Hernehim 
          
blogarchief 2010 - juli t/m december
Hernehim 
                   Boeiend om te bezoeken. 
                   Vrij en onafhankelijk. 
                   © HC 2001-2011
 Hernehim Cultuur 

Op deze pagina laat de redacteur 
en webmaster zijn eigen gedachten
over allerlei onderwerpen vrije loop. 

Maar dit is ook een pagina
die openstaat voor kort proza
van inzenders 

met een vergelijkbaar karakter, zoals columns en andere kortere "cursiefjes". 
Langere verhalen kunnen een plekje 
vinden op pagina Proza. 

HOME 
Nieuws  
Blog en proza 
Themapoëzie 
Vrije poëzie   
Vertaalproject 
Proza  
Activiteiten 
Over schrijvers 
Contact     

Nieuwsarchief 
Blogarchief 2010 dec-juli 
Blogarchief 2010 juni-jan
 Verslagen en recensies 
archief 2010 
archief 2009 
archief 2008 
 

31.12.2010  

"Alleen als we een streep onder iets zetten,
kunnen we aan iets heel nieuws beginnen"

Francesco Petrarca ( 1304-1374) 

 

Proost en gelukwens aan alle lezers !

 

                             Jaarwisseling aan de Schelde  - Antwerpen 
   
 

29.12.2010 - Onnozel - Een gekke maand, december – wij westerlingen vieren ons
een slag in de rondte en eten ons een obesitasprobleem. Dat is van de weeromstuit,
omdat de maand zelf een obesitasbuik heeft, beladen met teveel feestdagen. 
Maar ik schrijf dit op een gedenkdag die weinig aandacht krijgt: 28 december. Terwijl
we even bijkomen van dineetjes en borrels rond kerst, is dit: 
de 'Dag der onnozele kinderkens'. 
Ik houd het eenvoudig, door uit te gaan van het waarheidsgehalte van ons heilige boek
de Bijbel, net zoals moslims hun Koran beschouwen. De Bijbel laat ons geloven dat
hartje winter in 't heilige land een baby geboren werd in 'n tochtig stalletje: de messias.
De behoeftige en koude omstandigheden maken het geboorteverhaal aandoenlijk.
Daarom wordt het zo vaak en graag verteld – het vervolg is minder populair: 
Terwijl Jezus nog voldaan als tevreden zuigeling wegdommelde aan Maria's boezem,
werden alle pasgeboren jongetjes tot de leeftijd van 2 jaar vermoord. 
Die actie van de soldaten in dienst van koning Herodes kleurde Bethlehem en wijde
omgeving rood met hun bloed. De kleine messias bleef gespaard. 

Verzadigd van de kerstdis plagen we onszelf liever niet met lastige vragen. 
Een almachtige die zichzelf voortplant, onbemerkt door de ontvangende moeder 
welke vervolgens maagdelijk baart – die is zeker oppermachtig met zulke toverij. 
Voor zo'n alleskunner, waarvan wordt gezegd dat buiten zijn wil nog geen grasspriet
valt, moet het toch een koud kunstje zijn een baby-bloedbad te beletten. 
Als zo'n vraag al aan de orde komt klinkt er op zijn best: 
"Gods wegen zijn ondoorgrondelijk". 

Er viel allang op te merken dat het opperwezen erg willekeurig wonderen verricht
of nalaat. In het dorp Diepenbeek bij Hasselt, een stukje Vlaams Limburg in vanuit
Maastricht, bouwde men in de jaren dertig een kerk. In de nacht van 24 op 25 dec.
vierde een flink aantal gelovigen er de nachtmis. 
Het dak van het bouwwerk kreunde zachtjes onder de sneeuwlast maar hield stand.
De mensen waren nauwelijks thuis geraakt of de kerk bezweek compleet. 
Daar gebeurde weer zo'n mirakel – de brave kerkgangers werden tijdens de mis 
niet bedolven maar bleven gespáárd. Evenals het Mariabeeld, dat ongeschonden 
terzijde stond, de puinhoop aan haar voeten. 
Je vraagt je meteen af waarom al die instituten, kapellen en internaten vol priesters
schuldig aan mensenleven lang misbruik van onnozele kinderkens - tot vandaag 
fier overeind bleven. Als de kindjes op vakantie waren - de paters achter bleven 
met hun scharlaken zonden zonder inkeer - was dat toch een uitdaging om eens 
eventjes schoonschip te maken? 
Het zal natuurlijk zo zijn dat de tijdelijke krachttoer in Diepenbeek slechts het werk
was van de heilige maagd, als de piëta begaan met de dorpelingen. Al die andere 
daken laten instorten gaat wellicht boven haar macht, daarvoor is 'n hogere wil nodig.
Of wordt er toch meer van ons mensen zelf verwacht - de wegen van god of allah 
zijn immers ondoorgrondelijk. Bijbelteksten en Koranteksten niet zo letterlijk nemen,
niet langer onnozel zijn, steeds opstaan om te getuigen van alles wat niet deugt.

 © John Newswatcher  – 28 december 2010. 

"Ik vind dit leven is al geweldig 
en straks nog het eeuwig leven in de hemel  
je vraagt je wel eens af: 
waar hebben we het allemaal aan verdiend"  

Gerard Reve 

 

 

Diepenbeek (L) België.
de roomse kerken storten spontaan in
 

      
   

26.12.2010 - Bewogenheid -  
De eerste vroege sneeuw was nog niet gevallen of half Nederland maakte zich 
zorgen over de vrij levende dieren in 't natuurgebied de Oostvaardersplassen. 
Het is óók half Nederland dat nog nooit een goed woord over had voor 
'die verschrikkelijke kale polderlandschappen' van Flevoland - en in Almere of
Lelystad 'nog niet dood gevonden wilde worden'. 
Het beste: zo snel mogelijk dóórrijden, met 130 km/u per auto of trein.
Dat moet dan dus die andere helft van Nederland zijn. Of zie ik het te simpel?
Duidelijk is wel gebleken wat een paar oude tv-beelden - van een eerder seizoen
in de herhaling gebracht – teweeg kunnen brengen onder de héle bevolking, 
van zuid-Limburg tot op de Waddeneilanden. 
"Bijvoeren!" "Nee, preventief afschieten!" 
"Steriliseren met een injectiegeweer" "Nee, vangen en afvoeren". 
"Vervroegd euthanaseren" "Nee, Bijvoeren!" 
"Afschieten uit mededogen" "Afschieten - gewoon 's winters oogsten!" 
Een explosie van elkaar tegensprekende sentimenten. 

Daar komen –natuurlijk- Kamervragen van. 
En een politiek besluit, heel democratisch. Maar ik kan nu al voorspellen dat we
in 2011 dezelfde discussie krijgen, de structurele oplossing zit namelijk op slot.
Waarmee stemden onze volksvertegenwoordigers in? 

 

Nee, niet met bijvoeren, daarmee bevorder je alleen maar méér aanwas. 
Nee, óók niet met afschieten, want dat is zielig, dat accepteert het publiek 
niet. Maar wat dan wel? 
Een béétje afschieten... zoals allang in het gangbare beheer gebeurt: 
de dieren observeren, de zwakke exemplaren die de lente niet gaan halen, 
krijgen een genadeschot. Maar iets eerder voortaan, er wordt niet gewacht 
tot ze, wankel op de poten, struikelend op de vlucht, verdrinken tussen 't riet.
Zoals gewoonlijk loopt men om de hete brij heen. De dieren lijden niet onder 
kou en voedselgebrek, ze lijden onder de bezuinigingen. Een probleem waar
ze geen weet van hebben. Rutte-Verhagen heeft in het akkoord met de PVV 
– die partij van de 'animalcops' – het voltooien van ecologische hoofdstructuren
wegbezuinigd. De dieren van de Oostvaardersplassen zitten voorgoed achter 
hoge hekken. Verbindingszones tussen verschillende leef- en voedselgebieden
komen er niet, dieren in natuurgebieden worden opgesloten in geïsoleerde 
leefruimte. Het geld voor de verbindingszones is dringend nodig voor versnelde
wegenaanleg, de economie-visie Rutte-Verhagen. En bij CDA politici leeft over
dieren vooral: wat brengen ze op en hoe smaken ze van de grill? 
Wie hoor je niet? Zorgenvrije levensgenieters die stukjes natuur met hekken 
er omheen wel waarderen. De zwijntjesjagers in de Kroondomeinen kennen het
voordeel daarvan al generaties lang. 

 © John Newswatcher  – 25 december 2010 

               op weg voor een bankrun?   

 

 
 

23.12.2010 - Wachtsje!  - 
Telkens als er 's winters een paar keer nachtvorst was springen alle media weer op. 
Dan rinkelen, zoemen en jingelen alle telefoons van Friesland: 
"Wat denken jullie? Komt er een elfstedentocht?" 
En al antwoorden er honderd ijsmeesters, rayonhoofden en oud-elfstedenrijders 
kalmpjes dat in de meeste vaarten nog eendjes rondzwemmen, de opwinding blijft. 
Daar kan geen Friese nuchterheid tegenop. Dan gaan ze achtereenvolgens te rade 
bij Piet Paulusma uit Tzum, het kruidenvrouwtje Stieneke in Piaam, of de zieneres
Hiltsje van Hylpen, totdat ze eindelijk op iemand stuiten die zonder aarzeling roept:
"It kin net, wachtsje!" 
En vanaf dat moment gooien ze hun 'breaking news' met brede zwaaien over heel
het land: "Het zal maar nét gaan, maar er kómt een elfstedentocht, wacht maar af!"
Er kan een oorlog uitbreken in Korea, alle Sprinters van NS kunnen met kortsluiting
knarsend tot stilstand komen, dat alles is op slag onbelangrijk, ondergeschikt aan 
des verslaggevers elfstedenkoorts.

Inmiddels zijn de nachtvorstjes van verleden week lichte tot matige vorst geworden
na vorig weekend. Onder de meeste bruggen kabbelde het al niet meer, er lag ijs - 
maar hooguit met de dikte van een spiegelruit. Dinsdag en woensdagnacht begon 
het eindelijk écht: -10 tot -12. In mijn bed hoorde ik het doffe knallen van het aan-
groeiende ijs op het Sneekermeer. Dat hoor je bij 't soort winterweer dat minstens 
een week moet aanhouden voor je roepen kunt: "It sil heve!" 
Maar de '"hollanders" hebben al in hun hoofd gezet dat ze op tweede kerstdag een
elfstedentocht gaan rijden. Helaas: het is nu late avond en het ijs op de ijsbaan 
glanst nat: +1 wijst de thermometer... 
Zo te zien kunnen we best maar een bord neerzetten bij het startpunt: "It kin net!"
met duidelijk de vertaling eronder: "Het gaat niet!" om de horde hollanders te weer-
houden zich massaal in een wak te storten. 
Alleen Erwin Wennemars, die houden we niet tegen, laat maar zwemmen: 
heeft-ie eindelijk een goed excuus waarom hij wéér niet is gefinished. 

 © John Newswatcher – 23 december 2010 

 

 
 was je weer te gretig Erwin?

 
 

20.12.2010 - Recalcitrant - de andere kant van witte kerst:  

Er was deze dagen weer veel wat ik liet liggen: geen daden maar woorden onder
senatoren, de troonsafstand van Femke*, de oorlog verklaard aan Ahmedinejad* 
door Wim* van de Vrijvechterspartij... 
Over "het monster van Riga" (citaat Telegraaf) schreef ik alleen maar zijdelings. 
Door uitspreken van de hoop dat ouders en kinderen niet worden verpletterd onder
de overmaat aan opgedrongen begeleiding en nazorg uit schaamte.  
Catherine Keyl, zelf misbruikslachtoffer als 11-jarig meisje, bevestigde mij juist 
vandaag in mijn bezorgdheid. 

Zoveel mensen willen allemaal belangrijk zijn, woordvoerders en vele hotemetoten,
de schare aan "doctor Clavannen" (citaat Keek op de week – Koot en Bie) groeit 
schier eindeloos. Het probleem van ons Nederlanders is ons aantal. Op zich zijn
16,5 miljoen mensen niet zo indrukwekkend op wereldschaal, maar als je ze bijeen
zet, samendrommend op die schamele 34 duizend vierkante km (het maximaal 
beschikbare als staanplaats voor droge voeten), is het een heel gedrang. 
Politiek correct of niet, die situatie beperkt de bewegingsvrijheid. 
Maar onze vrijheidsdrang ontwikkelde juist tegengesteld. We willen zoveel en het
moet allemaal kunnen. Zo komen we vaker in conflict dan toen we nog met minder
waren en lang niet zo goed gebekt. 
Zover ons heugt praten we het liefst en vaakst over het weer. Immers 'n prachtig 
a-politiek onderwerp wat bij gebrek aan gespreksstof altijd soelaas heeft geboden. 
Veilig in 't contact met onbekenden, als geloof en politiek gemeden moet ter wille 
van de harmonie. Die tijden zijn voorgoed voorbij. Het weer is volop conflictstof 
want het beperkt onze vrijheidsdrang. 

Vliegtuigen die niet opstijgen, wegafsluitingen, en treinen die niet rijden. 
Hotemetoten die ons deze beperkingen inpeperen. Het wekt wrevel op, ik merk het
aan mezelf. Afgelopen vrijdag nog. 
Ik zou 's avonds een opening in Amsterdam bijwonen: een expositie, met buffet en
een feest - fijn als je daarvoor wordt uitgenodigd. Op radio en tv gonsden er "weer-
alarmen" in alle kleuren van de regenboog. Ik volgde e.e.a. met stijgende verbazing
vanuit dit dorp in noord-Nederland, hier leek namelijk 'niets aan het handje'. 
Half bewolkte hemel en windstil, aan sneeuw lag er niet meer dan het laagje poeder-
suiker op de kerststol. Ik ging op weg per auto, richting afsluitdijk. 
Na het KNMI en Rijkswaterstaat kwam de ANWB zich via de auto-radio met me
bemoeien: ieder werd afgeraden nog de weg op te gaan – dat was veel te gevaarlijk.
Rond Amsterdam beschreef men zo ongeveer een verkeersinfarct, busdiensten 
werden al gestaakt, en het verkeer op de A10 stond nagenoeg stil. Van Bussum 
tot Watergraafsmeer 18 km file op de A1. Ik reed ter hoogte van Bolsward en het 
talud was groen, maar ik ben een verstandig mens en sla zulke waarschuwingen 
niet in de wind: omkeren dus. 's Avonds zocht ik op het internet naar plaatjes van 
onbereikbaar Amsterdam tijdens de grootste winterrampdag van het jaar 2010. 
Een plaatje van kinderen met een slee, een auto met zwiepende ruitenwissers op 
de Haarlemmerdijk: "is dat alles?" 
Voortaan besluit ik weer zelf of ik wel of niet op reis ga. Had ik doorgereden over 
de afsluitdijk had ik de A1 vermeden, en waarschijnlijk zonder veel problemen 
Amsterdam Noord bereikt... Wat is er toch aan de hand met ons? 
Waarom zoveel aandacht voor al die "deskundologen"? Rijd toch gewoon met een
rustig gangetje achter de strooiwagen aan... Weeralarm...
ach ach we kunnen ook nergens meer tegen...

                                                       ©  John Newswatcher – 20 december 2010 

Link Pauw en Witteman over weermannen en weervrouwen, doctor Clavannen en andere deskundologen  

 

 
 

Allemaal narigheid, het rolt maar over elkaar heen. En dat alles in de maand van
bezinning en verzoening. Hoe komen we nog los van die stress? Met iets om te
lachen, of tenminste om te glimlachen? Daar hebben we Arnoud voor, die ons een 
spiegel voorhoudt als we onbenullig bezig zijn! Met veel zelfspot vanzelfsprekend. 

15.12.2010 - Ik word gevolgd - Ik ben stom geweest. Dat "twitteren", daar had
ik jaren eerder aan moeten beginnen.
Veel beter dan die vriendensites als Hyves en Facebook! Bij Twitter kun je precies
volgen wat iedereen doet. Tenminste, de mensen die in je lijstje staan. Ze vertellen
waar ze uithangen, wanneer ze gaan lunchen, wat ze daarbij eten en wanneer ze
gaan slapen. Bij Hyves hoef je daar nauwelijks om te komen. 
Zo zie ik dat de één koffie met druiven nuttigt en de ander getoaste panini met
geitenkaas en walnoot. Ikzelf heb net twee krentenbollen op, maar dat durf ik nu
eigenlijk niet goed op Twitter te zetten, zo na die getoaste panini. Of weet iemand 
het Italiaanse woord voor 'krentenbol'? Geef dan ook even het meervoud erbij, dan
kan ik ook eens chique uit de hoek komen... 
Soms is het ook wel moeilijk hoor. Dan word ik met mijn neus indringend op mijn
armzalige bestaan gedrukt.

De één zit even drie dagen voor z'n werk in Canada, 
de ander krijgt net z'n visum voor Iran binnen, een derde heeft z'n presentatie klaar
voor een belangrijke bijeenkomst in de VS. En ik zit hier thuis te wachten tot de
wasmachine klaar is. Onderwijl type ik dit stukje... Wacht, ik moet even de boel in
de droger doen... 
Ik moet dus goed om mijn imago denken, want ik word zelf ook gevolgd op Twitter.
Binnen een paar dagen toch al door meer dan veertig mensen. 
Ik moet de aanvechting onderdrukken om telkens over mijn schouder te kijken.
Mijn eerste indruk na een paar dagen Twitter is toch wel dat je tamelijk stevig in je
schoenen moet staan. Je moet niet vatbaar zijn voor achtervolgingswaanzin, een
minderwaardigheidscomplex of juist een neiging hebben tot grootheidswaanzin. 
Dan is het te doen. Dan kan het gezellig zijn. 
Hoewel ik de indruk heb dat bepaalde dingen toch voor me verzwegen worden.
Twitteraars kleden zich niet aan of uit en hebben zo te zien ook geen seks. 
Maar misschien heb ik daarvoor de verkeerde mensen in mijn lijstje. 
Ik kijk het nog even aan. Ik houd u op de hoogte. 

© Arnoud de Jong 

         tsjielp tsielp tsjielp ...          

 

 
 

13.12.2010 - Hervonden beleving - Onlangs hoorde ik een psycholoog weer eens
zeggen: "kinderen hebben geen herinnering vóór hun vierde jaar". Hiermee zetten 
ze al die mensen, die met grote stelligheid beweren dingen uit hun beleving als
wiegenkindje te kennen, voor leugenaar. Hun heel plausibele uitgangspunt is de
beperkte ontwikkeling van het brein. 
Ik dacht altijd dat het klopte: van mijn peutertijd heb ik een vage notie hoe ik in 'n
wandelwagentje zat waarbij ik heel goed moest oppassen mijn vingertjes niet te 
beknellen. Er is er ook nog een beeld van 'n grote volière in een park, waarin er
kleurige vogels achter gaas rondfladderden. Op mijn kijkhoogte (buikhoogte voor
iemand die staat) liep een dikke ronde dwarsbalk, om het gaas te beschermen. 
Ik kon er moeilijk overheen kijken en even moeilijk er onderdoor. 
Verder is er nog een vaag beeld van mijn eigen handjes, frummelend aan broek-
zakjes, die geen broekzakjes bleken te zijn. Mijn moeder had mij een "schattig 
pakje" van 'n lapje witte stof genaaid. Uit een ander roze lapje had ze hartvormp-
jes geknipt en die van geborduurde randjes voorzien. Die zaten op de voorkant van
het broekje. Mijn herinnering behelst een mislukte poging mijn handen in de 
"broekzak" te steken. Er is iets van weerzin bij, gericht op dat wit met roze pakje
met borduursels: erg "zoet" voor een jongetje, die ook nog blonde krulletjes heeft.
Moeder had graag gezien dat ik een meisje was en heeft mijn eerste levensjaren 
een poos gedaan alsof haar wens tóch was uitgekomen. 
Toen ik na haar overlijden voor de taak stond de ouderlijke woning te ontruimen 
gingen oude albums en dozen vol briefkaarten en foto's door mijn handen. Ik vond 
een foto van mezelf, toen ik net lopen kon, in een pakje met borduursels en roze 
hartjes. Ook een foto, gezeten in een inklapbaar wandelwagentje voor een volière, 
een dikke balk vlak voor mijn neus... 
Als kind zal ik zeker deze foto's hebben gezien, dat zet dus vraagtekens bij mijn
geheugen. Toch geloof ik dat het een authentieke impressie is, de foto's hebben 
het alleen ingevuld in detail. Het kan niet zo zijn dat het kind bij vier jaar plotseling
als bij toverslag over herinneringsvermogen beschikt. 
En nu is er opeens een hervonden beleving, op vierjarige leeftijd, heel scherp in elk
detail als een filmscène - en er is geen foto van. 

 

Vanaf mijn vierde verjaardag ging ik naar de "Fröbelschool". Het is zomer en we 
spelen in de tuin achter het schooltje. Ik zit in de zandbak, maar onze bouwsels 
worden door anderen weer omgeschopt. Ik draag een eigentijdse korte broek: 
het soort dat nu alleen nog trendy is bij Britse toeristen: óver de knie. 
Een jongetje rolt zijn broekspijp strak op, hoger en hoger, tot in de lies. "Kijk, ik
heb kikkerbenen!", roept hij en doet hetzelfde met zijn andere broekspijp. 
Ik volg zijn voorbeeld, we huppen vrolijk als kikkers in het rond: "wij zijn kikkers!".
Juf komt snel naar ons toe, trekt ons opzij en zegt ernstig: "dat moeten jullie niet
meer doen". Ik heb geen idee wat haar probleem is, maar raak wat van streek, 
door de juf. Een hervonden beleving, diep uit het kindverleden van mijn oude brein.

Mijn dochter werkte enkele jaren geleden op een dagverblijf voor peuteropvang. Er 
was een hittegolf. Haar groepje kinderen, en stuk of acht, 1-3 jaar, werd hangerig, 
warm en klam. "Kom, we gaan buiten spelen", besloot ze. Er was de opvang een 
drietal opblaasbadjes geschonken die ze oppompte en vulde met een laagje water.
Dat ging feest worden, spetteren en spatten, maar ze moesten natuurlijk wel met 
droge kleertjes aan naar huis. Mijn dochter is, net als haar vader, voor praktische
oplossingen: ze trok de kindjes gewoon al hun kleertjes uit. Dat kan toch best met
zo'n groepje van één tot driejarigen, oordeelde ze. Anderhalf uur lang vermaakten 
de kindjes zich zo, dat ze hun ophaalmoeders er verslag van deden. "Maar hoe kan
dat dan, Chantal had helemaal geen badpakje of bikini-tje mee". Een enorme heisa
door Chantal's moeder omdat de kindjes gewoon in hun blootje hadden gespeeld,
gemengd óók nog! Dat kán gewoon niet, werd de uitdrukkelijke regel, al begreep 
geen kind wat er zo verkeerd was geweest. Blije kinderen heel sip naar huis. 
Wat er in die Amsterdamse kinderopvang is gebeurd steekt natuurlijk schril af bij
de episodes die ik hier uit eigen beleving beschreef. Ik hoop zó dat de mensen 
vooral hun best doen gewoon normaal met die kinderen om te gaan. 
Kinderen hebben enorme veerkracht maar ophef en ondervraging –hoe "verantwoord"
ook– kan wonden juist diep máken. 
Dat besef ik uit mijn herinnering aan onze "kikkerbenen", zó lang geleden. 

©  John Newswatcher – 13 december 2010 

                 

 

 
 

10.12.2010 - Employability to-day! - Mijn opa was een flexwerker, al wist hij dat 
zelf niet. Kon ik vandaag nog met hem spreken zou ik hem proberen uit te leggen
dat zijn situatie vroeger, nu modieus "zzp-er" wordt genoemd. 
Opa zaliger is van eind jaren 80 van de 19e eeuw. Hij moest met 14 jaar aan het 
werk - dat ging zo, tot ver in de 20e eeuw. Veel had hij niet geleerd, banen als 
knechtje lagen op hem te wachten: een 'manusje van alles' of 'duvelstoejager' in de
volksmond. Z'n enig kapitaal zijn lichamelijke conditie en kracht. Overal aan de 
loswallen van de Zaan werd nog veel met de hand gedaan, dus toen hij er de leeftijd
voor had zocht hij zijn geluk in de bedrijvigheid van de havens. 
's Morgens zeven uur meldden de mannen zich voor een werkdag. Het meeste werk
was sjouwen. Een rijstboot voor de wal bij de pellerij betekende één of meer werk-
dagen en daglonen. De enige zekerheid was dat je er altijd zeven uur moest zijn – 
anders was je kans verspeeld - maar geen werk betekende altijd geen geld. 
Op zo'n onzeker bestaan sticht je geen gezin. 
Opa leerde schoenen verzolen en nieuwe hakken slaan. Het bergschuurtje achter
het huis vertimmerde hij tot werkplaats, een machine werd aangeschaft, en gelijk 
beleend om de rekening te betalen. Toen had hij wel altijd werk, het vak waarin de
schoenen met versleten zolen en scheve hakken lagen te wachten, raakte zelden 
leeg. Hij kon zijn machine aflossen en samen met oma kon hij hun 5 kinderen
grootbrengen. Maar doorleren na 14 jaar was ook voor hen nog niet weggelegd. 
En reserve voor de eigen 'oude dag' allerminst, evenmin traden eerdere werkgevers,
die hem zijn kromme rug hadden bezorgd, hem met pensioenrechten tegemoet. 
Oud geworden deed hij betaalde klusjes en repareerde nog steeds de schoenen 
voor de hele familie, met korting... Dr. Willem Drees was zijn redding met de 
Noodwet -  Drees was zijn grote held. 

Er is veel veranderd sinds die tijd, een verzorgingsstaat werd door opa's kinderen 
en kleinkinderen opgebouwd. Nu de grootverdienende speculanten, gretige project-
ontwikkelaars, bonusjagende bankdirecteuren, afromende tussenpersonen en 
pervers zelfverrijkende ex-vakbondslieden ons een financiële crisis annex een 
economiecrisis hebben bezorgd, verkondigen deze lieden hiervoor hun eigen 
oplossing. Natuurlijk niet binnen de eigen ethiek, maar binnen de arbeidsmarkt. 
Die is te rigide, te conservatief, die moet opengebroken: flexibiliteit is het credo, 
mensen moeten flexibel worden. TNT en AH willen van hun vaste personeel af, 
ze willen veel meer flexwerkers, werkaanbod varieert immers tussen drukte en 
stilte en personeel moet efficiënt inzetbaar zijn. 

Ik denk dat opa het meteen door zou hebben: "ze willen terug naar de tijd van 
losse werkmannen, dagloners die je wegstuurt als er tijdelijk minder werk is". 
"Het alternatief is "zzp-er" worden, opa: voor jezelf beginnen, bijvoorbeeld met 
schoenen verzolen, zoals u dat deed", zou ik hem zeggen. 
Maar een hakkenbar is ook geen vetpot, gelukkig kan vandaag iedereen wél 
doorleren. Elke jongere is aan zichzelf verplicht geen weggooi-werkkracht te 
worden door laag geschoold te zijn. Hoe minder makkelijk je kan worden gemist
hoe meer contracten voor vast dienstverband met de zekerheden daarvan. 
En wie "zzp-er"  worden wil moet wel héél zeker van eigen kunde zijn: 
40% van hen is binnen 2 jaar failliet. Onontbeerlijk dus, die verzorgingsstaat. 

©  John Newswatcher – 10 december 2010 

    Een hakkenbar is ook geen vetpot                        

 

 
  

08.12.2010 - Koekje van eigen deeg - 
Irisscan, vingerafdrukken, dna-monsters en dan nog even door de bodyscan om tot
op de huid gefouilleerd te worden. Nog niet zolang geleden zou dit een behandeling 
zijn geweest die slechts de allerergste criminelen ten deel kan vallen. 
Het is nu zo ver dat elke brave burger die een lucht- of zeevaartuig betreedt ermee 
wordt geconfronteerd. Waartoe, waar hebben we dan al die inlichtingendiensten voor,
was dat niet zodat ze een selectie kunnen maken wie er met de meeste argwaan 
moet worden gevolgd? Of gaat het dan niet meer slechts om de rotte appels...
En het was nog niet genoeg. Al ons telefoon en emailverkeer - niet alleen afzender,
geadresseerde en titel - maar ook de complete inhoud moet gedurende tenminste 
2 jaar door de providers worden opgeslagen. Opdat de slimme snelle scanners van 
de FBI ze kunnen navlooien op terreur-verdachte woorden en uitdrukkingen. 
Blijkbaar heeft men zo'n groot vertrouwen in digitale wondertechniek dat men verwacht
op die manier efficiënt potentieel gevaarlijke individuen er uit te kunnen zeven. 

Voor de almachtige techniek van een veiligheidsdienst moest de allerlaatste privacy
van elke gewone burger terzijde. Maar overheersing roept om balans, iedere tijdelijke
overmacht roept een tegenmacht op. Zoals het ook was met de bewapeningswedloop
tijdens de koude oorlog. In het digitale tijdperk is er de slimme techniek van hacken,
beveiligen, tegenhacken enzovoort. 
Er is allang een oorlog gaande tussen hackers die systemen kraken en beheerders
van systemen die hackers in dienst nemen om hun collega's pootje te lichten, tot 
men aan de andere kant weer nèt even slimmer is. 

Hoe massiever de data-opslag hoe interessanter het kraken ervan is, dus zal het
gebeuren. Zelfs met de beste beveiligers loop je op 'n kwade dag net één slag 
achter en dan is het bingo! Dan ligt alles van iedereen opeens op straat. (inclusief
de fouten, want die zitten er geheid ook in.)
Julian Asange heeft met de publicatie van het (on)diplomatieke verkeer tussen de
buitenlandse vertegenwoordigingen met de V.S. een voorproefje gegeven van veel 
erger wat nog mogelijk is. Washington zou hem dankbaar moeten zijn voor de les 
in plaats van een fatwa over hem uit te spreken. 
Wat er nu gebeurd is blijft te overzien. Hoe de diplomaten bij de koffieautomaat over
Berlusconi of Poetin praten weten die heren zelf natuurlijk allang. Dat er atoombom-
men op de basis Volkel liggen wisten we evengoed als die kamperende vrouwen daar,
die er al zo'n 25 jaar tegen protesteren. Hetzelfde geldt voor de telecomkabels bij
Beverwijk en Noordwijk. Onderzeese kabeltracé's staan op allerlei toegankelijke 
topografie. Tijdens mijn opleiding (vele decennia geleden al) leerde ik dat onze 
militaire trans-Atlantische radioverbindingen in noodgevallen konden terugvallen op 
kabels die vanuit Penzance in Cornwall lopen (top secret, sic). 
Misschien wordt men zich eindelijk bewust van de digitale oorlog die al een tijd woedt
en stort men zich dan niet weer in een wapenwedloop, maar staat men liever stil bij
gezond verstand. Niet meer alles en alles willen opslaan in één integraal systeem, 
met deuren die openstaan op het internet. Die wondere wereld zonder grenzen met
zoveel moois en zoveel geboefte, geheel gespeend van rechtshandhaving. 

©  John Newswatcher – 7 december 2010 

www.wikileaks.nl                 

 

 
 

04.12.2010 - Het laatste Sinterklaasfeest - 
Een feest vooral van ukkies en peuters, van aandoenlijk naïef tot iets voorbij kleuters.
Uit zulke eerste jaren heeft 'sinterklaas' weinig duidelijke herinneringen bij me achter-
gelaten. Dat heeft ongetwijfeld te maken met armoede. 
Doordat Nederland als wingewest diende voor de militaire expansiedrift 'des Führers in
Berlin' zullen de vijf decemberfeesten veel gelijkenis hebben vertoond met de legen-
darische conference van Toon Hermans over 'sniklaas' ("een nare man") en zijn knecht
("ook een zak"). Met dit verschil dan, dat het treintjespelen ons zelfs geen troost bood,
omdat ons gezin niet kinderrijk was. 
Voor het schamele bergje cadeaus, dat vooral bestond uit een magere oogst aan
speculaas en suikergoed, dat na enig gebons en gestommel door een onbegrijpelijk
wonder achter de gesloten voordeur was beland, was er een heel plausibele verklaring:
Sint Nicolaas heeft altijd heel veel haast. Hij moet heel snel alle huizen langs, want
eigenlijk mag er na zonsondergang niemand meer buiten zijn, hij mag dat wel, maar 
héél even van de soldaten... 
Maar één sinterklaasfeest kan ik me nog heel goed herinneren. 
Er waren briefjes in de bus gestopt, huis-aan-huis. Alle kinderen tot een bepaalde 
leeftijd werden uitgenodigd voor een sinterklaasfeest in de buurt, op de middag van de
vijfde december. Ook bij ons was het vlekkerig stenciltje op de deurmat beland, 
zo begreep ik uit het opgewonden nieuws van de buurkinderen. "Mag ik er heen?" 
vroeg ik mijn moeder, die er niets over had gezegd. "Dat zal ik aan je vader vragen", 
was het voor mij verbazende antwoord. 

Mijn vader zag niet graag dat 'zijn kind' dáárheen ging – dat was nòg verbazender. 
Het had ermee te maken dat het kinderfeest werd georganiseerd door de Winterhulp.
En de Winterhulp was een foute club, maar wat wist ik daarvan... 
Het pleit werd beslecht door mijn moeder: "Je kunt een klein kind niet verbieden naar
een sinterklaasfeest te gaan". Zo behoedde ze mij voor de ellende als één van de 
weinige thuis te moeten blijven. 
De dag kwam en in kleine groepjes togen we naar een gymzaal ergens in noord.
Rijen bankjes met kinderen, voortdurend door juffen en meesters aangemoedigd tot
luide enthousiaste zang, in afwachting van de komst van de goedheiligman.
Eindelijk gingen de tussendeuren achter ons open en ik zag een goudglinsterende 
krulstaf en een roodfluwelen mijter opdoemen, ik voelde het ontzag in me opkomen.
De sinterklaas en een pietermanknecht met een glimmend zwartgemaakt meisjes-
gezicht liepen vlak langs me heen door het middenpad. Ik keek en keek... 
en had toen al een scherpe blik. 
Op prentenboekplaatjes had sinterklaas altijd mooie witte schoenen aan onder zijn
lange mantel. En als die mantel al iets terugviel zag je prachtige witzijden sokken.
De man die langs mij liep droeg een mantel die hem te kort was, daaronder stapte 
hij voort in zwarte molières en -erger nog- boven die schoenen zwabberden haveloze
broekspijpen. Ik wist het meteen: een foute sinterklaas en nog een fout feest ook!
In luttele seconden voorgoed van mijn onschuld af. 

©  JohnN – 4 december 2010 

        Een na-oorlogssint             

 

  Brief aan Wubbo Ockels  
Beste Wubbo, 
niet voor niets was het dat ik schreef over mijn zwak voor bekeerlingen. 
Dat je niet denkt dat ik iets tegen die "Ecolution" van jou heb. Natuurlijk weet ik wel 
dat al die technologie van jouw miljoenenschip zoveel energie heeft gekost dat je dat
nooit meer bij elkaar kunt zeilen, ook al zou je nog honderd jaar met je droom over de wereldzeeën zwerven als een 21e eeuwse Van der Decken die eeuwig vervloekt werd.
En ik weet heel goed dat de eenvoudigste onopvallende manier om een schip tot 
zinken te brengen is door alle leidingen op te zoeken die in verbinding staan met het buitenboordwater -  en die simpelweg door te snijden of te zagen... 
Maar ik zou nooit op het idee komen om in een winterse nacht naar Groningen te rijden
met een gereedschapskist in de achterbak en snode plannen in het hoofd. 
Ook al weet ik dat die wedstrijden met Nuna autootjes op zonnepanelen die in samen-
werking met de TU Delft worden gebouwd vooralsnog veel energie kostten, nog afgezien
van de regelmatige retourvluchten naar Australië. 

Ik vind het heel interessant hoe je als een navolger van de roemruchte Gebroeders 
Das nu alweer bezig bent met een 'superbus', als alternatief voor de zweeftrein
Groningen - Amsterdam, die door politiek realisme werd afgeschoten. Ook al was 
en blijf je een super-veelverbruiker van energie, geloof ik wel dat jouw recente 
activiteiten meer in de hoofden van de mensen teweeg brengen dan het bekijken 
van de film van Al Gore. 
Ik heb een zwak voor bekeerlingen, schreef ik op 29 november, en ik ga er dus niet
van uit dat ik destructieve typen op gedachten bracht de nacht van 2 december toe
te slaan.
Ik hoop dat de verzekeraar niet moeilijk doet en wens je succes met de reparaties. 
En blijf mensen vertrouwen, dus laat iemand aan boord slapen, met een gsm.

Sterkte!                                                                      John Zwart - 4 december '10

      

 

 
 
29.11.2010 - Rechtse hobby's desnoods tegen beter weten in - Een heleboel 
mensen die het geweldig goed met de wereld voorhebben zijn bekeerlingen. 
Misschien resteert er daarom toch vanuit hun verleden een deukje in hun geloof-
waardigheid. Zoals ik dat voel bij Al Gore - die tijdens zijn vice-presidentschap 
weinig gevoel voor duurzaamheid vertoonde - en na het uitbrengen van zijn 
missionaire film "an inconvenient truth" met zijn rondreizend circus een nieuw 
voetafdruk toevoegde aan de zware die al op de aarde rusten. 
Het effect van zijn film is helaas al nagenoeg weggesmolten. 
Dichtbij huis hebben wij Wubbo Ockels, onze eigen missionaire man met een 
groots energieverbruiksverleden waarin hij niet alleen de atmosfeer maar ook de
stratosfeer doorkliefde, hetgeen hem niet te evenaren airmiles moet hebben 
opgeleverd. Hij was daarbij fervent liefhebber van snelle auto's, net zoals onze 
prins Bernhard voor wie het in zijn Ferrari's ook nooit hard genoeg kon. 
Maar Wubbo is nu helemaal 'into sustainable', hij heeft zijn klassieke sportwagens
verkocht, omdat je toch nergens meer lekker hard kan of mag. Hij is nu onze 
nationale vóórvechter van duurzame energie en zuinigheid. 
Héél goed Wubbo, beter laat dan nooit. Ik heb een zwak voor bekeerlingen. 

Maar sommige mensen leven helemaal buiten de zorg van deze tijd. Die dromen 
nog steeds van een wereld vol mogelijkheden zonder beperkingen - zal ik die voor
het gemak maar als 'rechtse hobby's' benoemen? 
Charlie Aptroot (Den Haag 1950) is er zo één. Hij is in het Prins Bernhard-stadium
blijven steken. Een echte oerVVD-er, hij zat al op zijn 16e bij de jonkies, de JOVD.
Zijn serieuze politieke carrière begon met een wethouderschap en het loco-
burgemeesterschap in Wassenaar. 
Sinds 2009 is hij de verkeers- en vervoersspecialist in de 2e kamer voor de VVD.
Charlie Aptroot ergert zich eraan dat je nergens in Nederland harder dan 120 mag 
en zelfs hele stukken gedwongen wordt 100 km/u te sukkelen 
"Er zijn zoveel snelwegvakken waar je makkelijk 130 kan!"  Hij heeft zijn minister
Schultz van Haegen, ook VVD, (infrastructuur en milieu) al omgepraat. Die heeft
beloofd te gaan inventariseren welke wegvakken eventueel voor een verhoging in
aanmerking kunnen komen. Intussen bagatelliseert Charlie de hogere uitstoot 
van stikstofoxyden en kooldioxyde bij verhoogde snelheid en beweert dat veiligheid
juist gebaat is bij sneller rijden: 
"De automobilist die 130 rijdt is veel alerter dan die bij 120". 

   
 

"Dat is nergens voor nodig, 
ik weet zó wel waar je makkelijk 130 km/u kan rijden" 

 

Ik kan Charlie vertellen dat de meeste ernstige ongevallen op snelwegen gebeuren
door de verschillen in snelheid tussen de voertuigen. Van vrachtwagens die 80-85 
rijden tot rustige personenauto's met 100-110, een onderling verschil van 30. 
Dan, meestal links, de 120-130 rijders. Want ja, bij 120 limiet wordt er door gejaagde
rijders nú ook al 130 gereden. Als 130 wordt toegestaan zal de praktijk opschuiven 
tot 135-140 voor de rechtse linksrijders van ons land. 
De Aptroots van ons land brengen het snelheidsverschil van 30 naar een grotere
bandbreedte van >50, dat betekent een toename van gevaarzetting met 65 tot 70%.
Daar kan geen alertheid tegenop en de klap komt altijd 10 km/u harder aan., 
alert of niet. 
"Toch harder dan 120 Charlie? Stel je moet 80 km afleggen, 20 ervan moet je toch
100/u vanwege bebouwing, 60 km lang heb je vrij spel tot 130 km/u. Vergeleken 
met iemand die 120 aanhoudt bereik jij twee minuutjes eerder je bestemming. 
Twee verkeerslichten tegen en je stapt gelijktijdig uit" 
Praten we niet eens over verbruik en uitstoot die niet lineair, maar kwadratisch
toeneemt. 
De oppositie heeft in oktober al een rapport van bureau Goudappel Coffeng op 
tafel gelegd. Hun berekeningen vertonen een stijging aan verkeersdoden met 15 
per jaar en ernstige letselschade met 200. Het luchtvervuilingseffect zal de invloed
van alle fiscale stimulansen voor schonere auto's in één keer teniet doen. 
"Dat is belachelijk", zegt Charlie, "het is een rapport van niks" 
Misschien is het dan zinnig het resultaat van onderzoek door Schultz van Haegen
af te wachten? 
Heel even denk ik dat hij gaat zeggen "En die minister vind ik ook niks" 
Maar dat kan natuurlijk niet, de minister is van z'n eigen partij.
"Dat is nergens voor nodig", repliceert Charlie die zó wel weet wáár je makkelijk 
130 kan rijden daarvoor hoeft hij niet op die blondine te wachten. 
Het is duidelijk: Charlie is een gejaagd man.
Oja en de A44 moet met tunnels onder Wassenaar doorgeleid worden, dan wordt
Wassenaar weer een mooi dorp, rustig, waar het goed wonen is in het groen.
Wie zei daar dat de VVD niet voor het milieu is?
Charlie wil met 130 onder Wassenaar doorrijden.
Hij wil het schoon en hij wil het nu: vroem, vrrrrroem vrrrrrrroemmm...
Wubbo, jij hebt het licht gezien, probeer alsjeblieft Charlie te bekeren. 

©  John Newswatcher  29.11.2010  

 
26.11.2010 - Handgeschreven hartstocht - 
Er ligt een brief op mijn bureau
Zo'n zeldzaam ding, een stuk papier van rechthoekige vorm, dat - in een omslag 
geschoven - van adres naar adres reist. lk moet daar nog op antwoorden, het is 
er nog niet van gekomen. 
Een brief vraagt een brief als antwoord, daar moet je rust en tijd voor vinden - 
dat mag je niet afdoen met een haastig "meeltje". Zal spoedig alles digitaal en 
virtueel worden? Na de banken die ons geen afschriften meer sturen, tenzij je 
een 65+digibeetverklaring kunt overleggen, sturen de nutsbedrijven ons ook 
geen rekeningen meer, daarvoor moet je inloggen op "mijn dit of dat en zus of zo" 
Of zal er altijd nog echte post overleven? 
Nico Dijkshoorn veegt de vloer aan met de 'nerds' die geen enkel geloof meer 
hebben in de toekomst van iets klassieks als een "brief": 

 


handgeschreven hartstocht 
… 
in deze week
waait de nostalgie door mijn lichaam,
ik ontving deze week
geheel onverwacht een brief.
– ik leg het even uit aan de jonge kijkers –
brief: handgeschreven hartstocht op papier.
jongens en meisjes thuis en in de studio
denk je eens in, 't heerlijke wachten op een brief
't gejuich in 't hart, de envelop openen
en meteen de vreugde:
het zijn wel twintig velletjes!
't terugschrijven, het zwoegen, het krassen
doorstrepen van woorden, 
de hand over wit papier. 

mensen die nooit een brief krijgen, 
ze zijn over twee jaar dood: 
overleden aan te weinig liefde. 
bijna-dode lezers van inkt in kranten
maak deze week een vuist,
laten we afspreken dat we iedere week
een brief schrijven.
maak het beroep postbode tot een heldenberoep 
sluit ze in de armen 
als ze je de handgeschreven hartstocht 
in de hand drukken: 
't papier, de letters, een traan op de inkt... 

© Nico Dijkshoorn - DWDD woensdag 24.11.2011 

 

 
   
 

24.11.2010 - Evviduns-beest-soloe-sjuns - Al minstens vijf jaar lang bestrijd ik
taalmisbruik en het richt niets uit. Ik bied weerstand tegen zinloze leenwoorden,
roep mensen tot de orde als ze mij met modieus jargon bestoken, laat mijn 
misprijzen blijken bij misplaatste interessantdoenerij. 
Niet dat ik in de illusie leef dat wat ik zeg of schrijf invloed heeft. 
Maar ik wil het gezegd hebben. 
Zoals ik opsta tegen hufterigheid die zich van de mensen meester maakt, terwijl
ik intussen steeds vaker patsers blijf ontmoeten. 
Ik weiger het om sommige zaken 'normaal' te vinden en wil niet dat ik mezelf moet
verwijten dat van alles onder mijn ogen is gebeurd terwijl ik alleen maar toekeek.

De laatste jaren schreef ik al een drietal columns: 
"Taal: alles van waarde is weerloos",  "Koeterwaals en brabbeltaal" en 
"Spreek liever je moerstaal". En ik schonk veel aandacht aan de verschijning van
het boekje "Funshoppen in het Nederlands" met alternatieven voor 2000 Engelse
woorden en uitdrukkingen die zich in het Nederlands hebben binnengedrongen.
Oplettend luister ik naar de druk pratende hoofden op de tv en de stemmen op 
de nationale publieke omroep en merk op dat de taal steeds meer op een rare 
hutspot van boerenkool met hotdogs en donuts lijkt. 
Het is in vijf jaar veel en veel erger geworden. 
Een paar dagen maakte ik notities. Geniet en huiver: 

Vraaggesprek met een Topman
"Dank u voor deze oppertjunetie!
De tijd van wielen en dielen is voorbij, het kabinet moet nu haar maind opmaken.

Het gaat immers om 'n joenik-selling-point: We bieden 'n evviduns-beest soloe-sjun
maar eisen wel 'n levvul pleeingfielt. En maind-joe, we hebben de beste toels, kijk
maar naar ons trek-rekkerd binnen deze divellop-munt,
We gaan de imurzjing markuts veroveren want we kunnen alles hen-dullen, 
wot-evver, joe-neem-it. En alles sus-teene-bul dat is onze korporut gover-nuns. 
Het gaat 'n meedzjor boest betekenen voor de bransj". 

De over-enthousiaste Vermaaksproducent
"We hebben een heel nieuw for-mat – un njoe-aprootsj met jung kumming star-dom,
we bouwen niet op kum-beks. We gaan heel fris enter-tenen, telkens een spette-
rende launsj met 'n miet-n-griet setup. Nee, geen hes-biens, not! 
Not-evver, voor geen prijs: het wordt ook vet-koel voor de kits". 
Een rechtse Politicus – 

"Get-uh-laif zou ik zeggen tegen de mensen die hun dzjob kwijtraken. No-moor laif-taim-emploimunt: tijd voor een karrie-erre-moef zeg ik dan. Go-forit.
Taim for-uh maind-sjeens, ben je street zit je zo weer in de flo, en steek je de 
winst in de pokket". 
Ongeluksverslaggeving – 
"Zat u in die trein?" "Uh-uh, het was een serieuze cressj echt-wel. Ik sta er nog 
van te sjeeken. Het is best-wel een im-pekt" 

    

Onze Taal: alles van waarde is weerloos                              

Een Praatprogramma – 
"Was hij nou wel de beste metsj? – Hier spreekt niet de spin-dokter, ik was maar
de kem-peener. Ach, dat is polle-tiks: altijd wielen en dielen dan moet je de 
vjoe-point verschillen binnen het is-sjoe een beetje doun-saizen". 

De Zorgmanager – 
"In principe moeten we kunnen dielen met elke kees. Maar de kees-mennezjer 
moet kee-pubul zijn, hij of zij moet alles kunnen hen-dullen". 
De Baas van een ict-bedrijf – 
"Het is een van de nieuwe eps. Je moet ge-upgreet worden dan is alles kom-pette-
bul. We hebben ook een onlain toel, dan kun je spar-ren met een pro. 
Maak er geen haip van, het is geen grote kol-bek, slechts een mai-nur problum,
morgen zijn we weer rie-lekst". 

Zo praten Nederlanders met Nederlanders op de Nederlandse publieke omroep.
En de Vlamingen, wat vinden die daar nou van? 

© John Newswatcher – 23 november 2010 

   
 

21.11.2010 - Schreeuwen – 
Het was vandaag - gisteren moet ik eigenlijk zeggen, want ik schrijf dit na midder-
nacht - de grote dag van protest tegen het cultuurbeleid van de regering
Rutte-Verhagen-(Wilders) waar ik nog steeds maar niet aan kan wennen. 
Daar gingen een paar gangmakers aan vooraf, er waren dingen bij die onmiddellijk
sympathie opriepen. Een schijnbaar spontane samenkomst van een groep mensen
voor het gebouw van de tweede kamer, waarbij plots hun muziekinstrumenten
tevoorschijn kwamen... een concertmeester klom op een stoel en opeens klonk 
een heel orkest op. Tijdens het IDFA in Amsterdam ontstond het idee om iedereen
die het cultuurprotest ondersteunt een geel lintje op te spelden. 
Een 'Yellow ribbon' als teken van solidariteit met de kunstenwereld als geheel. 
Vooral dit was een initiatief dat veel bijval kreeg. Niet meer de muziek of de cinema
of het theater ieder voor zich, maar álles wat de cultuur omvat samen voor hetzelfde
doel: breng kamer en regering bij zinnen over hun beleid. 
Waar het vandaan gekomen is weet ik niet, maar er zal ergens iemand geroepen
hebben dat ons land "schreeuwt" om cultuur. Daaruit kwam de suggestie voort om 
een "schreeuw voor cultuur" als actiepunt te organiseren. 
Het doel ervan, daar sta ik helemaal achter – immers het voorgenomen beleid komt
uit kringen die cultuur als "linkse hobby" kwalificeren, daarachter kun je weinig
beschaving vermoeden. Maar met het middel ben ik minder gelukkig, schreeuwen
smoort elke argumentatie. 

