Hernehim Cultuurpagina's
Pagina Schrijvers - Holvoet-Hanssen, Peter

Geplaatst: 18 juli 2004 -  

 

HOME 
Nieuws  
Blog en proza 
Themapoëzie 
Vrije poëzie   
Vertaalproject 
Proza  
Activiteiten 
Over schrijvers 
Archief 
Contact     
Peter Holvoet Hanssen - Op Kulting Harderwijk 2004
Schaterende zon over muzikanten, dichters en potsenmakers. 

Liefkozend draagt hij een groot pluche konijn in zijn armen. Bij zijn andere attributen, op een rond tafeltje vóór hem uitgestald, ligt nog een tweede, kleiner exemplaar. 
'Dit is het knuffelkonijn van mijn dochtertje Anna Roza'  legt hij uit. 
'Papa je gaat toch niet van het vliegende konijn doen, daar in Nederland?' had ze tegen hem gezegd. En toen hij haar vroeg waarom dat van haar niet mocht, had zij geantwoord dat ze niet wilde dat die mensen daar hem zouden uitlachen. 
Een onopvallende, rossige man met zachte gelaatstrekken. Hij heeft iets kwetsbaars en naďefs, de dichter Peter Holvoet-Hanssen uit Antwerpen. Hij maakt daar graag gebruik van bij zijn optreden, wetende dat een lieve man op 't podium niet uitgelachen zal worden, juist eerder welwillendheid ontmoeten zal. 
"Wat is dat dan van het vliegende konijn?' stelt Peter Holvoet zichzelf de retorische vraag. 
"Welnu, u moet weten dat ik het konijn meebracht bij een deftig gebeuren met allemaal hoogwaardigheidsmensen in Brussel. Toen zei ik: Kijk dit is het konijntje van Anna Roza. We hebben samen ontdekt dat hij kan vliegen, kijk zó" 
En Holvoet beweegt het knuffeldier in het rond voor zich uit, terwijl hij de grote flaporen vleugelslagen laat maken.

  Peter Holvoet Hanssen
 Als een hedendaagse rattenvanger van Hameln trekt de Belgische gast tijdens het evenement Kulting op zaterdag 15 mei door Harderwijk, voorafgegaan door de Limburgse Joekskapel "Kladderdaats". 
Zowel dichter als orkest kwamen op uitnodiging van de Literaire Kring Apollo en het lijkt alsof de Limburgse toeteraars een verbindingsschakel vormen tussen het Vlaamse land van afkomst van de dichter en het Harderwijk van 'boven de grote rivieren'. 
De muziek brengt het publiek op straat en in het établissement in de juiste stemming waarna Peter Holvoet zijn act opvoert - en zo trekt allengs een schare van bewonderaars achter het blaasorkest aan. Van de Bibliotheek naar café Luxemburg, vandaar naar café de Drukkerij, tenslotte naar hotel Baars, kriskras door het stadshart langs de oudsteedse straatjes. 

Zijn Vlaamse tongval werkt gunstig voor zijn gedichten die tegelijk grappige en ernstige elementen bevatten. Ook ontbreken echte dwaasheden en absurditeiten niet, en onwillekeurig doet hij je dan denken aan de bekende Vlaamse podiumartiesten. Toch heeft hij wel degelijk iets eigens al roept hij met sommige speelse nonsensregels associaties op met dichters als Lucebert of  Paul van Ostaaijen. 

In 'Luxemburg' verschijnt de dichter gekleed in de duffelse jas van een zeeofficier, met daaronder een streepjeshemdje met slobberbroek  Hij speelt dat het feit, dat ooit Rimbaud een paar weken in de stad Harderwijk logeerde, grote indruk op hem maakt en citeert vervolgens een Amsterdams drinklied met de geijkte tongval als voorbeeld van de poëzie waartoe Nederland Rimbaud zou hebben geďnspireerd. 
Slim gebruikt hij 'n extra etiket op een grote wijnfles – passend attribuut - als spiekbriefje. 
Hij kondigt gedichten uit zijn bundel Dwangbuis van Houdini aan en trekt de duffelse jas uit. Vervolgens knoopt hij omstandig zijn broek los, het lijkt op een strip act. "Dit om u te tonen dat in mij een Houdini schuilt", roept de bleke man met zijn bescheiden postuur, terwijl hij zijn even bescheiden spierballen spant. 
Dan vertelt hij over De Tovenaar die een armlastig dorp zijn bitter ontbeerde brug bezorgt, waarvoor uiteraard toch de hoge prijs van een ziel moet worden betaald: De Hond van de Duivelsbrug. 
Dwaasheid en naďviteit, eraan gekoppeld zelfspot. Dat zijn de ingrediënten van de clown, het hart daarvan klopt ongetwijfeld ook in Peter Holvoet. Alleen zo kan de clown ook heel sentimenteel zijn, zonder zich daarmee belachelijk te maken. 

Anna Roza, in werkelijkheid zijn dochtertje van 11 jaar, was een jaar of vier oud toen ze opeens bang werd voor de maan, die in zijn volle schijngestalte door haar slaapkamerraam scheen. Holvoet werd geďnspireerd tot een gedicht dat ook haar angst kon wegnemen. 

 

20.05.2004 © John Newswatcher 

 

De Hond van de Duivelsbrug 

VIII  -  Optocht 

Rimbobo rimbobo 
Rimbaud tamboert in de  

Rue de Rivoli. 

Pierlala gevangen 
zingt in zijn kist en hij 
bijt nog bovendien. 

RIKKIKI rikkiki 
de bamshee krijst van de 
mare bereden. 

Zij rijdt met Scapino 
de tovenaar hij komt 
Pierlala hij tromt. 

Rimbobo rimbom  

(Uit: Strombolicchio) 

 

Roza en de maan  

De maan is een jongen en toch lief 
hij kijkt onder de wolken 
maar ik slaap onder de lakens. 

Hij zingt op een onmogelijk uur: 
'Niets zijn de sterren, niets is de maan 
sterren moeten slapen gaan 
en wassen maar moet Jantje Maan.'  

Hij mangelt met hoge stem: 
'Kirk, je bent geen adonis die nog in 
het centrum denkt te staan. 
Spock, je roestig sterrenschip 
vertrekt nergens om 25 uur 
naar de maan van Mamakoora.' 

Uilskuikens en konijnen 
start de melkboerenhondehaarraket 
stoof het varken met de langste snuit 
want de maan is in de wolken, ligt 
te slapen in mijn rozenbed. 

(Uit: Dwangbuis van Houdini)  

 

Biografische schets en bibliografie 
Peter Holvoet-Hanssen werd geboren in 1960 te Antwerpen. 
Aan Remco Kerkhof van Apollo vertelde hij: "Vanaf mijn zestiende schreef ik gedichten, al noemde ik ze toen niet zo. Het waren fistels, een soort zweren van de hersenen zoals de 'gedrichten' van Paul Snoek, die tussen gedichten en gedrochten in zijn". 
Intussen vervulde hij alle mogelijke baantjes in een poging het leven in al zijn facetten te exploreren. Was 'waterklerk' in de haven en amuseerde het bezoek van de Zoo. In zijn appartement 'het gezonken schip' gaf hij vampierenbals en wilde feestjes. Achttien jaar lang trad hij in Vlaanderen op als berucht dance-roots dj. Druk in de weer met het meest uiteenlopende publiek van even uiteenlopende muziek kennis te laten nemen. 
'Even bezeten toen, als nu, ha ha". 
Na elke party was hij druk met de gehele gevoelslava van zich af te schrijven. Dat werd in feite het manuscript voor Strombolicchio, zijn tweede bundel, die ná het debuut van Dwangbuis van Houdini óók werd uitgegeven. 
Vanaf 1997 werkt Peter Holvoet alleen nog deeltijds in een tehuis voor opvang van daklozen, zo verschaft hij zichzelf meer tijd voor schrijven. 
Onzekerheid schuilt vaak in mensen die sinds kort – of zelfs langere tijd – succes hebben in de literatuur en dan is gevoeligheid voor kritiek altijd een achilleshiel. Gerrit Komrij heeft veel bewondering voor hem en niet de minste recensenten schrijven zeer lovend, maar Piet Gerbrandy van de Volkskrant schrijft: "Er is niets tegen ongebreidelde wilde poëzie, mits de afzonderlijke beelden en zinnen voldoende soortelijk gewicht hebben om de lezer of toehoorder te blijven boeien. Waar dat niet het geval is kan een beetje discipline geen kwaad". 
Het stoort de dichter dat vele critici wel over hem schrijven maar nog nooit naar een optreden kwamen kijken. Zelfs een positieve kritiek kan daarom soms over komen als onbegrip.  

1998 – Dwangbuis van Houdini – Prometheus 
1999 – Strombolicchio. Uit de smidse van Vulcanus – Bert Bakker 
2000 – Santander. Ontboezemingen in het vossenvel – Prometheus 
Binnenkort verschijnt het prozadebuut van Peter Holvoet-Hanssen 

© Hernehim Cultuur 2004 

© Copyright Hernehim Cultuur 2001-2009

Hernehim      

een cultuurpagina 

HOME 

 


De culturele pagina's worden onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart