Hernehim 
          
pagina pozie podium 
Hernehim
                   Boeiend om te bezoeken. 
                   Vrij en onafhankelijk. 
                   HC 2001-2009
 

 

 
   
Deze pagina wordt niet meer bijgewerkt -
links kunnen niet werken of voeren naar onbedoelde bestanden

Navigeer naar het nieuwe HERNEHIM via de knoppen hiernaast

HOME 
Nieuws  
Blog en proza 
Themapozie 
Vrije pozie   
Vertaalproject 
Proza  
Activiteiten 
Over schrijvers 
Archief 
Contact     
   

  <Klik hier voor NIEUWSTE themavrije GEDICHTEN <Klik hier voor NIEUWSTE thema GEDICHTEN

Themavrije inzendingen - Thema inzendingen
De eerste tien dagen wordt pozie op een vrij thema gepubliceerd,
de rest van de maand plaatsen we gedichten op het maandthema.
Inzenden op het thema kan altijd - publicatie echter vanaf dag 11.

                         Blogs van voor januari zijn verwijderd - maar blijven bereikbaar op een archiefpagina>  
                                                                                           Redactieblog 
   
                                vrijdag 25 december 2009 - Het is kerstmis majesteit -  Vandaag ben
ik even in het Hernehimarchief gedoken. 
Hoe was de stemming rond kerstmis 2008? Recessiezorgen? Je kan het
gemakkelijkst terughalen door te lezen wat je toen schreef. 
Het verbaasde me eigenlijk niets dat 't vooral de kersttoespraak van de
majesteit was die mij die dag bezighield. In de loop van dertig jaar heeft
zich dit kerstfenomeen ontwikkeld tot sfeerbederver van de eerste orde 
voor mensen die er het beste van maken in een weerbarstige wereld,
mensen van goede wil. 
Tijdens haar toespraak van 2008 viel ik in slaap, ongetwijfeld was dat de
weerstand die de betweterige afgemeten toon opriep, waardoor mijn 
bewustzijn zich afsluit. 

Vandaag opnieuw kerst, maar nu nam ik mij vr goed bij de les te 
blijven en dat is gelukt. Elk woord kwam binnen en daarmee werd mijn
positieve eindejaarstemming doeltreffend verjaagd. Ze heeft mij vervuld
met verontwaardiging: Fijn hoor, Beatrix! 
Via dit medium schrijf ik u maar eens een open brief... 
misschien lucht dat op. 

 

Beste majesteit, 

Hier spreekt een boos man, vol onbegrip. 
Het gaat niet goed tussen uw koningschap en vele van uw landgenoten.
Ik gebruik hier
met opzet niet het archasche woord "onderdanen", omdat
dit woord suggereert dat u als twijg van een hoge stamboom ver verheven
bent boven alle "gewone Nederlanders". 
Daarmee zouden zelfs generatiegenoten als ik van u vervreemd raken, 
en dat is nu juist
wat u niet wilt. Maar van wie met zijn tijd mgaat wordt
wel iets gevrgd. 
Ik heb u vandaag met stijgende ergernis beluisterd. 
U lijkt alleen oog te hebben voor twee groepen in dit land: de mensen die
de sociale mores geheel in de wind slaan en de vermogende mensen die
de werkelijke macht in de wereld in handen hebben. 
Daar tussenin bevindt zich een enorme groep mensen, die proberen in
overeenstemming met hun geweten en solidariteitsgevoel te leven, vele 
ervan hebben ook nog zorg voor natuur en milieu. Mensen die uw grote 
waardering verdienen, want ik weet zeker dat zij
in alle geledingen verre-
weg de meerderheid vormen. 

Al heel wat jaren moeten we elke septembermaand de stroeve wollige 
woorden van de
troonrede aanhoren. Over zaken die we maar te slikken 
hebben, de loop waarvan wij in
het geheel niet bij machte zijn iets te 
veranderen. Voor uw verontschuldiging van het treurig proza kan gelden
dat u slechts de spreekbuis van Jan Peter Balkenende bent. Dat dit 
oorzaak ervan is dat
het letterlijk erg van bovenaf, vanaf de kansel klinkt,
daar in die ridderzaal. 
Maar met kerstmis hebt u geheel de vrije hand. Alln op kerstmis 
spreekt u voor uzelf vanuit uw eigen Huis ten Bosch. Op kerstmis kunt
u uw verbondenheid tonen. Op kerstmis kunt u het "wij-gevoel" van 
Nederland voeden. Dat kunt u doen door de grote meerderheid van de 
Nederlanders uw waardering te betuigen, hen te prijzen voor het goede 
waarvoor ze staan. Op die manier stelt u deze meerderheid ten voorbeeld
aan de anderen.