Cultuuruitingen zijn meestal aangenaam, voor het oog, voor het oor, voor 
de zinnen. Ik ontken niet dat er 'schurende' cultuur bestaat, maar het 
exploreren van dissonanten wordt beoefend door een minderheid. Ons land 
schreeuwt ook niet om cultuur, het is er volop in rijke verscheidenheid. 
Waarschijnlijk heeft men gedacht: 
"De grootste schreeuwers krijgen de meeste aandacht" maar daarmee 
schieten we het doel voorbij. 
Er werd hard geschreeuwd op het Leidseplein door ca. 20.000 mensen – 
de trams liepen in de menigte vast. Het klonk lelijk, vooral door de jonge 
vrouwen die meededen en blijkbaar veronderstelden dat ze het op een gillen
moesten zetten. En wat zijn schreeuwende mensen toch lelijk om te zien!
Niet om áán te zien, vooral niet in de zoveelste herhaling op de TV. 
Als afsluiting van de dag was er zojuist een hoornblazer die, staande aan 
de hofvijver in Den Haag "the last post" blies richting het torentje van de
minister-president. Vervolgens viel een minuut indrukwekkende stilte. 
Alleen jammer dat Mark Rutte in Lissabon zit. 

© John Newswatcher – 20 november 2010 

Majesteit, wat vindt u er nou van - u bent toch van de kunsten >>       beter dan schreeuwen                  

    
 

19.11.2010 - Ik ben misbruikt - Verdorie nogan toe! 
Ik kom er na een halve eeuw achter dat ik als kind ben misbruikt! 
Door Marjanneke, van de drogist aan de overkant. 
Een bericht in de krant heeft dit trauma in mij wakker geschud. In Doetinchem wordt
namelijk een jongetje van zes jaar oud beschuldigd van seksueel misbruik van 
enkele klasgenootjes in groep twee van basisschool De Huet. 
De zaak werd enkele weken geleden naar buiten gebracht door een moeder en liep 
hoog op, aldus de krant. Zij stelde andere ouders op de hoogte. 
Het jongetje zat drie weken thuis. Maar maandag gaat het weer naar school...
Vijfentwintig ouders hebben hierop gedreigd hun kind in dat geval van school te halen.
U merkt, dit land gaat ten onder aan de hysterie van volkomen doorgeslagen mensen.
Zoals die moeder. 

Wij waren óók zes. Marjanneke en ik. Zij was een half jaar ouder. 
Ze was enig kind en had een kamertje boven de drogisterij. Zij was mijn vriendinnetje
geloof ik, want ik mocht bij haar spelen. 
Op zekere dag bedacht Marjanneke dat het wel leerzaam kon zijn als zij haar kutje 
aan mij liet zien. Temeer omdat zij inschatte dat ik dan op mijn beurt genegen zou 
zijn mijn pikkie te tonen. 

 

Zo gezegd, zo gedaan. 
Zij had geen broertjes, dus achteraf kon ik mij haar zucht naar kennis op dit gebied
wel indenken. Het waren tenslotte nog niet de vrije jaren zeventig waarin moderne 
vaders hun kleine meid mee onder de douche namen. 
Hoe moest zij anders haar anatomische horizon verbreden? 
Ook tegenwoordig is zulk aanschouwelijk onderwijs niet raadzaam voor vaders, hoe
netjes en integer ze ook zijn. Een dergelijk vrije en ruimdenkende pedagogische 
insteek kan worden afgestraft met een aanklacht wegens ontucht. Want kinderen 
praten in alle onschuld nog wel eens hun mond voorbij en dan zijn doorgeslagen 
mensen er als de kippen bij om er een záák van te maken. 

Misschien moet basisschool De Huet eens voorlichting gaan geven. 
Aan hysterische ouders. Dan kunnen ze leren dat onderlinge seksuele ontdekkings-
spelletjes volkomen normaal zijn bij kinderen van die leeftijd. Want het lijkt me toch
uiterst onwaarschijnlijk dat de koter in die kwestie heeft liggen "gangbangen" met 
z'n klasgenootjes. 
Ik van mijn kant heb mooie herinneringen aan Marjanneke.
Helaas is zij daarna uit beeld verdwenen...  De slet. 

©  Arnoud de Jong – 16 november 2010 

        Manneke   ... als ik genegen zou zijn mijn pikkie te tonen   
   
 
16.11.2010 - Het schreeuwt om aandacht. Dat de CDA-ers nu al om de oren krijgen
dat ze naar het denkende deel van hun congres hadden moeten luisteren. Dat het 
onzalig was te willen besturen onder minzaam toezicht van een stel 'gedogers', met
hun stem inzetbaar als pasmunt. Dat moest wel gedonder geven, met zo'n hoog 
sportschool gehalte in die club. Nauwelijks een maand van start is het al zover. 
Heel Nederland niet meer afhankelijk van Rutte-Verhagen dankzij gedogen van één
peroxidehoofd. Nee, heel Nederland nu afhankelijk van de gedoogsteun van één 
klerenkast die één peroxidehoofd gedoogt, die op zijn beurt speelt met de vriendjes
Mark en Maxime. Veeg die grijns van jullie gezicht jongens: het is "huilie huilie"...
Hier laat ik het bij, er wordt al teveel over gepraat en toch weer 't verkeerde gedaan.

Andere zaken: De postbodes staken - met de moed der wanhoop?  

De actuele keten van macht in ons bestuur ...

 

16.11.2010 - Privatiseerroulette -  
Geachte mw/hr. A. Adema, 
Uw post zult u wat later ontvangen deze dagen, helaas. 
Ik ben als podiumdichter n.l. een aantal dagen onderweg geweest in het land en 
heb daardoor mijn brievenbus een poosje niet geledigd. 
Mijn brievenbus ja, dat is de plek waar helaas ook aan u geadresseerde poststukken
werden besteld. Het spijt me voor u dat u met dit ongemak wordt geconfronteerd.
We kenden tot voor een aantal jaren in Nederland een eenvoudig systeem waarbij 
we voor 17 uur een envelop konden gooien in een rode bus, die op strategische
plekken in onze dorpen en steden stonden opgesteld. 
Die envelop kwam de volgende dag aan op het adres wat op de voorkant was
geschreven. Een uitstekend systeem dachten we, maar niet uitstekend genoeg,
zo meende op een dag ons toenmalige PvdA/VVD/CDA landsbestuur.

Het Postbedrijf moest geprivatiseerd worden. 
Goed voor de Post en goed voor ons. Sindsdien gooit een uurloner van TNT,
Sandd of nog andere private postondernemer met regelmaat niet voor mij 
bestemde post in mijn brievenbus. 
Ik heb uw poststukken teruggegooid in de oranje TNT roulette. Laat u het mij
even weten zodra uw post en ook dit schrijven inderdaad zijn aangekomen?
Uw antwoord per email svp, ik heb het adres op de achterkant van de envelop
geschreven.

Met vriendelijke groet,
John Newswatcher  16 november 2010                         
© John Newswatcher   

             zeldzaam ...                                                                                 

   
 

13.11.2010 - Zinloos wetenschappelijk onderzoek - Over de hele wereld is er een
groot aantal geleerden dat zich serieus bezighoudt met buitenaards leven. 
In Nederland hebben we zelfs een wetenschapper die zich met steun van diverse
specialisten al het grootste deel van zijn werkzame leven heeft verdiept in mogelijk-
heden om met niet-aards leven te communiceren. 
Zo zeker als we zijn dat er géén ontwikkeld buitenaards leven bestaat binnen ons
zonnestelsel, éven zéker zijn we van levensvormen elders in het universum. Met de
miljarden sterren en hun veelvoud aan planeten is dit een stevige hypothese. Maar 
onzinnig is het natuurlijk toch om je ernstig met concrete problematiek rond deze 
gedachten bezig te houden. Een universumtaal te willen maken. 

De "dichtstbijzijnde" ster binnen de Melkweg – het stelsel waarvan we zelf deel 
uitmaken – Proxima Centauri, is een 'flakkerende' ster met regelmatig gigantische 
vlammen die het leven op een eventuele planeet onmogelijk maken. Zo zal het tel-
kens met vele "minder dichtbijzijnde" sterren zijn, zelfs afgezien van de opwinding 
die met de recente ontdekking van "Gliese 581" ontstond. 
Het blijft een feit dat hun "tekens van leven" reeds verzonden moeten zijn in onze 
historie – op verdere Melkwegsterren moeten ze onze tweede wereldoorlog nog zien
beginnen – dus behoorlijk oud nieuws om op te antwoorden als er al een antwoord
verwacht wordt. Het zal nog een hele poos duren voordat op de verste sterren in het
Melkwegstelsel wordt bemerkt dat wij radio en televisie hebben uitgevonden. 
Misschien moeten we met onze gedachten naar andere stelsels gaan, bijvoorbeeld 
de sterren in de Andromeda nevel, daarin staan de "dichtsbijzijnde" sterren van 
buiten de Melkweg. Moeten we bij "nabije Melkwegsterren" nog denken aan licht dat
5 tot tientallen jaren onderweg is om ons te bereiken (de planeet Gliese 581 staat 
op 20 lichtjaren bij ons vandaan), bij een ster binnen Andromeda hebben we te 
maken met een reistijd van het licht van 2.5 tot 5 miljoen jaar. 

Nog nooit is aangetoond dat iets of iemand "way out there" met ons in contact zou
willen treden, logisch als je dergelijke tijdvertragingen bedenkt. Wel even iets anders
dan "u wordt doorverbonden, een ogenblik alstublieft". 
Bemande raketcapsules moeten we dus al helemaal niet aan denken. De grootst 
mogelijke snelheid in het heelal is die van het licht. Ruimtevaartuigen zijn hoe dan
ook véél trager, welke slimme vindingen ook nog worden gedaan. 
Het enige dat ons blijft is de spannende gedachte dat er ergens rond een Melkweg-
ster tóch ontwikkeld leven bestaat dat een veel langere levensduur kent dan onze 
soort - en fantaseren dat men óók nog de behoefte gevoelt om een reisje naar die 
miezerige aardknikker te maken... om te communiceren... Die "wijze ouden" zullen
weinig interesse hebben deze onnoemelijke inspanning en tijd te offeren om te gaan
"praten" met een stelletje kleuters, dat na duizenden jaren en honderden generaties
het nog steeds belangrijker vindt om elkaar gewelddadig te bestrijden in plaats van 
de cultuur te bewaren en te ontwikkelen. 

We verbeelden ons heel wat met plannen voor een bemande reis naar de planeet 
Mars, maar feitelijk zijn we microben op een kiezelsteen van ons tuinpad die een 
kunstje leerden om op een naastliggende kiezelsteen over te springen – en ervan 
dromen zelfstandig naar een kiezel op een gletschermorene in de Alpen te reizen. 
"Ik was in het heelal en er is geen god" sprak een vroege Russische astronaut na 
een vlucht waarin hij de aarde door het raampje als een enorme bol had gezien. 
Wat zal die god – als hij wél bestaat – die dag hebben gelachen! Wellicht zijn we 
niet alleen, maar we zeilen op verschillende schepen op een eindeloze oceaan, 
schepelingen die elkaar nooit zullen ontmoeten. 

©  John Newswatcher - 10 november 2010  

        Supernova explosie - Foto Hubble space telescope  

      Deze gebeurtenis bevindt zich in tijd en afstand verwijderd van ons op 11 miljoen lichtjaren. Initiele chaos die zich op de duur zal ordenen in nieuwe sterrenstelsels. 

   
       
09.11.2010 - Weet je nog -   Ze schudt het kussen op voor vader. 
Zijn oude lijf kan hij nog maar met moeite overeind houden. De piepende adem-
haling lijkt wel een waarschuwingssignaal. 
"Liggend eten lukt nou eenmaal niet", zegt ze bijna verontschuldigend. 
"Ach veel trek heb ik toch niet", antwoordt hij zacht, terwijl ze naast zijn bed gaat
zitten. Intussen glijdt zijn blik over de in dobbelsteentjes gesneden boterham. 
"Weet je nog", vervolgt hij aarzelend, "hoe ik vroeger je brood sneed en jij altijd 
de stukjes op een rijtje legde? - "Kijk papa, een treintje!", zei je dan". 
Ze knikt terwijl ze de vork in het brood steekt om hem te voeren. 
"Toen had ik ook geen zin in eten, maar ik moest wel", antwoordt ze met een
beslistheid waarvan hij lijkt te schrikken. 
Hij draait zijn hoofd een beetje weg - zoekt hij iets? 
De ervaring heeft haar geleerd dat hij vaker herinneringen aan vroeger vindt in de
avondschemering. 
"Weet je nog hoe je van 's morgens tot 's avonds altijd van je blokken huizen en
kastelen bouwde?"
Ze knikt en denkt even terug aan haar jeugd waarin de uren van de morgen, 
middag en avond alleen maar door spel met elkaar werden verbonden.
"Je was bang in het donker", gaat hij verder.  

 

Op haar voorhoofd verschijnt een denkrimpel: "ik zal een lampje aandoen". 
Als ze het schemerlampje aanknipt verschijnt de schaduw van haar gestalte op 
de muur. Bijna gefascineerd kijkt hij ernaar. 
"Weet je nog, hoe je spoken droomde in je bed? Mijn handen maakten dan een 
holletje voor je kleine knuistjes". 
Ze reageert niet, zijn woorden vragen er ook niet om. 
Zij kijkt naar zijn oude kwetsbare handen op het dekbed. Hij vervolgt het pad 
van vroeger. 
"Ik zong je dan in slaap, daar werden de akelige sprookjesfiguren in je hoofd
wel stil van".
Behalve het zacht kauwen op het brood en de voorzichtige tik van een klokje
is er even geen ander geluid te horen. 
"Ik ben een beetje moe", zegt hij en schuift het bord van zich af. 
Ze wacht even. Streelt dan haast onmerkbaar over de mouw van zijn pyjama- 
jasje. 
Hij zoekt houvast aan de stang van het bed. Zijn ogen vallen dicht. 
Wanneer zijn ademhaling overgaat in een licht gesnurk pakt ze het bordje. 
Ze slikt en bijt op haar lip als ze constateert dat bijna alle stukjes brood er nog
liggen... Ze maakt er een treintje van...

© Anneke Wasscher  - oktober 2010  

Kijk pappa, een treintje!         
   
 

05.11.2010 - De agusogen van Bakker Bart - 
Sinds de actie van Youp zit de schrik er bij de landelijke middenstand goed in blijkbaar.
Ik schreef een baldadig stukje over defecte actiecodes van Bakker Bart waarmee je 
dus géén Peugeot 107 kon winnen en Bart reageerde onmiddellijk. 
Ik had bij wijze van spreken mijn mond nog vol met vlaai en kreeg per omgaande twee
nieuwe actiecodes. 
Zo zie ik het graag. Dat ik blijkbaar net zo gevreesd ben als Youp. 
Hoewel ik daar volgens mij nooit aanleiding toe heb gegeven. Maar niettemin: hartelijk
dank voor uw snelle service, Bakker Bart 
Toch zet deze prompte reactie mij enigszins aan het denken.
Inderdaad, het is ook nooit goed of het deugt niet. 

 

Blijkbaar volgt het bedrijfsleven tegenwoordig met argusogen de sociale media. 
Is er soms al software die scant of de bedrijfsnaam in positieve of negatieve zin
wordt genoemd? 
Ik las onlangs bij collega Jeroen Mirck over de Community Manager. Een nieuw 
bedachte, maar kennelijk zeer noodzakelijke functie in het bedrijfsleven. 
Hij of zij moet terstond elke kritiek in de kiem smoren door de bron ervan omstan-
dig te pamperen, te slijmen en in de watten te leggen. Want anders krijg je het 
Youp-effect, met tonnen imagoschade en gekwetst personeel. 
Dus Bakker Bart, als u dit toch leest: doe er óók nog maar een lekkere vlaai bij!
Lekker met banaan of zo... 

© Arnoud de Jong – 3 november 2010 

      
   
 

02.11.2010 - Verheven - 
Overal in 'de kunsten' kom je het tegen – de haat-liefde verhouding met de critici. 
Als ze lovend schrijven worden ze aan het hart gedrukt, is de teneur minder positief
dan mogen ze aan de hoogste boom. Maar er is iets vreemds: vergeleken bij de
professionele kritiek is het 'dichterswereldje' ronduit sadistisch naar elkáár, hoe men
elkaar neersabelt is soms meedogenloos. Het is blijkbaar door de tijden heen een
persistente eigenschap van veel mensen die zich met literatuur bezighouden. 
Bijna niemand kan ervan leven, buiten de grote uitgevers dan, misschien is het 
daarom dat men zich zo als concurrenten gedraagt: met het mes op tafel. 
Ieder waant zichzelf een mééster. Ook al verhullen zich de meeste achter valse
bescheidenheid. Een van de weinige die dat onverhuld over zichzelf verkondigde 
was Harry Mulisch: "Op mijn zestiende wist ik al dat ik een genie was. Ik wist nog
niet waarin. Later bleek dat in de literatuur te zijn" 
Binnen wat nu al jarenlang 'de grote drie van de naoorlogse literatuur' genoemd wordt -
Hermans, Mulisch, Reve - was men beslist ook niet vrij van die trekjes van 
kwaadaardige kinnesinne. Reve: "Meneer Mullis die schrijft vullis". Van Hermans is
bekend dat hij zeer vilein was in zijn correspondentie uit Parijs richting Nederlandse
auteurs. Hij zou zelfs het zelfvertrouwen van Adriaan Morriën willens en wetens 
hebben ondermijnd. Er is nooit iets nieuws onder de zon: Slauerhoff had ook meer
vijanden dan vrienden in de kringen der letteren. Zelfs du Perron, lange tijd een zeer
gehecht collega, liet hem een paar jaar voor zijn dood als een baksteen vallen. Maar
wie blijkt het grootste talent? Slauerhoff wordt nog steeds gelezen en vertaald, 
wie leest nu nog du Perron? 
Mulisch kende geen bescheidenheid in zijn levensstijl. Vaak werd van hem gezegd:
hij is arrogant, een zonnekoning, reden genoeg om flink wat pijlen op zijn persoon 
af te schieten: wegens zijn vermeende zelfoverschatting ("ik zou wel eens in aan-
merking kunnen komen voor de Nobelprijs") en minachting naar anderen. 


Ik heb dat ook wel gedacht in het verleden, maar sinds ik het dichterswereldje van
binnenuit heb leren kennen kijk ik er inmiddels flink genuanceerd tegenaan. 
Misschien moest zo'n man als Mulisch wel effectief een menigte mensen op afstand
houden, er zijn immers zoveel domme onder. Van Mulisch heb ik nooit gehoord dat
hij zich minachtend of kwetsend naar collega-schrijvers uitliet. Niet iedereen is er 
het type naar om zich te verschansen in een natuurgebied op een eiland zoals 
Wolkers. Die voelde zich daar op zijn best en kon makkelijk selecteren wie hij 
toeliet, maar Mulisch was een stadsmens. 
Ik heb Harry Mulisch nooit echt ontmoet, alleen maar van een afstand gezien zonder
hem te spreken, als hij over het Leidseplein rondstapte op weg naar de Balie. Zijn 
hele houding hield mensen op een afstand, maar ik hoorde later van bekenden dat
hij niet hooghartig deed tegen degene die de moed had hem aan te spreken en iets
zinnigs te berde wist te brengen. Zo moet je je beeld van schrijvers of dichters wel 
eens drastisch bijstellen. Ik zal niet meer zo gauw oordelen. 
De schrijver Arthur Japin ontmoette ik bijna tien jaar geleden voor het eerst, toen 
juist zijn faam over "De zwarte met het witte hart" zich aftekende. Ik had een heel
prettig gesprek zonder 'standsverschil'. Hij heeft inmiddels met zijn vele vertaalde
prijswinnende romans een status die ver over de landsgrenzen reikt, maar hij is 
nog steeds toegankelijk en weet wie ik ben, ook al liggen er enkele jaren tussen de
ontmoetingen. En dan hoor ik een andere schrijver over hem zeggen na het boeken-
bal: "ik ben daar niet zo'n liefhebber van, je gaat er heen voor je uitgever, maar het
is toch meer een feestje voor zelfingenomen figuren zoals Arthur Japin, die gezeten
in een fauteuil minzaam audiëntie houdt, als een koning aan het franse hof. 
Hoe praat men elkaar na in afgunst en hoe vergist men zich daarbij.

© John Newswatcher – 2 november 2010 

 ik heb mijn hele leven gedaan waar ik zin in had   Harry Mulisch              

   
 


29.10.2010 - Modern times. Een forumdiscussie samengevat - 
De techniek, ooit bedacht om ons mensen ten dienste te zijn, is dat niet meer. 
Techniek heeft het doel waarom je ooit per se nikeschoenen moest kopen ingenomen,
techniek is 'trendy', techniek is 'gadget'. 
Techniek is 'showy' en de gevolgen zijn verschrikkelijk. 

"Als je vroeger geen nikeschoenen had kon je altijd nog lopen, al kwamen die dingen 
van jou van de Schoenenreus. Je bent nu al niks meer zonder een iPhone, maar dat 
ding is in een oogwenk ook weer ouderwets. Binnenkort komt er weer een ander ding 
dat je nodig hebt om je middelvinger op te steken naar de ouderwetse iPhone-mastodont.
Om je op gang te houden 'trendy' te blijven zorgt de markt er wel voor dat je straks niks
meer kunt als je een 'gadgetfase' achter ligt. Dan kun je niet eens meer in de supermarkt
terecht omdat die alleen functioneert op de 'apps' van je 'new generation' hebbeding. 
De deuren van café of bioscoop blijven voortaan hermetisch gesloten voor jou. 
Je bent nergens meer welkom omdat je de juiste 'apps' mist. 
Een grote golf depressiviteit bedreigt de achterlopers. 
Meer dan ooit zullen zij zich voelen als Neanderthalers."  

In reactie – "Ik heb zojuist mijn advocaat gebeld en u hoort van hem. 
U kunt een claim tegemoet zien wegens emotionele schade. Tot ik uw tekst las 
was ik nog een gezond, vrolijk en sociaal persoon en ik had nog regelmatig direct
contact met een levend medemens. Na het lezen ben ik in één klap veranderd. 
Ik ben verworden tot een wrak, een uitgemergeld 'failure'. 
Van ellende ben ik weer bakelieten grammofoonplaten gaan draaien en mijn cd's
heb ik weggegooid. Van mijn oude platen heb ik alleen nog maar die éne van 
Nirvana: >I hate myself and I want to die<. 
Met mijn gratis mobieltje bij mijn 2-jarig abonnement van t-mobile bel ik iedere 
minuut mijn hele nummerlijst op om ze te vertellen waar ik ben en hoe slecht 
mijn scheet ruikt. Wat heeft het leven voor zin?  Waartoe zijn we op de wereld?"
 - 
Van 't Hek (niet Youp maar zijn zoon) 
Re Reactie – "Geen paniek, straks komen er geen nieuwe 'gadgets', noch 'apps' 
meer als de Chinees de export van schaarse bodemschatten stopt. Bellen we weer
gewoon over de kabel en mogen we maar hopen dat die dan van glasvezel is. 
Wees als de wijze gek die roept:
>ik ben niet gek, ik ben normaal, het is de hele wéreld die niet wijs is<." 

© John Newswatcher – 29 oktober 2010 

    FlintPhone 
   
 
27.10.2010 - Vervaarlijk scheren met een bot mes, als dat maar goed gaat - 
We zitten met een grote schuld. Dat is langzamerhand een mantra, vooral uit de mond
van onze nieuwbakken premier Rutte en daar heeft hij vandaag 'snoeien om te groeien' 
bij bedacht. Zo baan je een weg om flink pijn te mogen veroorzaken. 
Niet veel anders dan 'eerst het zuur en dan het zoet' en dat hadden we al vaak gehoord.
Rutte-Verhagen gaat Nederland kortwieken en dat zullen we weten óók. Dat is allemaal
nodig "om Nederland weer sterk te maken". 
Stoere taal ondersteund met voortdurend hoofdknikken en expressieve handgebaren.
Eigenwaan in de maak als wederopstanding van Cort van der Linden, in de allereerste 
week van dadendrang. Vertrouw maar op ons, wij zijn stabiel! (zolang het Wilders zint).
Elke Nederlander heeft een stuk staatsschuld op zijn nek gekregen. De veroorzakers
hebben zich veilig gesteld maar het land moet weer vooruit, dus moeten we gesnoeid -
met z'n allen. Niet omzien maar vooruit kijken: bygones be bygones. 

"Eerst het zuur en dan het zoet" of "snoeien om te groeien" of welke andere lekker
bekkende kreet ook is in de praktijk een aanrollende golf lastenverzwaringen. 
Dat 'zoet' en dat 'groeien' moet op langere termijn komen en de vraag 'voor wie?' blijft
open. Een dosis scepsis is dus flink op zijn plaats want 'kameleonistisch gedrag' is 
niet zeldzaam onder onze politici. We merken het tijdens de eerste debatdag al bij 
Rutte, voor wie het ene dubbele paspoort niet hetzelfde is als het andere. En Wilders
die opeens "vriendelijke verzoeken" doet in plaats van botte eisen te stellen zoals we
dat van hem gewoon zijn. 
Hoeveel eerlijkheid huist er in dat ploegje van tien? De vraag of het lukt om de staats-
schuld substantieel te verkleinen met het plan van Rutte is al bijna beantwoord met: 
neen. Ondertussen lopen onze pensioenen leeg door het rentevoordeel dat de overheid
aan de grote banken faciliteert. 
Zo kunnen de banken weer snel hun zaakjes op orde brengen. Maar wel ten koste 
van de pensioenfondsen, die vervolgens worden gekapitteld over hun dekkingsgraad! 
De meerderheid lijkt dubbel gepakt te worden voor een crisis die zich aan hen voltrok
als een tsunami, om in taalgebruik van Wilders te blijven, geheel buiten hun invloed 
of verantwoordelijkheid. 


