Hernehim Cultuurpagina's
Pagina Poëzie - THEMA - Open Podium

Maandthema december:      'vergankelijk'  
Inzending voor deze pagina staat open tot 31 december.
Een algehele herziening van de Open Podium pagina's  
geschiedt op of na 1 januari 2010  

  Themavrije inzendingen - Thema inzendingen

Elke maand wordt tien dagen poëzie op vrij thema gepubliceerd,
de rest van de maand gedichten op het maandthema.

inzenden op het thema kan altijd - publicatie vanaf de 11e dag

Uw nieuwe inzendingen, op maandthema, uitsluitend per email
onbewerkte tekst, geen bijlagen (attachments), ter attentie van de Redactie.
De Redactie behoudt zich het recht inzendingen te weigeren,
alle gepubliceerde gedichten blijven eigendom van de auteur.
Lees eerst ook: Doelstellingen

 Thema 
'vergankelijk' 

Illustratie: ' kringloop ' 2009
techniek: acryl op linnen 

Kunstenaar: Anke Labrie  Anke Labrie 
Dit werk is tentoongesteld in de 'Salon'
de jaarexpositie van Arti et Amicitiae, Rokin, Amsterdam 
Opening vrijdagavond 11 december 20:00u 
de expositie blijft toegankelijk voor publiek t/m 3 januari 2010 

Thema inzendingen 

Maandthema december "vergankelijk" 

Onvoorspelbaar 

Het geurde naar 
kwakkelwinter, herfst 
die haar bestaan niet opgaf 

Het geurde naar 
dennengroen, eikenblad 
geplet door talloze schoenen 

Het kleurde naar 
een lucht 
die sneeuw voorspelde 

Het kleurde naar 
de ganzen die boeren 
het nakijken geven 

Het huiverde onder 
kruiden die zich 
al hadden opgemaakt 

voor een veel te vroege lente. 

© Harry Daudt 

Eindhalte Gdomsk 

ijskoude wind roffelt op de luiken 
van de laatste winkel, gesloten 
voor alweer zeven dagen 
een oude vrouw lijkt met het desolate 
landschap te vervagen 

sneeuw stuift in haar marmer gelaat 
geen spoor van leven in de ogen 
het harde geknars van de trein 
die het einde van de wereld verlaat 
laat haar koud, zij weet van sterven 

Gdomsk verdwijnt langzaam van de kaart 
wat moet dat moet, zeggen de grijzen 
uit dit kind- en godverlaten oord 

wanneer ze na een witte week 
nog steeds geen trein hebben gehoord 
bungelt aan de deur van de winkel 
een wolvenklauw aan sisalkoord 

© Hanny 

© Inge Deconinck 

Kalme zee 

Zo is het ons uiteindelijk vergaan: 
als schepen zonder lading reizen wij. 
Niet doelloos, neen, de sterren en de maan 
zijn onze gids, zoals weleer toen zij 

het trekken langs een vaste hemelbaan 
aan ons als voorbeeld stelden. Ieder tij 
bracht wrakhout mee uit onze oceaan. 
Toch ging de dreiging, leek het, ons voorbij 

toen wij voor anker lagen op de ree. 
We deelden in de haven nog een kade 
maar dan is elk een eigen koers gaan varen 

alsof de trossen nooit verstrengeld waren. 
Nu mijden we elkanders breedtegraden 
en schrijven in ons logboek: kalme zee. 

© Vera De Brauwer 

namen die we lezen in 
de sterflijst van de dag 
het zijn altijd de verkeerde 

nooit heten ze jan-peter rita 
geert of andré voor mijn part 
was het femke geweest 

nee lezen we godverdomme weer 
van mies na eerst al jan en hugo 
dirkje ed en anders is het adriaan 
wel van het parool 

en dan zal je altijd zien dat morgen 
wel de naam van een klootzak 
opduikt en dat ik er dan 
niet ben om die te lezen 

