<Klik hier voor NIEUWSTE themavrije GEDICHTEN <Klik hier voor NIEUWSTE thema GEDICHTEN

Themavrije inzendingen - Thema inzendingen
De eerste tien dagen wordt poëzie op een vrij thema gepubliceerd,
de rest van de maand plaatsen we gedichten op het maandthema.
Inzenden op het thema kan altijd - publicatie echter vanaf dag 11.

Maar vandaag in uw toespraak doet u niets anders dan stenen werpen!
U verpakt het in het persoonlijk voornaamwoord "wij": Wij doen dit en 
wij laten dat - het hele scala van foute dingen die gedáán en de goede
dingen die nàgelaten worden passeert de revue. U zegt "wij" maar dat is
zeker geen pluralis majestatis dat u op zichzelf betrekt. Neen, u spreekt
ons immers toe: uw "wij" betekent dus "jullie". 
Jullie deugen niet, zoveel zegt u ons. Niet één steen, maar een hele 
vracht stenen laat u op ons neerregenen. We zijn steeds maar met ons-
zelf bezig, we zijn asociaal, we hebben voor niemand nog respect, en 
we gebruiken de nieuwe media op een heel verkeerde manier die alleen
het individualisme steeds meer hoogtij doet vieren. 

Ik schrijf dit binnen zo'n nieuw medium, laat mij u even een paar feiten
aanreiken, voor het geval u wat minder wilt generaliseren en zich voor 
de verandering eens positief naar óns wilt opstellen: Dankzij het internet
en wikipedia maken scholieren tegenwoordig de prachtigste werkstukken
zoals vroeger alleen mogelijk was voor kinderen van rijke ouders, waar 
Winkler Prins in de kast staat. Dankzij email en skype hebben familie-
leden ver overzee nu regelmatig contact, ook zij die zich niet kunnen 
veroorloven voortdurend de wereld rond te vliegen. Dankzij internet zijn 
er hele gemeenschappen ontstaan van mensen met gelijke interesse,
onafhankelijk van waar de deelnemers wonen. Dankzij internet hebben
schrijvers en muzikanten de hegemonie van de gevestigde uitgevers en
platenbazen gebroken. Met een grote opbloei van creativiteit als gevolg. 
U bent geen redacteur van het Reformatorisch Dagblad maar het staats-
hoofd van alle Nederlanders, dus doe hier uw voordeel mee. 
Ik kijk met spanning naar uw volgende publieke toespraak uit, maar hoop
toch van harte dat dit nog een jaar gaat duren. 
Misschien wordt 2010 goed voor u en voor ons. 

25 december 2009 - © John Newswatcher   

Maar een gedicht 

Een slotverklaring is lang geen verdrag, 
geschiedenis kent waarde van papier, 
het mooie woord maakt geen gedicht 
van verzen voze lading - 

zoals het venster aangekleed door 
keurmeesters in hun eigen convenant 
van zelfbemeten ruimte in het spel 
geen waarheid in het midden laat. 

Sneeuw dekt het wantrouw van 
een wereld waar engelen tot vervelens 
steeds weer vergeefse zangen zingen. 

De witte wade dempt de scherpte van 
het hardst geluid en dekt het voze ijs 
dat wacht en 't eist zijn tol. 

   © Foto John Zwart   Prettige feestdagen voor alle lezers
   Wilhelminaoord Frl.                                                      Een goed jaar en een beetje vrede met de wereld zoals die nu eenmaal is. 

17 december 2009 - © John Newswatcher 

In plaats van rust kennen we rust noch duur. Vanouds zit in december
de economie ons achter de broek, in deze recessietijd eens te meer. 
Hebben we in een normale maand ruim vier werkweken om onze klus-
sen te klaren, de laatste maand van ´t jaar - waarin de hoogste omzet 
moet gedraaid - krijg je een krappe drie weken waarin je dat presteren 
moet. 
Vandaar dat ze nu het sinterklaas-uiitzwaaien hebben bedacht. Vanaf
de zesde december moet alles rap in de hoogste versnelling, dus hup: 
de Sint als illegale vreemdeling snel het land uitgezet. Geen minuut te
verliezen om de kerstacties op te starten. 
Er heerst ook een algemene sfeer van hijgerigheid, flink opgefokt door
de media. Hadden we al dat idiote "renking ze njuz", waar elke dag de
gemiddelde halve gare moet bepalen of het de naakte billen van Patricia
Paay, de twaalf bijvrouwen van Tiger Woods of de tanden door de lip 
van Berlusconi zijn, die het belangrijkste nieuws van de dag vormen... 
in deze drukke weken worden we er elk uur aan herinnerd dat we onze
stem moeten uitbrengen op vanalles: 

13 december 2009 - © John Newswatcher  

Ik weet het: 'de wereld' verandert voortdurend en dat is nooit anders 
geweest, dus als je leeft en middenin de wereld staat is het een proces
van steeds aanpassen of keihard tegen de stroom oproeien. Dat laatste
is veel vermoeiender, daarom gaan de meeste mensen liever met de 
stroom méé, welke richting die ook opgaat. 
Ik zag dat verschijnsel al lang geleden bij mijn schoonvader. 
Die presteerde het om op wacht te gaan zitten als ik zijn reeds volwassen
dochter mee uitgenomen had. Zijn zeer strenge regel was dat zij vóór 
middernacht thuisgebracht diende te worden: overtredingen werden door 
hem met donderpreken veroordeeld. Een jaar of tien later was de jongste
dochter - net zeventien geworden - aan 'stappen' toe. Zij ging de deur uit
zo tegen de klok van elf, het tijdstip waarop vroeger haar oudere zus al 
onrustig placht te worden: "Ik moet niet te laat thuiskomen..." 
Maar hoe laat zij thuiskwam, daarvan had hij geen idee: "ik blijf daar niet
de nacht voor uit mijn bed"... zij had immers een sleutel mee! 
Een jaartje later was hij even wat verontrust, ze bleek de nacht helemaal
niet thuis geweest te zijn. Maar spoedig legde hij zich ook daarbij neer.

9 december 2009 - John Newswatcher

Zelfs als je "Pieter Bas", "Erik, of Het klein insectenboek" en een heleboel
"Buitelingen" hebt geschreven ben je achtendertig jaar na je overlijden 
volkomen betekenisloos. Van de vorige eeuw, dus echt hartstikke dood. 
Ik loop richting kassa´s terwijl het blondje mij nakijkt. 
"Wat een rare man", zie ik haar denken. 

© JohnN - 5 december 2009 

© John Newswatcher - 3 december 2009.

Onwillekeurig sta je weer eens stil bij de vergankelijkheid, hoe alles
vergankelijk is inclusief jijzelf en hoe betrekkelijk die vergankelijkheid 
óók weer is. 
In september werd ik er in zekere zin al mee geconfronteerd: ik voelde 
de dreiging van het tenonder gaan van Hernehim Cultuur, de site die in 
acht jaar steeds meer een deel van mijn bestaan was geworden. 
Heel mijn wezen zette zich in om het te voorkomen en koortsachtig ont-
wikkelde ik - wat ze in het bedrijfsleven noemen - "plan B".
In de tussentijd almaar proberen alles dóór te laten gaan, voorzover 
mogelijk zonder de onontbeerlijke helpende handen en hoofden. 
Oplettende lezers zullen toch hebben opgemerkt dat themawisselingen 
later dan normaal plaatsvonden, dat achterstanden ontstonden bij het 
beoordelen van inzendingen. 

In bed met échte koorts besefte ik hoe betrekkelijk het bestaan van een
enkel medium is, hoeveel dagbladen zijn in tien jaar al niet verdwenen? 
Hoe zelfdestructief is het om lange tijd een beeld van "alles onder controle"
te handhaven? Onmiddellijk, nog vóór de 15e november begon ik de reeks 
beperkingen waarvan ik eigenlijk vanaf 4 september al wist dat ze onver-
mijdelijk waren. Een groot aantal trouwe inzenders ontvingen informatieve
emails, de agenda voor podia in 2010 werd geannuleerd. Onlangs werd de
Vereniging Vrienden van Hernehim Cultuur eenzijdig opgeheven en allen
erbij aangesloten kregen bericht. 

Veel kleiner in aantal zijn de fijne reacties die je juist zo nodig hebt als je 
merkt dat acht jaar hard werken en betrokken inzet door veel mensen 
niet merkbaar gewaardeerd wordt of gewoon als vanzelfsprekend is 
opgevat. Dus gelukkig kan ik hier wat citaten laten volgen die ik niemand
wil onthouden: 
"...zo jammer dat ik die middag in Utrecht moest missen... en was er dan
niemand die op het idee kwam om jou met bloemen te bedanken tot 
besluit?..." 
"...ik vind het een groot gemis als de Hernehim Cultuursite moet stoppen 
in de vorm zoals die nu is, maar ik begrijp het wel..." 
"...ik vond Hernehim Cultuur altijd de mooiste site op dit gebied. Het spijt
me echt heel erg dat het door gebrek aan vrijwilligers niet meer in de 
bestaande vorm kan" 
"...natuurlijk wil ik graag mijn persoonlijke pagina op de site handhaven 
als die in een afgeslankte vorm toch blijft bestaan. ik blijf hernehim 
steunen, we overleggen wel welke geldelijke vergoeding er tegenover 
moet staan..." 
"...nagenoeg in je eentje kan het niet langer, dat is duidelijk... 
het is een teken des tijds..." 
"...met enige nostalgie stuur ik je hierbij een bijdrage voor de allerlaatste
gastenpagina "vergankelijk"..."

