Hernehim Natuurpagina's
Eerder gepubliceerde Gifkikker Columns 

Lucebert.     

Artikel acties excursies 
Natuurbelevinging  
Gifkikker Column 

Gifkikker bekijkt en verbaast zich

over de wereld van de mensen

Als er rare dingen gebeuren in de sloot is elke kikker gerechtigd om de grote 
kwaak op te zetten. Dan komen alle kikkers bijeen. Nou, ik gaf de grote kwaak
en ja hoor dáár kwamen ze, allemaal. Eerst gaf ik een overzicht van mijn 
waarnemingen en kreeg instemmend gekwaak. Tot ik conclusies begon te 
trekken over observaties van klimaatverandering, toen werd het stil. Vooral toen
ik sprak over zeespiegelstijging en de komst van klimaatvluchtelingen werd het
onrustig. Tja, kikkers houden van water maar niet van zeewater... 
Kikker Redbull vroeg om het woord. Die naam is zijn bijnaam, hij werd losgelaten
uit een proeflaboratorium. Ik weet niet precies het fijne ervan maar het had iets
te maken met de Partij van Dieren. Hij zat in het onderzoeksprogramma: 
"Human response to warnings of dangerous climate change". 

Hij werd in een bak kokend heet water gegooid en sprong er meteen weer uit
maar hield er een rode kleur aan over. Andere kikkers die in de bak werden 
gedumpt, bleven erin rondzwemmen tot ze waren gekookt. 
Indrukwekkend, zijn verhaal. De discussie verliep naar: 'rare mensen die dat
soort experimenten doen'. 
Ik nam de leiding weer: "Er zijn wel overeenkomsten tussen kikkers die
zich langzaam laten koken en mensen die zich niets aantrekken van 
klimaatverandering". Ook al komen de waarschuwingen van lieden als Al
Gore en Bill Clinton. 
"Ja," vult Redbull aan. Ze doen niks. Ze hebben nog nooit een overstroming
meegemaakt. Ze hebben het gevoel er niet bij, maar er leven alleen in 
Nederland al 5 miljoen kikkers onder de zeespiegel. Die kikkers moeten 
meteen vertrekken anders sterven ze langzaam in zeewater.  
"Ik vertrek nu naar het oosten, wie gaat er mee?" Een stuk of tien kikkers
staken aarzelend een poot op. Ze hupten weg en keken niet meer om. 

De meeste kikkers blijven, ik ook. Misschien waait het wel weer over. Het
duurt misschien nog wel 50 jaar voor het zover is. En je weet ook wat je
nog hebt en immers nooit wat je krijgt.  
Toch blijf ik door die rare dingen er maar over nadenken. Maar daar heb je
niks aan. Een gevoel van paniek moet er komen om beweging te krijgen. 
Pas als het adrenaline fel gaat stromen, zoals bij Redbull. 

© De Gifkikker 

Anderen zeggen dat de mensen vooral vertróuwen hebben in blauw. Blauwen op internetsites trekken meer klanten. En blauw is goed voor de liefde. ‘Blauwer dan blauw als ze lacht’, zingt Marco Borsato. Blauw is vrolijk en veilig. Meer blauw op straat. In Almere werd voorgesteld om de bewakingscamera’s in het centrum van de stad blauw te verven. Dan voelen de mensen zich nóg veiliger op straat. De postbankleeuw is blauw. Blauw is goed. Blauw moet. 

Ik ben tégen blauw. Blauwtong, daar word je toch niet vrolijk van, arme schapen. Blauwalg blijft overwinteren door het broeikaseffect. Verstikkend, ziekmakend en het stinkt. Blauwvingers zijn gierige mensen. ‘Ik heb overal blauwe plekken van jou’, zingt Herman van Veen. Laat het maar blauw blauw. Kortom: blauw staat voor ellende en narigheid. 

Ik ben voor groen, grijs en rood. 

© De Gifkikker / Newswatcher  

Ik berichtte u al eerder dat wij - de gifkikkers uit Flevoland - blij zijn met de opwarming van de aarde. Over zo'n 30 jaar is Flevoland door de verhoging van de zeespiegel weer een 'wetland'. De bodem daalt door inklinking en het waterpeil stijgt deze eeuw 90 centimeter. Tel uit je winst. 
Het Waterschap is tot onze grote vreugde al aan het experimenteren met een hoger waterpeil. Onze sloot liep laatst over. Het water stroomde over het gras en over het fietspad. De fietsers hadden behoorlijk de pest in. Maar wij vonden het prachtig. Springen en dansen! 
Voor ons mag het nog 2 meter hoger. Mensen weg, vogels en kikkers maken de dienst uit.

Maar die opwarming heeft ook zijn schaduwkant. Ik hoorde slechte berichten van mijn familie uit Zuid-Amerika. Door het warme weer krijgen mijn soortgenoten in Zuid-Amerika allerlei nare parasieten op hun huid. Er gaan er heel wat dood. Zelfs de ooievaars willen ze niet meer eten, niet best. 
Ik berichtte dat ze naar Nederland moesten zwemmen. Zout en koud zeewater is goed voor het eczeem. Kom naar Nederland, het gastvrije landje aan de Noordzee. 