CDA met VVD kregen hun ruk naar rechts er samen nooit door. Machtsgeilheid 
bracht hen ertoe een pact te sluiten met een dubieuze partij, waarin één persoon 
het voor het zeggen heeft. "Jullie mogen het proberen op voorwaarde dat ik 
ongehinderd kan doorgaan met waarmee ik bezig ben" daar komt het zo'n beetje
op neer. Maar naar verluidt hebben heel wat mensen op Wilders gestemd die 
helemaal geen probleem hebben met vreemdelingen, hooguit met hangjongeren -
alleen dachten ze bij hem geen flexwerker te hoeven worden en dat hij een rechte 
rug had op 't punt pensioenleeftijd. Eén pensioenjaar heeft hij al prijsgegeven maar
hij zal nog verder bakzeil moeten halen wil Rutte enigszins slagen. Hij weet dat, 
de man is niet te onderschatten - een slimme vogel die vooruit kijkt. 
Op gezette tijden roept hij iets dat de aandacht trekt en zekere sympathie wekt. 
Tijdens de formatie schoof hij de aimabele Dion Graus naar voren met zijn dieren-
vriendenclub en het 'animal cops' team was geboren. Stommiteiten straft hij kei-
hard af door ze tot zijn voordeel om te buigen, de grootste stommiteit wel een
rechtszaak die niet te winnen is wegens het zwaargewicht-belang van de vrijheid 
van meningsuiting. Het O.M. besloot wijselijk tot sepot. 
Nu de Amsterdamse Rechtbank hem toch op haatzaaien tracht te vangen wordt 
hij, in de vaardige handen van onze Abraham de Tsarewitz gekneed tot slachtoffer,
de martelaar van het vrije woord. Quasi-underdog is hij weer verzekerd van een
achterban, zijn houding in het parlement straalt het volop uit. 
En opeens komt hij met zijn voorstel de koningin uit haar consultatiepositie te 
zetten en voortaan slechts lintjes te laten knippen. Wetend dat veel mensen zich
zorgen maken over Willem Alexander. Het kan Wilders geen donder schelen wie er
achter hem staat, dat mag per dag wisselen, zolang altijd maar een groep morrend
volk hem steunt. 
Dan mag Rutte van hem ook nog wel een nieuw ontslagrecht erdoor drukken. 
Democratie is mooi, maar niet als zij tot hoer gemaakt wordt. 
Moge dit wangedrocht van een kabinet snel vallen -  voor ik heimwee krijg 
naar Balkenende en straaljager-Jack.  

© John Newswatcher – 26 oktober 2010 

      de Gedoogkoning van Nederland 

   
 

23.10.2010 - Gewetensvragen - Dankzij alle media kan me bijna niets meer ontgaan.
Dag in dag uit is mijn brein druk doende al die ongevraagde prikkels te verwerken. 
Het moet allemaal maar door die zeef: 'moet ik hier iets mee of moet het weg'. 
99,9% moet natuurlijk weg en verdient een afgewende blik en het dove oor. 
Gelukkig ontwikkelt zich bij de gemiddelde mens - waartoe ik mijzelf ook reken - een
geestelijke weerbaarheid, anders was epilepsie zeker een even algemene aandoening
geworden als neusverkoudheid. 
Die jongens en meisjes die door deze barrière heen moeten, omdat dit nu eenmaal 
hun gekozen beroep is, zinnen voortdurend op manieren om zich de 0,1% binnen te
wringen – ook al horen ze daar niet thuis. 
Dat kan bijvoorbeeld via een "grap", al lijkt hun creativiteit daarin vaak omgekeerd
evenredig met hun declaraties. Zo kun je bijvoorbeeld even de aandacht trekken door
een persoon aan te kondigen en vervolgens een stevige boer te laten. Dat valt op 
als je vervolgens zegt dat het een kameel was. Maar dán moet de boodschap nog, 
en bij één keer mislukt dat jammerlijk. Daarvoor moet het trucje oneindig worden
herhaald en dan zak je als reclamemaker jammerlijk door het ijs met zo'n lullig grapje.
Dan word je als ome Jaap die ons elke verjaarsvisite op dezelfde ongein trakteert.
Een andere methode is werken op het gemoed. 
Zielige kindjes, snikkende slachtoffers, alles wordt uit de kast gehaald. 

Hoeveel stervende kindjes per minuut worden mij aangewreven omdat ik zo'n 
klootzak ben dat ik niet onmiddellijk een girootje uitschrijf op de wachtende
bankrekeningnummers van de weldoeners die zich dagelijks zo het schompes
werken. Het duurt wat langer, maar ook dáárvoor ontwikkelt het brein een "cordon
sanitaire", een geweten laat zich niet ongestraft mishandelen met zulk gekneed 
in overvloedige herhaling. Vooral omdat het verder en verder gaat, intussen al 
keihard commercieel. Acteurs spelen nabestaanden die geheel getroost keuvelen
hoe goed het is dat uw nalatenschap aan een goed doel werd vermaakt. 
Andere lijkenpikkers spreken tekstjes door 'gewone mensen': "main kist moet wit 
gelakt zain" en "ik oeweet seker hoe mijn oitvaart er sal oitzien". Ze hebben het 
allemaal geregeld bij die lijkbezorgingsondernemer. Ik niet dus! 
Dit najaar is er de zoveelste intensieve golf voor het donorcodicil. 
Er sterven dagelijks mensen op wachtlijsten omdat jij en ik ons niet lieten regis-
treren. Jouw en mijn organen zijn dringend nodig! Maar weet je, ik heb ze zelf óók
zo nodig en wil ze graag nog een tijdje blijven gebruiken. Mag dat alsjeblieft? 
Dus hou eindelijk op met dit gezeur en voer meteen het Belgische systeem in. 
En word ik dan donor? Nee, want ik ben serieus van plan ze zelf op te gebruiken.  

© John Newswatcher - 21 oktober 2010 

      
   
 
20.10.2010 - Duurzaamheid - Soms heb je zo’n periode dat veel gebruiksvoorwerpen tegelijkertijd stukgaan. Daar zit ik nu dus middenin. 
Met sommige dingen valt nog wel te leven. Als er een week lang een streep door het 
beeld van je TV loopt, dan raak je er zelfs aan gewend. Het is geen armoe dat ik geen
nieuwe koop, maar het aanbod is groot en eerlijk gezegd snap ik de helft niet van wat
men aanprijst op dat gebied. Nu ben ik wel eindelijk zover dat ik een TomTom heb.
Gekregen weliswaar, maar toch. Een jaar is hij mijn trouwe metgezel. Af en toe stuurt
hij me wel
 de weilanden in of roept "keer om" waar het echt niet kan...
Maar ach: niemand is volmaakt. Echter, deze week hapert hij en legt het loodje.
Ik ben gewend eerst driftig te gaan slaan op apparaten die het niet doen, maar dit keer
beheers ik me.
"Geen garantie meer," zegt een aardige winkelbediende en vervolgt 
"Ik zou maar een nieuwe kopen, repareren wordt erg duur." 
Bijna even jong als de Tom Tom is mijn digitale fototoestel. 
Vorige week deed hij het nog. Nu blijft het beeld zwart. Zuchtend naar de fotograaf. 
"Tja," zegt deze ietwat verveeld: "ik kan hem wel opsturen, maar al met al loont dat 
niet de moeite. U kunt beter een nieuwe kopen." 
Waar heb ik dat eerder gehoord? 

Hij veert direct daarna op: 
"Heel toevallig heb ik net een leuke aanbieding." 
"Dank U," is mijn chagrijnig antwoord.
Maar de ellende is nog niet voorbij. Mijn MP3 speler kan ik niet meer gebruiken
omdat ik het snoertje, waarmee het ding moet worden opgeladen, kwijt ben. 
Die blijken niet los geleverd te worden. 
"Ok dan," zeg ik, "ik kan wel zonder dat rotding." Mijn kleinzoon krijgt medelijden
en rommelt even tussen allerlei snoertjes. "Deze dan, past deze niet?" 
"Nee zeg ik somber en wijs naar een kleine ronde opening van de Mp3. 
"Daar kan ie niet in. Daar moet het snoertje van de oordopjes in, deze moet in de
andere kant!" 
Terecht merkt mijn kleinzoon op: "Misschien kan jij gewoon niet met apparaten
omgaan. Dat hebben ouwe mensen wel meer." 
Dat zal het zijn. Ik besluit ze niet meer te kopen. Alhoewel.. mijn beslissingen 
zijn ook nooit duurzaam. 

© Anneke Wasscher  - september 2010 

       "Misschien kan je niet zo goed met apparaten omgaan,    dat hebben ouwe mensen wel meer"                 

   
  
16.10.2010 - Vertrouwen en verraad - In de krantenberichten over de kabinets-
formatie kwam ik het woord dikwijls tegen: "vertrouweling".
Vooral toen 'de poppetjes' in beeld kwamen. Gisteren nog. Bij Sybrand van Haersma
Buma. Hij wordt gezien als een "vertrouweling van Verhagen". 

In de politiek schijnt het belangrijk te zijn om te behoren tot iemands kring van
"vertrouwelingen". Vooral binnen het CDA, met al die verschillende bloedgroepen.
Dit verkleint de kans op een mes in je rug, hoewel de affaire Brutus-Caesar indertijd
al bewees dat dit systeem niet honderd procent waterdicht is. 
Het verschijnsel "vertrouweling" behoort bij het machtsspel van intriges en verraad.
Je kunt binnen de politiek in principe niemand vertrouwen, dus in het gevecht om 
het leiderschap is het noodzakelijk om je te bedienen van een systeem van 
vriendjes (m/v). 
De term 'vriendjes' klinkt natuurlijk een beetje corrupt, dus noem je ze:  
'vertrouwelingen'. 
Maar achteraf worden ze netjes beloond voor bewezen diensten. 
De formatie is rond. Het slagveld daarvan kunnen we zo langzamerhand overzien.
Het bordes staat vol met de 'vertrouwelingen' van Rutte en Verhagen, 
de 'onbetrouwbaar' gebleken Klink, Koppejan en Ferrier spelen voortaan geen rol 
meer binnen het CDA. 
Rutte en Verhagen moeten er maar op vertrouwen dat de PVV hun kabinetje de 
komende jaren overeind houdt. Die kans is klein. 
Want ironisch genoeg is de PVV een partij van en voor mensen die alle vertrouwen
in de politiek hebben verloren. 

© Arnoud de Jong 

Zo, dat zit erop.
R & V zijn ook al vriendjes geworden 
te zien naar hun jongensgedrag achter moeders rug.
Dat hebben we Bos en Balkenende nog nooit zien doen!
Edith Schippers, de cyclaam uiterst links, hoort er nog niet echt bij,
 op de allerlaatste dag gestrikt voor de portefeuille van dissident Klink,
stond ze op de echte bordesfoto ook al een beetje apart,
zeker 30 cm náást het stikkertje voor haar plek geplakt.
Zou ze nu al spijt hebben? 

© Foto Huis Ten Bosch - NRC Next  

   
     

14.10.2010 - Bij mijn recept voor een sterappelkwarktaart  

Waar kun je vandaag de dag nog sterappeltjes kopen? In de supermarkt in elk geval
niet. Wellicht op een boerenmarkt? En dan te bedenken dat ze zomaar voor ''t oprapen
lagen in de boomgaard van mijn opoe Aaltje. 
Mijn zusje en ik hebben er menig appeltje weggekaapt, uiteraard nog voordat ze rijp
waren want wij hielden er een eigen oogstkalender op na. Als we geen buikpijn hadden,
hadden we wel schrammen of builen op onze ledematen door de veelvuldige tuime-
lingen uit de hoogstammige vruchtbomen. 
Daaraan hingen trouwens niet alleen sterappeltjes, maar ook peren, kersen, pruimen
en natuurlijk goudrenetten. Een luilekkerland, net wat u zegt. 
Overigens ook wat geuren betreft want als je de deur van Aaltjes’ voorraadzoldertje
opende kwamen de aroma’s je tegemoet. Dat van de sterappeltjes overheerste. 
Die lagen daar met hun rode blossen in kisten opgeslagen. Ernaast stonden manden
met peulvruchten te drogen en aan de zoldering hingen strengen met uien. 
Aangezien sterappeltjes moeilijk te krijgen zijn, kun je voor mijn kwarktaart recept 
ook goudrenetten gebruiken of andere stevige appels. Maar wellicht bent u van plan
om binnenkort toch naar een boerenmarkt te gaan. Volg daar gewoon uw neus. Als 
die u niet bedriegt ligt uw aanrecht straks vol sterappeltjes. 
Geniet dan eerst een paar dagen van hun geur voordat u ze de pan inhakt.

© Femmie Funcke-Elshout 

 

 

Van de redactie: 

Het is herfst, de ganzen uit het verre noorden en oosten zijn weer bij ons terug.
Oogsttijd voor het traditionele bewaarfruit
En oktober is de maand van sterappel en goudrenet. 
Decennia na het overlijden van het Amerikaanse symbool voor sensualiteit
en het gedroomde schoonheidsideaal Marilyn Monroe is er postuum een 
heuse bundel van haar uitgegeven. Zoals zo velen heeft zij ook haar kunnen
uitgeprobeerd op de poëzie. In het boekje is ook plaats voor haar memo'tjes,
brieven, gedachten, boodschappenbriefjes en... recepten! 
Waarom dan niet ook eens een recept op Hernehim Cultuur? Wel omdat het
wordt voorafgegaan door een stukje proza dat al even smakelijk is op zich. . 

Liefhebbers voor het complete recept van de sterappelkwarktaart 
     kunnen het gratis aanvragen bij de redactie via de mail

      
   
  

12.10.2010 - Een groot verschil tussen vrouw en vrouw - Doet u dat óók wel eens
als u naar een praatprogramma kijkt op de tv? Kijken naar wat nog méér in beeld is,
naast en achter het pratende hoofd? 
Ik verdeel graag mijn aandacht tussen luisteren en observeren van het achtergrond-
beeld. Bij het CDA Congres, weet u nog, dat "feest van de democratie", waarop een
geagiteerde Camiel Eurlings plotseling heel assertief begon te schreeuwen.
Daar trok een CDA-vrouw de aandacht die telkens als ze in beeld kwam de haren
schikte en voelde of het nog wel goed zat. 
Gisteravond Pauw en Witteman. Een wonderlijk tafereel... twee mensen naast elkaar
aan één tafel:  Luduina Zumpolle, alert en vol dadendrang - ernaast Robin Linschoten,
gezeten als de vleesgeworden regenten-zelfingenomenheid. 

Luduina wordt als eerste geïnterviewd en houdt een vlammend betoog over Colombia
en corruptie, over het FARC en verdwaasde idealen. 
Het gaat Robin - strak gezicht in een hoofd véél te groot voor een roodborstje - 
allemaal niet bepaald aan. Hij is hier, in krijtstreeppak, om het wordend kabinet van
VVD-vriend Mark Rutte en diens medestrateeg Verhagen te promoten. 
Hij luistert niet, óóg voor de cameralens, trekt jasje strak, voegt handen tezamen 
("Ben ik in beeld? Vooral ernstig en gewichtig blijven kijken..") 
Begint duimen te draaien! ("Mijn god wat duurt dit allemaal lang. Wanneer ben ik nu 
eens aan de beurt") Draait en gaat verzitten... 
("Wat maakt die vrouw zich nog druk over een oude erfenis van Che Guevarra") 

 

Bij Witteman blijft lang de illusie bestaan dat Tanja Nijmeijer voortdurend het hoofd
van Luduina Zumpolle bezighoudt, als haar grootste zorg.
Heren Pauw en Witteman: deze vrouw is met veel grotere zaken bezig, deze vrouw 
met haar "Manos por la Paz" heeft al méér dan 1000 guerrillero's teruggebracht in 
de maatschappij! Deze vrouw bedrijft actieve politiek in een groot onoverzichtelijk 
land van bloed, chaos en egoïsme. 
Maar eindelijk dringt het een beetje door. Aan het eind kondigt Witteman trots aan 
dat morgen Ingrid Betancourt, schrijfster en ex gijzelaar van het FARC, zijn gast is
aan tafel. Luduina Zumpolle relativeert: "Er zijn wel dertig boeken geschreven door
mensen met ervaringen uit het jungleterrorisme. Allemaal bevatten ze een klein 
stukje van de werkelijkheid. Lees ze dus maar, állemaal". 

Linschoten is als neergedaald vanuit een andere wereld – het is net of hij op de
verkeerde plek zit en verkeerd is gekleed, ik mis nog de ambtsketen om zijn nek,
hij moet verdedigen dat het nieuwe kabinet zo weinig vrouwen telt en tòch heel goed
is voor ons land. Zijn tegenspeelster is Ellen Vogelaar, geen gelukkige greep van de
programmaleiding. Het moet vervreemdend zijn geweest voor Zumpolle, maar zij blijft
toch luisteren, weliswaar geamuseerd. Als we meer vrouwen in de politiek willen...
dan hebben we ze nodig van het kaliber Neelie Kroes of Luduina Zumpolle. 
En die zijn dun gezaaid. Met meer vrouwen onder Rutte zal het niet beter gaan want
ik vrees dat we toch blijven steken bij kaliber Annemarie Jorritsma of Erica Terpstra.

©  John Newswatcher 12 oktober 2010 

     Op 25 jaar al toegetreden tot de gevestigde orde       
   (Foto Tweede Kamer der Staten Generaal)  
   
 

07.10.2010 - Een volkje van doeners - 
Anneke Wasscher stuurde onlangs haar auto naar Ulrum (NW Groningen) in een
zoektocht naar haar 'roots'. Het late seizoen wellicht? Misschien hangt zoiets in de lucht,
want een paar weken geleden was ik terug aan de Zaan – in Krommenie en Wormerveer
na tientallen jaren afwezigheid. 
In mijn jeugd waren 't nog afzonderlijke dorpen, bezig letterlijk aan elkaar vast te groeien.
Intussen zijn de zeven dorpen van de Zaanstreek al geruime tijd samengevoegd tot één
"Zaan-stad". 
Het 'zwaartepunt' van die satelliet van Amsterdam is het voormalige Zaandam. Daar, op
20 minuten fietsen van Wormerveer waar mijn ouders woonden, spelen mijn meeste
jeugdherinneringen. Vader werkte in Krommenie, óók op fietsafstand, maar hij reed de
andere kant op - álles ging op de fiets in die tijd in die overzichtelijke wereld.
Er woont nog nauwelijks iemand die ik van vroeger ken. Zaankanters, ooit zo honkvast,
verspreidden zich over het land, over Europa, tot in Canada en Nieuw Zeeland toe. Als 
ik nog eens terugkwam was het voor de uitvaart van de achtergebleven ouders van 
mijn vroegere vriendjes, neefjes, nichtjes.

De cultuur was er schaars, wel herinner ik me goed dat mijn moeder hartstochtelijk
Strauss en Léhar zong in de Zaanse Operettevereniging. Zij gaf uitvoeringen in 
"De Nieuwe Sociëteit", toen al niet zo nieuw meer want gebouwd in de 19e eeuw, en 
in "De Jonge Prins", een tot theater en concertzaal verbouwde grote molenschuur op
de hoek van de Marktstraat en het Noordeinde. 
De meerderheid was 'rood' in de Zaanstreek van mijn jeugd. Geen wonder in een streek
waar vroeger de wieken van de molens dag en nacht volop draaiden dankzij de 
inspanning van slecht betaalde molenaarsknechten. Het werd er niet echt beter op 
toen die molens werden gesloopt om te worden vervangen door fabrieken, aangedreven
met stoomkracht. Hogere productie had weinig piëteit met de molenhistorie en 
streefde naar winstgroei vóór sociale verbeteringen. Ik dacht dat men nooit tijd had 
voor literatuur en poëzie, pas véél later vernam ik van een roemruchte plaatsgenoot: 
de dichter Herman Gorter naar wie nota bene mijn eigen school werd genoemd!

 

Ik dacht dat het een verzetsheld was, waarvan er veel waren aan de rode Zaan en
geëerd met straatnamen. Ook was ik onkundig dat er bekende schrijvers als Cor
Bruin, Jacob Israël de Haan en Carry van Bruggen lange tijd aan de Zaanoever
woonden. Als kind kende ik slechts een journalist-dichter die in het Dagblad voor 
de Zaanstreek "de Typhoon" – een oorspronkelijk illegaal oorlogsblaadje – zijn rijmgedichtjes schreef
op de politieke actualiteit. Hij deed dat onder de schuilnaam Jan Hottentot en genoot 
een zekere faam. Mijn moeder knipte de mooiste uit en bewaarde ze lang in een
trommeltje, samen met de 'vakantie-ansichten'. 

Eigenlijk breekt mijn band met de Zaan al af op zestienjarige leeftijd bij mijn vertrek
voor een zeevaartschool opleiding. Het huis van mijn jeugd is gebouwd in 1936 en ik
kan het nog vinden, het heeft een heel ander gezicht gekregen na vele 'verfraaiingen' 
met materiaal van de bouwmarkt, aangebracht door de opvolgende nieuwe eigenaren.
De buurt erachter is ouder en daar zijn de slopersbal en shovel al druk doende ge-
weest het verleden uit te wissen, alleen het oude begijnhofje "Hof Saenden", is nog
gespaard. Dat is een beschermd monument, maar het mooie huisje van oma en opa
aan de Javastraat, waar vanuit mijn moeder is getrouwd, is weg. 
De fietsroute van mijn vader naar zijn werk verandert voortdurend en drastisch. Langs
de Wandelweg zijn de meeste villa's van eind negentiende en begin twintigste eeuw
opgeruimd om plaats te maken voor eigentijdse appartementsgebouwen. Zelfs de 
statige "Nieuwe Sociëteit" onderging eenzelfde lot. De Krommeniërweg, vroeger recht-
toe recht-aan naar de brug over de Nauernasevaart, die de grens met Krommenie was,
zou hem vervreemden... Ik vind de route naar de Industrieweg wel, maar alleen dank-
zij mijn navigatiesysteem. 
Anneke Wasscher vond in het kleine Ulrum nog de adem van de middeleeuwen, maar
ik vind het dorp van mijn jeugd niet meer terug. Aan de Zaan woont een doenersvolk, 
hun voorvaderen werd wel verweten dat ze wel heel ondoordacht al die fraaie molens
sloopten, maar hun nazaten zijn nog even gedreven om nieuw voor oud te bouwen.
Gelukkig houdt Heemschut ze een klein beetje in toom, anders vergaat onze leef-
omgeving al tot stof voor we zelf de ogen sluiten. 

©  John Zwart - 7 oktober 2010 


Nostalgia 

Herinnering, Vertrouwen, 
Geloof, Hoop, Liefde 
en Vriendschap 

grijze namen boven lang 
verstorven kielzog, verbleekt 
op een verdwenen rivier 

verweerde bakstenen 
fluisteren ze nog 
als je stil luistert 
waar bollende zeilen 
en zwaaiende kruisen 
eens natuurkracht vereerden 

slechts dichtersstemmen 
hoor je helder zingen, bezield 
over hun namen en de herinnering 

 

©  JohnN 

 

   
      
04.10.2010 - Een zoektocht naar mijn 'roots' - 
Noord Groningen op een nazomermiddag. In Ulrum ben ik op zoek naar mijn roots.
Omdat mijn vader daar geboren is. Ik parkeer bij een oud kerkje. 
Het is één van de vier kerken in Ulrum lees ik later. De Nederlands Hervormde Kerk
(uit de vroege Middeleeuwen) is open . Als ik binnen op de rechte bank zit, adem ik
de bruine sfeer diep in. "Hier is hij dus gedoopt," denk ik. 
Na tien minuten ga ik verder, op pad met een wandelroute die ik in het kerkje kocht.
Bij elk huis dat ik ouder schat dan een eeuw, sta ik even stil. De meeste oude 
huisjes zijn klein, maar als eenvoudig timmerman heeft mijn grootvader zich vast en
zeker geen groot huis kunnen permitteren. Zou hij hebben gewoond in het oudste 
huisje van het dorp? Misschien wel in het huis waar ooit in 1834 militairen ingekwar-
tierd waren, omdat ene De Cock en ene Teenstra "kerkelijke" twisten hadden. 
Die liepen zo hoog op dat ze een gevaar vormden voor de openbare orde. Ruzies 
over religie zijn van alle tijden en culturen, dat blijkt ook hier. Hoewel ik dat op deze
plek op het platteland niet direct zou verwachten.
De route leidt me langs een oud kerkhofje en ik speur naar familie... Niets. 
"Geruimd." is mijn conclusie. Er is dus ook niets over van het zusje van mijn vader
dat hier als zesjarige is begraven. Letterlijk tot stof weergekeerd. Verwaaid in de wind
die hier altijd is. 

Op een oude grafsteen vind ik een gedicht: 

"Twee echtgenoten zag hij sneven 
Vier kinderen moest hij overleven 
Toen rukte hem God uit zijn gezin 
Hij stierf, maar ’t was voor hem gewin 
Hij liet zijn echtgenoot en kroost 
Aan ’s Heeren zorg en ging getroost"... 

Ulrum kent dus ook poëzie. Die grijze steen heeft de liefde lang bewaard. 
Ik voel de letters even met mijn vingers, de behoefte aan iets tastbaars 
is groot. 
Ik kijk in de verte, staar over de uitgestrekte vlakten. Strakke weilanden, 
langgerekte korenvelden, zo kenmerkend voor Noord Groningen. 
Dan vind ik toch nog iets van mijn voorvaderen terug. In de rechtlijnigheid 
en zwijgzaamheid van ’t Hoge Land. 