Er zijn een aantal prettige sociale contacten die ik als "bijproduct" van
mijn jaren als "hoofdman" van de site heb overgehouden, sommige
ontmoetingen zullen me zeker bijblijven, zoals de éminence grise van
Amsterdams dichtersland dhr. J.C.Aachenende, die mij op 15 november 
in de Kargadoor zichtbaar ontroerd de hand drukte. 
Maar één ervaring uit een reeks.
Anderzijds heb ik in de achterliggende acht jaren nagenoeg al mijn vrije
tijd en heel veel autokilometers gestopt in vergankelijkheid, want bij 
uitstek is het dat toch, zo'n vluchtig medium als een internetsite. 
Andere sociale netwerken hebben daar niet zelden onder geleden. 
Is dat het allemaal waard geweest? 
Nu komt de tijd om de balans op te maken. 

© John Zwart - 28 november 2009 

© John Newswatcher - 21 november 2009 

JohnN

Licht

Het licht aan zee is
Feller dan over het land
De hemel ademt


Herman van Rompuy 

Nu is er dan een zwarte doos voor alle personenauto's op komst. Die 
gaat werken via een satellietverbinding en gps-systeem met continue 
registratie van tijd, wegvak en snelheid. Zo'n draadloos systeem is zonder
meer storing-, en hacker-gevoelig. Het is zeer de vraag of het bestand is 
tegen toetsing aan de wetgeving ter bescherming van persoonlijke privacy.

Maar misschien is de reden voor het dure uniek-Nederlandse systeem dat
men bij Verkeer en Waterstaat juist het big brother effect beoogt? 
Ze kunnen me nu al van minuut tot minuut in de gaten houden via mijn 
mobiele telefoon en ov-chipkaart, het laatste gat in het net is de privéauto,
dat wordt nu gedicht. Alles onder één muisklik. 

Als ik mijn auto laat staan kan ik gelukkig nog onbespied een lange 
wandeling of een fietstocht maken met m'n mobieltje uitgeschakeld. 
Totdat ik een chip in mijn linkeroor krijg. 

© John Newswatcher - 18 november 2009 

Het eerste slachtoffer was Mexico (al zwaar getroffen door de econo-
mische crisis wegens de enorme afhankelijkheid van de USA) dat plots
zijn toerisme volledig zag imploderen. Intussen spendeerden overheden
van de rijke landen tezamen vele miljarden euros om de pharmaceutische
industrie een nieuw vaccin te laten ontwikkelen en produceren. Daarmee
deden grote commerciële belangen zich gelden en opeens raakte de 
hoogleraar Ab Osterhaus in opspraak. Hij zou er rijk van worden, een 
volkomen onrechtvaardige beschuldiging want het was immers onze 
eigen overheid die in de afgelopen decennia de universiteiten heeft 
gestimuleerd om voortaan zelf hun budgetten te vergroten door allianties
met 't bedrijfsleven aan te gaan naar het model van de USA. 

En nu is dat hard bevochten peperdure vaccin er. In de eerste plaats voor
de z.g. "risicogroepen". En wat zien we?

Intussen loopt op de media de teller door. Die staat nu op 22. 
Volkomen idioot, die teller, want waarom dan geen teller die het aantal 
doden door knokkelkoorts, door verkeerde diagnoses, door foutieve
medicijndoseringen, door vallen van keukentrapjes en ga zo maar door.
Allemaal zaken die beter beïnvloedbaar zijn dan het oplopen van een 
virusbesmetting  
Allemaal tellers die veel hoger zouden staan en veel sneller oplopen. 
Dat 'zwarte dood'-verhaal heeft veel onheil gesticht, terwijl uiteindelijk er
toch geen enkel vaccin bestaat dat de dood kan verhoeden - 
die wint tenslotte toch, eens. 

© John Newswatcher - 13 november 2009 

© John Newswatcher - 10 november 2009 

© John Newswatcher - 5 november 2009 

Sinds de moderne Ceasars de voetbalteams tot hun arenaspeeltjes 
maakten en ze voortaan inzetten als een multinationaal promotiecircus
zijn er geen grenzen meer. Geen sport zo opdringerig als het voetbal. 

Ooit brak er bijna een revolutie uit toen veel van de voetbalactualiteit 
aan de publieke omroep dreigde te ontgaan. Nu zouden er heel wat 
mensen een zucht van verlichting slaken als al het balletjetrap onder 
één vaste kanaalknop werd weggestopt, met een fikse straf voor een-
ieder  die ooit nog zijn snuit elders durfde te vertonen. 

© John Newswatcher - 27 oktober 2009

Met het verhaal over de oude aannemer Bouwmans is al heel wat 
behandeld. Die man mocht dan wel op het eind van zijn leven dement
zijn geworden, maar het was een kiene kerel, die zich niet door een
grote handelsbank in de tang liet nemen en zeker nooit slachtoffer 
zou zijn geworden van Dirk uit Wognum. 
Hij liet zijn zaak groeien op eigen kracht, pompte hem niet op als een
luchtbel met geleend geld, zodat geen bankman hem kon maken of
breken naar willekeur. Hij liet zijn reserves voor de ouderdomsjaren 
niet in riskante beleggingspolissen stoppen waarvan de enige zeker-
heid de provisies van de tussenpersonen zijn - en hij hield op zijn eigen
manier ook nog oogje in het zeil op de liquiditeit van de bank. 
Als er heel veel zakenmensen zoals de oude Bouwmans geweest
waren, dan hadden we misschien nu helemaal geen kredietcrisis. 
Ik heb een aantal afleveringen van de DSB-soap laten passeren, en 
ik kwam tot de conclusie dat het nog een hele tijd gaat duren voordat
we kunnen overzien wat er werkelijk gebeurd is, wat er plaatsvond waar
geen camera's en microfoons bij waren. 

© John Newswatcher - 21 oktober 2009

Hij had het goed gedaan, de oude heer Bouwmans. Hard gewerkt met
zijn aannemerij, nooit méér genomen dan hij nodig had. 
Wat er overbleef stak hij weer in de zaak, die langzaam groter werd. 
Collega's groeiden hem voorbij, dat mocht van hem. 
"Dat doen ze met geld van de bank", zei hij, "Ik ben echt eigen baas". 
Hij kreeg zijn gelijk later, toen ze elkaar één voor één begonnen op te 
slokken. 
Nog tot kort vóór hij stopte met werken heeft hij het volgehouden om 
telkens al zijn werknemers op de bouwplaats op vrijdagmiddag hun 
weekloon contant uit te betalen. "Gevaarlijk", werd hem gezegd toen er
een paar geldlopers overvallen waren in de stad. 
"Wat geváárlijk is", was zijn antwoord, "al je geld op de bank. Want die
groeien nog harder als kool, dat kan nooit goed gaan!" 
De dag kwam dat hij zijn zaak verkocht, schuldenvrij. Natuurlijk niet 
contant en opééns stond er een heleboel geld op zijn bankrekening. 

"Beleggen meneer, na eigen werken gaat nu dat geld voor u aan 't werk" 
"Niks beleggen", zei Bouwmans, "dan gaat het gelijk naar die lui, die 
van geleend geld Mercedessen gaan kopen, en van de opbrengst koopt
de bankdirecteur een Bentley." 
Hij stónd erop dat zijn geld altijd beschikbaar zou zijn. 
"Dan moet u het in deposito storten", was het alternatief en zo geschiedde.
Elke vrijdagmiddag stapte de oude Bouwmans de bank binnen waar hij
begroet werd als goede bekende. Hij vulde een kasopnameformulier in
en vertrok weer met 't bedrag dat hij en zijn vrouw de komende week nodig
hadden. Soms week het af naar boven.
"Volgende week is onze trouwdag", of "Volgende week verjaart mijn vrouw",
was dan zijn ongevraagde verklaring. 
Toen zijn vrouw plotseling stierf, werden zijn kasopnamen aanzienlijk 
kleiner, want zo bescheiden als hij altijd leefde, kwam hij als alleenstaan-
de al een heel eind met zijn maandelijkse aow-uitkering. 

© John Newswatcher - 15 oktober 2009 
   naar aanleiding van een anekdote van Els. 

Niet uit godsdienstige overwegingen, maar louter uit zelfbehoud heb ik 
lang geleden al besloten het tv-kijken drastisch te beperken. Alleen nog
inschakelen op een programma wat me tevoren als belangwekkend leek.
Anders blijft die buis maar zwart - na mijn verhuizing zelfs langdurig in de
doos...  Ik heb gemerkt dat ik daardoor anders kijk, en ook anders reageer,
onbevangener. 
Onlangs was ik een paar dagen in Antwerpen, waar ik overnachtte in een
hotel. En wat doe je als je een eenzame avond op een hotelkamer zit? 
Juist, ik schakelde de tv aan. 

Ik bemerkte hoezeer de uitzending mij had aangegrepen, hoe de wanhoop
van deze mensen voor mij voelbaar was geworden. Omdat ik niet met ´n
verdoofde geest keek. En ik zag opeens in dat dit lokale conflict deel is 
van een proces wat overal plaatsgrijpt en maar dóórgaat, kredietcrisis of niet.
Overal worden mensen aan de onderkant bedreigd en verjaagd, overal zijn
er gebieden waar de bevolking niet eens meer het strand op mag omdat het
privé-bezit werd of verkocht aan een luxehotelketen. Overal zijn mensen wier
leven bedreigd wordt door de eigen politie en het eigen leger. 
Wéé de armen van Rio de Janeiro, dat de Olympische Spelen krijgt, wéé
Mozambique waar de mooiste stranden ´No passara´ worden gemarkeerd. 

