 september 2010

Als je jong bent en heel verliefd, lijkt de wereld soms gemakkelijk te verdelen 
in rozenkleuren en zwart. Een coconnetje van passie in het hart van de jungle, 
zoiets kan natuurlijk niet duren. De weinige vrouwen staan vrijwillig ten dienste 
van de commandanten. Wie dat niet accepteert wordt als vrouw ingedeeld in 
een combat-groep, met hoog sneuvelrisico. Zo werkt die vrijwilligheid. Als je een
liefje hebt waar je alleen mee vrijt wordt je liefje overgeplaatst. En rondom het 
kamp een dicht mijnenveld. Als je al weg wilt kan dat alleen met hulp van binnen
én van buiten.
Dat was de situatie toen haar moeder haar bezocht in 2006. Toen had ze wellicht
nog meegekund, met beroep op de amnestieregelingen die in de maak waren en 
heel veel diplomatieke steun vanuit ons ministerie van buitenlandse zaken. 
Was ze misschien heelhuids teruggekeerd zonder een grimmige kennismaking 
met de Colombiaanse gevangenissen. 
Of was het toen al te laat? Want Tanja was allang niet meer het schuldeloze 
meisje dat jaren eerder begeesterd uit het vliegtuig stapte in Bogota. Tanja was
medeschuldig aan aanslagen met bomauto's, opgeblazen autobussen en gebou-
wen waarbij veel mensen gewond raakten of het leven verloren. Daaronder ook
schuldeloze jonge meisjes zoals zij er zelf ooit een was. Genoeg om liever niet
uit de jungle tevoorschijn te komen, genoeg voor commandante Victor Julio 
Suárez, bijgenaamd "el Mono Jojoy" om zijn minnares vast te kunnen houden en
later weer door te geven aan een collega. 
"La f.m." (Bogota, Colombia) meldt vandaag dat de lijken van de commandant 
Mauricio en "La holandesa" na een bombardement op het kamp gevonden zijn 
en toont de foto's op haar website. De nederlandse reaguurders vervullen mij met 
diepe schaamte, lees hun gekwek dus maar liever niet.. 
Hoe goede intenties en idealisme zich verliezen in een dwaalspoor tot de dood
erop volgt. Arme moeder Nijmeijer en zusje Marloes die zoveel jaren dapper 
poogden haar leven te redden.

©  John Newswatcher 28 september 2010

24.09.2010 - Troon - Beatrix is moe. Ze heeft het lang volgehouden, ze wil 
haar Willem Alexander zolang mogelijk een leventje als familievader gunnen,
immers Juultje heeft háár ook vele onbezorgde Drakesteinjaren laten genieten.
Maar het valt haar onmiskenbaar zwaar. 
Vier Balkenendekabinetten binnen acht jaar... 
Dat is niet mis. Ze heeft zichzelf immers opgelegd tot in kleinst detail van ieder
politiek bewegen, de maatregelen en de wetgeving op de hoogte te blijven. Dan
weet ze tenminste waarover het gáát, als ze alwéér een serie theevisites moet 
geven waarop ze de pre- en in-formateurs en partijleiders ontbiedt; om tenslotte
aan de gesprekken met hen een zinnige conclusie te verbinden. 
En dan ook nog die onontkoombare toespraak in de ridderzaal. 
Veel 'waarden en normen', 'goede omgangsvormen' en 'fatsoen' zijn haar in de 
loop der jaren door Jan Peter in de mond gelegd en hoe gaarne gaf zij zulke 
geluiden telkens door. Maar juist dát wordt steeds moeilijker als de mores van 
de regering almaar aan de kaak worden gesteld als 'bijzonder rekbaar'. 

Ze ziet er tegenop als tegen een berg, wéér die vermaledijde derde dinsdag. 
Al die moeizame zinnen die nooit lekker lopen en ook haar leesbril loopt 
eigenlijk alweer 2 dioptrieën achter de feiten aan. 
"Niet wéér fatsoen en waarden en normen hoor, Jan Peter", had ze gezegd, 
"de mensen kijken mij er tenslotte op aan".
"Nee majesteit: respect, verdraagzaamheid en wellevendheid, is het dit jaar".
"Is dat niet hetzelfde dan?" 
"Nee majesteit, 'respect' is voor de straatmarokkaantjes, 'verdraagzaamheid' 
is voor de fractieleden van Wilders en 'wellevendheid' is voor de pers. 