© Anneke Wasscher  

      
   
 

01.10.2010 - Nederig - 
Nederland. Een land aan de benedenloop van Rijn en Maas. "Aanslibsel", wordt wel
eens sterk relativerend gezegd, bewoond door behoorlijk trotse mensen die zelf 
zeggen: "we hebben het zelf gemáákt". 
Met die trots trekken we gerekend per vierkante kilometer nogal vaak een grote broek
aan. Soms is 't onschuldig, als we doen alsof het wereldkampioenschap voetbal ons
rechtmatig toekomt - wat minder onschuldig als we tienduizenden briefkaarten naar
Duitsland sturen met de mededeling dat we "BOOS!" zijn. We kunnen erover glim-
lachen maar een feit is dat we altijd bijzonder goed wijsvingeren wat er in andere 
landen niet deugt. De invloed van Jörg Haider in Oostenrijk, de aanhang van Jean-
Marie Le Pen in Frankrijk, het Vlaams Blok van Filip de Winter vlak over de zuid-
grens, al die zaken lagen onder zwaar Nederlands vuur. Hoe het al jarenlang gistte
onder de oppervlakte in eigen land werd niet waargenomen, onze geboren bestuurders,
voornamelijk van CDA-huize, stuurden het schip en de onrustige golven gleden af 
langs de flanken. Een regentensfeer met de wijsheid in pacht. Tot uiteindelijk de
tolerantiegrens van de recente partnerpartij – die overigens óók al zijn ideologische
veren lang geleden afschudde - werd overschreden. 
Schrik sloeg ieder in de benen: wat eens het Fortuyn-effect was geweest kwam 
opeens terug in een veel Wilders-effect. 
De geest uit de fles en die laat zich er niet in terugduwen. 
En wáár was opeens die altijd overal aanwezige premier gebleven? Heeft hij als
Bram Vingerling een onzichtbaarheids-drankje geslikt? Alleen de koningin spreekt
nog de postuum voorgekauwde kost van premier Balken-aan-zijn-einde. 

 

Herhaald klinkt dat we "een stabiele regering" nodig hebben terwijl de schrijver 
ervan rapido naar New York vliegt om daar te gaan netwerken voor 'n nieuwe baan
met aanzien. De falende tovenaarsleerling op de vlucht, weg van een zieltogende
partij die samenhokt onder de erfgenaam met de meeste dadendrang: 
"Maxime red ons!"  
"Er is nog maar één kans", roept Maxime "een alliantie met VVD en PVV" 
In het kader van "wat Verhagen doet is welgedaan" sluiten zich drie mannen
maandenlang op in een kamertje om te proberen samen één grote bruine broek 
aan te trekken. Na lang wringen is dat gelukt en ze zijn er alle drie trots op. 
De laatste echte CDA-ers: Klink, Koppejan en Ferrier maken zich klaar om het 
schip te verlaten. Het restantje zal zich voorlopig nog een tijdje handhaven als 
"GVJ" (Groep Verhagens Jaknikkers). 
Wilders glundert, hij voelt het rottinkje van de dompteur al in zijn hand, Verhagen
is "geweldig trots" en Rutte likt zelfs herhaaldelijk zijn vingers af. Waar mag hij 
die dan wel hebben ingedoopt? Ik denk dat ik dat niet weten wil. 
Een raar stelletje met elkaar, waar een aantal prominenten afstand van neemt. 
Die dreigen afgeserveerd te worden als "mastodonten". 
Ik kan hier de Vlamingen horen grinniken: "ze zullen voortaan wel een toontje 
lager zingen met ons de maat te nemen". 
De ogen van de wereld kijken naar ons land. Gênant terwijl je een te grote broek
aantrekt, die je niet past en al zeker niet met zijn drieën tegelijk.
4000 Mensen in Arnhem, met macht? Kan en wil het congres het tij keren?

©  John Newswatcher 1 oktober 2010 

  Na Arnhem, alle spijtoptanten welkom? 
   
 

30.09.2010 - "Tanja's dood" was bewust mijn confronterende titel, die niettemin zeer
waarschijnlijk een waarheid dekt waaraan alleen nog bevestiging ontbreekt. 
De nieuwsmedia van Colombia staan volledig onder controle van de regering, het is
geen onafhankelijk nieuws wat daar wordt gebracht, het dient ook hun doel: dat is
confronteren en machtsvertoon. Geen belemmering daar om gruwelijke foto's van 
lijken van gedode guerrilla's te publiceren, ter afschrikking. Zo ook de foto van de 
dode FARC vrouw in de veronderstelling dat dit Tanja Nijmeijer zou zijn.
Vergelijking van gebitskenmerken toonden aan dat 't mogelijk een andere vrouw is.
Ook die controle is twijfelachtig, de Groningse tandarts heeft haar al minstens zes 
jaar niet meer gezien... Nu is DNA materiaal verzonden. 
Toch: Tanja is vrijwel zeker dood moeten we aannemen.
Het leger en de luchtmacht hadden een GPS-lokalisering van het kamp, (met
Amerikaanse apparatuur, op twee meter nauwkeurig), het werd omsingeld door zwaar
bewapende commando's van 'El Comandos Jungla del Policia National' om vluchters
de pas naar de rivier af te snijden. 
In de nacht is de aanval vanuit de lucht uitgevoerd met 30 vliegtuigen van de "Fuerza
Aéray"
die hevig bombardeerden, verder nog 27 gevechtshelicopters uitgerust met
warmtegevoelige kijkers waarmee menselijke aanwezigheid onder het bladerdek van
de jungle feilloos wordt gedetecteerd. Totale vernietiging van dit FARC-centrum EMBO 
was de opdracht van die enorme oorlogsmacht. 
Er waren slechts 20 á 25 personen aanwezig in het kamp! 
Er zijn 22 lijken gevonden
 waaronder de beide commandanten "el Mono Jojoy"
en "Mauricio". Ook van die lijken werden foto's getoond op de site van de krant 
"El Semana". Men meent te weten dat er 3 vrouwen waren waaronder Tanja.

 

Eén van hen is dus gevonden door de commando's. Onder de 2 of 3 niet
gevonden personen zal zich dus Tanja bevinden, maar nog in leven is vrijwel
uitgesloten in de totale vernietiging van alles in en rond het kamp. Heel triest 
voor de ouders en haar broer en zusters is het feit dat hun onzekerheid wel een
leven lang kan blijven. In het regenwoud ontbindt een lijk razendsnel en insecten
en aaseters ruimen alles op. 
Ik ken Colombia vrij goed van binnenuit: als je er meer dan twee jaar vrijwel twee-
wekelijks een paar dagen in verschillende havens komt leer je het land en de 
mensen wel enigszins kennen. Het is wel bijna 40 jaar geleden, maar het FARC
bestond toen al, was nog idealistisch maar bracht de boeren ongewild in gevaar 
en neigde al richting collaboratie met narco-maffiosen. De regering was corrupt 
en werd in het zadel gehouden door de Amerikaanse oliebelangen. 
Nu is het FARC afgegleden naar het peil van een soort Taliban, de Amerikanen 
houden het land nog steeds in hun greep om de drugs enigszins te controleren, 
de regering is nog altijd corrupt. 
Ik heb gehouden van het land, zo mooi van natuur, bewoond door blije mensen, 
waar een doem over ligt wegens maffia, drugs, opportunisme, corruptie en een 
irreëel idealisme dat de weg is kwijtgeraakt. Ik heb slachtoffers gezien, gekend. 
En dood is dood of je ook rood, groen of blauw bent, het kan nooit de bedoeling
van de schepping zijn geweest dat mensen elkaar doodmaken. 
Tanja Nijmeijer heeft haar leven vergooid. Luduina Zumpolle probeert geweldloos
goed werk te doen maar of het uiteindelijk ergens toe leidt op de schaal van de 
toestand in het land? .. In haar hart leeft zeker ook twijfel over haar levensdoel... 
zolang regeringen corrupt zijn, hetgeen voortdurend besmet naar beneden toe.

©  John Newswatcher 29 september 2010

 "Nu heb ik jullie altijd bij me"    
Tanja draagt sinds 2006 een kettinkje met een medaillon met foto's van 
haar beide zusjes. Een nuttig en gemakkelijk identifikatiehulpmmiddel..  

   
 

29.09.2010 - Tanja's dood - De dreigende formatie van een kabinet met een 
grimmige uitstraling, dat door één helft en wellicht zelfs méér dan de helft van
onze bevolking als heel ongewenst wordt gezien, heeft het niet eens helemaal
kunnen overspoelen.
Die andere grote emotionele golf die Nederland greep, via de documentaire-
maker Leo de Boer, in compassie met een jonge vrouw uit Twente, die de jaren
negentig Spaans studeerde aan de Universiteit van Groningen. Zij wist zich een
poos geleden plots geroepen om in één van de meest gewelddadige landen van
Zuid-Amerika te gaan meespelen binnen de arena van een onoverzichtelijke 
politieke strijd. Een strijd, gevoerd met alle middelen, die voluit woedde al ver 
vóór haar moeder haar het leven schonk... 
Een gepassioneerde jonge vrouw die zich even toegewijd had kunnen werpen op
werk als verzorgster in een opvanghuis voor verwaarloosde kinderen ergens in 
een Afrikaans land, of als vrijwilligster om hulp te bieden aan slachtoffers van
aardbeving of overstromingsramp.. Dan hadden wij haar naam nooit leren kennen,
maar haar moeder, vader en zusje en al die anderen uit haar nabijheid zouden 
trots op haar zijn geweest. Ze zou moedig ontberingen en teleurstelling hebben
ondergaan, maar ze zou nog hebben gelééfd om verder nog allerlei doelen in 
haar leven na te streven. 
Luduina Zumpolle zet zich in om FARC strijders te laten óverlopen. Zij lijkt koud
en harteloos tegenover Tanja: het meisje dat zich uit vrije wil – het waren zulke 
mooie idealistische jongens – in het bloedige Colombiaanse conflict stortte:
"Stomme idioten". In haar hardheid klinkt een ondertoon van grote boosheid, 
bóósheid omdat zij zichzelf uit haar jonge jaren (Pax Christi – IKON) herkende.
Maar waar zij tijdig de ogen opende voor de werkelijkheid, voorkwam om verstrikt
te raken in het net van de FARC, bij Tanja gebeurde dat niet.
Was het boosheid, of machteloosheid en frustratie, waaronder wellicht verborgen
onuitgesproken empathie: "verdomme meid, véél te lief voor een land als Colombia
en te naïef om je terug te trekken toen het nog kon, waaróm, waaróm!" 

 

Als je jong bent en heel verliefd, lijkt de wereld soms gemakkelijk te verdelen 
in rozenkleuren en zwart. Een coconnetje van passie in het hart van de jungle, 
zoiets kan natuurlijk niet duren. De weinige vrouwen staan vrijwillig ten dienste 
van de commandanten. Wie dat niet accepteert wordt als vrouw ingedeeld in 
een combat-groep, met hoog sneuvelrisico. Zo werkt die vrijwilligheid. Als je een
liefje hebt waar je alleen mee vrijt wordt je liefje overgeplaatst. En rondom het 
kamp een dicht mijnenveld. Als je al weg wilt kan dat alleen met hulp van binnen
én van buiten.
Dat was de situatie toen haar moeder haar bezocht in 2006. Toen had ze wellicht
nog meegekund, met beroep op de amnestieregelingen die in de maak waren en 
heel veel diplomatieke steun vanuit ons ministerie van buitenlandse zaken. 
Was ze misschien heelhuids teruggekeerd zonder een grimmige kennismaking 
met de Colombiaanse gevangenissen. 
Of was het toen al te laat? Want Tanja was allang niet meer het schuldeloze 
meisje dat jaren eerder begeesterd uit het vliegtuig stapte in Bogota. Tanja was
medeschuldig aan aanslagen met bomauto's, opgeblazen autobussen en gebou-
wen waarbij veel mensen gewond raakten of het leven verloren. Daaronder ook
schuldeloze jonge meisjes zoals zij er zelf ooit een was. Genoeg om liever niet
uit de jungle tevoorschijn te komen, genoeg voor commandante Victor Julio 
Suárez, bijgenaamd "el Mono Jojoy" om zijn minnares vast te kunnen houden en
later weer door te geven aan een collega. 
"La f.m." (Bogota, Colombia) meldt vandaag dat de lijken van de commandant 
Mauricio en "La holandesa" na een bombardement op het kamp gevonden zijn 
en toont de foto's op haar website. De nederlandse reaguurders vervullen mij met 
diepe schaamte, lees hun gekwek dus maar liever niet.. 
Hoe goede intenties en idealisme zich verliezen in een dwaalspoor tot de dood
erop volgt. Arme moeder Nijmeijer en zusje Marloes die zoveel jaren dapper 
poogden haar leven te redden.

©  John Newswatcher 28 september 2010

      De documentaire 'dichter bij tanja' is > HIER < te zien
 
 

24.09.2010 - Troon - Beatrix is moe. Ze heeft het lang volgehouden, ze wil 
haar Willem Alexander zolang mogelijk een leventje als familievader gunnen,
immers Juultje heeft háár ook vele onbezorgde Drakesteinjaren laten genieten.
Maar het valt haar onmiskenbaar zwaar. 
Vier Balkenendekabinetten binnen acht jaar... 
Dat is niet mis. Ze heeft zichzelf immers opgelegd tot in kleinst detail van ieder
politiek bewegen, de maatregelen en de wetgeving op de hoogte te blijven. Dan
weet ze tenminste waarover het gáát, als ze alwéér een serie theevisites moet 
geven waarop ze de pre- en in-formateurs en partijleiders ontbiedt; om tenslotte
aan de gesprekken met hen een zinnige conclusie te verbinden. 
En dan ook nog die onontkoombare toespraak in de ridderzaal. 
Veel 'waarden en normen', 'goede omgangsvormen' en 'fatsoen' zijn haar in de 
loop der jaren door Jan Peter in de mond gelegd en hoe gaarne gaf zij zulke 
geluiden telkens door. Maar juist dát wordt steeds moeilijker als de mores van 
de regering almaar aan de kaak worden gesteld als 'bijzonder rekbaar'. 

Ze ziet er tegenop als tegen een berg, wéér die vermaledijde derde dinsdag. 
Al die moeizame zinnen die nooit lekker lopen en ook haar leesbril loopt 
eigenlijk alweer 2 dioptrieën achter de feiten aan. 
"Niet wéér fatsoen en waarden en normen hoor, Jan Peter", had ze gezegd, 
"de mensen kijken mij er tenslotte op aan".
"Nee majesteit: respect, verdraagzaamheid en wellevendheid, is het dit jaar".
"Is dat niet hetzelfde dan?" 
"Nee majesteit, 'respect' is voor de straatmarokkaantjes, 'verdraagzaamheid' 
is voor de fractieleden van Wilders en 'wellevendheid' is voor de pers. 

En ik heb er een bijzonder laatste werkstuk van gemaakt, ik gaf het een
acrostichon-vorm", glundert Jan Peter. 
"Ook dat nog, U maakt het er mij niet makkelijker op. Drukt U de tekst opnieuw af:
Royal Semibold punt 24. Lekker groot dan lees ik nog één keer zonder bril" 
"Oh ja majesteit! Dan maak ik er 15 velletjes van, elke volzin op een apart blad, zo
komt mijn acrostichon mooi tot zijn recht: Op ieder blad een letter van de naam van
de toekomstige koning!". 

Beatrix bestijgt de troon, ritselt door de stapel blaadjes in volgorde W-I-L-L-E-M- …
ze begint: "Willen wij daadkrachtig... " – wat een vreemd begin – ze verspreekt zich.
Liggen die twee blaadjes L nu wel in de goede volgorde, of moet het juist omgekeerd.
Weer verspreekt zij zich en nóg eens... 
Ook weer twee keer een blaadje N, wat een gedoe... zij worstelt zich door de stapel.
"Op termijn zal de arbeidsmarkt als gevolg van vergrijzing gekenmerkt worden door
dalend aanbod..." Ja zeg, wat een open deur, wat een tekst weer..
"Nederland is voor een groot deel van zijn welvaart afhankelijk van het buitenland..."
Was dat niet een zin uit 2009, of 2008 of óók al in 2007 … 
ja zeg, staat die er niet elk jaar in... Met een zucht bereikt ze de meet en besluit:
"...U mag zich gesteund weten door het besef dat velen U wijsheid toewensen en met
mij om kracht en Gods zegen voor U bidden". 
Nou zeg, dat "hoera" mag óók wel wat enthousiaster. 
"Alex het moet afgelopen zijn met die onroerendgoedhandel van jou, mamma is moe."

©  John Newswatcher 23 september 2010

       die Jan Peter ook met al die losse blaadjes        

   
  

21.09.2010 - Blaadjes en nattigheid -  
Dachten we in augustus dat we nog een flink stuk zomer in het uitzicht hadden –
nu zijn we onverhoeds al in de herfst beland. Langere files op de weg, kortere
onderlinge afstand, nat en glibberig wegdek. Hoog tijd om eens alert te zijn op de
toestand van onze banden! 
Ik had een promotie gezien: 25% korting bij aankoop van Goodyear-banden. De
eerste keer dat ik in de garage kwam, was het type banden dat mijn autootje nodig
had uitgeput. Maar de daarop volgende week zouden ze er zeker zijn. 
Voor alle zekerheid belde ik de week nadien eerst even op. Want het is een heel 
eind omrijden als ik daarlangs wil passeren na het werk. De man kon zich niet
herinneren dat ik al eens in zijn werkplaats gestaan had..
Ja hoor, de banden waren binnen, type H. "Komt u maar langs!" 
Ik begon aan de filerijke omweg... meter per meter schoof ik naar mijn bestemming.
Daar aangekomen meldde ik mij: "'t Is voor die banden, ik heb daarstraks gebeld."
"Ah? Dat zal met 'nen collega geweest zijn.
Zet u een beetje, het zal nog effekes duren" 
Effekes, een goed half uur later was het mijn beurt: Dat het voor die banden was, 
dat ze de eerste keer niet binnen waren, maar nu wel.
Of ik de maat kende? Omdat ik ze net zo goed ken als die van mijn beha, diepte 
ik een papiertje op: "195/60 R15 88" 
De man bekeek zijn PC-scherm, fronste de wenkbrauwen (wat meestal geen 
teken is van voorradige banden) en zei allervriendelijkst: 
"Die hebben we niet binnen hoor." 

Niet binnen? Waren ze na mijn telefoontje van een uur geleden al
allemaal weer de deur uit? Of ik nog wist wie ik gesproken had? Natuurlijk niet.
Hij ging even informeren bij de baas. Ik zag de twee elkaar verbouwereerd 
aankijken. Plots zag ik de enige mogelijke reden. 
"Dat hier is toch het Antwerpenplein hé?" wees ik naar buiten. 
"Ha nee, dat is hier De Sterre, het Antwerpenplein zijn onze collega's aan de
 Dampoort." 
Had ik doodgemoedereerd naar de verkeerde vestiging gebeld. Als ik wou, 
mocht ik drie kwartiertjes wachten ( "'t is spitsuur hé"), dan lieten ze de banden
overbrengen van ginder. Ik bedankte voor 't aanbod en zei dat ik wel terugkwam.
Nu liggen er dus nieuwe banden op mijn auto. 
Gloednieuwe, met eindeloos diepe profielen. Ik moet opletten dat ik me er niet 
te diep over buig want als ik erin val, vindt niemand me nog terug. 
Het zijn H-banden. Er lagen eigenlijk T-banden op, maar die raakten om com-
merciële redenen niet voorradig. Vanaf nu kan ik dus aan een maximum-
snelheid van 210 km/u rondsnorren. Gelukkig maar, die 190 km/u waartoe mijn
vorige banden zich leenden, waren echt wel peanuts, zeker in de bebouwde kom.
Die T staat niet voor niets voor Traag... 

© Vera De Brauwer

                                                            ook haar auto weer goed op de benen

 
 
18.09.2010 - Hoe bruin is het hemd van Verhagen? - 
Oftewel: mag een bezorgde linkse politica de door Rutte-Verhagen-Wilders beoogde
regering "Bruin 1" noemen? Een storm aan grof getoonzette reacties verschijnt er op
de nieuws- en commentaarsites. Laat ik alle agressie maar gekuist in één zin
samenvatten: "Altijd komt de linkse kerk weer aanzetten met de tweede wereld-
oorlog en gaan ze de nieuwe formatie met bruinhemden van de SA associëren: 
stom gezeik dat nergens op slaat."  
Natuurlijk valt er de PvdA wel iets te verwijten, maar niet wat de reaguurders (wellicht
ernstig gefrustreerde PVV stemmers) doen. De PvdA valt te verwijten dat ze elke 
vorm van samenwerking met SP en Groenlinks hebben afgewezen. De 21e eeuwse 
PvdA is niet meer zo links en voelt zich veel meer verwant met de VVD. 
Maar als er één partij is die echt iets te verwijten valt dan is dat wel het CDA. Als er 
iets in hun hoofden zit dan is het wel de verstokte misvatting dat het regeren hen van
God gegeven onvervreemdbaar toebehoort. 
Veel mensen met een hekel aan regenteske onoprechtheid en de sociaal voelende 
en milieubewuste Christenen keerden deze partij de rug toe. Balkenende, geheel 
buiten de werkelijkheid staand, werd overvallen door de verkiezingsuitslag, die zo
volkomen contrair zijn optimisme en zelfvertrouwen was. 
Balkenende af, Verhagen naar de achtergrond: "Ons past bescheidenheid". 
Maar hij dacht: "Alles is nog niet verloren, er komt wel weer een kans"  
Duidelijker kon het niet blijken: Politiek is niet het samen streven naar een goed en
rechtvaardig landsbestuur, politiek is een voortdurende strijd om de macht met inzet
van alle geoorloofde middelen en als het even kan óók nog de ongeoorloofde.

 

Welke middelen niet? Daar is de democratie voor om strepen te trekken. 
Morrelen aan de grondwet? Schroeven losdraaien van de trias politica? Nooit! 
O Heer schenk uw volk erbarmen.
Schenk hen een collectief geheugen dat verder terug reikt dan de dag van gisteren
en verder strekt dan de eigen enge landsgrenzen. Vergelijken met de historie mag
niet alleen, het móet zelfs, wie daarvoor de ogen sluit kan wel eens ruw wakker 
worden geschud: "verdomd, zo kon het dus gaan!"
Als alle oordeel aan Rutte-Verhagen-Wilders wordt gelaten zal het afbreken van de
trias politica een aanvang nemen. De scheiding tussen politie en justitie wordt dan
opgeheven. Elkaar controlerende machten worden dan in 1 politieke hand gelegd! 
Vergelijken is het niet eens, het is kritisch waarnemen en waarschuwen, en geen 
tijd en energie verspillen met schelden op elkaar. Anders wordt ook in het verdeelde
Nederland van vandaag de weg stap voor stap geopend naar een politiestaat met zuiveringsacties.De beschaving ligt net zo in de waagschaal als 80 jaar geleden in
het verdeelde Duitsland. 
Dat het zover kon komen dankzij een zieltogende partij die zo aan de macht is 
verslaafd dat ze alles doet om eraan vast te kunnen klampen, en desnoods er een
pact voor sluit met wie dan ook, wat zijn denkbeelden ook mogen zijn - de strakke 
discipline in de fractie handhaaft: wie er anders denkt wordt geëxcommuniceerd.
Wie kritiek heeft op de formatieperiode richte die beter op Verhagen-Rutte ipv 
Cohen, die twee lachen om het gescheld op links. Ze kunnen daardoor voortgaan 
op hun verdwaasde weg, mogelijk gemaakt door onze hopeloze verdeeldheid.

©  John Newswatcher 18 september 2010 

      
   
 
16.09.2010 - Onrust onder de soutane - Er was een hoog masturbatiegehalte in
Pauw  en Witteman van gisteren. Op het eind gaf zelfs Jan Siebelink, opgevoed 
door 'n geloofsverdwaasde vader - hetgeen hem de bestseller "Knielen op een bed
violen" opleverde - een paar praktische tips voor vrouwelijke kijkers en toehoorders: 
zij dienen de vaardigheid met twee vingers uit te voeren - zo onthulde hij. 
"De middelvinger samen met de ringvinger, en niet - zoals ik eerst dacht - met 
duim en wijsvinger". Ellen Vogelaar hing aan zijn lippen, zij zou het gauw eens 
gaan uitproberen, zo deelde ze het Nederlandse volk op de VARA camera mee. 
Dat weten we dan ook weer, misschien krijgt ze nog een leuk Geenstijl-filmpje 
als aandenken. Zo blijf je toch nog in het nieuws. 
Maar de hoofdmoot van de seksuele perikelen betrof natuurlijk Bisschop Gijsen,
de emeritus van het bisdom Roermond. 
Sinds over de hele wereld de lang verzwegen verhalen van seksueel misbruik met
minderjarige tot zeer jonge kinderen door de kerkelijke ambtsdragers losbarstte, 
als was 't het dóórbreken van een lange tijd onderhuids ingekapselde zweer, ligt
nu ook de kerkelijke top onder vuur. Niet alleen in België maar ook op de 
Nederlandse priesterinternaten in het Roomse zuiden ging het lang niet altijd 
koosjer toe. Gerard Klaassen was als deskundige uitgenodigd. 
Ik ben niet zo'n tv-kijker, toevallig wel deze week waarin ik wat DWDD en P&W
afleveringen zag. Ik ben méér een luisteraar, van Radio 1. Daarvan kende ik 
Klaassen als de stem van het wekelijkse KRO Kruispunt, waarin hij klinkt als een
oude pastoor, terwijl de sfeer in Kruispunt meer de "acht mei beweging" lijkt toe-
gewijd. Klaassen ziet er ook uit als Limburgse pastoor, maar dan zonder soutane. 
Ik verwachtte eigenlijk dat Klaassen enige relativering zou gaan inbrengen 
tegen het NRC artikel waarin oud-bisschop Jo Gijsen (78) als de nieuwste
verdachte wordt opgevoerd. Maar neen, integendeel, Gerard Klaassen lijkt op
8 mei in het kwadraat. 
Lezers verbaast u zich: maar denk toch niet dat ik plots als een tweede Gerard
Reve mij heb bekeerd tot de Heilige Moederkerk van Rome. Ik heb nog steeds
een hartgrondige hekel aan bisschoppen, kardinalen en pausen die denken dat
de mens van de 21e eeuw het met onveranderlijke vóórmiddeleeuwse dogma's 
moet doen. Net zoals aan dominees die kunnen strijden of de "slang nu echt
of niet heeft gesproken". Net zoals aan imams die denken dat je "homofielen
moet doden" omdat dit ergens in de Koran staat. 
En Jo Gijsen behoort tot die versteende groep. 
Toch spring ik in het krijt voor die ellendeling met al zijn starre ge- en verboden.