© John Newswatcher - 6 oktober 2009 

© JohnN - 3 oktober 2009 

Onbuigzaamheid roept onbuigzaamheid op, terwijl dit onderwerp wortelt in
solidariteit. In het gekrakeel lijkt me een stukje moderne sociale geschied-
schrijving goed besteed. Misschien levert het 'en passant' ook nog wat 
begrip op voor mensen uit minder welvarende landen. Daar zien we vaak 
grote gezinnen. Men is blij met het vruchtbare huwelijk dat veel gezonde 
kinderen voortbrengt. Die kinderen zijn hun oudedagsvoorziening voor de 
tijd waarin ze niet meer tot werken in staat zullen zijn en niets verdienen...
Amper driekwart eeuw geleden was 't in Nederland nauwelijks anders. 
Alleen de bovenklasse kon vermogen vergaren wat een comfortabele 
ouderdom verzekerde. De rest was afhankelijk van zijn kinderen, wie die
niet had was aangewezen op de 'armenzorg'. Fabrieksarbeiders konden
een kleine verzekeringsuitkering opbouwen met 'zegeltjes plakken'. Ontoereikend. 
Ruim één mensenleven terug: veel armoe en minzame liefdadigheid uit
regentesk standsverschil. En na de tweede wereldoorlog was bijna ieder-
een arm, maar had wél werk zat, want het land lag in puin. 

John Newswatcher - 1 oktober 2009. 

® John Newswatcher - 25 september 2009 

JohnN - 22 september 2009 

Twee jaar geleden begon in Beetsterzwaag, op het Landgoed Lauswold 
ons nieuwste 'stadhouderloze tijdperk'.(is er bij de 20 studiecommissies
die nu ingesteld zijn er óók één die de canon van onze ´vaderlandse 
geschiedenis´actualiseert?).Twee partijen, met groot verschil in idee over
beleid: PvdA geneigd naar links bij te sturen, uit vrees voor steeds meer
lekkage naar SP en Groenlinks; en CDA vooral begaan met het conso-
lideren van het 'oldboys network'. Twee verliezers van de kiezersgunst 
besloten dat ze als coalitie elk toch een machtsfactor konden blijven. En
omdat ze zo verschillen worden ze het erover eens dat ze het hoegenaamd
nergens over eens zijn. Twee jaar lang had de meerderheid in de tweede 
kamer nooit de moed om het wangedrocht, dat kabinet Balkenende-Bos 
heet, af te schieten. 

Dat heet partijdiscipline, want door onrust zou alleen die man met dat wit
gebleekte haar er zwart garen bij spinnen en dan zou alles nog véél erger
worden. Helaas, in de loop van twee jaar werd het allemaal tóch erger, de
zelfgenoegzaamheid van de PVV-ers is oogverblindend. Hun voorman, 
die als enig perspectief voor ons land de kreten: 'ramen en deuren sluiten'
en 'hoofddoekjesbelasting invoeren' te bieden heeft, roept gretig: 
`verkiezingen! verkiezingen! verkiezingen!` 
Het "met zijn allen", waarin het kanselstemmetje van Balkenende door-
klinkt in de statig uitgesproken woorden door de majesteit, is gedoemd 
elk effect te missen omdat het vrij worstelen in de politiek hoogtij viert.
JPB blijft nog eventjes onzichtbaar, zo kan hij nog de staatsman spelen
die hij niet is. Morgen moet hij van onder zijn stoel tevoorschijn komen, 
dan gaan de kamerleden hem op de gril leggen, zou het? 
Voorlopig moet Pieter van Geel de taak van bliksemafleider (of pispaal?)
vervullen - en die roept weinig overtuigend en tevergeefs hoe bekwáám het 
schip van staat bestuurd wordt. 

Het poldermodel is zo´n paradepaardje van Nederland dat de kroonprins
er op zijn vele buitenlandse reizen graag goede sier mee maakt. Wie 
geeft hem nascholing? Het poldermodel in handen van politici, wie het 
in de eerste plaats om macht en mannetjes en vrouwtjes gaat, in plaats
van om het land, is een ramp. Je zou bijna gaan terugverlangen naar 
onze armoedzaaierjaren vlak na de oorlog, toen schulden en bezit ook
vreselijk scheef verdeeld waren en 't hoogst onduidelijk was bij wie veel 
bezat, hoe die eraan was gekomen.  
Piet Lieftinck wist er in 1945 raad mee en voerde met vaste hand een
geldsanering uit: Al het oude geld niets meer waard.  Iedereen mocht 
opnieuw beginnen, nieuw geld, een schone lei. Nu helaas niet meer. 
We kunnen wel proberen los te komen van dat focus puur op het geld -
er is immers zoveel méér in het leven dat het leven waard maakt en 
dat geen of nauwelijks geld kost. Alstublieft meneer Wellink. 
een mooi advies, gratis en graag gegeven. 

                                      ® John Newswatcher - 16 september 2009 

Geldsanering 1945 - Iedereen had zich tijdens de bezetting 
bezig gehouden met zwarte handel, 
maar slechts een kleine minderheid had zich schandalig verrijkt. 
VPRO "Andere tijden" 
Mr. Dr. Piet Lieftinck - Minister van Financiën tijdens de naoorlogse
periode van wederopbouw was een minister met groot gezag. 
Al op vrij jonge leeftijd werd Lieftinck hoogleraar in de economie en
monetair beleid in Rotterdam. 
Als minister werd hij bewonderd en verguisd. Hij kreeg bijnamen als
'De kei van de kneuterdijk', maar ook
'De grootste boef van Nederland'. 
Een streng minister, die de financiële teugels strak hield. 

John Newswatcher - 8 september 2009 

Memorial plaquette 1927 by the Greenwich Village Historical Society 
New York City, U.S.A. 

Nu hoop ik toch echt dat eindelijk de balans wordt opgemaakt waar jaren
lang struisvogelgedrag ons bracht? Tijd te bezinnen waar we op termijn 
naartoe gaan. Want kop-in-het-zand gedrag, dat was het natuurlijk dat 
gedoogbeleid, dat we zo heiligden als dé verstandige oplossing voor het
hele softdrugsprobleem. De buitenlanden konden een voorbeeld aan ons
nemen in plaats van bezwaar maken. Ja, 'n prachtig voorbeeld van 
ambtelijk zwalken: Coffeeshops die onder strikte regels kleine porties 
mogen doorverkopen aan consumenten. Mooi binnenlands geregeld beleid.
Helaas, wat productie, groot- en tussenhandel betreft moet onze overheid
zich wel houden aan de Europese consensus. Vervolging op strikt verbod,
niet een béétje verbod, geen gedooggedoe...
We staken de kop in het zand. Net als onze supermarkt moet immers de
coffeeshop ook bevoorraad worden. Een toenemende stroom om de vraag
vanuit omringende landen het hoofd te bieden levert de grote jongens aan 
de achterdeur een bloeiend bestaan op, dankzij het gedrocht van achter-
deurgedoogbeleid. Een crimineel die komt afleveren zal gegarandeerd 
niets in de weg worden gelegd, mocht toevallig toch een surveillant 
passeren ziet die opeens iets interessants aan de overkant. 

® John Newswatcher - 5 september 2009 

                                                            © JohnN  - 30 augustus 2009 

De welgestelde generatie van de sixties en seventies en hun nageslacht
leeft uitbundig en zonder omzicht. Van kinderen die dagelijks alleen 
maar zien hoe hun ouders hen vóórleven, in de opvatting 'dat moet toch
kunnen', kun je niet verwachten dat ze beseffen dat het leven voor ieder-
één wat plezieriger is met een beetje zelfbeheersing. 
De strandbrigades worden meer dan ooit geconfronteerd met grote 
aantallen "zoekgeraakte" kinderen, waarvan niemand gemeld heeft dat
ze die kwijt zijn. Tegen de avond worden ze wel weer opgehaald, Het is
nog niet zover dat ze met een touw aan een boom in het bos worden achtergelaten, al lijkt het er sterk op. 
Ergerlijke onverschilligheid over 't wel en wee en het gedrag van kinderen
buiten de deur kent ook tegenovergestelde excessen. Ouders die hun
kinderen misbruiken voor het vieren van hun eigen glorie. 

© John Newswatcher  (ex-zeeman)

Ik zie dat bij de publieke omroep. Daar zou je toch mensen met een 
hartstochtelijke liefde voor de taal verwachten... Taal is hun gereedschap,
daarmee moeten ze communiceren. Blijf bij de timmerman met je tengels
van zijn beitels af of je krijgt heibel, het gereedschap van communicatie 
in de ether wordt verwaarloosd en er mag ongestraft slordig mee worden 
omgesprongen. 

© John Newswatcher - 19 augustus 2009 

© John Newswatcher - 13 augustus 2009 

Een forumbijdrage: Een mens is tegenwoordig onderweg niks meer zonder
een iPhone. En het wordt straks alleen maar erger. Dan kun je niet meer
op de fiets zonder een iPhone (de fietsbel is een iPhone applicatie), niet
meer met het Openbaar Vervoer (iPhone langs de scanner halen), naar de
supermarkt (appels verplicht afrekenen met de iPhone). 
Ik zie er nog van komen dat je straks niet eens meer dood kunt gaan 
zonder iPhone. Dit laatste lijkt mij trouwens nog de enige aanvaardbare 
reden om géén iPhone te willen hebben. Hoewel je zonder iPhone al gauw
sociaal doodverklaard bent en dat is ook geen prettig vooruitzicht. 
Ik zie het even niet meer zitten, geloof ik.  

8 augustus 2009 - geknipt en geplakt door John Newswatcher. 

© John Newswatcher - 4 augustus 2009  

Dat is wat mij zo tegenstaat: geloof slaat elke discussie dood. Want wat 
moet ik dan aan met mijn verbijstering over de creatie 'mens' als die deel
uitmaakt van 'intelligent design'? Uitgaande van het leven op aarde (en 
wellicht op willekeurig welke andere geschikte planeet van de miljoenen in
het heelal) ben ik geneigd de 'mens' die uit de chaos is ontstaan, niet als
een schitterend, maar wèl als een 'rampzalig ongeluk' te beschouwen. 
Zoiets kan toch niet als intelligent product door 'n superbrein ontworpen 
zijn? 
De mens is het meest egoïstische, agressiefste dier in de schepping. Geen
enkel ander levend wezen houdt zich bezig met een wapenwedloop wetend
dat elke destructieve kracht telkens een nog destructiever antwoord oproept.
Geen enkel ander levend wezen eist de hele resterende schepping voor 
zichzelf op. Het zijn alleen mensen die de aarde met alles er in, er op en 
er boven uitvreten, terwijl om hen heen het grote sterven inzet, zonder dat 
men echt tot inkeer komt. 