Ik kreeg een email terug van mijn neef Pele met vragen over het politieke klimaat in Nederland. Hij had geen zin om zo'n 'fucking' afstand te zwemmen en dan in een verziekt politiek klimaat terecht te komen. Verdonk en Balkenende zijn berucht in Zuid-Amerika. De Raad van Europa is er geschokt over hoe Nederland omgaat met asylzoekerskinderen. Hij legde me uit dat ze een prima politiek klimaat hebben in Bolivia, met een populaire vooruitstrevende president, die nog Indiaan is óók. En hij draagt altijd een trui van Lama wol. 
Ik mailde terug dat tegen de tijd dat hij zijn rondje Oceaan gezwommen had wij hier een nieuwe linkse lente zullen hebben met een minister-president van Marokkaanse afkomst. 

Kikker Pele: Oké we komen met een groep van 50 kikkers. 
Ojé dacht ik, nou moet die linkse lente echt komen anders moeten Pele en zijn vrienden dat hele 'f' eind weer terug zwemmen. Maar goed, ze zijn dan wel van hun eczeem af.
Zelf heb ik de laatste tijd ook vreselijk jeuk. Zou je van een verziekt politiek klimaat ook eczeem kunnen krijgen?

© De Gifkikker 

Die vraag werd opgeworpen tijdens de jaarlijkse Van der Leeuw lezing in Groningen. 
Als voorbeeld werd gegeven, een groep apen die gebiologeerd naar een zonsondergang aan het kijken was. Het had niets te maken met eten, drinken of seks, dus concludeerde het rationele mens die de lezing hield dat dieren gevoel zouden hebben. Gevoel voor schoonheid, misschien wel gevoel voor het goddelijke.
Nou, nou dacht ik. Wat is dat? Worden dieren eindelijk erkend als medebewoners op deze planeet? Er is al een dierenpartij in opkomst. Er wordt gesproken over diervriendelijke transporten. 

Het onderscheid tussen mens en dier, volgens de mens is: de mens is een rationeel wezen. Het dier niet. De mens heeft hersenen en kan rationeel denken. De herseninhoud van de mens in verhouding met zijn lichaamsvolume is hoog. Veel hersenen en weinig lichaam.
Wij kikkers kunnen daar absoluut niet aan tippen.

Maar de mens moet niet overdrijven. 
Die nieuwe mensenhersenen, die cerebrale cortex, zijn helemaal niet zo groot. Onder die cortex zijn de hersenen van de krokodil en het zoogdier te vinden. Bij mensen met het zogenaamde 'korte lontje' zijn de krokodilhersenen nog goed ontwikkeld. Jonge bromfietsbezitters gebruiken maar 49 cc van hun totale hersenen. 
Tot nu toe heeft de mens ons dieren op afstand gesteld. Wij dieren, hebben geen hersenen, wij hebben geen gevoel, wij worden gedreven door seks, honger en dorst. Een soort machientjes waarmee je interessante experimenten kan doen. Die experimenten bewijzen allemaal maar één ding: de mens heeft geen gevoel en respect voor dieren.

Dat de mens ons dieren nog niet heeft uitgeroeid komt door het nut dat sommige dieren voor mensen hebben. Een koe is nuttig voor melk en vlees. Een mug mag dood, een wesp ook.
Mijn visie op de mens is uiterst somber. Een evolutionaire vergissing. Een vervuiler van de planeet. Een dierenuitvreter. Weg ermee.
Maar op ons onlangs gehouden dierencongres werd tot mijn verbazing een mensvriendelijke motie aangenomen. De mens mag blijven wonen op onze planeet als hij:
* Water en lucht zuiver houdt
* Vegetariër wordt
* De mensen- en dierenrechten erkent
* Niet buiten de aangewezen reservaten komt
Dit alles moet voor 2106 geregeld zijn. Zo niet, dan moet de mens de planeet verlaten. 

Zou het lukken? Er zijn toenaderingen tussen mens en dier. Mensen maken zich zorgen over het milieu. Huisdieren vertellen mij dat ze houden van hun baas.  Over gevoel gesproken, Kikkers worden minder giftig.
Het dierencongres werd afgesloten met de oproep "geef de mens een kans". Ik vond dat een sympathieke en gevoelige oproep.  Die man in Groningen had gelijk: dieren hebben gevoel. 

© De Gifkikker - november 2005

Naarmate ik meer over die 'laathetdonkerdonker'nacht te weten kwam veranderde mijn giftigheid in verdriet. Treurnis dat de Stichting Natuur en Milieu, als initiatiefneemster van aandacht voor de verloren duisternis van de nacht, in de persoon van Mirjam de Rijk zich had laten strikken om uitgerekend een bouwputstad, die het afgelopen decennium megalomane trekjes vertoont, de hoofdrol te laten spelen. 
Een stad, die ooit begon als netwerk van afzonderlijke kernen ingebed in omringend groen, waar het zowel voor kikkers als voor mensen met hart voor natuur en milieu goed leven was. Maar die zich vervolgens ontpopte als stad waar "het kán!" Wát kan? Bedoelen ze: "bij ons kan álles?" Powerboatraces op de centrale plas het weerwater, gigafestivals op stranden en aan bosranden, miljoenenverslindende avonturen voor een mislukt megavoetbalstadion en een kasteel. Waar bos wordt opgeofferd voor toplokatie bouwkavels en zomaar een dure bouwkavel gratis als prijs wordt weggegeven via de media. Alles om Almere "in beeld te houden". 

Het kán in Almere, glastuinbouw die moest wijken voor de regio Den Haag – Rijswijk of Utrecht – Leidse Rijn was welkom in Almere De Vaart. Om onder gunstige voorwaarden het bedrijf nieuw op te zetten. Vlak naast de Oostvaardersplassen dat zich tot natuurgebied van internationale orde heeft ontwikkeld. Daarmee heeft Almere een enorme kans gemist, het ultieme moment om inperking van de lichtvervuiling te eisen. Op de waterhuishouding heeft men wel gelet, aan het licht heeft men niet gedacht? Wat kun je verwachten van een stad die bomen omzaagt ter wille van het zicht vanaf de snelweg op de lichtreclames van de bedrijven erachter? 

Toen hoorde ik dat het NCRV programma Casa luna er vrijdagnacht aandacht aan zou geven en Mirjam de Rijk had uitgenodigd als gast. Kon ik dan niet rechtstreeks van gedachten wisselen met haar, dat gesprek wilde ik beslist horen. Mijn giftigheid was allang gezakt en gaandeweg de uitzending wou ik proberen ook mijn treurnis kwijt te raken. 
Dat lukte aardig, Mirjam de Rijk is niet veranderd, ze heeft zich niet echt laten 'inpakken'. Om één uur, na haar vertrek, mochten de luisteraars inbellen met hun ervaringen van duisternis en nacht. En ja, ik kreeg zowaar 5 minuten spreektijd op de nationale zender! 
Ik hoop dat Mirjam onderweg naar huis nog geluisterd heeft, vast wel. 

Het is fijn dat er aandacht aan ons gebrek aan duisternis wordt besteed. Dat er dáár in Almere De Vaart - het 'brandpunt' van de manifestatie - het licht even wordt uitgeschakeld is misschien alleen maar symboliek. Het is in elk geval een signaal. 
Voor een vólgende keer, als die komt, zou ik aanbevelen juist aandacht te geven aan die schaarse plekken in ons land die nu nog 's nachts donker zijn. En er niet massaal naar toe te trekken, maar ieder op zijn eigen moment, individueel. Het is met het donker hetzelfde als met de stiltegebieden. Want er is overal dag èn nacht zoveel lawaai dat we bijna nergens buiten nog de natuurlijke stilte van alleen maar windgesuis of gekabbel van water kunnen ervaren. We moesten gebieden aanwijzen en beschermen, zoals rond het 'stiltebankje' dat geplaatst werd op de Utrechtse heuvelrug. 
En zo moet het ook gaan met de duisternis. Want er zijn zo weinig plekken te vinden om de nacht van de natuur nog te ervaren. 

Het is belangrijk dat die plekken er zijn. Vooral voor jonge mensen die buiten deze belevenis van stilte en/of volslagen duisternis helemaal niet kennen. We hebben die plekken nodig voor onze geestelijke groei, om verder naar buiten te kunnen reiken en dieper naar binnen in onszelf. Al is het nóg zo lang geleden, ik vergeet nooit de maanloze nachten in de zomervakanties op de Waddeneilanden. Waar we in een huisje woonden buiten het dorp, in een duinvallei. Als je 's avonds nog even naar het dorp was geweest en later naar huis ging zag je – eenmaal over de duintop - 'geen hand meer voor ogen'. Was je vergeten een zaklamp mee te nemen moest je terug naar het dorp om samen met iemand die er wél een had het pad naar huis terug te vinden. 
En ook sommige nachten in de jaren dat ik op zee voer. Maanloze nachten vér buitengaats, op een tropische zee. Dan sliep ik boven op 'het schavotje' (dak van het stuurhuis) op een stretcher en keek eerst een poos naar boven, waar ik vijf miljard jaren in de geschiedenis van de schepping keek, honderd maal méér sterren zag dan ik ooit in Nederland had gezien. 
Dat is de waarde van de donkere nacht die we hier zijn kwijtgeraakt. 
Ik hoop dat het morgen helder is Mirjam, met véél sterren, enne… dat 'voelen' van koeien… dat zou ik maar niet doen, die heckrunderen in de Oostvaardersplassen zijn onberekenbaar en niet gewend aan nachtelijk bezoek. 
Puur natuur! 

© Curario, de vakantiegifkikker -  29 okt. 2005 

Sites: www.laathetdonkerdonker.nl www.hernehim.nl/natuur.htm 

Deze motie heb ik, als gifkikker namens de amfibieën, ingebracht in het dierenplatform Nederland:
Het wordt tijd dat wij als dieren de mensen in Nederland en onszelf een signaal afgeven. 
We pikken het niet meer. De vuilste lucht van Europa boven Nederland. Illegale dumpingen.
Ik ben het meer dan zat. 's Nachts gaan we vertrekken. 's Morgens worden de mensen wakker en dan zijn er geen dieren meer. Geen vogelgeluid. Onnatuurlijk stil. Geen vis meer. Geen koe, geen paard, geen hond, geen kat. Eigen schuld mens, moet je je eigen nest maar niet zo bevuilen. 

De vogels, de kikkers, zij zagen het wel zitten. Vossen, hazen, konijnen, reeën en herten waren ook vóór. Koeien, varkens, en paarden wilden ook wel. Vooral koeien voelden zich uitgemolken. En de boeren voelden zich ook uitgemolken door de bazen van de melkindustrie. Die bazen hebben de boeren te weinig betaald voor de melk en daardoor veel verdiend. En met dat geld bouwen de zuivelbazen straks geautomatiseerde koeienflats van 15 hoog. De koe in de lift naar de achtste verdieping met uitzicht op een wei. De koeien dus gemotiveerd om weg te trekken, maar ze hadden praktische bezwaren. Ze moesten losgemaakt worden en vroegen zich af of er wel een directe ecologische corridor voor grote zoogdieren naar de grens was. Er zijn 15 miljoen varkens en 4 miljoen koeien in Nederland. Ik gaf toe dat zo'n parade richting grens wel opvalt. 
Het grootste obstakel waren de 3 miljoen huisdieren. Honden en katten kondigden aan tégen de motie te zullen stemmen. Die blijven trouw aan baas en huis. 

Luister nou, dramde ik door, over 30 jaar staat hier alles blank. Voor ons kikkers een feest maar voor een heleboel dieren knap vervelend. Dus ga nu, zolang het nog kan 
De meeste dieren wilden via Duitsland naar Scandinavië. Het schijnt dat de Russische wolven het voorbeeld geven. Die trekken massaal Finland binnen en genieten daar Europese bescherming. En ze genieten ook van de elanden, schijnt het. 
Luister nou, zei ik, of je verdrinkt straks of je stikt door de vervuilde lucht. 
Ik had het gevoel dat mijn motie een meerderheid zou krijgen. Toch waren er ook oppositie geluiden. Een buizerd met een helikopterview beweerde dat het de meeste mensen niet eens zou opvallen als op een morgen alle dieren weg waren. En als ze het via de televisie hoorden zouden ze zeggen: nou, mooi meer plek voor ons, laat ze maar lekker oprotten. 
Luister nou, we doen het niet om de mens een les te leren of tot inzicht te brengen. Nee, het is puur eigenbelang. Wij willen niet leven op vervuilde grond, vervuild water drinken, vervuilde lucht inademen. Nederland haalt de Europese normen niet en die zijn niet eens zo streng. Dus kappen met die handel. 

De knaagdieren kwamen met een amendement. Dat doen ze altijd. Ze willen er altijd wat afknagen, dat zit in hun aard. Op termijn zijn alle dieren weg, was hun toevoeging. 
Er wordt een actieplan bedacht. De dieren verdwijnen langzaam en onopgemerkt in een periode van 10 jaar uit Nederland. De vogels gaan als laatste. Die vliegen op de laatste avond Nederland uit: 4 juli 2015 om 20:00u. Dan blijft het voortaan stil en leeg in Nederland. 
De motie is aangenomen. 

Op een dag zijn alle dieren weg… 

© Gifkikker. juni 2005. 

Geld kun je niet eten, niet ademen, en je kunt je ziel er niet aan warmen. 
Heer Balkenende en uw CDA collega's - die afgelopen vrijdag in de Grote Kerk van Naarden weer eregasten waren van de Bach Vereniging om de Mattheus Passion te komen beluisteren - dames en heren bewindspersonen: u zou dat toch als geen ander moeten weten! 
Bent U dan geheel en al in de ban van de economiefixatie van uw VVD collega's geraakt? Zodat U helemaal het zicht op uw Rentmeesterschap bent verloren? 

Na een eindeloze touwtrekkerij door hen die de Waddenzee als scheppingswonder wél op waarde weten te schatten ging het kabinet er eindelijk in mee om de mechanische kokkelvisserij te laten eindigen. Opdat de erfgenamen van dit laatste stuk échte natuur binnen de landsgrenzen, de dieren die er moeten leven, daar weer de kans toe krijgen. 
Maar die industriële vissers, die konden niet met lege handen blijven staan, dat zou niet barmhartig zijn. Tóch weer geld: een schadeloosstelling van 50 miljoen. Kunnen we die niet uit andermans portemonnee laten betalen? Ja, dat kon, uit die van de gaswinners. 
Kokkelvisserij gestopt, groen licht voor gaswinning. 

Je houdt er een wrevelig gevoel aan over. De tijd zal het moeten leren of deze uitruil op een koopje verstandig is geweest. Als het naderhand toch een foute beslissing blijkt, zijn de nu zittende bewindslieden allang niet meer ter verantwoording te roepen en hebben zij, die er hun voordeel van wisten te trekken, hun schaapjes op het droge. 
Maar óók over de actuele episode is het verhaal nog niet ten einde verteld. 
Onder het geldend recht mag het redelijk zijn dat voor die handvol kokkelvissers royaal in de buidel wordt getast. Maar: zijn er ook voorwaarden aan gesteld? 
Een kabinet met hart voor de schepping zou toch op zijn minst verlangen dat de oudere schepen worden verschroot en nieuwere omgebouwd voor een andere functie, zodat de capaciteit tot natuurschade geëlimineerd wordt. Niets blijkt minder waar! 

De exploitanten steken het geld in de zak en hebben al een aantal schepen verplaatst naar West-Afrika, waar ze hun schadelijke activiteiten op de kust van Mauritanië voortzetten. 
Zij hebben alleen oog voor het behalen van gemakkelijk geldelijk voordeel. 
Geen wonder, ze opereren onder een regering voor wie de Betalingsbalans het Nieuwe Evangelie is. 
Gezegend Pasen! 

John Newswatcher – 27 maart 2005 

We hadden een gewichtige kikker, Theodorus genaamd. In onze sloot een soort icoon en hij kwaakte zo giftig dat het de grenzen van respect overschreed. Met name niet-kikkerland kikkers moesten het ontgelden. Een jonge kikker, die nog niet zo lang in onze sloot zit, voelde zich aangesproken en spuugde gif naar Theodorus. Dat werd Theodorus fataal. Hij is niet meer onder ons. 
De hele sloot was natuurlijk in rep en roer. Soortgenoten doden is wat voor mensen, maar toch niet voor gifkikkers. Er werd voor het eerst over 'zij' en 'wij' gepraat. Zij en wij besloten samen te gaan  praten. De niet-kikkerland kikkers verweten ons dat we niet tolerant waren. 
Wij hadden de beste kwaakplekjes en beste muggenvang plekjes. Zij moesten achteraan aansluiten. Dat was niet eerlijk. 
Even leek het er op of wij kikkerland kikkers een schuldgevoel kregen. Maar dat viel mee. 
”Waarom zijn jullie naar onze sloot gekomen?”, vroeg 'n kikkerland kikker. 
“Om er beter van te worden”, zei een mediterrane gifkikker. “In die woestijn van ons was niets meer te vangen”. Akkoord, zeiden wij, maar wij willen ook beter van jullie worden. Jullie hebben interessante en effectieve vangmethoden en die houden jullie voor jezelf. Dat is niet eerlijk. 
Ja, daar hadden wij wel gelijk in. De intentie is uitgesproken dat zij ons iets leren en dat wij niet de beste plekken in bezit houden. Dat leek ons eerlijk. 

Gif is iets raars. Het moet je prooi verlammen zodat je hem kan oppeuzelen. 
Maar gif tegen elkaar gebruiken geeft een verlamming die een gelukkige samenleving in onze sloot in de weg staat. We hebben in ieder geval goede intenties. Kijken wat er van komt. 
En anders moeten we maar ons gif inleveren en gewone kikkers worden. Dat is tegen de natuur van gifkikkers. Maar voor de overleving van je soort maak je soms rare sprongen. 

© Gifkikker januari 2005   

Down under, daar was ik deze zomer. 
We hadden in onze sloot een uitwisselingsprogramma met Australische gifkikkers. 
Ik vond Australië een fantastisch land, frisse lucht, veel ruimte, relaxte dieren en mensen. Er wonen iets meer mensen in Australië dan in Nederland, maar het land is zo groot als de USA. 
Een hoop dieren en planten waren nieuw voor mij, kangaroos zijn een groot soort huppelkonijnen. Ik zag voor mijn ogen hoe een kangaroo werd doodgeschoten... en de andere kangaroos gingen gewoon door met grazen. 'Sorry mate, maar wij hebben honger'. 
Stupid kangaroos. 

Van een krokodil, mijn grote broer in de amfibieënfamilie, zag ik hoe hij een grote stier opat. Mooi spektakel. Maar toch was ik beetje bang voor hem. De dieren en de planten worden hier door de mens gerespecteerd. De natuur is hier de baas. De mens, de aboriginal, was hier jarenlang een onderdeel van het ecosysteem. 

Ik bezocht de kust, de 'outback' en ook de steden. 
Ik was onder de indruk van een stad als Cairns, de wijken, het openbaar groen, met zwemgelegenheden, openbare douches, toiletten en gratis grillmogelijkheden. Alles blijft netjes en wordt goed onderhouden. Ze hebben weinig ambtenaren en een ruim budget voor de openbare ruimte. 
Van de burger wordt ook wel wat verwacht. De eigenaren van honden ruimen keurig de poep van hun hond op in zakjes van de gemeente. Hufterigheid, zoals vernielingen, komt niet voor. 

Tot slot van ons uitwisselingsprogramma praatten we over onze wederzijdse ervaringen. 
De Australische gifkikkers vonden Nederland heel apart. De mensen proberen de baas te spelen over de natuur, maar dat lukt ze niet, vonden ze. Ze hadden in verschillende steden stille wijken bezocht. Afgezien van het zwerfvuil zagen ze rottende sierappeltjes en peren op verzakte straten liggen en veel onkruid rond de bomen en rondom de vele nodeloze borden en paaltjes die overal staan. Dat is heerlijk voor kikkers om je goed in te verstoppen en daar naar vliegjes en muggen te snappen. 
Maar de mensen die in die wijken wonen klagen maar… Over het onkruid, over rottende peertjes, over overhangende takken, over kleverige aanslag op hun auto's - maar zelf doen ze niks. Reken maar niet dat ze de poep van hun eigen hond opruimen. Ze vinden dat ambtenaren dat moeten doen. En die ambtenaren gaan dat ook niet doen, ze leggen het dossier met klachten op het bureau van een andere ambtenaar en dan gaan ze vergaderen. Veel ambtenaren en weinig budget. 
Dit alles maakte op de Australische kikkers een amateuristische indruk. Ze lachten een beetje om de wijkbeheerders zonder geld of draaiboek: "Windowdressing". 
Onze sloten en oevers van Flevoland vonden ze prachtig. Een prachtige groene 'outback', lekker wild. Ze hadden een voorstel voor de Nederlandse ambtenaren: Wissel eens wat mensen uit met Australische collega's. Ruil een jaar van baan en huis. En verder: de Nederlandse bevolking groeit haast niet meer. Steek overal die polderdijken door en dan lekker 'down under'. Veel zwemwater voor vogels en kikkers. Don’t worry mate! 

© Gifkikker 

Mijn vriend Curario, de gifkikker, heeft een reuzensprong gemaakt. 
Ik dacht dat hij eens poolshoogte zou gaan nemen hoe het nu staat met zijn voorvaderlijke  regenwouden in Brazilië, want ook die Lula vertrouwde hij maar half. Maar ik vrees dat hij zich ernstig heeft vergist, want in plaats van in Zuid-Amerika schijnt hij nu in Australië te zijn geland. Ik hoop maar dat we hem weer gezond en wel zullen terugzien in ons Kikkerlandje… 
Want of het hem 'down under' goed zal gaan? Ik maak me er wel een beetje zorgen over. 
Ik heb gehoord dat het daar in het binnenland reuze droog en warm is en aan de kust zijn de rivieren erg zout en daar kan zijn huid ook weer ontzettend slecht tegen. Dan hangen de vellen er in de kortste keren bij. Bovendien zwemmen daar vanuit zee regelmatig hele horden haaien stroomop. Die beesten schijnen geplaagd te worden door een onafgebroken hongergevoel. Uit frustratie daarover happen ze naar alles wat ze voor hun brede bek komt.. 
Br.. ik moet er niet aan denken, die ene grote snoek in ons slootje vind ik al een vreselijke engerd met zíjn brede bek. Nou weet ik gelukkig vrij goed waar die zich meestal ophoudt, sneaky tussen de waterplanten. Dus ik zwem daar altijd met een wijde boog omheen. Maar daar aan de overkant moet ik weer goed uitkijken of die blauwe reiger er niet staat. Dat is ook zo'n stiekemerd, loopt heel stilletjes te pootjebaden met zijn spillebenen die net op rietstengels lijken. Gelukkig is het water nog helder, dus dan zwem ik over de bodem en kan van verre al zien of ik zijn stelten zie staan. 
Ik hoop maar, dat die boer niet te vaak met zijn giertank over het land komt rijden deze zomer, het schijnt dat die minister Veerman het voor elkaar heeft gekregen dat ze weer een jaartje mogen doorgaan met óverbemesten. Als het straks net zo warm wordt als verleden zomer wordt onze sloot binnen de kortste keren een soort groene soep, waarin ik geen hand voor ogen meer kan zien. Gelukkig kan die snoek mij dan ook niet meer voorbij zien zwemmen, maar zèlf voel ik me onder water ook blindemannetje. Dan moet ik steeds aan de oppervlakte  zwemmen en heeft die reiger me zo voor het oppikken. 

Als ik er zo over nadenk is het is helemaal niet zo vredig in ons slootje en misschien heeft de gifkikker er juist heel slim aan gedaan om naar Australië te verdwijnen. 
Alice Springs ligt daar ook in het binnenland en dat klinkt weer heel verkoelend en ook sprookjesachtig, zoals Alice in Wonderland. En er schijnt daar een enorm groot rond rotsblok te liggen in de vlakte: Ayers' Rock. Dat ligt daar in alle kleuren de zon te weerkaatsen, wat een prachtig gezicht moet zijn. Aan de voet en onder die mammoetkiezelsteen is het lekker koel in zijn schaduw, waar de zon geen ogenblik van de dag vrij spel heeft. Misschien zijn daar wel heerlijke poeltjes, zonder snoeken en zonder blauwe reigers of ander gespuis. 
De aborigines, de oorspronkelijke bewoners van Australië, zeggen dat die enorme steen een heilige steen is. Het is een soort oer-ei van hun goden. 
Stel je voor, dat het echt een ei is! Dat die felle Australische zon dat gigantische ei uitbroedt, en dat er opeens een joekel van een dinosauriër uit komt! 
Kom toch maar weer gauw terug, gifkikker! 

©   Kwakertje 

"Ik heb de winter liefgehad. De schijndood van de winterslaap doet kikkers in hun modderdoos verstijven. Zonder geloof loop ik over water bij twintig graden vorst. De waterwezens die mijn voetzolen bekijken hebben een fijne dag". 

- Jan Wolkers in Milieudefensie Magazine van februari 2004.  

Jan overdrijft een beetje. Zijn voetzolen bekijken geeft mij echt geen fijne dag. En twintig graden vorst…. Welke winter was dat? Strenge winters en mooie zomers wanneer komt dat terug? Maar wel mooi gezegd over: die schijndood die kikkers doet verstijven. 
Als kikker kikker je helemaal op van zo’n schijndood toestand. Je droomt een droomloze droom en kan daarna het leven weer helemaal aan. 

Deze winter was niks. Verstijven was er niet bij. Je dood vervelen in schemertoestand. 
Hierover wordt veel gekwekt, gekwaakt en geklaagd in onze sloot. Veel kikkers hebben last van stress veroorzaakt door een te korte winterslaap. 
Daarom heeft koning Kikker een commissie ingesteld die moet onderzoeken welke beinvloedingsmogelijkheden er zijn om de strenge winters en mooie zomers te doen terugkeren.  Langer schijndood geeft een betere kwaliteit van leven is zijn stelling. 
Hij heeft mij benoemd tot voorzitter. 
'Formuleer een masterplan over beinvloedingsmethoden die een ecologisch bewustzijn bij de mens doet ontstaan'. Een groep kikkers gaat aan het werk.  Een maand lang vergaderen en onderzoek.  Een maand lang schrijven en dan weer een maand vergaderen over het slotdocument. 

Ik trek mijn eigen plan. Veldonderzoek, dacht ik. Hop naar de Noordpool.. 
De aarde warmt op dus voor een koudbloedig beest als ik, is het daar best uit te houden. 
Wat gebabbeld met ijsberen. Díe waren een potje sacherijnig. Vroeger stonden ze op het ijs bij een wak te jagen. Dat ging goed. Maar nu is het ijs zo dun dat ze er doorheen zakken. 
Ze hebben goed de pest in en ze geven de mens de schuld. Die stoken de fossiele brandstoffen op en maken de aarde warm. Onzin, kwaakte ik, de ergste oorzaak van de opwarming van de aarde komt door de zon. Dáár hadden ze nog niet over nagedacht. Mistroostig sjokten ze naar een plek waar zeehonden lagen te zonnen op het ijs. En ja hoor, twee zakten er door het ijs nog voordat ze de zeehonden hadden bereikt. 

Ik hopte naar Groenland en interviewde wat walvissen. Ze vertelden het volgende verhaal. Er breken meer zoetwater ijsbergen af en die smelten eerder. De warme golfstroom waarop deze walvissen wel eens meezwemmen is minder sterk. De leider van de groep, een oud vrouwtje, voorspelde dat de warme golfstroom over drie jaar stopt. Ze had een verhaal over de motor van de warme golfstroom, koud zout water, dat naar beneden zakt en de warme golfstroom op gang houdt. Nu komt er veel brak warmer water en dat zakt niet. Ik snapte het niet helemaal, maar ik geloofde wel dat de warme golfstroom binnenkort gaat stoppen. 
Voor de walvissen was dat goed nieuws. Hun jachtgebied wordt vergroot. De Noordzee wordt kouder, West Europa krijgt een klimaat als NewYork. Strenge winters en warme zomers. 
Voor de kikkers is het ook goed nieuws. Kunnen we eindelijk weer verstijven in winterslaap. 

Toen ik terugkwam was het rapport van de kikkercommissie klaar. 
Niets ondernemen was hun conclusie. De mens is niet te beïnvloeden. Niets doen was ook mijn conclusie. Straks kunnen we weer heerlijk verstijven in onze modderdoos. 
En ik heb nog een lintje gehad ook. Trots en gelukkig zit ik in de zon. 
Het komt vanzelf allemaal goed. Het wordt weer warmer maar gelukkig ook weer koud. 

© Gifkikker 

Ontsnapt uit het gifkikkerterrarium en weg uit de woning van de getatoeëerde vrouw in Almere hupte ik blij van tuin tot tuin en van vijver tot vijver. Het was donker en mistig en er scheen een versluierde volle maan. Wat kan vrijheid toch mooi zijn na gevangenschap. 
Ik hupte er vrolijk op los.

“Mooie dans, makker”, hoorde ik in het donker. 
“Dag rugstreeppad”, zei ik, “hoe gaat het?” 
“Slecht", baste hij, “wij rugstreeppadden zijn verdreven uit Almere Poort. Wij leven een marginaal bestaan in dit soort Gamma vijvertjes.”  
Laat ik eerst even melden dat ik in principe niet van padden houd. We spreken dezelfde taal, maar ik vind ze somber en lelijk. Ik observeerde hem eens wat beter en vond die gele streep op zijn rug best wel aardig. Ook die opgeblazen kop was grappig. Ik besloot zijn leed serieus te nemen. 
“Er komt een gebied voor de rugstreeppad. Er wordt € 115.000 door de gemeente Almere beschikbaar gesteld om het gebied in te richten", vrolijkte ik hem op. 
“Ja, omdat het moet volgens de Europese wetgeving”, somberde hij, “de mensen in Almere willen ons niet. De Leefbaren beweren dat we hier neergezet zijn door de milieumaffia. Wij zijn gewoon Flevolandse pioniers en houden van zandafgravingen. Wát leefbaar! Ze willen ons gewoon dood hebben en hup dan de palen er in en niet zeuren. Ze hebben de mond vol over Almere Natuurstad en over biodiversiteit, maar als het om ruimte en geld gaat voor mij en mijn paddenmakkers zijn ze niet thuis. Bah, wat een hypocrieten.”

Ik vond dat hij gelijk had en ik begon hem steeds aardiger te vinden. Maar ik vond ook dat ik nog wat tegengas moest geven. 
“De mensen en milieubeweging zijn het een beetje zat om de natuur en alles wat daar in voorkomt te beschermen. Ze willen de natuur niet beschermen, maar máken. Flevoland is gemaakt en de mens wil daar fauna en flora hebben die hij leuk vindt. De mens is knap. Als ze b.v. een Tasmaanse buidelwolf willen klonen en die uitzetten in de Oostvaardersplassen als wildbeheer, dan kunnen ze dat” 
Er kwam stoom uit zijn oren. Hij raakte kennelijk verhit door de discussie. 
“De mens is helemaal niet knap. Hij is vergeten dat hij op deze wereld te gast is, net als wij en dat die Tasmaanse buidelwolf is uitgestorven omdat hij de kippen en de lammetjes van de boeren opvrat. Terugklonen van die wolf is wel heel hypocriet. Bovendien kunnen ze niet zijn ziel terugklonen", zei hij en keek heel listig.
Daar wist ik even geen antwoord op. 
“Jij bent niet gekloond, dat kun je zien”, vervolgde hij, "jouw huppen is dansen. Zullen we samen dansen?”
Ik vond het wel een beetje raar verzoek. Maar ik was nog steeds vrolijk. Dus waarom niet? 
En we dansten samen bij het licht van een versluierde maan. We hupten dat het een lieve lust was. We legden onze ziel in de dans. Onze ziel kreeg ruimte en veranderde in magie. 
Een bezwerende magie tegen de overheersende macht van de mens.
We vonden een ruimte die oneindig veel groter was dan die geplande gedoogzone voor de rugstreeppad. 

© Gifkikker 

Ik raak altijd in de war als ik de menselijke logica probeer te begrijpen. Neem ons. Gifkikkers. Wij zijn de dodelijkste dieren die er zijn. Bovendien zijn we beschermd. Denk je dat het de mens afschrikt? Nee dus, het is juist kek en cool om een pijlgifkikker in huis te hebben. De Dierenbescherming schat dat er 100.000 gifkikkers in Nederlandse huiskamers te vinden zijn. De handel in gifkikkers is verboden. Dus hoe kan dat? Wat doet de overheid?
Deze maand werd in Arnhem een 46-jarige Arnhemmer tot acht maanden gevangenisstraf veroordeeld voor de invoer van en handel in zwaar beschermde diersoorten, zoals de pijlgifkikker en de boomboa. 
De man kon niet aanwezig zijn op de zitting omdat hij in Brazilië gifkikkers aan het vangen was. Van dit soort berichten raak ik in de war.

Je mag in Nederland dus geen gifkikkers kopen of verkopen. Tik op je computer in bij Google: 'gifkikker kopen'. Klik, klik en ja hoor voor € 300 heb je een gifkikkerterrarium met gifkikkers.
Ik ben nog steeds in de war, maar dat komt ook omdat ik me heb laten vangen. Stom natuurlijk. Een laagstaande zon en ik zag het schepnet te laat.
Ik geniet nu de “gastvrijheid” van een getatoeëerde Almeerse vrouw. Zij laat mij aan al haar vrienden zien. Zij schept op over hoe gevaarlijk ik ben. Haar vrienden mogen mij aaien met plastic handschoenen aan. Mijn huid geeft dan 1 ml gif af, genoeg om 2 mensen te doden. De handschoenen worden na afloop ritueel verbrand in haar open haard. Een prachtige act.
Maar ik wil hier weg. Haar kwaadaardigheid kent geen grenzen. Zij tapt gif van mij af en doet dat in gebufferde vorm in haar lippenstift. “Ik wil je fatale vrouw zijn, kiss me”, roept zij naar haar vrienden. Maar die vinden haar ook eng.
Ze kan ook wel lief zijn. Ze kweekt fruitvliegjes omdat ze weet dat ik die lekker vind. Ook heeft ze met allerlei planten en struiken een “natuurlijke omgeving” voor me gebouwd. Ze is lief, eng en gevaarlijk. Ik ben nog steeds in de war en wil ontsnappen.

Ik heb een plan. Ik pak een doorn van een struik, die doe ik in mijn bek en als mijn doornroosje mij over mijn neus aait, prik ik haar handschoen lek en laat ik haar van mijn gif proeven. Wat mij betreft slaapt ze dan honderd jaar en dan komt er een prins en die kust haar wakker, maar overlijdt aan haar lippenstift.
Menselijke logica is best makkelijk. Ik ben niet meer in de war en ga ontsnappen.

© Gifkikker 

© Hernehim Natuur 2001 - 2009 

Hernehim Cultuur en Natuurpagina's
Naar Hernehim Cultuur