 

Want je zal maar op je ouwe dag zo'n bak modder over je heen krijgen als er niet
of nauwelijks iets van misbruik aan de orde was.
Rolduc is een internaat waar jongens in de puberteit een priestersopleiding volgen.
Ze zullen het celibaat gaan aanhangen, seksualiteit afzweren, voortaan alleen nog
een geestelijk leven leven. 
In je puberteit, waarin je bloed bruist van het testosteron... 
"Natuurlijk" werd daar gemasturbeerd, wat dacht je! Maar het moest heel stiekem
want het was onwaardig en er stond straf op. Het heimelijk gedrag moest worden
onderdrukt, daarvoor diende de nachtelijke surveillance op de slaapzalen. 
Dat was dus "gluren", niet stiekem, maar geautoriseerd door een verwerpelijk en
onmenselijk systeem. 
De beschuldiging van 2010 betreft "gluren" van een halve eeuw geleden! Heeft 
Gijsen zich toen misdragen? De klager werd betrapt door Gijsen maar blijkbaar
niet bestraft, want de situatie deed zich nog een aantal keren voor. Heeft Gijsen
zich verlustigd of heeft hij de jongen de hand boven het hoofd gehouden? 
Of is er wellicht helemaal niets voorgevallen en heeft het vermeende slachtoffer 
een andere rekening te vereffenen? Er zijn heel erge dingen gebeurd in dat 
verleden maar we moeten geen heksenjacht gaan houden, want dat is immers 
juist iets uit de middeleeuwen.
Ik zat ruim een halve eeuw geleden ook op een jongensinternaat, met 16-18
jarigen, vergelijkbaar dus, met dit verschil dat wij geen priesters moesten worden.
Sommigen hadden al 'n eerste vriendinnetje, dat nooit het terrein betreden mocht.
Veel beleefden we daar niet mee, want we hadden geen geld en we zaten in de
grote stad zonder bos en hei in de omtrek. Op de slaapzalen deden de sterke
verhalen de ronde, maar ik weet zeker dat de meeste gefantaseerd waren. 
Er waren ook surveillanten, die sliepen op aparte kamers, afgezonderd van de
slaapzalen. Het waren werkstudenten van de universiteit, hooguit 6 jaar ouder 
dan wij. We waren jaloers op die jongens, want die mochten hun vriendinnen mee
op de kamer nemen. En wij? Ach, er zal soms wel zijn gemasturbeerd, heimelijk
als er suggestieve geluiden uit de surveillantenkamers klonken. 
"Gluren" is van alle tijden, en door iedereen, ook nu. Kijk maar eens om je heen
als er een verliefd stel op het strand ligt. Iedereen gluurt, zelfs de politieagenten
die op parkeerplaatsen op zoek gaan naar auto's met beslagen ruiten als ze
geen zin hebben om achter de boeven aan te gaan. En ik denk dat ik mezelf
zal kunnen betrappen als ik Ellen Vogelaar weer eens ergens tegenkom.
Dan gluur ik, of ze haar handen wel boven tafel heeft. 

©  John Newswatcher 16 september 2010 

    Jo Gijsen, als gluurder aangeklaagd in de NRC
 
 

13.09.2010 - Grasdansje - In het kader van de actie 'rookspek ruimen' besluit ik
maar weer eens een rondje te gaan snelsjokken. 
Rookspek is een gezondheidsbedreigend bijproduct van het stoppen met roken
en brengt u en uw weegschaal ernstige schade toe. 
Met een sportief gevoel begeef ik mij dus in voorzichtig tempo de paden op en
de lanen in. Daarbij steek ik stiekem een stukje af door het grasveld. 
Dit had ik niet moeten doen. 
Voor het eerst sinds tijden loop ik weer eens nonchalant op het buurtgras en 
ja hoor: gelijk stront aan de sneakers. De Bond Tegen Het Vloeken heeft mak-
kelijk praten, vind ik dan op zo'n moment. Die staan vast nooit in hondenstront.
Ik veroorloof mijzelf dus enig stevig gevloek en getier. 
Dat mag best, want tijdens de verwijderingspogingen staat een mens behoorlijk
voor lul. Ik voer spastische dansjes uit op het gazon, slepend en vegend met de
schoenzool door het natte gras. 
Dan denk ik dat "het zo wel weer gaat", dan loop ik van het gras af en sta ik 
subiet in de volgende drol. Denk nu niet dat mij iets aan de ogen mankeert. 
Dat topfokkersvoer van tegenwoordig weet die uitwerpselen gewiekst te camou-
fleren. U begrijpt dat ik bijkans volledig door het lint ga en in staat ben de eerste
de beste hond die passeert tot hapklare brokken te verwerken. Slechts het feit
dat die 'eerste de beste hond' toevallig een uit de kluiten gewassen bouvier is,
weerhoudt mij van dit voornemen.
Ik doe opnieuw mijn grasdansje. Achter mij zegt een bejaarde dame brutaal:
"Als u toch bezig bent: ik heb stront aan mijn rollator. Ik kan zo niet terug 
het tehuis in." 
Bij ons in de buurt zijn vele zorgcentra en die geven behoorlijk wat overlast, 
zoals u merkt. Die oudjes zwermen door de wijk en worden met de dag 
assertiever. 


"Kunnen ze dat bij de balie niet even voor u doen?" probeer ik zwakjes. 
"Ja, die zien mij aankomen..." 
Dat is waar: ik heb haar niet zien aankomen en dus ben ik de lul. 
Ik ruk en rag de rollator in alle mogelijke standen door het gras om de shit 
van de wielen te krijgen. Ik mag van de dame niet in de remmen knijpen, 
want "dan komt het ook op de remblokjes en zijn we nog verder van huis."
Steeds meer mensen blijven staan toekijken hoe een vloekende idioot 
blijkbaar het gazon probeert te maaien met een rollator. 
Godverdegodver, dat heb ík zeg! 
Ik ging alleen maar een rondje sportief doen! Heeft dat mens dan geen tissues
of papieren zakdoeken bij zich of zo? Een extra Tena Lady desnoods? 
Nee natuurlijk. 
Opeens krijg ik een ingeving. "U moet op de terugweg langs de autowas-
tunnel gaan. Daar komt u langs. Daar staat iemand die hem voor u kan
schoonspuiten." 
Dat ik daar niet eerder op kwam! Voor het mens kan tegensputteren begin
ik weg te rennen. "Gewoon in de rij tussen de auto's gaan staan," roep ik nog
bemoedigend achterom. 
Als ik nu denk van alles verlost te zijn heb ik het mis. Even verderop zet een
Jack Russell vinnig blaffend de achtervolging in en hapt naar mijn hielen. 
Ik draai mij dermate woest grauwend en schuimbekkend om dat het beestje
 van schrik alles laat lopen. 
Ook mij, ik mag ongestoord verder. 
Ze zeggen dat hardlopen erg goed tegen de stress is... Bij mij slaat alleen 
mijn fantasie op hol, dat begrijpt u. 

© Arnoud de Jong 

  Geen hond die op dat bord let              

   
 
11.09.2010 - Onverwacht of voorbestemd  -  
(Een vroege zaterdagmorgen in september in Fryslân) 
>
06:45 -
Ik stel mij vóór hoe op dit moment de zon net over het broekbos heen-
kijkt en haar eerste stralen werpt op het lage landschap van de Alde Feanen. 
Het is dageraadstil. 
>
07:00 - In mijn slaapkamer, 35 kilometer naar 't zuidwest, nabij de Snitsermar,
springt mijn radiowekker aan. Cda-pvv geneuzel kruipt in mijn oor – uit!  Het gaat
een mooie nazomerdag worden, vandaag geen politici. Ik moet toch snel opstaan, 
binnen drie kwartier wil ik op weg zijn... 

> Bij de Alde Feanen, bij een woning ergens tussen Sigerswâld en Earnewâld 
glipt een witte kater door het kattenluikje naar buiten, hij springt snel de ochtend-
stille weg over naar 't lokkend rietland. 

> 07:10 Ik stap uit de douche en droog me af, zoek een wit T-shirt en een lichte 
broek voor mooi weer. Pak een sweater in de tas voor in het veld, de regenjas 
mee voor in de auto - om zeker te zijn dat het de hele dag droog zal blijven. 
> Tussen het riet en de wilgentenen glijdt een slank wit kattenlijf langs bekende 
paadjes. Steekt de neus in de lucht speurend naar geuren. 
>
07:30 Voor mijn maag is het nog vroeg. In mijn keukentje smeer ik een paar
volkorenbolletjes met het bekende dieetmerk, beleg ze met plakjes biologische 
kaas. Een banaan en een paar kiwi's van de fruitschaal. 
Portemonnee, een plantengids - en mijn tas is klaar voor de reis. 
> De slanke spierwitte kater heeft zijn kleur niet mee, maar hij weet uitstekend
geruisloos door het struweel te glijden. Hij ruikt de geur van de wilde eenden die
hier hebben rondgescharreld. 
>
07:45 Huisdeur op slot, ik start de auto. Ik rijd het dorp uit, ongehinderd door
ophaalbruggen, de bootjes slapen nog. De zon schijnt nog steeds laag over het 
Lege Midden, de miljarden frisgroene grassprieten glinsteren met even zovele
dauwdruppeltjes. 
> De witte kater draait en spitst zijn oren, hij hoort watervogels. 

> 07:50 De navigatiehulp wil me over de snelweg A32 en de N31 sturen. Ik kies 
ervoor om rustig binnendoor te rijden, via Grou en Warten, tussen de greiden en
akkers door, genietend van de rust. Ik zie onderweg één fietser en twee vroege
wandelaars. 

> De witte kater hoopt dat de vogels hem niet hebben gehoord. Hij probeert zich
zo klein mogelijk te maken, door zich plat op de grond te drukken en wacht. 

> 08:13 Ik bereik de Feanersdyk, de laatste 3 kilometer. Even verderop bij
Earnewâlde aan It Wiid staat de touringcar te wachten om ons gezelschap naar 
Orvelte op de Drentse hei te brengen, het vertrek werd aangekondigd voor 08:30.

> De watervogels hebben de witte kater in de gaten gekregen, hij geeft het stil
wachtend loeren op... Er zal nu voer zijn in zijn etensbakje. Intussen rijden er af
en toe auto's over de dyk - hij weet dat hij dan héél snel over moet schieten om
veilig aan de andere kant te geraken. 

Als een springveer schiet hij vooruit, vlak voor mijn rechtervoorwiel.
Met een weemakend gevoel ervaar ik hoe éérst het voorwiel, dan het achterwiel
over het dier bonkt in deze gewelddadige ontmoeting. Geen tien meter verder sta
ik stil.
De kat ligt plat, uitgestrekt op het asfalt. Het lijf roerloos, alleen z'n staart
zwaait nog een paar keer heen en weer, dan blijft hij doodstil. 
De zeven levens in één klap gesmoord. 

Hij hoort hier ergens thuis, hij zal worden gemist, wellicht wachten er kinderen 
op hem. Eigenlijk wil ik de huizen verderop langs, aanbellen, overal van het 
ongeluk vertellen, maar ik heb daarvoor geen tijd. Er wacht een volle bus op mij,
die straks moet vertrekken. Ik leg het slappe witte kattenlijf in 't gras van de berm,
rijd stil de laatste 2 kilometers tot de parkeerplaats. 
De bus zit vol gezellig pratende mensen. Ik zoek een plekje apart. 
Pas halverwege de reis vervaagt het beeld op mijn netvlies.

© John Zwart  - 6 september 2010 

 
   
 
08.09.2010 - De Waarheid in pacht - Als ik terugkijk was er al vanaf mijn jeugd 
sprake van een aversie tegen "geloof". Niet tegen een kerk in het bijzonder, 
maar meer tegen het "moeten" en het "niet mogen" van de geloven in het alge-
meen, waarmee ze hun macht over de aanhang uitoefenen. 
Ze overheersen de ontwikkeling van normen die door ervaring vanuit het eigen 
geweten ontstaan, van binnenuit. 
Die aversie werd alleen maar gevoed - door het pesten van het introverte jochie 
dat ik was door gereformeerde jongetjes van een andere school - het verhaal van
mijn oma, hoe ze door de doopsgezinde dominee tot de orde was geroepen om 
haar onregelmatige kerkgang, toen zij door chronische astma van opa zondags-
werk moest aannemen om haar gezin op de been te houden - de nauwelijks 
verholen bedreiging door de broers van mijn eerste rooms-katholieke vriendinnetje
uit een ander dorp. Dat droeg niet bij tot gevoel van sympathie jegens het grond-
personeel van het Hoogst Gezag op aarde. 
Dat de secularisatie zich in Europa meer en meer verbreidde kon me alleen maar
verblijden. Ik zag meer in organisaties die puur vanuit menslievendheid werken 
dan die dat doen met in het achterhoofd "zieltjes winnen". 
In mijn zeevarende tijd voer ik een aantal jaren voor de WFO van de UN, en ik 
kwam in aanraking met heel andere culturen dan de westerse. Ik herkende in 
de Islam dezelfde benauwde sfeer van onze vooroorlogse "zwarte kousen kerk". 
Afkeer vervulde mij. In het filosofische gedachtegoed van 't Boeddhisme ontbrak
dat, persoonlijke grondrechten waren daar veiliger, geweldloosheid in het vaandel. 
Na het varen was ik getuige van een grote instroom van islamieten in ons land.
Toen in het kader van "gezinshereniging" de gasten tot blijvers werden ging ik 
ervan uit dat onder hen ook de secularisatie zou plaatsvinden, zoals dat ook bij
autochtone Nederlanders is gegaan. 
Maar zonder groeistuipen gaat het niet. Het terrorisme boezemt angst in, her en
der profiteren populisten op zulke emoties. De eerste aanhang vinden ze onder 
de sociale onderklasse. Je zag hetzelfde eerder gebeuren in Amerika, waar de 
ergste racisten onder het "white trash" werden gevonden. Ook in Zuid-Afrika zijn
er verstokte apartheidaanhangers onder de kansarme blanken. 
Onze VVD, CDA en PvdA politici hebben zitten slapen en plukken nu 
de wrange vruchten. Ze zijn nu de gijzelaars van één parmantig man zonder
wie ze machteloos zijn tot bestuur, terwijl ze dat als hun gegeven recht zien. 
Een belangrijk deel van hun aanhang lekt weg, de PVV blijft profiteren. 
Tegelijkertijd koesteren we ook koekoeksjongen in ons nest. Door pal te 
staan voor godsdienstvrijheid en bijzonder onderwijs bij 't CDA waren we te
tolerant voor oorlogszuchtige imams en via studieprogramma's kwamen er 
radicale studenten binnen. Volop profiterend van onze vrijheid van menings-
uiting waarvoor ze door Ahmedinejad onmiddellijk in een diepe kerker zouden
worden gesmeten. Gisteravond zag ik er één bezig  bij Pauw en Witteman: 
Izz ad-Din Ruhulessin heet deze Shari'a aanhanger van onmenselijkheid.
"Ik persoonlijk vind het stenigen ook niet zo..." het enige aan menselijkheid
dat ik uit de mond van Izz hoorde. De vraag naar de ruimte daarvoor binnen
de Shari'a bleef, ondanks veelvuldig aandringen, onbeantwoord.
De ondiscutabele Waarheid viert hoogtij zoals dat in de zwartste dagen van 
ons zwartste gristelijke geloof. Zoveel aandacht in P&W voor een extreme
hardliner is ongunstig voor Nederland nu er al zoveel polarisatie heerst. 
Het verstoort het proces onder onze "eigen" moslims, voorzover ze bezig 
zijn dezelfde weg te volgen als onze vooroorlogse Staphorsters, die tot 21e
eeuwse Staphorsters evolueerden. Die denken er niet aan om nog een 
overspelige vrouw op een mestkar het dorp rond te rijden. 
Wilders c.s. frustreren dit "natuurlijke" proces en de polarisatie wordt nog
versterkt door een warhoofd als Izz voor de camera's te slepen. Waarom 
vroeg niemand hem waarom hij toch in dat verfoeilijke Amsterdam studeert
en niet in Cairo waar hij zich onder de aanhang van het (Islamitische) 
Mensenrechtenverdrag weet? Los van de imperialistische UNO?
Luisterend naar Izz ontstaat bij mij een beeld van een nieuw ideologisch
oost-west conflict, terwijl we juist de koude oorlog hebben overwonnen. 
Weg met alle fundi's inclusief de Amerikaanse tv-dominees!
Je zou haast geloven dat het acteurs zijn, in dienst van Geert.  

©  John Newswatcher 8 september 2010 


vissen in troebel water 

Klik > HIER < voor de uitzending van P&W

Op het Volkskrant weblog publiceerde Izz ad-Din Ruhulessin naar 
aanleiding van de veroordeling tot het stenigen van een vrouw in Iran:

"De protagonisten van de vermeende 'universele' mensenrechten 
verspreiden deze met een intolerantie waar de Kerk van weleer nog
een puntje aan zou kunnen zuigen. Waarom zou iedereen westerse
waarden moeten adopteren?

Nadat de Europeaan tal van grootse culturen (inclusief bevolking) met
paard, zwaard en ziektes heeft uitgeroeid, zet hij zijn werk voort met zijn
concept van 'universele' mensenrechten. We kunnen dus zeggen dat de
Europeaan, in tegenstelling tot wat sommige niet-Europeanen beweren,
wel degelijk een proces van beschaving doormaakt. Nu bestrijdt hij 
immers alleen de cultuur en mag de bevolking blijven leven, onder de
voorwaarde dat ze niet sterven tengevolge van de economische sancties."

 
 
06.09.2010 - Prikkebeen - Het is alweer september geworden, er hangt al wat herfst
in de lucht. Ons plan is om naar de natte heide te gaan. We, een groepje natuur-
gidsen, zijn vrijwilligers bij een natuurbeschermingsorganisatie. Professionals 
scherpen onze kennis aan op specifieke gebieden. Vandaag is dat Jan de Visser.
Dat is niet zijn echte naam, ik noem hem even zo want het is zo´n aardige man, 
dat ik hem niet in problemen wil brengen. Jan is libellenspecialist.
Libellen en 
juffers zien we vanaf de vroege zomer tot het begin van de herfst rondvliegen. 
Net als vlinders, houdt een libel van de zonnewarmte, daaraan ontleent hij z´n 
energie, daarom ook hebben ze een hekel aan harde wind, al vliegend in de wind 
ben je zó je warmte weer kwijt. 
Vandaag is een winderige dag, met veel bewolking, niet ideaal voor het waarnemen
van libellen. Maar nu en dan breekt de zon toch even tussen de wolken door en op
zulke momenten valt ook de wind even weg. We besluiten toch maar te gaan. 
Jan vertelt over de zeldzame soorten die er op dit terrein allemaal gezien werden. 
Van de totaal 70 soorten die in heel Nederland ooit zijn waargenomen, zijn er hier 
wel 40 gezien. Juist vanwege al die kwetsbare soorten is het streng verboden om 
welke vlinder of libel dan ook te vangen, vertelt Jan de Visser, maar ik zie dat hij 
wel een flapper (insectenvangnet) meebracht. 
We gaan het terrein in door een beschut laantje en zien en passant al een geaderd
witje, een dagpauwoog, een landkaartje en een gehakkelde aurelia. Die laatste 
vlinder poseert geduldig op een wiebelende tak: er wordt ijverig door ons gefotogra-
feerd. Dan komen we op de eigenlijke heide, waar afwisselend ook bosjes groeien.
Aan de zonkant langs de bosrand, dáár moeten de libellen zich ophouden. 
En inderdaad, steeds als de zon wat langer schijnt zien we ze vliegen over de strook
langs het zonbeschenen struikgewas. 
Er scheert een jagende libel door ons blikveld, maar vóór je details kunt zien is-ie 
alweer weg. Als er al één ergens neerstrijkt en je wijst er maar naar, of je doet een
paar stappen dichterbij... weg! Maar om een soort op naam te brengen moet je poten,
ogen en lichaamssegmenten goed bekijken... Dat is nodig voor inventarisaties. 
`Dit moet je hier dus nooit doen´, zegt Jan, ´en als je het in een minder kwetsbaar 
stuk natuur wél doet, zorg dan dat niemand het ziet´... 
Voor deze ene keer verschaft Jan zichzelf een ´illegale vangvergunning´. 

 

Als een 21e eeuwse Heer Prikkebeen hink-stap-springt Jan door de gras- en 
heidepollen en zwaait resoluut met zijn flapper. De vangst is een bruine glazen-
maker. Een enorm grote libel met prachtig goudbruin glanzende transparante 
vleugels. Jan doet een greep in het net en toont ons het dier, dat hij vasthoudt 
bij de vleugels.
We krijgen nog even instructies voor wat we ´niet mogen doen, maar misschien
toch wel eens zullen doen´: ´Sla resoluut en snel en mik zo dat je de libel in ´t 
midden van de ring treft. Als je het beestje probeert te ontzien en heel voorzichtig
met je net omgaat, sla je de vluchtende libel juist aan gort´. En we moeten hem 
al even resoluut in één keer bij al zijn vleugels pakken, dan kun je zonder schade
alles op je gemak bekijken. We zien het ingesnoerde eerste segment van zijn 
achterlijf en leren dat we dus met een mannetje te doen hebben. We zien de 
tangvormige scharen aan het laatste segment waarmee hij een vrouwtje achter de
kop vastgrijpt om te kunnen paren. Onze libel spartelt tevergeefs met zijn zwart 
behaarde poten en probeert met zijn kaken in de eeltige hand van Jan te bijten.
Jan neemt drie poten van de glazenmaker tussen duim en wijsvinger, laat dan de
vleugels los. ´Zo kun je hem ook vasthouden, maar wel in één keer drie poten 
tegelijk´...(Op mijn netvlies zie ik opeens weer langpootmuggen worstelen om 
zich te bevrijden uit een spinnenweb, met achterlaten van een poot... Ik besluit 
dat ik nóóit libellen bij de poten zal pakken.) 
Nu kunnen we de kop beter bekijken en de streepjes. Ja, soms zijn zulke details
onmisbaar voor de waarneming: een rechte snor of een hangsnor. Ja, ja. De libel
heeft daar zelf geen weet van, die wil alleen maar weg, hij heeft honger en moet 
op jacht - en er is nog maar weinig tijd. 
Een hele poos heb ik een hand diep in de zak gehouden. Terwijl we verder gaan 
worden de
zonnige momenten al minder fel. Opeens vliegt er een bruinrode 
heidelibel in een boog om mij heen. Ik haal mijn hand uit de warme broekzak en
steek hem omhoog, prompt landt de libel erop en blijft stil zitten met uitgespreide
vleugels. `Kom maar, wie wil er nog foto´s maken´. 
Maar ze hebben liever een foto op een tak dan op een hand. "Maar toch vind ik 
jouw vangstmethode diervriendelijker dan die van Jan" zegt een collega. 

© John Zwart - 6 september 2010 


 

 

 

 

 

 

Viervlek libel 
vrouwtje,vlak na de complete metamorfose uit de larvenhuid gekropen
moet zij nog even drogen in de zon, haar vleugels harden uit en spreiden dan

 
 

31.08.2010 - Ode aan een Griekse dokter - Er bestaan veel aardige dokters.
Een poosje geleden kwam ik er weer één tegen. 
In dit geval ver weg, in Griekenland: Eindelijk lekker op vakantie en jawel hoor.
Bijna nooit ziek en opeens oorpijn. Een Noor in het appartement naast mij wil
me wel behandelen met acupunctuur, maar op dat moment heb ik al prikken
en steken genoeg in mijn hoofd. 
De hulpvaardige eigenaresse van het appartementencomplex belt een arts in
een nabijgelegen dorp. Gewend als ik ben om mezelf nog met hoge koorts 
naar een spreekuur te slepen, overweeg ik een dag autohuur. 
Maar.. geen sprake van: de huisarts komt hoogstpersoonlijk op huisbezoek 
naar mij! Ik schat hem minstens vijfenzeventig, maar energiek beklimt hij de
trappen van het complex. 
Op het balkon stelt hij de diagnose vast: een oorontsteking. Hij is royaal met
het uitschrijven van recepten omdat ik graag de volgende dag naar Olympia wil.
Mijn verbazing over zijn welwillendheid wordt nog groter als hij zelf de medicijnen
van de apotheek gaat halen.

’s Avonds komt hij nog een keer naar mijn oor kijken en schrijft voor zekerheid
nog antibiotica voor. Dit keer neemt hij me mee naar de apotheek. 
In de dorpsstraat zwaait hij enthousiast naar bekenden. Bij een terras stopt hij 
maakt een praatje met een groepje tandeloze oude Grieken. Daarna wijst hij 
naar mij en roept: "Holland". 
Ik voel mij Máxima in het kwadraat. Wel met een kloppend oor. 
Drie dagen later, op zondagochtend komt hij nog even controleren of ik de 
medicijnen heb ingenomen en alle druppels in de ervoor bestemde opening heb
gedaan. Vervolgens krijg ik de nota en vraagt hij m’n telefoonnummer. 
Dan kan hij me nog eens bellen om te informeren hoe het gaat. 
Bij het afscheid vertelt hij dat een Hollandse vriend hem in april altijd tulpen 
stuurt. Zijn visitekaartje steek ik in mijn rugzak. Van mij krijgt hij in elk geval 
een mooie kaart met tulpen erop. 
Thuis heb ik weer een punt van discussie als het gaat om de Griekse economie.
Lang niet álle Grieken stoppen rond hun vijftigste met werken! 

© Anneke Wasscher 

    Prikken en steken genoeg. Au!                  

   
 
29.08.2010 - Waarde van leven -  
Ruim drie jaar geleden is het nu, dat een "oorlogje" van Amsterdam en buurt-
bewoners culmineerde in een regelrechte confrontatie over géén verder uitstel 
van de verklaarde noodzaak tot kappen van een oude witte paardenkastanje 
in de achtertuin van Keizersgracht nr.188.
Al in 2002 vond het stadsdeel centrum dat de boom diende te worden geveld 
wegens verval, omdat de boom een veiligheidsrisico vormde.
De enige grote boom die zichtbaar was vanuit het zolderraampje aan de achter-
zijde van Prinsengracht nr 263, voor de bewoners die zich daar op de boven-
verdieping moesten schuilhouden voor Duitse vervolgers uit rassenwaan en hun
Nederlandse verraders. Van de familie Frank weten we het van de dochter Anne
dat uit de aanblik van die boom - zoals die het wisselen van seizoenen toonde 
- levenskracht werd geput. 
Het achterhuis waarin Anne Frank tot in de zomer van 1944 uit handen van de
jodenjagers bleef, werd na de oorlog een symbool voor al die duizenden 
"onderduikers", opgesloten in geheime ruimten, die de tweede wereldoorlog in
angstige spanning trachtten te overleven. 
Door de publicatie van Anne's dagboek, in tientallen talen vertaald, begon ook 
de boom een grote rol te spelen voor de lezers die het "Achterhuis" bezochten,
dat intussen een museum werd. 

Zolang de boom nog vitaliteit vertoonde moest die blijven staan, vonden buurt-
bewoners en een comité van medestanders. De beschermde boom had er 
recht op te worden gespaard en mocht niet voortijdig worden omgekapt, zo vond
men. Anderen echter verklaarden het verzet tot "onrealistisch en sentimenteel".
Maar uit alle uithoeken van de wereld kwamen steunbetuigingen en vele wezen
erop hoe oude bomen met een bijzondere culturele of historische betekenis op
heel wat plekken met de grootste zorg worden omringd. 
De "Anne Frankboom" verdiende minstens een vergelijkbaar respect. 

 

Het Amsterdamse bestuur werd door de rechter teruggefloten. Mocht de boom
onverhoopt toch omwaaien dan moest letsel of schade worden vermeden. Sinds
de herfst van 2007 heeft de boom dus een steunconstructie gekregen. 
Opmerkelijk nam de directie van het museum tijdens het conflict geen duidelijk
standpunt in. Je zou verwachten dat het Anne Frankhuis die boom zou 
koesteren, maar daar leek het niet op. Misschien heeft het feit dat het museum
al geruime tijd uitbreidingsplannen heeft daar iets mee te maken. De uitvoering
van die bouw zou immers grondwerk met zich meebrengen dat binnen de straal
van het beschermde wortelstelsel valt. Als de boom omvalt kan het museum
niet getroffen worden, de nieuwe aanbouw wel. Uit materieel eigenbelang was
het kappen niet onwelkom, maar zoiets zeg je natuurlijk niet. 

En nu kwam daar opeens die onstuimige zomerstorm. Zulke stormen hebben
een vlagerig karakter met zware uitschieters. Voor loofbomen bedreigend,
nog vol in het blad laten de vlagen de kroon torderen waardoor de stam wordt
gewrongen. Het werd de Anne Frankboom fataal. De door zwamvlok verzwakte
stam scheurde open.
De directeur van het museum zag het gebeuren vanachter zijn bureau: langzaam,
indrukwekkend, zo'n tien seconden een hels lawaai en de boom zakte ineen -
geen gewonden, geen schade.
"Onze deskundigen hadden het al vastgesteld, de boom was rot", de directeur
deed zijn best, hij vermeed een triomfantelijke toon, wel klonk in zijn stem een
vreemd soort tevredenheid. 
Is die hele rechtsgang en operatie van drie jaar geleden dan verspilde moeite
geweest? Ach, de voorspelling "nog 15 tot 20 jaar" van 2002 kwam niet uit, het
werden er slechts acht. Maar een mens weet ook nooit wat hij of zij nog tegoed
heeft: soms valt het mee, soms valt het tegen. Belangrijk is dat de Anne Frank-
boom niet voortijdig onder strijdrumoer om het leven is gebracht, maar zelf
mocht sterven. Sommige bomen kap je nu eenmaal niet om. 
                                                                      
©  John Newswatcher 23 aug.

           Amsterdam, Keizersgracht 188 - Aesculus hippocastanum 1840-2010 
   
    

25.08.2010 - Weer thuis - 
We hebben de bergen de bergen gelaten en zijn weer thuis. 
Eén berg is ons gevolgd: de vuile was. Nu ik het propere sokken- en
slipjesbestand weer tot normale proporties heb kunnen doen stijgen 
(om van de quasi volledige iets-meer-stof-bevattende zomer-collectie te 
zwijgen), ga ik enige anekdotes voor de vergetelheid behoeden. 
Je maakt wat mee wanneer je op reis bent. Twee weken uit huis bezorgen
je een schat aan inspiratie. Eerst moeten die hersencellen natuurlijk terug 
wennen aan het Nederlands. 
De eerste dagen thuis had ik de neiging om "Entschuldigung" te zeggen 
waar een "sorry" op zijn plaats was.  Ik ken zeer weinig Duits, dus moet ik
me uit de slag trekken met Frans, Engels en een bestoft Spaans. Vervelend
vind ik dat! Wil je de kelner vragen om de chef een compliment door te 
geven voor het superieure dessert, dan sta je daar met je mond vol tanden
waar de restanten "Halbgefrorene Amarettomousse mit Schokolade Blitze
und marinierte Erdbeeren" nog aan kleven.  
Hoewel we volgens de landkaart in Italië verbleven, konden we op elke 
hoek Apfelstrüdel mit Vanillesauce krijgen, maar toen mijn dochter ver-
lekkerd naar Tiramisu op zoek ging, vond ze het niet op de menukaart.


De streek heet niet voor niets Zuid-Tirol. Alle plaatsnamen staan er eerst
in het Duits en dan in het Italiaans. In elke winkel, elk hotel of restaurant 
word je in het Duits bediend door personeel in typisch Tiroler kleder-
dracht.  
Toen we met de auto de 48 haarspeldbochten van de Stelviopas namen 
(de genummerde borden wellicht gesponsord door Touristil) en boven 
in een Zuid-Tiroolse versie van Blankenberge terechtkwamen, spraken 
de verkopers in de souvenirwinkeltjes echter Italiaans! Zo ook de kelner
 in de bar van het 3.170 meter hoog gelegen Hotel Livrio, dat ongetwij-
feld genomineerd is voor de prijs van Lelijkste Hotel ter Wereld en 
enkel te bereiken via een peperdure kabellift. Heisse Schokolade mit 
Sahne? Daarvoor moest hij een collega halen die Duits verstond. 
Een perfect tweetalige dame legde mij uit dat het personeel boven aan de
Stelvio Italiaans spreekt,  omdat het afkomstig is uit Bormio, het eerste 
dorp aan de andere kant van de bergpas... die in Zwitserland ligt. 
Ik verpinkte niet eens. Ik kom uit België, wanneer het talen betreft...
schrik ik nergens meer van. 

  © Vera De Brauwer 

 
   
 
12.08.2010 - Vergiffenis -  
Op bezorgde toon praten ze, onze politici, zoals de dokters gedempt van 
gedachten
wisselen over een zwaar zieke, die de ochtend wellicht niet 
halen zal. 
Als in een land een president wordt gekozen die op de lijst van gezochten staat
van de internationale justitie, kan het immers niet slechter meer met de toestand
van een chronische patiënt als Suriname. 
Dat het zover zou komen is toch niet zo verwonderlijk. 
Een groot deel van de bevolking had er al vanaf 1975 geen enkel vertrouwen in,
40% pakte zijn koffers en hield het voor gezien. De inwonertelling van Nederland
nam in een snel tempo toe vergelijkbaar met het totaal van de stad Utrecht. 
Enkele reis Amsterdam zolang het nog kon. 

Er trad toen al schifting van de intelligentsia op, in de praktijk blijkt immers dat
nooit de allerslimste de meerderheid van achterblijvers vormen. 
Waar praten we sindsdien over? Een gemeenschap, ter grootte van Den Haag, 
die graag pretendeert een moderne onafhankelijke staat te zijn. Dat werkt 
natuurlijk niet met een handjevol mensen met hersens en een heleboel die zich
liefst in het voordeel koestert dat een slachtofferrol oplevert, zolang Nederland
nog haar kwaad geweten over de slaventijd - van vóór anderhalve eeuw - kan 
worden aangewreven. 
Dat handjevol mensen met hersens lukt het natuurlijk niet om van Suriname 
een land te maken waar je trots op kan zijn, als je bedenkt dat wij, met z'n 
zestien miljoenen, al steeds minder in staat lijken Nederland een land te maken
waar we ons niet voor hoeven te schamen. 
En onder dat handjevol zijn er altijd die hun eigen dubbele agenda hebben. 

Amsterdam ziet het laatste decennium hoe het gaat als drugsbazen onder elkaar
hun conflicten oplossen, Paramaribo ervoer al in de jaren 80 hoe drugsbazen de
zaken op orde houden als het erop lijkt dat er mensen zijn die hen hinderlijk voor
de voeten lopen. 
Soms lukt het daders heel lang om uit justitiële handen te blijven. En met gratis
muziekfeesten en gratis bier is het gemakkelijk om veel jonge mensen tot je 
vrienden te maken: zo komt het collectief geheugen in de grote "wasmachien", 
draaien lekker draaien. Ondertussen vind je een bevriende priester of dominee 
die er wel een mooi theater van wil maken, hoe de verdorvenste ziel zich reinigen
kan. "Mijn zoon, je hebt je bekeerd, God zal de ergste zondaar die tot inkeer 
komt vergiffenis schenken voor al zijn daden". Halleluja! Lekker makkelijk 
zo'n bekering in je draaiboek. Weg met de rechtbanken, alle gevangenispoorten
open want God geeft algehele kwijtschelding als je maar tot inkeer komt. 

Morgen is het feest in Paramaribo. Er zal wel weer veel gratis bier worden getapt
en er zal worden gedanst en nog meer gedanst. En die mensen die niet willen 
meedoen moeten eens ophouden steeds maar te blijven dóórzeuren over die
decembermoorden, het is al zo'n 25 jaar geleden en het is vergeven. 
Oke, zullen we dan nu maar eindelijk eens ophouden met dat gezeur over de
slaventijd? Dat is immers al meer dan anderhalve eeuw geleden! 
En toen was het voor allemaal slaven en bazen, óók in het koude Holland. En 
als je goed kijkt is 't nog steeds overal slaven en bazen, alleen gebruiken de
bazen tegenwoordig subtielere middelen in plaats van kettingen. Dat kunnen ze
dankzij domme mensen, die godbetert stemmen op lieden als Geert Wilders 
of Desi Bouterse. We zijn er maar mooi klaar mee. 
                                           © John Newswatcher - voor HC, 11 augustus 2010.

 
        Goed nieuws: Desi Bouterse wil niets meer
       met "dat landje aan de Noordzee" te maken hebben, alleen nog maar
       met "Parijs en onze Caribische buren" - Prima toch!  Waarom waren
       we nou weer zo dom om onze ambassadeur naar dat feest te sturen,
       hij was "ongewenste gast", dus was te verwachten dat Nederland in 
       zijn persoon geschoffeerd ging worden, zijn wij dan masochisten?  
Hugo Chàvez Frias, beoogd 
Caribisch vriend van Suriname in het toekomstbeeld van Desi Bouterse.
Tussen beide landen ligt Guyana... in de tang? (immers nog deel van het
Britse Gemenebest) De sympathie van Desi gaat liever de andere kant op:
Frans Guyana - coquetterend met Parijs - maar Sarcozy kwam niet en 
Chàvez kwam ook al niet. Toch 'n incestueus feestje daar in Paramaribo, 
met een dansje met eigen aanhang en verweesd toeziend NL-ambassadeur.  
   
 
09.08.2010 - Vakantieherinneringen - 
Voor een aantal mensen is de vakantie van dit jaar alweer verleden tijd. 
Het betekent nagenieten van foto’s die je maakte en die anderen maakten... (gaap).
Herinneringen ophalen. Soms van wat langer geleden... dat doe ik nu met mijn dochter.
“Die kampeervakanties van ons waren toch rampen,” kreunt ze. 
Ik kijk haar verbijsterd aan. “Hoezo, in welk opzicht?” 
“Ben je vergeten hoe we tot twee keer toe in Italië zijn geëvacueerd toen een rivier
buiten zijn oevers trad?” 
“Ja maar kind, binnen een dag stond de tent toch alweer met hulp van de buren.” 
“Praat me er niet van, dat waren toch die mensen die elke dag bij ons langs kwamen.
Waar jullie zo nodig mee moesten kaarten ’s avonds, terwijl wij in die hete tent lagen!
Er was op die kleine camping totaal geen vertier voor ons. Later hoorde ik dan op
school de vakantiebelevenissen van vriendinnen aan de Costa Brava.” 

 

Voor het gemak is ze maar vergeten dat in die tijd misschien een derde van haar 
vriendinnen helemaal niet op vakantie ging, dus zeker niet aan het discodansen 
meedeed in Spanje. Ik waag opnieuw een poging: 
“Kun je je nog herinneren dat we elke week naar de markt gingen en iedere zaterdag
op het dorpsplein een pizza aten?” ... In mijn gedachten zie ik bij het Comomeer 
prachtige romantische poortjes, schitterende bloemen, mooie uitzichten over het 
meer. “En hebben we daar ook niet een keer een motorboot gehuurd?” ga ik door.
Mijn dochter knikt instemmend. “Precies, toen heb ik geprobeerd hem van de kant
te duwen en haalde mijn hand daarbij open. De Italiaanse dokter vertelde mij toen 
dat ik de rest van de vakantie niet meer in het water mocht in verband met het 
infectiegevaar. Leuk hoor, met die bloedhitte.” 
Opeens zie ik hem weer voor me, die knappe, charmante Italiaanse dokter... 
Hoe hij met mij flirtte. De waarheid van de herinnering is voor iedereen anders. 

© Anneke Wasscher - juli 2010  

  
   
 
04.08.2010 - Vakantie -  
Een zeiltocht van veertigduizend mijlen overzee heeft natuurlijk niets met 
vakantie van doen, wie daar zo over denkt en eraan begint zal nog flink tranen
laten. Eigenlijk had ik dat zeilmeisje allang afgezworen. We hebben nu weer 
Cohen en Rutte en Verhagen en FitnaWilders - en we beleven de terugkeer van
oude cda-ers en liberalen: de krakende Lubbers van stal en de trage uh-uh-uh
Opstelten verenigd in de Grote Operatie: Hoe redden wij de Gristenen, desnoods
met inzet van de goddelozen. 
We hebben geen guppies meer nodig in het nieuws. Ik wou er niets meer van
horen! Heb zó al een gruwelijke hekel aan mensen die eerst de publiciteit 
zoeken en als ze dan eenmaal b-enner zijn geworden zielig doen dat ze niet
'met rust worden gelaten'. 

Maar maandag was ik in een stille tuin in Emmen en daar was een stille tuinman
die opstond en hij vertelde dat hij niet alleen tuinierde maar óók wel eens een 
gedicht schreef. Hij liet parlando horen, en dat hij toen debuteerde  met een...
zeilmeisje...  is iets dat ik hem graag vergeef. 

 

Hier is:  Mischa van Huijstee
met       Het zeilmeisje 

Die vastberaden blik in de ogen, de zekerheid waarmee ze haar plannen 
ontvouwde. Laura vertelde dat ze met haar Guppy de wereld om zou 
zeilen en niemand kon haar stoppen. En ik schrok, waar had ik dit 
eerder gezien en was dat niet in een catastrofale schipbreuk 
geëindigd? 
Ja, er was reeds eerder sprake van een zeilmeisje. Een poosje terug in
een haventerminal in Amsterdam blies zij het sein voor vertrek. Met 
één been in het gips, als de piraat met de houten poot, wist zij het 
ook zeker. Zij zou de wereld veroveren, te beginnen bij heel Nederland 
en dat op één been. 
Op de vraag hoe haar weg naar succes zou lopen zei ze: Ik ga niet naar 
rechts, ik ga niet naar links, ik ga recht door zee! 
Voor haar epische tocht had ze een schip nodig. Ze pakte een grote 
ton, sloeg daar gebakken lucht in op, oh ze was gek op gebakken lucht.
Met ton en al vertrok ze en ze stond op het deksel en keek trots voor zich uit.
Al snel verschenen er vreemde kapers op de Marokkaanse kust. 
Midscheeps werd ze geramd door kleine scooterbootjes. En ze stuurde er
filmpjes van op, waarin zij het recht liet zegevieren. Ik vond ze 
prachtig, ook al had ik het idee dat ze in scène waren gezet. 
Na een tijdje ging ze weer op huis aan. Ze had het idee dat mensen 
haar als een heldin, juichend en dansend, zouden inhalen. Helaas had 
ze vergeten om op buienradar te kijken en een zware storm voor de 
haven zag ze over het hoofd. Die laatste storm was anders, iets 
wilders. In het zicht van de haven viel de ton in duigen. 
En ik denk dat Laura wel de wereld zal veroveren. Een Guppy laveert 
immers, van links naar rechts over de zee. 
  
   
 Redactieblog         
01.08.2010 - Samen op chique -  
Naarmate ik ouder word hecht ik minder aan het prestige wat een fraaie nieuwe
auto - terecht of onterecht? - oplevert. 
Het periodiek vernieuwen van de begerenswaardige koets met de onzichtbare 
paarden zie ik vooral als uiterlijk vertoon dat pijnloos gemist kan worden - als 
we dan toch een stapje terug moeten? 
Immers bij goed technisch onderhoud blijft deze na enkele jaren gebruik nog 
even comfortabel en betrouwbaar om nog lang voort te kunnen draven.
Minder in disharmonie met het leven in de natuur dat zich vanuit zichzelf 
duurzaam vernieuwt, elk jaar opnieuw. 
Maar ik herinner me nog goed hoe ik lang geleden met bewondering door de 
glaspui van de showrooms tuurde bij de merken Citroën en Peugeot met hun 
uitstraling van Franse chique. Om dan toch maar een Fordje of een VW te 
kopen, onder zachte dwang van de werkgever. 
Kort geleden maakte mijn laatste Opeltje tien jaar trouwe dienst vol en wees 
de teller bijna 400.000 km. Toen ontwaakte opnieuw even dat jongensgevoel 
van "wáár wil ik me de komende tijd mee vertonen?" En als het dan niet voor
twee of drie jaar is maar minstens toch zo'n jaar of vijf - tot de elektrische auto
zijn kinderschoenen zal zijn ontgroeid - wil het oog en het verlangen naar com-
fort ook weer wat. 
En opééns sta ik weer voor de ramen, bij Peugeot, gefascineerd door de haute
couture die erachter staat te glanzen. 
Daar staat als hooggehakt op ranke licht-
metalen velgen een verschijning met een klassiek gelaat - een voorname neus,
de open blik van haar grote voorruit vloeiend in perfecte aerodynamiek. 
Hier staat geen mannelijke stoere "multipurpose" met "bullbar" voorop, 
geschoeid op ruige tractorbanden - hier staat een vrouwelijke auto die haar 
ingehouden krachten beheerst in reserve houdt. 
Al tijdens de lange proefrit helpt zij mij over de mentale en financiële drempel 
heen en ze wordt mijn metgezel op lange ritten. De radio blijft uit, spaarzaam
converseert zij onderweg als navigatiehulp. Bij de eerste keer vertrouwde zij me
toe dat ze weliswaar een Française is, maar dat zij het Vlaams ook moeiteloos
beheerst. "Dites-moi votre préférence", zegt ze. 
"Ma préférence? ce n'est pas Julien Clerc - je préfère Gilbert Bécaud" antwoord
ik in een grappige bui. Ze gaat er niet op in. 
"Dites-moi votre préférence", herhaalt ze. 
"L'important c'est la rose, Une chanson magnifique" antwoord ik. Met een ondeu-
gend lachje vul ik aan "Als jij op z'n Frans rijdt wil ik ook Frans met je praten". 
Ze blijft lang zwijgen, helaas kan ik niet zien of ze bloost. 
Na enige tijd vindt ze haar spraakzaamheid weer terug: 
"Faites un demitour avec prudence". Ik schrik er eventjes van. 
Dan herhaalt ze, dwingender en veel luider ditmaal: "Faites un demitour! 
Avec prudence!" 
"Oui oui, excusez-moi, un demitour, tout de suite, bien entendu!" 
Serieus en geen geintjes, nu ken ik mijn plaats voortaan. 
We weten allebei wat we aan elkaar hebben. 

© John Zwart - juni 2010 

YouTube Link <L'important c'est la rose>  "ma préférence" de Gilbert Bécaud  

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toi qui marches dans le vent 
Seul dans la trop grande ville 
Avec le cafard tranquille du passant 
Toi qu'elle a laissé tomber 
Pour courir vers d'autres lunes 
Pour courir d'autres fortunes 
L'important... 

L'important c'est la rose... 
Crois-moi 

Toi qui cherches quelque argent 
Pour te boucler la semaine 
Dans la ville tu promènes ton ballant 
Cascadeur, soleil couchant 
Tu passes devant les banques 
Si tu n'es que saltimbanque 
L'important... 

L'important c'est la rose... 
Crois-moi 

Toi, petit, que tes parents 
Ont laissé seul sur la terre 
Petit oiseau sans lumière, sans printemps 
Dans ta veste de drap blanc 
Il fait froid comme en Bohème 
T'as le cœur comme en carême 
Et pourtant... 

L'important c'est la rose... 
Crois-moi 

Toi pour qui, donnant-donnant 
J'ai chanté ces quelques lignes 
Comme pour te faire un signe en passant 
Dis à ton tour maintenant 
Que la vie n'a d'importance 
Que par une fleur qui danse 
Sur le temps... 

L'important c'est la rose... 
Crois-moi 

Gilbert Bécaud  © Gilbert Bécaud  

 

   
        
29.07.2010 - Sleutelbewaarder - 
Het is hoogseizoen. Voor mij betekent dat: op de huizen van buren passen. 
Aan een rekje hangen diverse sleutels met herkenningstekens van de 
verschillende optrekjes. 
Een goede buur is beter dan een verre vriend. 
Daar ben ik het mee eens. Er is nog nooit ergens ingebroken tijdens mijn
“oppasweken”. De reizigers plakken voor hun vertrek een keurig stikkertje 
met ja/nee post op de brievenbus en de planten zijn vaak voor hun vertrek 
al verwaarloosd. Dat maakt het gemakkelijk. 
Zorg betreft met name de huisdieren. Nu heb ik ruime ervaring met het
pleegouderschap van diverse soorten o.a. vissen, parkieten tot en met zelfs
wandelende takken. Verantwoordelijk werk, omdat je niet wilt dat een dier 
iets overkomt tijdens afwezigheid van de eigenaar. 
Meestal moet ik katten verzorgen. Mijn naaste buren hebben er twee: Sam 
en Moos. De eerste is mager en angstig, de tweede dik en assertief. Beiden
moeten aan hun trekken komen, dus ik moet er even bij blijven tot ze hun
eten op hebben. Doe ik dat niet, dan is het niet ondenkbaar dat de dunne
aan het eind van de vakantie het loodje legt. 
De meivakantie heugt me nog. 
De buren gingen een lang weekend weg. Al de eerste dag was ik schraalhans
kwijt. In stilte hoopte ik maar dat hij ’s nachts door het kattenluikje naar binnen
kroop, als de gulzigaard in diepe slaap was. 
Misschien dat hij dan nog wat kattenbrokken vond. 
Op mijn knieën lag ik ’s middags onder de heg te loeren. Als een malloot 
kweelde ik ’s avonds in de tuin:” Sam, kom nu toch..” 
Geen reactie, die van een verschrikte voorbijganger daargelaten. 
Ik voelde me knap ellendig toen de buren terugkwamen en biechtte meteen op
dat Sam kwijt was. Geen leuke thuiskomst dus, maar mij trof geen blaam. 
In het geheel niet, bleek later: de buren hadden hem per ongeluk in hun slaap-
kamer opgesloten. Ik wilde niet weten wat zij daar aantroffen. 
Sam leeft nog steeds. Kennelijk kan hij met weinig voedsel toe. Moos wordt wat
kortademig door zijn zwaarlijvigheid. 
De buurman komt langs. Of ik voor het huis wil zorgen de komende twee weken.
Nee zeggen is nooit mijn sterkste punt geweest. 

© Anneke Wasscher - juli 2010  

  
   
 
25.07.2010 - Massagedrag - 
Persoonlijk voel ik mij niet zo aangetrokken tot spektakel waar mensen massaal
op af komen. Misschien komt het doordat iedereen zijn meest intense indrukken
opdoet op heel jonge leeftijd en bij mij waren die sterk ingekleurd door allesover-
heersend oorlogsgeweld. 
Tot vandaag staan er nog een vijftal lijken, liggend op straat, op mijn netvlies. 
Openbare fusillade als afschrikking. Ik zag wel het gevolg, niet de voltrekking - 
had het waarschijnlijk ook niet kùnnen zien door de grote menigte mensen die 
was komen aanhollen om te kijken. Om te getuigen van hun afkeuring? Of uit nieuwsgierigheid...
In de naoorlogse Polygoon journaals verschenen opnamen van oude toespraken
van Adolf Hitler en vooral ook de bezeten redevoeringen van zijn propagandaman
Joseph Göbbels. Op het witte doek flakkerden de beelden van opgewonden
mensenmenigten op straat, gestrekte armen, als een woeste golfslag hun kreet:
"Heil, heil!" 
Naast de bioscoop was het enige publieke vermaak in die tijd de kermis. Nooit 
voelde ik mij echt op mijn gemak tussen de schuifelende massa die langs de 
attracties trok. Onbewust voelde ik dat het plezier van de menigte bij de geringste
aanleiding kon omslaan in agressie. Het is niet veilig in de massa voor een 
eenling. Er hoeft maar dát te gebeuren of niemand heeft er nog een boodschap 
aan hoe het voor jóu afloopt. 
Iemand voelt zich tekort gedaan en neemt zijn 'recht' en de mensenzee is plots 
niet anders dan een kudde die onder de voet loopt wie pech heeft. 

Youtube link naar Woodstock 1969  

De meeste mensen kennen die onbewuste angst niet. Cruciale sportwed-
strijden en grote popconcerten trekken zelfs steeds méér mensen aan, 
méér dan waarop ze zijn berekend. 
Er wordt misschien te enthousiast op gereageerd door de herinnering aan
legendes als Woodstock 1969 en Kralingen 1970. Maar soms gaat het 
helemaal fout. In een stadion in Engeland, in België, in Denemarken, 
op Spaarnwoude of Hoek van Holland. 
Een vorig weekend was er nog massaal feest gevierd op de snelweg in het 
Roergebied. Feest, omdat dit voormalige grauwe stuk Bondsrepubliek dit
jaar het culturele centrum van ons aller Europa is. Een geslaagd treffen van
artiesten en blije mensen te voet en op de fiets, op een kilometerslange 
autobaan waar anders het grommend verkeersmonster geen weerloosheid
duldt. De prelude op het volgende evenement van popvermaak in Duisburg. 
Ik zie een sinistere onderdoorgang, schimmig verlicht door beroete tl-balken,
zoals ik ze ken van dit industriegebied. Zelfs in een geordende groep zou ik
er voor geen goud doorheen gaan als ik me niet tevoren kon overtuigen van 
een veilige vluchtweg. De mensenstroom loopt zich vast op een versperring: 
het terrein is méér dan vol, onderwijl stuwt de golf dóór de tunnel in. 
Negentien doden en meer dan driehonderd ernstig gewonden vallen, maar het 
concert dendert door. "Om nog erger te voorkomen". 
De doden zullen niet protesteren maar met "love" heeft dit spektakel dus 
helemaal niets meer te maken. 

© John Newswatcher - 24 juli 2010.

  Loveparade 2010 Duisburg 
   
 
22.07.2010 - Monopoly - Spelletjes doen is zo oud als de wereld. 
Vooral kinderen zijn er gek op. Op een snoeihete dag moet ik er aan geloven. 
“Het is toch veel te warm nu om buiten te spelen!” zegt de negenjarige Tim 
met overtuigingskracht. Zijn Nintendo DS heeft hij niet bij zich, dus dat is 
geen alternatief. 
Hij verdwijnt met zijn hoofd in de spellenkast en komt er uit met Monopoly. 
Ik zucht diep. Want dat betekent minimaal twee uur aanslag op mijn tijd. 
Zijn achtjarige broer Bas wil ook graag meedoen. Mits hij “de bank” mag zijn.
Monopoly blijkt ook met de tijd mee te gaan. Vroeger moest degene die het
geld beheerde ontzettend goed kunnen tellen. Gingen er stapels bankbiljetten
door je handen. 
De tastbaarheid van het papier maakte zichtbaar hoe je er voor stond: 
verlies of winst. Monopoly van nu is uitgerust met bankpasjes en een apparaat
waar die dingen bij elke transactie in gestopt worden. Of er nu geld afgaat of
bijkomt, het technisch vernuft maakt een vrolijk klingeltje. Dus je blijft hoe 
dan ook opgewekt. Of je nu vijftien miljoen op je rekening hebt staan of bijna
bankroet bent. 
Mij wordt zo wel duidelijk hoe makkelijk geld dus bij banken kan verdampen,
zonder dat iemand verblikt of verbloost. Ik heb nauwelijks in de gaten dat ik
er slecht voorsta. 
Omdat ik veel straten heb, reken ik mij rijk. 
Bank Bas waarschuwt mij: “Als ik jou was, zou ik zuiniger zijn.” 
En dat uit de mond van een kind! 
Hij denkt natuurlijk: “Straks moet ik ook al opdraaien voor haar AOW.” 
Tim wordt superrijk. “Als ik later echt zo veel geld heb, dan koop ik het grote
huis in Zuid-Frankrijk van Alex. Met zwembad.” 
Vorig jaar heeft hij daar een week bij een vriendje mogen logeren. 
Bas heeft ook wel wensen. “Dan koop ik alle voetbalplaatjes die er zijn, 
zodat ik eindelijk mijn album vol heb!” 
Ze kijken mij verwachtingsvol aan. Maar ik heb zelf niet direkt een wens 
paraat. “Als je niks weet, kun je het geld altijd nog aan ons geven hoor.” 
zegt Tim geruststellend. 
Het loopt slecht met mij af. Ik heb verkeerd geïnvesteerd en blijk straat-
arm. Tim stoot Bank Bas aan: “Zullen we maar weer een paar miljoen extra
op haar pasje zetten. Anders is het toch wel heel zielig.” 
Die antwoordt eerst: “Eigen schuld, dikke bult!” 
Na wat aandringen van Tim geeft hij toe. Zo doen wij het in de grote mensen-
wereld ook met Griekenland. Het voordeel is dan wel dat je heel lang samen
verder kunt spelen. 

© Anneke Wasscher - juli 2010  

  
   
 
18.07.2010 - Ambitie -  Sport kan leuk zijn. Om te doen, naar te kijken, geld aan
uit te geven. Ook om geld te verdienen als je ervan leven moet. Of om véél geld
mee te verdienen door ermee om te gaan als product. 
Met sport betreden we een gebied van heel diverse belangen die zeker niet alle 
in het verlengde van elkaar werken. 
Is het algemeen belang van sport groot genoeg om er ook een fors bedrag aan
algemene middelen voor te offeren?
Dat is een vraag die aan de politiek vóórligt
om te beantwoorden. Een onderbouwd antwoord ligt niet zo direct voor de hand.
Hoeveel heeft topsport te maken met breedtesport? Hoeveel heeft breedtesport
te maken met volksgezondheid? Is er wel sprake van een verband tussen top-
sport en een basisgegeven als volksgezondheid? 
Wat draagt besteding van algemene middelen aan de sport bij aan zaken als
"fairplay", leren geven en nemen, aanvaarden van overwinning zowel als verlies,
aan het gemeenschapsgevoel, de integratie, het op een hoger peil brengen van
achterstandsjeugd?  

De voorstanders van het organiseren van grootse internationale sportevenemen-
ten schijnen de antwoorden al te kennen. Want juist vanuit deze argumenten, 
positief gebracht zonder bewijs, wordt de lobby gevoerd om regering en volks-
vertegenwoordigers in tijden van ongekende financieringstekorten er tòch toe
te bewegen om hun grootse plannen te steunen. 
Comités als WK2018 en OS2028 staan schouder aan schouder om de ambitie
voor deze prestige-evenementen door te drukken. Het is niet eens òf/òf, het is
èn/èn, want met de organisatie van het wereldkampioenschap voetbal in 2018 
kan Nederland het overtuigend bewijs leveren aan het IOC dat het land óók in 
staat is om de Olympische Spelen 2028 tot een doorslaand succes te maken.
Promotors als Ivo Opstelten en Erica Terpstra (toevallig beide VVD?) weten 
blijkbaar intuïtief hoe het algemeen belang het best wordt gediend. 

 

Topsport is een hollebollegijs die veel geld naar zich toetrekt uit sponsoring +
overheidssteun voor faciliteiten, infrastructuur en veiligheid. Maar gezondheids-
uitstraling heeft de topsport allerminst. Presteren op het randje van wat het 
lichaam verdraagt maakt kwetsbaar en wordt maar kort volgehouden. Onze
gezondheidszorg zou bezwijken als we allen als topsporters gingen leven. De
uitstraling van topsport kan er - bij vlagen - toe bijdragen dat meer mensen aan
amateursport, breedtesport, gaan doen. Dat kan winst voor de volksgezondheid
opleveren, maar met de prestatiedrang in de topsport als voorbeeld leidt dit 
helaas ook tot een groter aantal ongevallen en blessures onder de breedte-
sporters die kunnen worden voorkomen. Geld rechtstreeks besteed aan de
amateur-breedtesport zou dus effectiever zijn door goede mentale en fysieke
begeleiding, in plaats van stimulatie via de omweg van de topsport. 
In feite werkt laatstgenoemde ten koste van de breedtesport, overheidsgeld
kan maar ééns uitgegeven. Hetzelfde geldt voor effecten op de achterstands-
jeugd: faciliteiten en steun bieden aan de verenigingen zal meer resultaat 
opleveren dan via het bouwen van een megastadion. 

Voor Zuid-Afrika kunnen we over een jaar of wat de balans opmaken. 
Het aantal berovingen en geweldsmisdrijven is iets gedaald tijdens het WK2010,
dat is logisch als je veel tijd besteedt aan voetbalkijken. Het is afwachten of
er structureel iets is veranderd. Wat "fairplay" betreft gaven de topvoetballers 
nou niet bepaald een schoolvoorbeeld. 
Een volksgezondheidsaspect: een deel van de bevolking heeft fiks z'n longen
gebruikt door acht weken onafgebroken vuvuzelablazen, maar men kreeg daar-
voor wel als prijs de drie megastadions, waarvoor nog een bestemming moet 
worden bedacht, als erfenis. 
Dat zijn de dingen die FIFA en IOC een rotzorg zullen zijn. En bierbrouwers
hebben er zeker geen boodschap aan. Maar onze volksvertegenwoordigers? 

© John Newswatcher - 16 juli 2010.

                     

   
  
14.07.2010 - Enorme vogelsterfte door hittegolf - 
stond er op maandag 12 juli op de voorpagina van het Wappergatse Dagblad. 
De mensen in Wappergat waren er aan gewend dat de krant vreselijk overdreef
en vaak het nieuws zelf verzon. Daarom vonden ze het ook zo leuk om hem te 
lezen. 
Er gebeurde namelijk niet zo veel in het dorp. Verleden jaar zelfs helemaal niets, 
niet eens een lekker schoorsteenfikkie. Terwijl het in januari erg koud was 
geweest en er zo hard was gestookt dat de schoorstenen als een bos roze zuur-
stokken de grijze winterhemel hadden verlicht. 
Dit jaar hoefden de Wappergatters ook al niet te rekenen op een knetterende 
bosbrand, want morgen zou het gaan regenen. 

Behalve de krant wist bijna iedereen dat er op die dag maar één vogel dood was 
gegaan: een stokoude duif die zijn leven lang op het dorpsplein had gewoond. 
Die duif had verschillende namen gehad: Dirk, Roekieroekie, Vleugelmans, 
Vliegrat, Walgvogel en Schijtspuit. 
Alleen meneer Vogelaar had hem Houtduif genoemd. 

Hij was vroeger ornitholoog geweest. Dat is een deftig woord voor vogel-
deskundige. Door zijn beroep was meneer Vogelaar zelf op een vogel gaan lijken.
Eigenlijk op twee vogels. Door de grijze haarpluimen aan weerszijden van zijn 
hoofd en zijn zwarte ronde bril, die op zijn dikke ronde haakneus rustte, zag hij 
er uit als een uil. Vanaf zijn nek tot aan zijn voeten zag je bijna het verschil niet 
tussen meneer Vogelaar en een reiger. 
De grijze jas die hij het hele jaar door droeg, rook ook alsof hij in een reiger-
kolonie woonde. 

Meneer Vogelaar schreef een boze brief naar de Redactie van het Wappergats
Dagblad dat het een schande was dat ze zo kwalijk fantaseerden. Wappergat 
zou gaan lijken op Nederland, een landje aan de Noordzee waar ze alleen maar
geneuzel over voetbal in Zuid-Afrika schreven terwijl er toch ook nog wel
belangrijker nieuws te melden was. 

© Femmie Funcke-Elshout 

Dit blog is een fragment uit een kinderboek in wording. 

          
   
        
07.07.2010 - De zeiler - 
Oud collega Rik is een verwoed zeiler. Hij heeft een zeewaardig zeiljacht waarmee
hij al diverse oceanen bevaren heeft. 
Jaren geleden heb ik al eens beloofd mee te varen. “Alleen bij rustig weer en als
de zon schijnt.” 
Deze verwende uitspraak is puur gebaseerd op mijn ervaring met zeeziekte tijdens
een personeelsuitje op een vissersboot. 
Hij vindt het een billijke eis en nu is het dan zover. 
De reis zal twee dagen in beslag nemen, want het is een “must” om droog te vallen 
op het wad: Onbeschrijflijke rust, zicht op zeehondjes, wat wil een mens meer. 
Toch ben ik op het moment van opstappen nogal gestresst. En er blijkt werk aan 
de winkel. Ik krijg les in het gooien van lasso’s. 
Jawel. Dat verwacht je niet op het water. Maar in een sluis moet je deze kunst ook
meester zijn. Vervolgens leert Rik mij hoe ik om moet gaan met de marifoon: 
voor het geval dat.. =
“Welk geval?”. 
“Bijvoorbeeld als ik een hartaanval krijg, dan zal je toch iemand moeten waar-
schuwen.” 
Al tijdens de tweede zin van de uitleg ben ik finaal de weg kwijt. Ik zie alleen maar
spookbeelden van de gevelde schipper en een stuurloos schip. 
Mijn besluit staat vast: 'in het geval dat' ging ik maar gewoon op het dek staan 
zwaaien met een wit hemdje. 
Het voorwerk neemt een paar uur in beslag. 
Maar het lasso gooien in de sluis mislukt. Zo snel leer ik dus niet. 

 

Toch is de eerste dag de moeite waard. Af en toe krijg ik een waarschuwing: 
“Denk om de giek. Als die je raakt kost het je de kop” Zowel letterlijk als figuurlijk.
Dat maakt een mens alert. 
Het droogvallen lukt en we zien ook nog zeehonden. Het eten smaakt. 
Snel daarna val ik doodmoe op de bank in slaap, eerder dan hij waarschijnlijk had
gehoopt. Ik zou tenslotte meegaan voor de gezelligheid! 

Het lot gunt ons niet nog een zonnige dag. Ik word wakker van klotsend water 
tegen de boot en voel deining. 
“Minimaal windkracht vijf,” zegt mijn reisgenoot. “Trek dit zeilpak aan!” 
Ik voel me net een maanmannetje maar er is geen tijd voor ijdelheid. Hij moet het
anker losrukken, ik moet sturen. Zijn aanwijzingen kan ik door het slechte weer 
bijna niet verstaan, en: ´wat is ook al weer bakboord en wat stuurboord? 
Rik schreeuwt, ik word misselijk. 
Minstens een half uur zijn we bezig het schip vlot te trekken. Hij balanceert over
de zijkant van het schip en ik roep verschrikt: “Niet doen!” 
Want in de verste verte is er geen boot te bekennen die mij in geval van nood 
met een wapperend wit hemdje zal kunnen zien... 
“Wat een heerlijke dagen hebben we,” zegt Rik als we eindelijk weer varen. 
“Zeilen is toch echt het ultieme genot. Ik vind het fijn dat jij het naar je zin hebt”.
Zou ik dat in mijn slaap hebben gezegd? 
“Volgend jaar maak ik een echte zeiler van je.” 
Ik weet zeker dat het dan slecht weer is. In mijn ogen dan. 

 © Anneke Wasscher                        

          
   
          
05.07.2010 - Op kamp - Hij is op kamp vertrokken. Alleen. 
Met een klasgenootje, met honderden andere kampgangers, zonder ons. 
Zijn zus gaat al jaren op kamp. Die laat ons nog voor de jaarwisseling al weten 
dat ze de volgende zomer weer op kamp gaat, samen met haar vriendin. 
Voor het geval we zouden durven twijfelen. 
Hij niet. Toen ik begin dit jaar polste of hij dan nooit zin had een weekje te gaan
ravotten met leeftijdsgenootjes, besliste hij plots het ook eens te proberen. 
Over hoeveel nachten spraken we? Zeven. 
Ik zag hem de zeven nachten ver van huis afwegen tegenover het eventuele 
meerplezier. Het risico leek draaglijk.. als er iemand uit zijn klas meeging. 
Ik vroeg wiens ouders ik moest opbellen. 
De moeder die ik aan de lijn had, was onmiddellijk enthousiast, net als de zoon. 
En dus staan we hen op de eerste dag van de grote vakantie samen uit te 
zwaaien. Een half uur lang, omwille van de schijnbewegingen van de bus. 

 

Twee moeders, twee zonen. Twee slaapzakken, twee bomvolle tassen met 
ondergoed, T-shirts, shorts, zonnemelk factor 50 omdat 100 niet bestaat, en 
alles wat nodig is om een week te overleven weg van onder moeders vleugels.
Thuisgekomen zoek ik een kaartje. De dochter is het gewoon maffe post te 
krijgen van het thuisfront. Hij niet. Twee schaatsende ijsberen onder een lucht 
vol sneeuw? Ideaal. 
Op de sjaals van de beren schrijf ik respectievelijk zijn naam en die van het 
klasgenootje. Kaartje geschreven, adres op de envelop, postzegel erop, klaar 
op de keukentafel. 
Daarna leg ik de PC aan. Ah, een mailtje van de muziekleraar. Dat onze zoon
in september voor de start van zijn trompetlessen misschien een gloednieuw 
instrument mag gebruiken want de school gaat er een extra aankopen. 
Ondanks  het half uur uitzwaaien en het schrijven van een kaartje roep ik luid-
keels "Yente !" om hem het goede nieuws te melden. 

© Vera De Brauwer                             

                          

   
 
03.07.2010 - Anderhalf uur voetbal, wereldhistorie -  

WE hebben gewonnen! WE hebben gewonnen!! WE hebben gewónnen!!! 
Nederland staat op zijn kop, in eigen land en tot ver over de grenzen. Dat er eigenlijk
opnieuw maar matig voetbal te "genieten" was doet er helemaal niet toe. Het zijn de
punten die tellen - die maken alles goed, zelfs als het spelletje niet is om aan te zien.
Nationale teams zijn het, dat maakt het verschil waardoor ieders borst zwelt van trots.
Rita Verdonk bijt haar nagels af van nijd, reken maar. 
Hier kan ze nooit tegenop. Hiervoor lopen normaal heel rustige mensen opeens 
brullend over de straat met een rare oranje pruik op al blazende op primitieve toeters.
Een straat verderop ging iemand zelfs zó uit zijn dak dat hij vuurpijlen begon af te 
steken alsof het Nieuwjaar was. 
10 Miljoen Nederlanders lieten vandaag alles weer vallen, ze verstopten de wegen na
amper een paar uurtjes werken om zich vanaf 15:30u met een kratje pils te kunnen
installeren voor de kijkbuis. Welke politieke partij krijgt ons zo eensgezind? Niet één!
"We" zijn alleen nog maar "we" en "we" zijn trots op Nederland! 
Gelukkig maar dat niet één politieke partij ons zo gek krijgt. Die ons alle zorgen uit 
onze hoofden blaast alsof ze zichzelf hebben opgelost. Alsof niemand nog ooit rept
over hoofddoekjes of keppeltjes en of er geen Afghanistan bestaat. 

Ytube link naar Port Elisabeth S.A. 

Alsof niet onze pensioenfondsen leeggeroofd zijn door ratten van de wereld der 
financiële goochelaars. Alsof geen icesave en dsb garanties uitgedeeld werden 
als sigaar uit eigen doos, alsof we niet zitten opgezadeld met een staatsbank 
tegen wil en dank, die nog niet de helft waard is van het belastinggeld dat Wouter
Bos ervoor betaalde. Alsof we geen demissionaire minister van financiën hebben
die Nout Wellink de hand boven het hoofd houdt na de hele reeks fouten die al op
zijn naam staan. 
Al die dingen laten ze ons vergeten, dat ploegje voetballers, ondersteund door een 
perfecte marketing. Je moet er toch niet aan denken dat een politieke partij hiertoe 
in staat zou zijn. Hoe verschrikkelijk buitenspel zal de oppositie komen te staan. 
Er zijn drie wedstrijden gespeeld, dat is 3x2x45 minuten. Vierenhalf uur voetbal, 
maar drie weken vol geouwehoer: kristallen bolkijken, vóórbeschouwen, commenta-
ren, nábeschouwen en vooral béterweten. Tegenover iedere spelminuut staat dus 
gemiddeld bijna een uur gelul van zelfbewuste radio en tv-mannekes als Henk Spaan,
Tom van 't Hek, Jeroen Wielaert c.s.... 
6 Miljoen mensen zaten niet voor de buis, goed: laten er een aantal nog te jong zijn 
om te kunnen beseffen welk historisch feit zich voltrok en evenveel waren misschien
door andere verantwoordelijkheden verhinderd. Maar toch zeker de helft, 3 miljoen 
mensen, zal zich in stilte geërgerd hebben aan de dictatuur van de topsport - voetbal 
ervan de allerergste - die totaal geen oppositie duldt. Zij hebben in stilte geleden, 
want hun mond wordt onmiddellijk gesnoerd: "zeikerd!". 
                                                                        © John Newswatcher - 2 juli 2010
      'We' gaan weer helemaal los, Carnaval, Koninginnedag, 5 mei, Vakantie aan de Costa, als ons cluppie wint...
     Nuchtere trotse Hollanders?
 
     
02.07.2010 - België bestaat! - 
dankzij de eigenzinnige Vrije Republiek Amsterdam. 

(een bijna vergeten historisch incident met verstrekkende gevolgen) 
Tussen Haagse en Amsterdamse regenten heeft het nooit echt geboterd. 
De centrale regering mag dan wel in 's Gravenhage zetelen, op politiek gebied 
zet de stad Amsterdam al eeuwenlang haar eigen bakens uit. Niet voor niets 
wordt er wel eens gesproken over de 'Republiek Amsterdam'. 
Een absoluut dieptepunt in de Amsterdams-Haagse betrekkingen is geweest 
de bestorming van de stad door prins Willem II, in het jaar 1650. 
De prins-stadhouder had de vage hoop dat hij, na de Vrede van Münster in 1648,
de Zuidelijke Nederlanden en Antwerpen zou kunnen veroveren. Daarvoor wilde 
hij een groot huurleger op de been brengen. 
Amsterdam, van oudsher een handelsstad, had totaal geen belang bij oorlog-
voeren en evenmin trek in het kostbare onderhoud van dure grote legers. In
tegenstelling tot de ambities van de prins wilde de stad Amsterdam het leger 
liefst zelfs halveren! 
Er ontstond een competentiestrijd tussen Willem II en 't Amsterdamse Stads-
bestuur, dat tenslotte uitliep in het plan tot een aanval op de stad door het leger 
van de prins! 
In de nacht van 29 juli 1650 stuurde de prins-stadhouder zijn troepen op weg 
naar Amsterdam. De bedoeling was bij het krieken van de ochtend de stad 
binnen te vallen en te bezetten. 
Maar het leger verdwaalde op de hei bij Hilversum... en kon zich pas om negen
uur, véél later dan het aanvalsplan, verzamelen in Abcoude. Inmiddels had een
toevallig passerende postbode, die de troepen op de hei had zien rondscharrelen,
het Amsterdamse stadsbestuur allang gewaarschuwd. Dit bestuur reageerde er
direct op en organiseerde in snel tempo de verdediging op de wallen van de 
stad. Vervolgens stuurde ze een gewapende delegatie, die de prins beleefd 
doch dringend aanraadde liefst onmiddellijk en vooral zeer rap op te krassen. 
De prins zag in dat zijn plan voor een aanval tot mislukken was gedoemd en 
besloot in gramschap te zwichten voor dit advies: "stampvoetende van spijt en
den hoed tegen de grond werpende"... 
Het incident ging de geschiedenis in als 'De aanslag op Amsterdam', het vond 
deze maand exact 360 jaar geleden plaats... 
Maar 't conflict Den Haag-Amsterdam dat eraan ten grondslag lag - tja, dat is 
vandaag nog steeds springlevend. 

© John Newswatcher - 1 juli 2010 

         de oude westertoren draagt trots zijn keizerskroon

de Zuidelijke Nederlanden niet onder 'princevlag'         

Reageren op deze pagina ?   
© Copyright Hernehim Cultuur 2001-2011 

Hernehim Cultuur 

 een cultuurpagina 

HOME 

 


De culturele pagina's worden onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart