Stof 

Wij alllen zullen vergaan tot dat stof, 
beschermlaag van het meubilair 
nu je het vallen zijn gang hebt doen gaan 
naar waar alles tot neerkeert, 
of weerkeert, 

het stof, pakmedannetje in het licht 
dat eveneens valt, zich niet onderscheidt 
doordat het lichter is, evenmin de zwaartekracht 
ontstijgt die het hoe dan ook, 

vroeg of laat, morgen of nu te pakken krijgt 
zonder ernaar te hoeven reiken. 
Hoeveel rijken al niet liggen begraven 
in het stof, grootse beschavingen die de val 

naar de aarde maakten en rezen. 
Altijd vielen ze weer 
in handen van diezelfde hen barende aarde. 
Altijd vielen ze op hun knieën 
voor die eeuwigdurende tijdelijkheid. 

Deadline 

Ik ondervond het sterven aan den lijve, 
in dagelijkse omgang met de dood; 
ik leef nog; en ik kan er idioot 
genoeg niets dieps of zinnigs over schrijven. 

De meeste grote woorden zijn te groot 
voor zoiets doodgewoons: in leven blijven. 
Maar toch, ik kan de liefde nog bedrijven 
en bijna alles doen wat God verbood. 

Zo is het dus, jezelf te overleven; 
ik kijk naar buiten door dezelfde ruit, 

ik schrijf zoals ik altijd heb geschreven, 
ik denk, voel, wind mij op en maak geluid, 

maar ik besef: door stervenden omgeven 
schuif ik alleen mijn deadline voor mij uit. 

Familieberichten 

Mijn moeder is mijn naam vergeten 
mijn kind weet nog niet hoe ik heet 
Hoe moet ik mij geborgen weten? 

Noem mij, bevestig mijn bestaan, 
laat mijn naam zijn als een keten. 
Noem mij, noem mij, spreek mij aan, 
o, noem mij bij mijn diepste naam. 

Voor wie ik liefheb, wil ik heten. 

Dat jaar 

Dat jaar, dat onvergeetlijke 
Kan nimmer keren, 
Dat gaf de ziel haar zo onmeetlijke 
Vreugd na begeren... 
Kus mij nog eens, geef 't onuitspreeklijke 
In één Vaarwel... 
Dan breke, wat scheen 't onverbreeklijke, 
... En 't breke snel. 

Frans Bastiaanse  
Uit: "Gedichten"  
S.L. van Looy, Amsterdam - 1900