©obra   

Bommen en bedevaart 

bleek is zijn verschijning 
als een gravure in glas 
de open handen 
ijsblauw perkament 
zijn vlassig haar verdraagt de winter niet 
hij rilt, 
ziet de mens in vrije val 
schrijft bedroefd een laatste woord 
zijn ogen naar boven gericht 
het licht, zo schrijnend wit 
hoelang nog 
zullen engelen zingen 
van vrede op aarde 
terwijl zijn kinderen worden vermoord 

© Hanny 

De erfenis 

boven wisten wij de kist 
daarin haar last verzameld 
verwachtingen vergeefs gedragen 
daar slechts geboren was 
een erfenis van jaren 

stapels kleren, kleine knuffels 
bakens in haar dichte mist 
vergaard, vergeeld, geborgen 
nam het van haar bezit 
een erfenis van jaren 

een erfenis van jaren 
dingen zonder zin 
staan zichtbaar uitgestald 
in kille etalage, het 
gaat de kringloop in 

een erfenis van jaren 
haar leegte vult de kist 
wij spreken woorden 
zonder zin, betekenis 
wordt overschot, het 
gaat de kringloop in 

© Anneke Wasscher 

© Inge Deconinck 

Zonder blauw 

Hier kan het wel geweest zijn, met zo'n 
steiger en van dat oude water; het smaakt 
ook nog een beetje achter in de mond naar ijs 
en zout, versmolten al die jaren door, en dan 
de geest van olie op de golven, spiegelend niets. 

Op de bedeesde bries beweegt het einde 
van de grote stromen met al die winden mee, 
kraakt in voorvaderlijk getij de sleetse steven. 

Heeft ooit een later schip deze beweerde 
ligplaats ingenomen, dat lijkt alleen gebleven 
in hoe loos een lus zich aan de bolder houdt. 

Ten slotte is ervan gekomen wat in de lucht 
hangt, van toen en ver, maar zonder blauw. Zo 
als aan de verweesde kade die vlag; het klappen 
van het lege touw tegen de mast. En langs 
een smal plankier het voetspoor naar de wal. 

© Nina Werkman 
    Uit "Antidata"- Uitg. Holland - Haarlem
    in de Windroosserie 2009. 

noem het een zegen of een vloek 
hoe het jong volwassen lichaam 
zonder haperen functioneert 
zó lang verval niet kenbaar 
maakt terwijl de geest langzaam 
aan krachten wint en wijsheid 

zoals elk instrument ooit 
blijvend stil zal staan zo zal 
het ook 't lichaam gaan 
zo bezien is dementeren mild: 
als de volwassen geest in sluimer 
terug gaat tot de oorsprongstaat 

niet meer waarneemt hoe 
de veerkracht en de passie 
gaandeweg verloren gaat: 
ik bestijg allang geen trappen 
meer met twee treden tegelijk 
noch spring ik eraf met drie 

terwijl mijn geest aan 
krachten won en wijsheid tot 
liefde beter toegerust bezweer 
ik geen vergankelijkheid 
het lichaam laat zich niet dicteren 
opstandige geest moet luisteren leren 

© JohnN  

De mensen knikken 

ik ben mooi 
in mijn nieuwe jas 
met mijn nieuwe das 
en mijn nieuwe laarsjes 

ik knik terug 

mijn knieën knikken mee 
die zijn ook nieuw 

© Aukje Tillema  

Nagalm 

de ochtend geurde naar gevallen regen 
ik had het achterraam wijd open staan 
en koesterde mij even in de waan 
dat zelfs de merels om mijn weggaan zwegen 

de woning was mij jaren zeer genegen 
ze bood mij warmte en bescherming aan 
nu heeft zij zich gekwetst van mij ontdaan 
het stroomde mij vanuit de kamers tegen 

ik sluit het raam voor nieuwe regenvlagen 
en neem de laatste foto’s van de wand 
vergeelde beelden uit vervlogen dagen 

dan wikkel ik mijn leven in een krant 
de ingepakte klok galmt doffe slagen 
van holle weemoed door het lege pand 

© Corry van Doorn 

Themagedicht 

Wil je nog even kijken op het vorig thema? Klik dan hier>

Home Hernehim Cultuurpagina's