Het gaat niet goed met ons, we zoeken altijd onze oplossingen bij de 
anderen - als individu, als staat, als gemeenschap. Het gaat niet goed 
met de aarde - en we schieten raketten de ruimte in, exploreren andere 
planeten, dromen van koloniseren. 
Terwijl er teveel mensen zijn, is het recht op vermenigvuldiging 
onaantastbaar, behalve in China. En uitgerekend in China heeft men de 
nieuwe welvaart ingezet om zich ongeremd te storten op reproductie-
technieken. Trots melden de wetenschappers dat men er in is geslaagd 
om willekeurige stamcellen van een enkele muis genetisch te behandelen
met stoffen uit een muizenplacenta. Deze stamcellen die vervolgens in de
baarmoeder van diverse muizen werden ingebracht, ontwikkelden zich tot
embryo's. 
Zonder bevruchting ontstonden genetisch identieke muizenjongen. Met 
deze techniek kunnen in hoog tempo kloonmuizen worden geproduceerd.
Verder onderzoek en experimenteren moet uitwijzen of dit ook bij mensen
mogelijk zal zijn, 'the boys from Brazil' een kwestie van tijd... 
Zo is de mens zelfs in staat om het laatste wat hem nog aan het verloren
paradijs kan herinneren uit te wissen, de vrouw gereduceerd tot broedstoof,
de man overbodig, in een raket op weg naar Mars. 

© John Newswatcher - 28 juli 2009 

Deze gebeurtenis bevindt zich in tijd en afstand verwijderd van ons op 11 miljoen lichtjaren 
Chaos die zich op de duur zal ordenen in nieuwe sterrenstelsels 

De Amerikaanse maatschappij, waarin succesvolle mensen ongeremd 
fortuin maken, heeft Europa de laatste decennia steeds meer gefascineerd.
Gemeenschapszin maakt plaats voor individualisme van wie zelfverzekerd 
en sterk is, geen behoefte heeft aan solidariteit. Van alle kanten wordt ons
toegeroepen dat succes maakbaar is, wie pech heeft, heeft daar zelf 
schuld aan. Zo wordt kwetsbare afhankelijkheid gekweekt. Een schenking,
een benefietdonatie, is een uitzonderlijke weldaad, waarvoor de ontvanger
dankbaarheid moet tonen. De gever bouwt er status op, geheel vrijblijvend.
En ondertussen moeten 2 op de 10 inwoners het zonder ziektekosten-
verzekering doen, onbetaalbaar. Kerken moeten de ergste gaten vullen.
Amerika is 'n hard land met weinig mededogen. Dat is de andere kant 
van de medaille. 
De kerken in Nederland zijn zeker niet in een positie om het verlies aan
solidariteit te compenseren. En charitatieve organisaties zijn aangetast 
door de tijdgeest, het zijn ondernemingen geworden, vaak bestuurd door
directies met vergelijkbare motieven. 
Is het zo dat Europa en Amerika naar elkaar toegroeien? Nu Obama 
pogingen doet om de gezondheidszorg wat solidariteit aan te leren, begint
zijn populariteit helaas opeens te tanen. In Nederland is het nog niet zover
dat een ziekenhuis een doodzieke patiënt zonder verzekering op straat 
gooit, maar particuliere klinieken zonder wachtlijst springen de grond uit 
en verzekeraars komen met voordelige polissen die alleen beschikbaar 
zijn voor laagrisicogroepen.

Niet alleen milieutechnisch is er een klimaatsverandering aan de gang, maatschappelijk ook. Een verhardende maatschappij heeft het effect 
dat steeds meer mensen zich volgens het principe 'ieder voor zich' gaan
opstellen. Daar helpen naïeve SIRE reclames, noch onnozele Postbus 
51-spotjes tegen. Men scheldt elkaar om het minste uit, soms zelfs om 
niets - explosief groeien politieke partijen die solidariteit liefst in  onver-
draagzaamheid willen omzetten.Op individuele schaal proberen steeds 
meer mensen hun eigen slag te slaan ten koste van gemeenschapszin.
Was het vroeger een enkel bijdehandje die zijn vakantie-uitgaven 
onterecht op een verzekeraar (lees: andere premiebetalers) afwentelde 
door zijn dure camera of laptop ´kwijt te raken´ - nu slaan er hele horden
een hoge toon aan om wegens vermeende wanprestatie geld te eisen, 
of ze zijn opeens psychisch voor het leven beschadigd omdat ze naar 
een Koninginnedagreportage op de TV zaten te kijken. 
Het "I sue you, see you in court!" rukt op in Europa. 
Ik ken het leven aan beide kanten van de Atlantische Oceaan en ben 
altijd blij geweest met de verworvenheden in het oude Europa, maar het
voelt alsof de verschillen die ik altijd zo waardeerde bezig zijn weg te 
smelten. 
Misschien zijn ze toch verreweg de minderheid, de mensen voor wie 
solidariteit en gemeenschapszin belachelijke begrippen zijn. 
Misschien lijkt het alleen maar alsof alles zo verandert. 
Omdat ze ons allemaal overschreeuwen. 

© John Newswatcher - 24 juli 2009 

Natuurlijk is veel van die aandacht waan van de dag. Over een poosje zijn
we weer over met de groep die hem goed, of enigszins kenden. 
Ik bewaar zelf een kleine serie mooie herinneringen. In gedachten zet ik
ze even op een rijtje. 
Een bijzondere ontmoeting op mijn geliefde Sunsation Festival in Flevoland
op het ogenblik van 't eerste ochtendgloren. Een waarderend woord van 
hem voor mijn gedicht "Aan het land ontkomen" vanwege het bevrijdings-
gevoel dat daar zo duidelijk in zit. Weer een jaar later op een terras in
Harderwijk, waar de bundel "Suburbia", een bloemlezing van stedenpoëzie
door Johan van Cauwenbergh werd gepresenteerd. Simon zat wat in zijn 
boekjes, gestickerd met geeltjes, te bladeren voor zijn optreden. "wat zal
ik nu eens doen John", zei hij, "wat dacht je van een paar van die oude?" 
En ik genoot van de bezwerende manier waarop hij zijn lange opsommingen
liet stromen. Een voordracht waarin zijn stem voortdurend uitschiet als de
uitslaande armen van een topzwemmer die tussendoor telkens even héél
snel adem hapt. Een paar keer zag ik hem op Ruigoord, waarvan ééns 
met als besluit een gezellig etentje in de open lentelucht, samen met Edith
en de ook zo actief blijvende oudere dichter Louis Lehmann. 
De voorlaatste keer spraken we elkaar even in Amsterdam Noord, toen 
Jos Zuijderwijk daar een podium op de kunstmarkt "Montmartre du Nord"
organiseerde. Toen liep Simon al moeilijk en maakte Edith de rondgang 
langs de kunststalletjes alleen, hij bleef liever zitten. 
De allerlaatste keer in het Drentse Schoonoord augustus 2008, waar het 
tweede Drents Open-Dicht Festival hem als eregast vierde en hij vooral 
de jonge deelnemers prees voor hun enthousiasme: "blijf dichten!". 
Nu ik zo terugkijk waren eigenlijk bijna alle ontmoetingen in het groen of
op een terras, symbolisch voor de goede dingen van het leven, waar voor
Simon dan ook nog een joint bij hoorde. Nog geen twee maanden geleden
zag ik het mooie filmportret dat de Vlaamse Margot Vanderstraeten van 
hem maakte. En een maand geleden verwachtte ik hem weer in levenden
lijve terug te zien: hij was opnieuw gevraagd voor de ode aan de zon in 
de prille eerste zomermorgen, 't Sunsation Festival 2009 in Flevoland. 
Hij kon niet komen, want zijn rechteronderbeen was er nog maar net af... 

© John Zwart - 19 juli 2009 

                                                                        Pom Wolff 

© Frans Terken 
   *) Citaat 'Vinkenoog verzameld'

© JohnN 

'dat was hem'

de man die dood maar niet gestorven
door de hoofden danst
de avond in coma kleuren
kleurde - een zonsondergang

ik ben teruggelopen
om nog een keer te kijken
of het ook zonder woorden

die alleen maar heel kon zijn
danst

de dag waarop hij geboren is
de dag waarop hij zal gaan
danst, danst


© pw

© John Newswatcher - 16 juli 2009 

© John Newswatcher - 12 juli 2009 

© John Newswatcher - 7 juli 2009 

© John Newswatcher - 3 juli 2009 

                     
praten >  praten >  praten > praten >  praten >  praten > praten 

© John Newswatcher - 28 juni 2009 

Wat minder lang geleden zat ik in de buitendienst van een Amsterdams
ict-bedrijf. Ik kreeg een lease-auto, waarvan ik alle tankbonnen moest 
declareren. tevens alle bonnen van kosten als telefoneren, lunch, evt. diner
onderweg. Een hele administratie waar ik niet gelukkig van werd, wegens de
tijd en moeite, vooral als er ook nog een tankbon onvindbaar bleek. Dat was
dubbel pech want men was streng: alleen op tegenwaarde van bonnen werd
er uitbetaald. Ik pleitte voor tankcreditcards en een vaste dagvergoeding, 
verwijzend naar mijn zee-ervaring. 
Die dagvergoeding kwam er niet en ondanks de creditcard, de wél kwam, 
moesten toch nog tankbonnen met kenteken worden ingeleverd. Waarom?
Omdat er mensen waren die er af en toe moeders tweede autootje mee 
aftankten. De controller verklaarde hoe alle gaten voor kleine fraude gedicht
moesten zijn. Maar, voor 20 liter benzine ging je toch niet frauderen? 
Jawel, mijn beste, voor veel minder, er werken hier heel wat mensen op ons 
kantoor, die nooit een balpen kochten. Als ze er een nodig hebben nemen 
ze die gewoon mee. 
Over de auto moest een kilometeradministratie bijgehouden worden. Het 
verschil tussen de administratiestanden en de werkelijke tellerstanden werd
geboekt als privé-gebruik. Daarin was men niet kinderachtig, voor alles tot
2000 km p.j. werd een klein forfait verrekend met je andere declaraties. 
Erboven betaalde je de reële kilometerprijs. Dat deed geen pijn, het maand- 
salaris in de buitendienst was heel behoorlijk. 

Focusseren we nu eens op het dichterschap - Hernehim Cultuur is immers
een literaire site, zij het dat we ook oog hebben voor de beeldende kunst. 
Bewust moeten we zijn dat ieder serieus geschreven gedicht voort kon 
komen vanuit een lange dichttraditie, want ook als creatieven staan we op
de schouders van onze voorgangers. Sommigen wankelend, anderen stevig
en zelfbewust. Dat geldt ook voor de vernieuwers en het zou hen sieren 
als ze dat niet vergeten. 
Als in het kader van Poetry International I.L.Pfeiffer, hooggeprezen taal-
virtuoos, zó de uitverkorenheid van vernieuwende poëzie verkondigt dat 

De virtuele dichterswereld is een spektakel op zich, vrijwel drempelloos. 
Er bewegen zich in die schimmige ruimte meerdere merkwaardige 
persoonlijkheden, die volop voer voor psychologen zijn. Nergens anders 
tonen mensen zoveel verborgen lagen van hun eigen persoonlijkheid als 
op de internet gedichtenfora. Je kunt je erover verbazen, soms de 
schouders ophalen, geïrriteerd raken, maar gelukkig óók wel eens lachen.
Een enkeling - ze zijn gelukkig in de minderheid - maakt nooit iemand 
aan het lachen, tevergeefs speur je naar een vrolijke kwinkslag, zodat je
begint te vermoeden dat die persoon helemaal niet lachen kán. Als hij dat
dan toch eens zou doen, is 't beslist in het verborgene, waarbij niemand 
meelacht. Want zijn goede gevoel wordt uitsluitend ten koste van een 
slachtoffer beleefd. 
Met grote destructieve ijver, beweegt hij zich als zelfbenoemd scherprechter 
in overtuiging dat kritiek geven synoniem is met neersabelen. Nooit een 
relativerende grap - voorzien van een bomgordel om het maximale effect in
vernietigingsdrang te bereiken. Het lijkt op het gedrag van de terroristische
fanaat, wiens gestoorde geest zichzelf doet opblazen op een drukke 
marktplaats. Dan stijgt zijn grote álziende ziel uit boven de chaos, op weg
naar de zeventig maagden, zijn verdiende beloning in het hiernamaals voor
een leven lang grimmigheid. 

© John Newswatcher - 14 juni 2009 

Het Paleis op de Dam (gebouwd als Stadhuis van Amsterdam door de  
bouwmeester Jacob van Campen in 1648-1656) kennen we als een wat 
duistere tempelachtige kolos temidden van het levendige stadshart van 
Amsterdam. Honderdvijftig jaar lang was het de pontificale zetel van het
stadsbestuur, waar tevens rechtgesproken werd. 
In de Franse tijd werd het paleis in gebruiksrecht afgestaan aan koning
Lodewijk Napoleon. Een opportunistische daad van de hoofdstad om de
vorst aan de stad te binden. Daarna viel het weer toe aan Amsterdam, 
dat echter liever iets nieuws wilde, eigentijds, gebruiksvriendelijker, dus
toen de gelegenheid  zich voordeed werd het verkocht aan de Staat der 
Nederlanden. 

© John Newswatcher - 12 juni 2009 

Volkomen los hiervan maakte ik op de middelbare school kennis met de
gedichten van Jan Jacob Slauerhoff, dichter van de zilte zeelucht. Hij zou
in mijn verdere leven een favoriet onder 'mijn' dichters blijven. Misschien 
was het toen al de mengeling van melancholie en van felheid, de wisseling
van berusting met opstandigheid die mij, als passend bij mijn eigen aard
en wezen, van nature aansprak. 
Veel later, toen ik net als Slauerhoff mijn dagen op zee doorbracht, had ik
een paar opnamen van Amalia vanaf de plaat op band gezet. De band-
recorder, die inmiddels gemeengoed was geworden, trok zich niets aan 
van de stampende en slingerende beweging van een schip op volle zee. 
Soms, in een wat neerslachtige stemming, kon ik mij even terugtrekken
in m'n hut, deur dicht en fado luisteren. Voor geen goud zou ik dat aan 
iemand onthullen, net zo min als ik geopenbaard zou hebben dat ik soms
gedichten schreef. Maar in de beslotenheid van die scheepshut konden de
geluidloze tranen vrij komen en over mijn wangen rollen, en ontroering 
heelde zo mijn neerslachtigheid. 
Nog later verdiepte ik me in alle biografische bijzonderheden over de
dichter-schrijver-scheepsarts Jan J Slauerhoff.

In 1999 was ik al tientallen jaren landrot geworden, Amalia Rodrigues al
overleden, maar die zeedichter en de fado hadden nog steeds hun 
bijzondere plek in mijn leven behouden - en ze hoorden bij elkaar. 
In dat jaar ontdekten twee tweetalige Portugezen in Nederland, een 
componist en een dichter, de verwantschap van Slauerhoff met de 
Portugese volksmuziek die ik al van jongsaf kende. 
Slauerhoff's poëzie werd naar het Portugees vertaald en op muziek gezet.
De cultuurkring Nederland-Portugal haalde de jonge Cristina Branco naar
Nederland en maakte een CD, die werd opgenomen in Leeuwarden. 
Vanaf 2000 overspoelt de fado gans Nederland, en krijgt overdadig 'airplay' 
op de radio. Soms worden opnamen als stoplap gebruikt tussen onderdelen
van praatprogramma's, waarbij men het lef heeft om een nummer halver-
wege af te knijpen om verder te kunnen babbelen. 
Zoals je soms van een ontroerende roman de verfilming hebt gezien en 
daarna zou wensen dat je die film niet was gaan kijken, wou ik soms wel
dat ik terug kon naar vroeger. Toen ik in een gesprek over muziek kon 
opmerken: "ik houd ook heel veel van de fado". 
Steevast kwam dan de vraag: "wat is dat?" 
"O, dat is originele Portugese volksmuziek, heel aangrijpend. Zoek maar
eens bij een betere platenzaak". 

© JohnN - 2009 

De propaganda beperkt zich tot het vaststellen dat we toch maar even 
zestig jaar zonder oorlog mochten leven, dankzij Europa - dat we nu in
staat zijn een wereldwijde economische crisis te overleven, dankzij Europa.
Oh, en Noord-Ierland dan? En de afschuwelijke Joegoslavië oorlog in het 
hart van Europa zien we gemakshalve ook even over het hoofd, want dat
was de Unie niet... En Denemarken, dat zich buiten de monetaire unie 
hield en de crisis minstens zo goed doorstaat, komt ook niet in de 
verkiezingskraam te pas. 

John Newswatcher - Europeaan voor HC op 5 juni 2009

het zijn geen helden 
die uit steen gehouwen 
op een voetstuk staan 

het zijn geen helden 
wie gekroonde vrouwen 
op de schouder slaan 

het is een jongen 
die zomaar weerloos 
stil bleef staan 

© JohnN  

Alle apparaten die de tuinman gebruikt worden aangedreven door 
onafgeschermde knetterende en stinkende benzinemotoren. Nou heb ik me
eens georiënteerd wat er zoal op de markt is op dat gebied. Alles is ook in
elektrische variant te verkrijgen, zowel in 230V netstroomversie als voor accu.
Ik maakte een praatje met de hoveniersbaas: Zou het niet een mooie 
verbetering voor de werkomstandigheden zijn om voortaan met elektrische
machines te werken? (Het woord 'milieu' noemde ik maar niet, sinds er 
steeds vaker mensen beginnen te schuimbekken als je daarover begint). 

Ik vernam deze week het resultaat van een onderzoek waaruit bleek dat meer
dan 10% van alle jongeren in de leeftijd tot 20 jaar blijvende gehoorschade 
heeft opgelopen. Dat komt door hun mp3 oortjes en omdat in hun uitgaans-
gelegenheden het muziekvolume veelvuldig boven de 105 dB staat, zelfs tot
110 uitschiet. Het ministerie maakt zich zorgen over de arbeidsomstandig-
heden voor het personeel en wil gaan controleren op de gehoorbeschermende
voorzieningen die de werkgever treft. 

En hoe is het dan met de bezoekers? 
De zaaleigenaren willen nu oordopjes gaan verkopen... 
Als de wastafel overstroomt kun je natuurlijk dweilen gaan uitdelen, maar 
misschien is het toch slimmer de kraan even dicht te draaien. 

© Oorwurm -  mei 2009  (gastcolumnist) 

© John Newswatcher - 24 mei 2009 

John Newswatcher 22 mei 2009. 

Om een individu middelen van bestaan te verschaffen moet de beslissing
vallen, hoeveel en waarom. Hoe méér dat is, hoe onduidelijker het wordt,
zelfs is 't nauwelijks nog te achterhalen wie erover gaat. 
Het schijnt dat hare majesteit koningin Beatrix op de loonlijst van het 
koninkrijk staat voor bijna 4 miljoen euro, waarnaast zij 23 miljoen aan 
kosten declareert. Daar tegenover zijn er voetballers die enkele tonnen
per gespeelde wedstrijd casseren, waarin ze minder dan tien minuten aan
de bal zijn geweest, verrekend naar effectieve tijdseenheid dus meer dan
een koninklijk inkomen. 

© John Newswatcher - 18 mei 2009 

Piraterij is van alle tijden. Op het land had je struikrovers, op zee piraten. 
Of dat in de hand gewerkt werd met uitbuiting door Heren op het land, door
Heren Zeventien van Organisaties als de VOC op zee, daar kunnen we nog
lange discussies over opzetten. Eén ding is zeker, hoe meer gebrek er 
tegenover grote rijkdom staat, hoe meer rechteloosheid. 
Het begint klein en het groeit. Zo ontstonden een maffia en camorra die hun
vuile werk laten uitvoeren door afpersers en huurmoordenaars. In Afrika laten
eertijds koloniale heersers lieden aan de macht komen met die mentaliteit:
de mentaliteit van "pakken wat je pakken kunt". 

© John Newswatcher - 13 mei 2009 

                                                                                               

                                Heldendom en misdaad zijn vaak twee kanten van één medaille, het is maar vanaf welke kant je kijkt
                                                                                   

Vanaf nu is het ànders. Iedereen krijgt al bijna een halve eeuw lang 
dagelijks oorlogsbeelden vanuit alle uithoeken van de wereld, met 
gesproken commentaren erbij. Zóveel gruwelijk nieuws dat een mens
zich wel enigszins móet afschermen, al was het voor het eigen welzijn.
Daar komt die tweede wereldoorlog met ingeblikte ooggetuigen niet 
meer doorheen, enquêtes wijzen uit dat de overgrote meerderheid van
de jeugd feestvieren belangrijker vindt dan herdenken. 
Voor ooggetuigen is men teruggevallen op kinderbelevenissen. Simpele
verhalen, verteld vanuit de gevoelswereld van een kind in oorlogstijd. 
Voor de officiële herdenkingsuitzending van 4 mei werd Wim de Bie 
(1939) gevraagd - hij bracht zijn beleving van de talrijke luchtalarmen 
in Den Haag, waarvoor hij telkens met zijn moeder moest schuilen 
onder de keldertrap. Zo'n klankbeeld is effectief om de gedachten te 
concentreren op de werkelijkheid van die dagen. 

Gesneuvelde helden zijn lang gestorven, overlevenden sterven uit - 
met ellebogen wordt gewerkt door wie voor zich nieuw heldendom 
claimt in Wageningen. Een dramatische wanhoopsdaad in Apeldoorn
wordt opgewaardeerd tot aanslag op de koningin. Stilte moet wijken 
voor applaus, dat in de studio wordt opgerekt tot bijna een halve minuut.
Omroepverslaggevers interviewen elkaar als wanen zij zich helden.
Vanavond is er een grote herdenking opgetuigd voor de ongelukkige 
mensen die, terwijl ze dood zijn, ongevraagd meespelen in de politieke
en particuliere aspiraties. Ik hoor juist dat de opkomst erg tegenvalt.
Gelukkig maar. Het belangrijke herdenken deden we immers al. 
Op 4 mei. De geschiedenis zal pas uitmaken wie er echt nieuwe 
helden zijn. 

© John Newswatcher - 8 mei 2009  

Het zal wel nooit echt vrede worden, dat is nu wel erg duidelijk. Onoprechte 
deernis en lijkenpikkerij schering en inslag vanaf het moment van een 
verblinde wanhoopsdaad op de morgen van 30 april. Wat 'n dag van superbe
oranjepromotie had moeten worden uit handen van de regie gescheurd. 
Nee, geen reportage meer van een hoedjes en zwaaifeest, even is er 
ontreddering. Maar dan wordt ijlings met groot enthousiasme omgeschakeld
op rampverslaggeving. Met camera's en micro's wordt elk detail besprongen. 
Als na anderhalf uur wel ongeveer duidelijk wordt wat er is gebeurd, krijg je 
als luisteraar en kijker de behoefte aan rust - ooit werd dan wat klassieke 
muziek gedraaid tot er weer écht nieuws was - niet nu, 't gáát maar dóór en 
't gáát maar dóór. Onderwijl worden door de techneuten naarstig fragmentjes
geknipt en geplakt tot sensationele trailertjes, telkens weer gestart alsof er
'n nieuw popalbum of film is uitgebracht. 
De RVD laat de majesteit verschijnen met treurig uitgelopen makeup, ze 
verklaart ons hoe geschokt ze is. De tekst van de kroonprins: 'we zijn geen
toeschouwers meer, we staan nu zelf op het toneel van de geschiedenis', 
die voorspelling van troonswisseling inhield, komt opeens niet meer te pas.

© John Newswatcher - 5 mei 2009 

(Loes Essen)  

Een cel is maar twee meter lang 
en nauw twee meter breed 
wel kleiner nog is het stuk grond 
dat ik nu nog niet weet 
maar waar ik naamloos rusten zal 
mijn makkers bovendien 
wij waren achttien in getal 
geen zal den avond zien 

Jan Campert (1943)

JohnN 

Alexis de Roode 30 april 2009 
Met dank aan "Dichter bij de Dag" - e.o. radio 1 

(Inmiddels 8 dodelijke slachtoffers, incl. de dader (red.)) 

John Newswatcher, in de schaduw van Koninginnedag - 28 april 2009

 

moeder 
de majesteit Beatrix -  
viert overmorgen haar 
verjaren in januari 71 jaar 

zoon
de prins Willem Alexander - 
vierde gisteren 42 jaar 

'We zijn geen toeschouwers meer
we staan nu zelf op het toneel
van de geschiedenis' 

© Foto's Bur. ANP  

lijsttrekkers en campagneleiders praten 
verdiend verlies naar waanverwaten winsten 
de koningin zij staat er boven zij 
heeft zichzelf verkozen voor 
wekelijks overleg met wie premier is om 
het even want nooit verslapt haar greep 
op onze natie vanuit noordeinde waar zij 
troont zal zij haar uitdrukkelijke wens te 
kennen geven ver boven de partijen die 
telkens weer hun nieuwe schapen en wolven 
inwij'en in het parlement waar ze misschien 
morgen springen mogen in estafette naar 
de interruptiemicrofoon 

want de tijd gaat snel voor wie steeds scoren 
moet de koningin zij slijt heel traag maar 
waren wij dan beter af met poetin of berlusconi 
in de maag - eerst gekozen maar vervolgens niet 
meer weg te branden - het kan altijd slechter 
misschien heeft iemand ergens nog een kaarsje 
voor de majesteit voorhanden? 

Onze regering staat voor de beslissing om eventueel een vloot goed
onderhouden moderne jachtvliegtuigen in te ruilen tegen zo'n 80 nieuwe
exemplaren volgens de állernieuwste stand der techniek. In analogie met
de autobezitter die krap bij kas zit zou je tegen het drammerige CDA 
eskader zeggen: "voorlopig maar even geen nieuwe speeltjes". 

© John Newswatcher - 22 april 2009 

Nu de opinie alert is en de graaibergen in kuilen verzinken, komt men 
er niet meer vanaf met goedkope smoezen als 'gebruikelijke honorering',
'marktwerking' en het credo dat 'uitzonderlijk talent' koste wat kost 
binnengehaald of behouden moet blijven, met als dooddoener aan de
kritiek dat dit de 'bekende afgunst van links' betreft. 
Wie dat niet in de gaten heeft en denkt dat voor hem of haar nog steeds
het oude regiem geldt, komt zichzelf al gauw tegen. Het argument dat 
"kostbaar (!) talent wegvloeit naar het buitenland" durft men niet meer 
uit de kast te halen, beducht voor de reactievraag "welk buitenland?"
Hier en daar probeert men het nog door topsalarissen in de geprivati-
seerde sector te rechtvaardigen met "niemand hoor je klagen over de
topinkomsten van bijvoorbeeld artiesten". Een lachwekkend argument
omdat niemand immers verplicht wordt de voorstellingen van de top
artiesten te bezoeken, wel hebben we allemaal gas, water en licht, 
openbaar vervoer, gezondheidszorg en postbezorging nodig. Wouter 
Bos moet oppassen. Hij heeft zich er tot nu toe vanaf gemaakt met: 
"ik kan er niets aan doen" als het om idiote gouden handdrukken ging
van falende lieden die zich bij hun aanstelling "goede onderhandelaars"
hadden getoond. Zo makkelijk komt hij er voortaan niet meer af. 
Er kan een dag komen dat hij wenst dat hij iets harder was geweest 
in de onderhandeling over ABN-AMRO en wat minder tolerant bij de 
acquisitie van Gerrit Zalm. Misschien droomt hij nu al van Nelie Kroes,
maar het zijn dan beslist geen erotische dromen. 

De Woningcorporaties zijn met schrik wakker geworden. Dat hun 
overkoepeling nog verder ontspoord is geraakt dan sommige eigen 
leden en met miljoenen oprotpremies strooien en de vervanger - wéér

Ook op macroniveau zal tolerantie en 'het zal niet wéér gebeuren' geen
aanvaardbare afloop meer zijn, zoals mevrouw Herfkens nog kon ervaren
toen ze meende, in plaats van een woning in Brooklyn, liever ´n top of 
the bill appartement aan Central Park te moeten bewonen om haar - 
ongetwijfeld heilzame - werk ten behoeve van arme landen bij de VN te
kunnen verrichten. 
Karakterfoutjes komen nu ook veel sneller aan het licht. In een tijd, 
waarin zelfs bespreekbaar wordt of ons oranjeornament de Monarchie 
wellicht een onevenredig dure hobby is - of het wel logisch is dat de 
beatrix alles gratis krijgt terwijl we haar een multimiljoenensalaris 
betalen - wordt het voor ongekroonde hoofden helemáál oppassen. Dat 
besefte onze nieuwbakken burgemeester van Utrecht Aleid Wolfsen 
ook toen er een stukje in de krant dreigde te komen over het feit dat hij,
in afwachting van een koper voor zijn oude woning, een voorlopige 
huisvesting, niet een pensionkamer maar een fraai appartement, betrok.
Hij sloeg helemaal op tilt en deed de gekste dingen om te voorkomen 
dat het stukje in de krant kwam. Via het oldboys-circuit kreeg hij het 
voor elkaar dat de reeds gedrukte krant in 120.000 exemplaren door de
papiervernietiger werd gejast. Of herdruk uit de gemeentekas is betaald
moet nog worden onderzocht - dat de redactie des duivels is, had hij 
toch op zijn tien vingers kunnen natellen. Vrijheid van drukpers versus
eigen-imago, zo dom kan alleen iemand met een narcisme-syndroom 
zijn. Na verontwaardiging heeft hij nu spijt. ´Too late too little´. Of de 
Utrechters hem nog lusten als hun burgemeester nu hij vertoont de 
opvattingen te huldigen van de oude Chinese machthebbers, die menen
het Nederlandse parlement te kunnen verbieden naar de Dalai Lama te
luisteren? Ja, de recessie heeft zeker zijn goede kanten! 

© John Newswatcher, 16 april 2009 

© John Newswatcher - 12 april 2009. 

zo ook

die gee, die boterzachte gee 
die uitgestreken margarine gee 
die moet ik niet bij mijn ontbijtje gee 
die overgeile glimlach gee die alsmaar meer 
en verder glijdt, het land in rukt 
door alles heen en elke vezel van 
haar plooien rokje gladder nog 

O gij garia van der goeven 
gij plant uw hoeven in de taal 
zo dat er nooit meer iets zal groeien 
in stad en land 
zo ook een alexis spreekt 
en kijk het gloeit nog na in kooltjesogen 

© pom wolff

Noot: 
Minister Van der Hoeven van Economische Zaken
heeft voor een werkbezoek aan Angola een prive-vlieguig gehuurd.
Kosten: 102.000 euro!

De trein zette zich weer in beweging en een nieuwe conducteur stapte
de coupé binnen. "U hebt geen geldig plaatsbewijs meneer", hoorde ik
tot mijn schrik. "Hoezo, ik ben al gecontroleerd en ik heb betaald voor
Amsterdam". 
"Ja meneer, maar op uw plaatsbewijs staat Amsterdam CS en u bent
nu onderweg naar Haarlem of Zandvoort.". "Nee, nee, ik wil helemáál 
niet naar Haarlem, ik wil alleen uitstappen op Amsterdam Sloterdijk". 
"Dan had u dat station moeten intoetsen, nu moet ik u een aanvullend
plaatsbewijs uitschrijven, verhoogd met een boete". 
Ik had voor hetzelfde geld op CS een taxi kunnen nemen, maar wat 
doe je, je geeft jezelf schuld van je naïviteit en neemt je verlies, als 
een man. 

In de trein van Weesp naar Almere werd gisteren 'n zwartrijder betrapt.
Hij had helemaal géén plaatsbewijs en denkt niet "Pech gehad, fout 
gegokt, betalen dus". Nee hij scheldt de conducteur uit. Die kerel die
het lef heeft om hem een fikse boete op te leggen...
"Wat denk je wel man, wil je klappen?"  

© John Newswatcher, 6 april 2009. 

.................
Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij
toverslag ineens een rok dragen, met blote benen eronder. Een 
jurk kan ook, maar er mogen geen panty's om de benen zitten. 
Dat is bedrog. 
Er wordt in dit verband ook wel over bloesjesdag gesproken, 
meestal door vrouwen die onzeker zijn over hun benen en door 
mannen die op borsten vallen. Maar mijn voorkeur gaat uit naar 
rokjesdag – er is meer moed voor nodig om met de benen een 
frisse bries te trotseren dan met de armen, een vestje is boven-
dien zo aangetrokken. 
In de aanloop naar rokjesdag zijn er altijd een paar dagen die
verwarring zaaien. Het is dan prachtig weer, maar ’s ochtends is
het nog te koud. In de loop van de middag zie je dan wel blote 
benen, goed nieuws natuurlijk, maar in de ochtendspits ontbreken
ze – en dáár moeten ze juist opduiken, op een doordeweekse dag
zeg een dinsdag, of een donderdag. (nu een vrijdag dus - red.) 

Waarom? 

Nou zeg, wie wil daar nou dolgraag bij horen! Ik begrijp zo'n 
moeder-overste als Agnes Jongerius niet, die er een halszaak 
van maakt om met zijn allen maar zo snel mogelijk bejaard te 
worden verklaard. Zo'n mens is toch gespeend van elke vorm 
van creativiteit? In een tijd waarin niets meer onaantastbaar lijkt
liggen er onvermoede kansen voor het grijpen. 
Maar je moet wel door je verkokerde vakbond-denken heen 
breken en ophouden telkens die versleten stratenmaker op te 
voeren. 
De één is op z'n zestigste al bejaard, de ander bruist op zijn
vijfenzeventigste nog vol activiteit. Zo vaag als die ouderdoms-
grens is, zo flexibel zou die aow moeten zijn. Weg met die 
guillotine van 65 jaar, laat iedereen kiezen voor een verjaardag
tussen 60 en 70, pas het systeem daarop aan. Laat de mensen
zelf kiezen voor voltijds of halftijds werken binnen die leeftijd-
marges, laat ze ook kiezen voor een toeslagpremie betalen in
die jaren om hun volle rechten te behouden of af te zien van 
volle rechten en zelf aanvullende inkomsten te regelen in die 
slotfase. 
Werkenden van vijfenvijftigplus komen in hun hoogste besteed-
bare inkomen met de kinderen het huis uit. Je kunt dat geld 
natuurlijk gebruiken voor het verbouwen van je huis, een grotere
auto, drie keer per jaar een vliegvakantie en dan keihard dóór-
werken tot voorbij 65. Je kunt het ook investeren voor een 
aanvullend inkomen later en het wat rustiger aan doen. 

  Gerrit Komrij 

Vandaag viert "het Komrijdier ..met handen als kolenschoppen",
de bekendste exile-dichter van Nederland, het overschrijden van de
vijfenzestigplus grens. Het verhaal gaat dat hij werd geboren in een
kippenhok, dus dan is álles beter voor je oude dag. Ik weet niet of
hij daar in 't verre Portugal altijd braaf zijn aow-premie heeft dóór-
betaald, maar aan zijn werken zullen we ´t verschil niet merken. 

© John Newswatcher 

A:
Waarom pronkt die Komrij toch steeds zo banaal 
Met die verborgen bedoelingen? Z'n verhalen 
Getuigen waarlijk van Schraalhans' brabbeltaal 
Met een ijselijke inslag van het anale. 
't Zijn koekoekszangen waar ik niet om maal. 

B: 
't Zijn lege spelen, Mijnheer¸'t is voos geklater. 
En wat te zeggen van z'n malicieuze 
Dédain? Hij verbeeldt zich op sterk water 
Te schrijven tussen literaire gazeuse 
Zo'n hoogmoed bewaart hij maar voor later. 

Uit: Gerrit Komrij: 
Alle gedichten tot gisteren. 
Uitgave De Arbeiderspers, 1999.

O ja, er zijn boeken, Talmoed, Koran, Bijbel en nog veel meer, stuk
voor stuk beschouwd als het énige echte, maar geen van alle het
bewézen woord van de schepper. 
Je moet erin gelóven! 

Er staat veel duurzame wijsheid in, ook in deze tijd toepasselijk.
Maar ze zijn wel óud - wie er dan ook in schreef, het was in een tijd
dat er nog geen vermoeden was van zaken als genetische mani-
pulatie, broeikaseffect, overbevolking, vaccinatie, profylactie of 
anticonceptie. 
Toch zijn er gelovige kringen die op basis van hun Boek met klem
beweren dat de schepper hen verbiedt hun kinderen te vaccineren
tegen polio, of welke andere besmettelijke ziekte ook. De ongelovige
buitenwereld doet dat wel en vormt een zee van afweer, die het 
kwetsbare eiland van gelovigen omringt en beschermt. Maar wordt
de isolatie doorbroken, valt juist die kwetsbaarheid ten offer, 
bacteriën of virus vinden onmiddellijk de zwakke plek. De schepper,
buiten wiens wil geen wezen een haar gekrenkt wordt, laat toe hoe 
juist de kinderen van gelovigen sterven of voorgoed gehandicapt 
raken. 
Dan beweert weer iemand dat homofilie geen aangeboren geaardheid
is maar bewust onzedelijk gedrag. Ze zijn geen waardevolle mensen
in de ogen van de schepper, je mag ze wel met het hoofd neerwaarts
van een hoog gebouw gooien. Ook op grond van zo'n Boek. 

Wat weet Benedictus XVI hier tegenover te stellen? Hij vliegt naar 
Luanda om daar een massale mis op te dragen. Verstandige woorden
zouden 't bijgeloof kunnen ontkrachten. Hij zou kunnen erkennen dat
de wereld er anders uitziet dan het ideaalbeeld, maar hij wendt zijn 
hoofd af en biedt de mensen slechts het sprookje. 
En voorál geen condooms gebruiken, want dat verleidt maar tot vóór-
en buitenechtelijke seks. En zo verdwijnt aids vanzelf, als sneeuw 
voor de hete Afrikaanse zon. 
Je moet eraan gelóven! 

De mensen, waarvan statistisch 25% hiv-positief, zijn massaal
opgekomen. Ratzinger's succes: 'mission accomplished'. In het 
gedrang voor de mis worden twee jonge vrouwen doodgedrukt: 
'collatoral damage'. 

© John Newswatcher - 24 maart 2009 

Ik heb Wim Kok 'op de barricaden' zien staan als NVV voorman. 
Ik zag zijn snelle transformatie toen hij aan de kant van de échte
macht kwam als minister van financiën. Hij riep nog wat kreten 'voor
de bühne' die nú af en toe nog worden geciteerd, maar was allang 
toegetreden tot het netwerk van de bovenbazen. 
Vorige herfst schopte Wouter Bos het tot 'politicus van het jaar' 
nadat hij - zonder de belastingbetaler om toestemming te vragen - 
vele tientallen miljarden euro's toewierp aan de top van de banken die
juist door hún mismanagement dreigden failliet te gaan. Miljarden die
door de belastingbetaler nog verdiend moeten worden, geld op de pof. 

© John Newswatcher - 20 maart 2009  

'Aanrijding met blikschade zonder letsel, kan nog wel een uur duren',
kreeg ik als antwoord op de melding. 
Drie seconden tegenover een uur... 
Het werden er bijna twee. Halverwege kwam ze naar me toe: 'kunnen
we het onderling regelen?' Tja, politie op weg, daar was het dus nu te
laat voor.. 
Eindelijk naderde een auto uit richting Dronten, 't blauwe zwaailicht 
flitste aan, er werd bij de achterste gestopt, de bestelwagen. 
Ze sprong er metéén uit: 'Die idioot komt met een racevaart aanscheu-
ren en rijdt zómaar opzij tegen me aan!', riep ze naar het politietweetal, 
dat haar hun excuus maakte omdat ze zo lang had moeten wachten. 
Alles ontwikkelde zich totaal buiten mijn invloed. De politievrouw stapte
in de bestelwagen, de mannelijke agent pakte me bij de elleboog: 
'wij gaan naar uw auto, dan zal ik uw verklaring opnemen'. Ik zei 
'het is een vrij eenvoudige zaak, een voorrangsfout, wilt u even naar 
mijn schade kijken? Ik rijd al tien jaar schadevrij' maar er kwam geen
reactie. 'Graag even uw rij- en kentekenbewijs meneer'. 
Zoekend in dashboardkastje en aktetas klinkt binnen tien seconden:
'Hébt u wel een rijbewijs?' 'Al 30 jaar, alstublieft'.
'Hebben we gedronken, meneertje?' 'Geen druppel. Voor het rijden nóóit'
'Toch maar eventjes blazen!' Ik kreeg een ademtester voorgehouden. 
Mijn verklaring van de toedracht sceptisch aangehoord en genoteerd.

Is er wel oog voor het afbraakrisico? Wat gaat er niet allemaal kapot 
als er daarbij een foutje wordt gemaakt. Zeven arrestanten werden nog
binnen 24 uur na hun opsluiting in vrijheid gesteld, blijkbaar was 't niet
overeind te houden dat er genoeg dreiging was om zelfs ´n preventieve
hechtenis te rechtvaardigen. 
Een aantal onschuldige Marokkaans-Nederlandse burgers is onder 
dreiging met doorgeladen vuurwapens in de boeien geslagen en 
afgevoerd, hun woningen door onze terreurbeschermers in chaos 
achtergelaten. Hun belangrijkste papieren, bankpasjes en mobiele 
telefoons in beslag genomen. Zelf mogen ze hun huishouden weer 
een beetje op orde brengen, terwijl ze hun spullen nog niet eens terug
hebben. 
Er valt veel goed te maken, maar ik vrees dat het met 'foutje, bedankt' 
zal worden afgedaan, met geluk ietsje sneller dan na anderhalf jaar. 
En het ergste: de stigmatisering, het wantrouwen van de buurt, dat kan
niet meer goedgemaakt. 

© John Newswatcher - 17 maart 2009 

Nu zitten we opgescheept met een zwaar gesubsidieerde omroep die
ons de terechte vraag naar méérwaarde onthoudt. Nieuws is vervangen
door halfuurse 'sound-bites' van roddelpers gehalte, begeleid door 
paukenslagen en jengelende jingles - beschouwingen verworden tot 
'casual' borreltafelpraat, zonder leiding van stotterende presentatoren.

© John Newswatcher - 14 maart 2009 

© John Newswatcher - 8 maart 2009 

Eergisteren hoorde ik dat onze JPB een retourtje Rio maakte om met 
Lula voetbalshirtjes te gaan ruilen. Dit uitstapje in het kader van de 
algemene bezorgdheid over de wereldwijde crisis in de economie. De 
nacht erop prompt een akelige droom. 
Ik was weer op weg naar Olterterp, waar ik twee jaar geleden ook regel-
matig naar toe reed. Ik passeerde Beetsterzwaag en daar was plotseling
de weg afgezet met zwaailichten. Een cordon barse politiemannen, 
gehuld in kogelvrije vesten belette mij de doorgang. 

© John Newswatcher - 4 maart 2009  

Oh, onderwerpen genoeg, maar allemaal hebben ze 1 ding gemeen:
ze zijn niet leuk! 

©  John Newswatcher 1 maart 2009 

© John Newswatcher - donderdag 26 februari 2009 

Driekwart jaar geleden tekenden zich de eerste problemen in het
Amerikaanse bankwezen af. De hypotheekmarkt bleek ziek en de
economie liep terug. De Bush-Administration verlaagde keer op keer
de rentevoet zonder effect. Onze regering Balkenende hoorden we er
niet over. Onze financiële waakhond AFM bleef in zijn hok en sloeg 
niet aan. Een paar maanden later zakte IJsland door het ijs en 
daarmee de gokkende ambtenaren bij de Nederlandse gemeenten
en provincies. Premier en vice-premier/minister van financiën deden
alsof het zaken waren die zich beneden hun niveau afspeelden en 
ze presenteerden een miljardennota met een optimistische kijk op
het jaar 2009. 

Intussen viel de eerste grote dominosteen, Lehmann Brothers, en
waren het opeens wél dingen die zich op het niveau van regerings-
leiders afspelen. Maar er was geen reden tot grote bezorgdheid, zo
meende onze premier."Ons land staat er heel goed voor en ons
bankwezen is zeer degelijk". Onze premier, geflankeerd door stoere
Wouter, is óf een leugenaar óf een onnozele buiksprekerpop, die
zich door zijn adviseurs steeds weer nieuwe praatjes laat influisteren

Keer op keer horen we nog steeds de uitspraak dat de crisis eigenlijk
niet zo ernstig is. Dat beurswaarden maar fictieve waarden zijn, dat
het herstel alleen maar een kwestie van het herstel van vertrouwen is.
We moeten weer vertrouwen in het bankwezen krijgen en dan komen
we er 'vanzelf' snel weer bovenop. 
Ik vrees dat dit een kortzichtige visie is. Het ontzag is verdwenen. 
Alles wat mij ooit is bijgebracht staat op losse schroeven. Te veel 
mensen hebben niet alleen het vertrouwen in de banken verloren, 
maar óók het respect voor de privatisering- en gigafusiegeile directies
en raden van bestuur, èn voor de politici. 
Het is nog lang geen Pasen, maar we gaan wellicht een veel langere
vastenperiode tegemoet, wie we dan nog aan de vleespotten zien 
zitten? Die verraden zich, dát zijn de daders. 

© John Newswatcher - 24 februari 2009  

Inmiddels heeft de wetenschap zijn quod erat demonstrandum
gegeven. Het gebruik van vrouwelijk bloot is zeer effectief in het 
bereiken van commercieel succes. Een en ander is te wijten aan het
wezen "man"! Aan hun gemakkelijke manipulatie en de gebreken 
van de mannelijke intelligentie. Als mannen naar sexy beelden kijken
neemt hun vermogen om verantwoorde beslissingen te nemen 
aanzienlijk af. 

Consumer Research, een blad bestemd voor reclamemakers, heeft
het allemaal voor ons uitgezocht. Ze verwijzen naar een onderzoek
met een groot aantal mannelijke proefpersonen, die 'n test moesten
uitvoeren. In die test diende regelmatig de keuze te worden gemaakt
tussen direct ontvangen van een klein bedrag, of de optie voor een
op later moment ontvangen van een aanzienlijk hóger bedrag. Ter
beïnvloeding van de kans op groter gewin waren er allerlei 
onderhandelingsmogelijkheden ingebouwd. De ene helft van de
proefpersonen kreeg vóór de onderhandelingsfase telkens een 
aantal seksueel getinte scènes vertoond, zoals bikinimeisjes of 
lingeriepromotie e.d. De andere proefpersonen kregen een neutraal 
filmpje te zien.
De mannen voor wie de opwindende beelden werden vertoond konden
vervolgens niet goed meer onderhandelen. De mannen die 'n neutrale
film te zien kregen waren veel scherper in het inschatten van hun 
kansen en eindigden in de test met aanzienlijk hoger bedragen. 
De hersens van 'opgewonden' mannen gaan anders functioneren, ze
zijn bereid andere dingen te doen dan normaal (dan bij hun volle 
verstand, ben ik al geneigd hier te schrijven). Het zijn vooral de dingen
die henzelf of hun partner (of beide!) nog verder opwinden. Zoals het
aangaan van risico's in het spel, zoals uit de test bleek. Onder 
seksueel getinte prikkels worden ze opeens heel impulsief. 

Functioneel bloot?
Ja, deze juwelen gaan via de naakte vrouw 3x sneller 'aan de man'!


Vrouwen die sterk op hun eigen voordeel uit zijn nemen geen dolle
minahouding aan. Integendeel, zij maken gretig gebruik van het 
verminderd onderscheidingsvermogen van de man onder door hen 
gekozen manipulatieve omstandigheden. 
Zo komen er soms popsterretjes aan de top die helemaal niet kunnen
zingen en maar matigjes dansen. Dat geeft allemaal niks, als het 
maar opwindend is wat ze laat zien. Misschien zit er toch veel waars
in als vrouwen uitroepen: "Mannen? die denken maar aan 1 ding!"  

© John Newswatcher - voor Hernehim Cultuur  17 februari 2009 

© John Newswatcher. 9 februari 2009