En ik heb er een bijzonder laatste werkstuk van gemaakt, ik gaf het een
acrostichon-vorm", glundert Jan Peter. 
"Ook dat nog, U maakt het er mij niet makkelijker op. Drukt U de tekst opnieuw af:
Royal Semibold punt 24. Lekker groot dan lees ik nog één keer zonder bril" 
"Oh ja majesteit! Dan maak ik er 15 velletjes van, elke volzin op een apart blad, zo
komt mijn acrostichon mooi tot zijn recht: Op ieder blad een letter van de naam van
de toekomstige koning!". 

Beatrix bestijgt de troon, ritselt door de stapel blaadjes in volgorde W-I-L-L-E-M- …
ze begint: "Willen wij daadkrachtig... " – wat een vreemd begin – ze verspreekt zich.
Liggen die twee blaadjes L nu wel in de goede volgorde, of moet het juist omgekeerd.
Weer verspreekt zij zich en nóg eens... 
Ook weer twee keer een blaadje N, wat een gedoe... zij worstelt zich door de stapel.
"Op termijn zal de arbeidsmarkt als gevolg van vergrijzing gekenmerkt worden door
dalend aanbod..." Ja zeg, wat een open deur, wat een tekst weer..
"Nederland is voor een groot deel van zijn welvaart afhankelijk van het buitenland..."
Was dat niet een zin uit 2009, of 2008 of óók al in 2007 … 
ja zeg, staat die er niet elk jaar in... Met een zucht bereikt ze de meet en besluit:
"...U mag zich gesteund weten door het besef dat velen U wijsheid toewensen en met
mij om kracht en Gods zegen voor U bidden". 
Nou zeg, dat "hoera" mag óók wel wat enthousiaster. 
"Alex het moet afgelopen zijn met die onroerendgoedhandel van jou, mamma is moe."

©  John Newswatcher 23 september 2010

21.09.2010 - Blaadjes en nattigheid -  
Dachten we in augustus dat we nog een flink stuk zomer in het uitzicht hadden –
nu zijn we onverhoeds al in de herfst beland. Langere files op de weg, kortere
onderlinge afstand, nat en glibberig wegdek. Hoog tijd om eens alert te zijn op de
toestand van onze banden! 
Ik had een promotie gezien: 25% korting bij aankoop van Goodyear-banden. De
eerste keer dat ik in de garage kwam, was het type banden dat mijn autootje nodig
had uitgeput. Maar de daarop volgende week zouden ze er zeker zijn. 
Voor alle zekerheid belde ik de week nadien eerst even op. Want het is een heel 
eind omrijden als ik daarlangs wil passeren na het werk. De man kon zich niet
herinneren dat ik al eens in zijn werkplaats gestaan had..
Ja hoor, de banden waren binnen, type H. "Komt u maar langs!" 
Ik begon aan de filerijke omweg... meter per meter schoof ik naar mijn bestemming.
Daar aangekomen meldde ik mij: "'t Is voor die banden, ik heb daarstraks gebeld."
"Ah? Dat zal met 'nen collega geweest zijn.
Zet u een beetje, het zal nog effekes duren" 
Effekes, een goed half uur later was het mijn beurt: Dat het voor die banden was, 
dat ze de eerste keer niet binnen waren, maar nu wel.
Of ik de maat kende? Omdat ik ze net zo goed ken als die van mijn beha, diepte 
ik een papiertje op: "195/60 R15 88" 
De man bekeek zijn PC-scherm, fronste de wenkbrauwen (wat meestal geen 
teken is van voorradige banden) en zei allervriendelijkst: 
"Die hebben we niet binnen hoor." 

Niet binnen? Waren ze na mijn telefoontje van een uur geleden al
allemaal weer de deur uit? Of ik nog wist wie ik gesproken had? Natuurlijk niet.
Hij ging even informeren bij de baas. Ik zag de twee elkaar verbouwereerd 
aankijken. Plots zag ik de enige mogelijke reden. 
"Dat hier is toch het Antwerpenplein hé?" wees ik naar buiten. 
"Ha nee, dat is hier De Sterre, het Antwerpenplein zijn onze collega's aan de
 Dampoort." 
Had ik doodgemoedereerd naar de verkeerde vestiging gebeld. Als ik wou, 
mocht ik drie kwartiertjes wachten ( "'t is spitsuur hé"), dan lieten ze de banden
overbrengen van ginder. Ik bedankte voor 't aanbod en zei dat ik wel terugkwam.
Nu liggen er dus nieuwe banden op mijn auto. 
Gloednieuwe, met eindeloos diepe profielen. Ik moet opletten dat ik me er niet 
te diep over buig want als ik erin val, vindt niemand me nog terug. 
Het zijn H-banden. Er lagen eigenlijk T-banden op, maar die raakten om com-
merciële redenen niet voorradig. Vanaf nu kan ik dus aan een maximum-
snelheid van 210 km/u rondsnorren. Gelukkig maar, die 190 km/u waartoe mijn
vorige banden zich leenden, waren echt wel peanuts, zeker in de bebouwde kom.
Die T staat niet voor niets voor Traag... 

© Vera De Brauwer

13.09.2010 - Grasdansje - In het kader van de actie 'rookspek ruimen' besluit ik
maar weer eens een rondje te gaan snelsjokken. 
Rookspek is een gezondheidsbedreigend bijproduct van het stoppen met roken
en brengt u en uw weegschaal ernstige schade toe. 
Met een sportief gevoel begeef ik mij dus in voorzichtig tempo de paden op en
de lanen in. Daarbij steek ik stiekem een stukje af door het grasveld. 
Dit had ik niet moeten doen. 
Voor het eerst sinds tijden loop ik weer eens nonchalant op het buurtgras en 
ja hoor: gelijk stront aan de sneakers. De Bond Tegen Het Vloeken heeft mak-
kelijk praten, vind ik dan op zo'n moment. Die staan vast nooit in hondenstront.
Ik veroorloof mijzelf dus enig stevig gevloek en getier. 
Dat mag best, want tijdens de verwijderingspogingen staat een mens behoorlijk
voor lul. Ik voer spastische dansjes uit op het gazon, slepend en vegend met de
schoenzool door het natte gras. 
Dan denk ik dat "het zo wel weer gaat", dan loop ik van het gras af en sta ik 
subiet in de volgende drol. Denk nu niet dat mij iets aan de ogen mankeert. 
Dat topfokkersvoer van tegenwoordig weet die uitwerpselen gewiekst te camou-
fleren. U begrijpt dat ik bijkans volledig door het lint ga en in staat ben de eerste
de beste hond die passeert tot hapklare brokken te verwerken. Slechts het feit
dat die 'eerste de beste hond' toevallig een uit de kluiten gewassen bouvier is,
weerhoudt mij van dit voornemen.
Ik doe opnieuw mijn grasdansje. Achter mij zegt een bejaarde dame brutaal:
"Als u toch bezig bent: ik heb stront aan mijn rollator. Ik kan zo niet terug 
het tehuis in." 
Bij ons in de buurt zijn vele zorgcentra en die geven behoorlijk wat overlast, 
zoals u merkt. Die oudjes zwermen door de wijk en worden met de dag 
assertiever. 

"Kunnen ze dat bij de balie niet even voor u doen?" probeer ik zwakjes. 
"Ja, die zien mij aankomen..." 
Dat is waar: ik heb haar niet zien aankomen en dus ben ik de lul. 
Ik ruk en rag de rollator in alle mogelijke standen door het gras om de shit 
van de wielen te krijgen. Ik mag van de dame niet in de remmen knijpen, 
want "dan komt het ook op de remblokjes en zijn we nog verder van huis."
Steeds meer mensen blijven staan toekijken hoe een vloekende idioot 
blijkbaar het gazon probeert te maaien met een rollator. 
Godverdegodver, dat heb ík zeg! 
Ik ging alleen maar een rondje sportief doen! Heeft dat mens dan geen tissues
of papieren zakdoeken bij zich of zo? Een extra Tena Lady desnoods? 
Nee natuurlijk. 
Opeens krijg ik een ingeving. "U moet op de terugweg langs de autowas-
tunnel gaan. Daar komt u langs. Daar staat iemand die hem voor u kan
schoonspuiten." 
Dat ik daar niet eerder op kwam! Voor het mens kan tegensputteren begin
ik weg te rennen. "Gewoon in de rij tussen de auto's gaan staan," roep ik nog
bemoedigend achterom. 
Als ik nu denk van alles verlost te zijn heb ik het mis. Even verderop zet een
Jack Russell vinnig blaffend de achtervolging in en hapt naar mijn hielen. 
Ik draai mij dermate woest grauwend en schuimbekkend om dat het beestje
 van schrik alles laat lopen. 
Ook mij, ik mag ongestoord verder. 
Ze zeggen dat hardlopen erg goed tegen de stress is... Bij mij slaat alleen 
mijn fantasie op hol, dat begrijpt u. 

© Arnoud de Jong 

> 07:50 De navigatiehulp wil me over de snelweg A32 en de N31 sturen. Ik kies 
ervoor om rustig binnendoor te rijden, via Grou en Warten, tussen de greiden en
akkers door, genietend van de rust. Ik zie onderweg één fietser en twee vroege
wandelaars. 
> De witte kater hoopt dat de vogels hem niet hebben gehoord. Hij probeert zich
zo klein mogelijk te maken, door zich plat op de grond te drukken en wacht. 
> 08:13 Ik bereik de Feanersdyk, de laatste 3 kilometer. Even verderop bij
Earnewâlde aan It Wiid staat de touringcar te wachten om ons gezelschap naar 
Orvelte op de Drentse hei te brengen, het vertrek werd aangekondigd voor 08:30.
> De watervogels hebben de witte kater in de gaten gekregen, hij geeft het stil
wachtend loeren op... Er zal nu voer zijn in zijn etensbakje. Intussen rijden er af
en toe auto's over de dyk - hij weet dat hij dan héél snel over moet schieten om
veilig aan de andere kant te geraken. 

Als een springveer schiet hij vooruit, vlak voor mijn rechtervoorwiel.
Met een weemakend gevoel ervaar ik hoe éérst het voorwiel, dan het achterwiel
over het dier bonkt in deze gewelddadige ontmoeting. Geen tien meter verder sta
ik stil. De kat ligt plat, uitgestrekt op het asfalt. Het lijf roerloos, alleen z'n staart
zwaait nog een paar keer heen en weer, dan blijft hij doodstil. 
De zeven levens in één klap gesmoord. 
Hij hoort hier ergens thuis, hij zal worden gemist, wellicht wachten er kinderen 
op hem. Eigenlijk wil ik de huizen verderop langs, aanbellen, overal van het 
ongeluk vertellen, maar ik heb daarvoor geen tijd. Er wacht een volle bus op mij,
die straks moet vertrekken. Ik leg het slappe witte kattenlijf in 't gras van de berm,
rijd stil de laatste 2 kilometers tot de parkeerplaats. 
De bus zit vol gezellig pratende mensen. Ik zoek een plekje apart. 
Pas halverwege de reis vervaagt het beeld op mijn netvlies.

© John Zwart  - 6 september 2010 

© John Zwart - 6 september 2010 

31.08.2010 - Ode aan een Griekse dokter - Er bestaan veel aardige dokters.
Een poosje geleden kwam ik er weer één tegen. 
In dit geval ver weg, in Griekenland: Eindelijk lekker op vakantie en jawel hoor.
Bijna nooit ziek en opeens oorpijn. Een Noor in het appartement naast mij wil
me wel behandelen met acupunctuur, maar op dat moment heb ik al prikken
en steken genoeg in mijn hoofd. 
De hulpvaardige eigenaresse van het appartementencomplex belt een arts in
een nabijgelegen dorp. Gewend als ik ben om mezelf nog met hoge koorts 
naar een spreekuur te slepen, overweeg ik een dag autohuur. 
Maar.. geen sprake van: de huisarts komt hoogstpersoonlijk op huisbezoek 
naar mij! Ik schat hem minstens vijfenzeventig, maar energiek beklimt hij de
trappen van het complex. 
Op het balkon stelt hij de diagnose vast: een oorontsteking. Hij is royaal met
het uitschrijven van recepten omdat ik graag de volgende dag naar Olympia wil.
Mijn verbazing over zijn welwillendheid wordt nog groter als hij zelf de medicijnen
van de apotheek gaat halen.

’s Avonds komt hij nog een keer naar mijn oor kijken en schrijft voor zekerheid
nog antibiotica voor. Dit keer neemt hij me mee naar de apotheek. 
In de dorpsstraat zwaait hij enthousiast naar bekenden. Bij een terras stopt hij 
maakt een praatje met een groepje tandeloze oude Grieken. Daarna wijst hij 
naar mij en roept: "Holland". 
Ik voel mij Máxima in het kwadraat. Wel met een kloppend oor. 
Drie dagen later, op zondagochtend komt hij nog even controleren of ik de 
medicijnen heb ingenomen en alle druppels in de ervoor bestemde opening heb
gedaan. Vervolgens krijg ik de nota en vraagt hij m’n telefoonnummer. 
Dan kan hij me nog eens bellen om te informeren hoe het gaat. 
Bij het afscheid vertelt hij dat een Hollandse vriend hem in april altijd tulpen 
stuurt. Zijn visitekaartje steek ik in mijn rugzak. Van mij krijgt hij in elk geval 
een mooie kaart met tulpen erop. 
Thuis heb ik weer een punt van discussie als het gaat om de Griekse economie.
Lang niet álle Grieken stoppen rond hun vijftigste met werken! 

© Anneke Wasscher 

Behalve de krant wist bijna iedereen dat er op die dag maar één vogel dood was 
gegaan: een stokoude duif die zijn leven lang op het dorpsplein had gewoond. 
Die duif had verschillende namen gehad: Dirk, Roekieroekie, Vleugelmans, 
Vliegrat, Walgvogel en Schijtspuit. 
Alleen meneer Vogelaar had hem Houtduif genoemd. 

© John Newswatcher - 1 juli 2010