 

 

 

 

 

 

 

Het wordt alom beweerd dat u een gelovig mens bent. Dat u uw kerst-
rede opent met het clich van de herberg en het kindeke, wil ik u als 
burger van dit in meerderheid seculiere
land best vergeven. 
De vermogenden en machthebbers zijn de kringen waarin u zich voor-
namelijk beweegt. Het zijn de mensen waarmee u dineert, waarmee u
aanzit aan een staatsbanket. Het zijn de "captains of industry" die overal
aan u worden voorgesteld. Onvermijdelijk hebt u als
staatshoofd heel wat
vuile handen geschud, ook handen waar bloed aan kleefde. 
Ik vraag
me wel eens af, of u als diep gelovig christen die mensen bij 
zulke gelegenheden wel
eens belerend hebt toegesproken. 
U zult zeker de uitspraak van Jezus kennen uit de bijbel: "wie zonder 
zonden is werpe de eerste steen".
Misschien hebt u er daarom vrede
mee bij zulke gelegenheden liever
diplomatiek te zwijgen? Uw huis is 
immers als al het aardse ook niet zondenvrij. 

Maar vandaag in uw toespraak doet u niets anders dan stenen werpen!
U verpakt het in
het persoonlijk voornaamwoord "wij": Wij doen dit en 
wij laten dat - het hele scala van foute dingen die gedn en de goede
dingen die ngelaten worden passeert de revue. U zegt "wij" maar dat is
zeker geen pluralis majestatis dat u op zichzelf betrekt. Neen,
u spreekt
ons immers toe: uw "wij" betekent dus "jullie"
Jullie deugen niet, zoveel zegt u ons.
Niet n steen, maar een hele 
vracht stenen laat u op ons neerregenen.
We zijn steeds maar met ons-
zelf bezig, we zijn asociaal, we hebben voor niemand nog
respect, en 
we gebruiken de nieuwe media op een heel verkeerde manier die alleen
het
individualisme steeds meer hoogtij doet vieren. 

Ik schrijf dit binnen zo'n nieuw medium, laat mij u even een paar feiten
aanreiken, voor
het geval u wat minder wilt generaliseren en zich voor 
de verandering eens positief naar
ns wilt opstellen: Dankzij het internet
en wikipedia maken scholieren tegenwoordig de prachtigste werkstukken
zoals vroeger alleen mogelijk was voor kinderen van rijke ouders, waar 
Winkler Prins in de kast staat. Dankzij email en skype hebben familie-
leden
ver overzee nu regelmatig contact, ook zij die zich niet kunnen 
veroorloven voortdurend
de wereld rond te vliegen. Dankzij internet zijn 
er hele gemeenschappen ontstaan van
mensen met gelijke interesse,
onafhankelijk van waar de deelnemers wonen.
Dankzij internet hebben
schrijvers en muzikanten de hegemonie van de gevestigde
uitgevers en
platenbazen gebroken. Met een grote opbloei van creativiteit als gevolg. 
U bent geen redacteur van het Reformatorisch Dagblad maar het staats-
hoofd van alle Nederlanders, dus doe hier uw voordeel mee. 
Ik kijk met spanning naar uw volgende
publieke toespraak uit, maar hoop
toch van harte dat dit nog een jaar gaat duren. 
Misschien wordt 2010 goed voor u en voor ons. 

25 december 2009 - John Newswatcher   

 

 
Reageer       
 
20 december - Vandaag geen blogtekst - 

Maar een gedicht 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een slotverklaring is lang geen verdrag, 
geschiedenis kent waarde van papier, 
het mooie woord maakt geen gedicht 
van verzen voze lading - 

zoals het venster aangekleed door 
keurmeesters in hun eigen convenant 
van zelfbemeten ruimte in het spel 
geen waarheid in het midden laat. 

Sneeuw dekt het wantrouw van 
een wereld waar engelen tot vervelens 
steeds weer vergeefse zangen zingen. 

De witte wade dempt de scherpte van 
het hardst geluid en dekt het voze ijs 
dat wacht en 't eist zijn tol. 

 

JohnN 

 

 

   Foto John Zwart   Prettige feestdagen voor alle lezers
   Wilhelminaoord Frl.                                                      Een goed jaar en een beetje vrede met de wereld zoals die nu eenmaal is. 

 

Reageer       
 
17 december - Spektakel en IJdeltuiterij - Morgen wordt er weer eens 
een ploegje DJ's in een glazen huisje opgesloten, hoogstpersoonlijk wordt 
door een toekomstige koningin de sleutel omgedraaid. Dit keer gebeurt 
dat in Groningen en de Grote Markt werd onmiddellijk tot een klein Camp
Holland verbouwd, een talibanveilige vesting. Zes dagen zullen ze niet 
eten, die plaatjesdraaiers, alleen van supervruchtendrankjes worden ze 
voorzien. Zo zijn ze solidair met het deel van de wereldbevolking dat 
honger lijdt. 
Diederik Ebbinge uitte vorige dinsdag zijn gram over dit spektakel van
rijkbetaalde
ijdeltuiten. Riskant hoor, want zeg n kritisch woord over de
lievelingen van het kijk en
luistervolk of je krijgt de halve natie over je heen.
Hij vroeg zich af hoe de mensen waarvoor dit circus opgetuigd wordt, er 
zelf over zouden denken: 
"Leg dat maar eens uit aan een echte hongerlijer. Giel Beelen zou zeggen:
ik weet 't precies hoor, wat het is, ik doe het elk jaar een dag of zes, daar
krijg ik een stijve piemel van in mijn Vara-broekje. En de mensen vinden
mij een goed mens". 
Mensen als Giel Beelen zijn onze grote talenten van de kwelbuis, die ons
regelmatig met interessante nieuwe vondsten verrassen, zoals bijvoorbeeld
het presenteren van een
praatprogramma in de blote kont - en zoiets mag
best heel goed betaald worden. Maar die zes dagen "free publicity" in het
glazen huis dat doet-ie helemaal voor niks.
Voor het goede doel, toch?
De meeste grote problemen in de wereld bestaan door dezelfde oorzaak:
omdat de rijken - personen of landen - zo inhalig zijn dat ze het eerlijk 
delen maar steeds niet
kunnen opbrengen. 
In Kopenhagen zitten er een heleboel wereldleiders - waarvan ook
een 
flink aantal ijdeltuiten - bijeen. Uit 192 landen confereren enkele duizen-
den over de
toekomst van de aarde. Net als onze vermaakslievelingen 
goed betaalde mensen, met
een royaal declaratiebudget. Dat pluche 
kunnen ze behouden door niet te veel toe te geven aan de kleintjes en
de kwetsbaren. Toch roepen ze allemaal vervuld te zijn van zorg over 
de toekomst van onze moeder aarde - de conferentie dient een goed 
doel.
Daar doen ze het voor, voor het goede doel, of niet soms? 
Of voor het hemd dat nog altijd 'nader dan de rok' is? 
Buiten demonstreren toegewijde belangelozen, zij krijgen te maken met
de Deense wapenstok en pepperspray. 
Alles moet immers ordelijk verlopen. 
Wij - u en ik - als we weer pkken loten van de Postcodeloterij gaan
aanslepen - zijn daarbij k vooral vervuld van de goede doelen die we
ermee steunen, toch? 
Niet om die hoofdprijs van dertig miljoen, ben je mal! 

17 december 2009 - John Newswatcher 

Wie genteresseerd is in de beschouwing die John Zwart                                                                                                      
over Kopenhagen schreef kan het artikel HIER lezen. 
 
Reageer       
 
14 december - Tussen de Sint en de Ho-ho-hooooo man - Van Sint
Nicolaas tot Kerstmis is een rare jachtige tijd. Het zou eigenlijk een 
periode moeten zijn waarin we geleidelijk tot rust komen. Kerst en het
jaareinde vormen immers aanleiding om stil te staan bij de basale 
waarden in het mensenleven. Maar het gaat juist de andere kant op, 
we kenden al vakantiestress, erkenning van kerststress is in aantocht. 

In plaats van rust kennen we rust noch duur. Vanouds zit in december
de economie ons
achter de broek, in deze recessietijd eens te meer. 
Hebben we in een normale maand ruim
vier werkweken om onze klus-
sen te klaren, de laatste maand van t jaar - waarin de hoogste
omzet 
moet gedraaid - krijg je een krappe drie weken waarin je dat presteren 
moet. 
Vandaar dat ze nu het sinterklaas-uiitzwaaien hebben bedacht. Vanaf
de zesde december
moet alles rap in de hoogste versnelling, dus hup: 
de Sint als illegale vreemdeling snel het
land uitgezet. Geen minuut te
verliezen om de kerstacties op te starten. 
Er heerst ook een algemene sfeer van hijgerigheid, flink opgefokt door
de media. Hadden we
al dat idiote "renking ze njuz", waar elke dag de
gemiddelde halve gare moet bepalen of het
de naakte billen van Patricia
Paay, de twaalf bijvrouwen van Tiger Woods of de tanden door
de lip 
van Berlusconi zijn, die het belangrijkste nieuws van de dag vormen... 
in deze drukke weken worden we er elk uur aan herinnerd dat we onze
stem moeten uitbrengen op vanalles: 

de beste en de slechtste politicus van 't jaar, juw persoonlijke nieuws-
moment van het jaar, het belangrijkste nieuwsfeit van het decennium, 
de beste popnummers van het jaar, alles door dramatische geluiden 
begeleid - er komt geen eind aan. 
Daaroverhn komen de overactieve aasgieren. Die hele stoet die je
dertiende maand of je lijfrenteaflossing wel even snel van je overnemen
wil: die verzekeringsmaatschappij die gisteren nog wiebelde op het 
randje van de afgrond, die bank die steeds meer mogelijk wil maken, 
al zeggen ze er nooit bij wt. 
Een stortvloed van ongewenste diensten: "main kist moet wit gelakt zain"
roept een troela van een lijkenpikkersbedrijf ons toe, en de topmannen 
van de "goede doelen" hebben net als Gerrit Zalm toch k recht op een
topsalaris. Dus horen we elke dag een slechte actrice heel vals doen 
alsof ze tegen haar overleden man praat, die - via zijn testament - de 
wereld nog blijft inspireren, zo legt ons een gladprater aan het eind uit. 
Daarvan zou je al onpasselijk worden. 
Maar dan komt godbetert er nog bovenop Chantal van het reclamebedrijf
met haar reclamespotje opgewonden toeteren dat we... op reclame moeten
stemmen. Want, zegt ze "dan wordt juw favoriete kommursial misschien
wel de gouden loeki van dit jaar!" "Goeie mokkel..."  
Ach, het is gelukkig z alweer januari. 

13 december 2009 - John Newswatcher  

fat man santa - ongewenst in Kopenhagen? 
Reageer       
 
10 december - Krijgen we echt een superegostische generatie? - 
Geen idee hoe het nou komt mensen, misschien moet ik het probleem in
mezelf zoeken. Het valt mij steeds moeilijker om optimistisch over de 
toekomst te denken. Als ik probeer kritisch naar de ontwikkelingen over
een lange periode te kijken, of dat nou politiek of maatschappelijk is, dan
zie ik nergens een doelbewuste richting, vaker een terugvallen in oude 
fouten of een ongeremd drschieten in veranderingsprocessen die op
zichzelf goedbedoeld ingezet werden, maar onvermijdelijk uitdraaien op
een slingerbeweging. 

Ik weet het: 'de wereld' verandert voortdurend en dat is nooit anders 
geweest, dus als je leeft en middenin de wereld staat is het een proces
van steeds aanpassen of keihard tegen de stroom oproeien. Dat laatste
is veel vermoeiender, daarom gaan de meeste mensen liever met de 
stroom m, welke richting die ook opgaat. 
Ik zag dat verschijnsel al lang geleden bij mijn schoonvader. 
Die presteerde het om op wacht te gaan zitten als ik zijn reeds volwassen
dochter mee uitgenomen had. Zijn zeer strenge regel was dat zij vr 
middernacht thuisgebracht diende te worden: overtredingen werden door 
hem met donderpreken veroordeeld. Een jaar of tien later was de jongste
dochter - net zeventien geworden - aan 'stappen' toe. Zij ging de deur uit
zo tegen de klok van elf, het tijdstip waarop vroeger haar oudere zus al 
onrustig placht te worden: "Ik moet niet te laat thuiskomen..." 
Maar hoe laat zij thuiskwam, daarvan had hij geen idee: "ik blijf daar niet
de nacht voor uit mijn bed"... zij had immers een sleutel mee! 
Een jaartje later was hij even wat verontrust, ze bleek de nacht helemaal
niet thuis geweest te zijn. Maar spoedig legde hij zich ook daarbij neer.

"Waarom maakte u zich vroeger dan zo vreselijk druk?" vroeg ik hem 
onverhoeds. "De tijden zijn veranderd", bracht hij uit. "Nee pa", zei ik, 
"niet de tijden zijn veranderd, het zijn de mnsen die veranderen: 
u bent veranderd". 

In het gezin van mijn schoonouders zag ik op microformaat de snelle
verschuivingen zich voltrekken in de algemene attitude op weg naar de
"toegeeflijke maatschappij". De vader met gezag roeide nog ferm tegen
de stroom op toen die nog niet zo sterk was, toen het hem te machtig 
werd, liet hij zich willoos drijven. 
De godvrezende Urkers, en de inwoners van de 'bijbelgordel' van 
Nederland, zij kunnen tegen de kolkende vloed van vandaag helemaal
niet meer op. Het snuiven en comazuipen vindt buiten hun zicht plaats 
op dancefeesten en in schuurtjes, en van wat je niet ziet kun je heel lang
doen alsof het niet bestaat. Ook niet dat n op drie tienermeisjes tegen
hun wil seks hebben, zwanger worden ze namelijk niet. 

Wij verdienden destijds wel wat mr vertrouwen en vrijheid, het gezag
van de jaren vijftig drukte ons zwaar, geen strobreed werd er toegegeven
en je moest wel heel veel moed hebben om dr tegenin te gaan. We 
lieten ons dus liever maar meenemen in de afgaande stroom, die echter
spoedig in opkomend tij verkeerde. De kinderen van toen waren bang,
de ouders van vandaag missen de moed tegen hun kinderen in te gaan.
Ergens in het midden tussen die uitersten moet het goed toeven zijn.
Maar helaas we drijven daar steeds weer voorbij...

9 december 2009 - John Newswatcher

 
Reageer       
 
6 december - Uit de vorige eeuw - Het meisje van de bakkerijafdeling is
druk in de weer. Op alle banketartikelen kleeft ze kortingsplakkers. 
"Sinterklaas had vanmiddag moeten komen om in te kopen", zeg ik haar,
"wordt alles nu afgeprijsd?" 
"Ja hoor, kijk maar!" en zij houdt een banketletter omhoog. Op de doos 
prijkt:`gebakken in roomboter, nu halve prijs. 
"Er is geen lectuur die zo snel verveelt als banketletters", zeg ik. 
Ze kijkt me heel bevreemd aan. 
"Dat is een uitspraak van Godfried Bomans", verduidelijk ik. 
Ze kijkt zo mogelijk nog verbaasder. 
"Weet je niet wie Godfried Bomans is? of was, want hij is al dood". 
"Oh - Nee". 
"Hij was een bekende schrijver, maar had vroeger ook veel succes met
tv-shows". 
"Tv-shows?" 
"Ja, `Kopstukken heette dat, en in deze tijd van het jaar speelde hij ook
graag voor sinterklaas". 
"Kopspijkers, dat is toch een programma van Jack Spijkerman?" 
"Stkken, geen spijkers. Ach laat maar, het is teveel vorige eeuw voor jou" 

Zelfs als je "Pieter Bas", "Erik, of Het klein insectenboek" en een heleboel
"Buitelingen" hebt geschreven ben je achtendertig jaar na je overlijden 
volkomen betekenisloos. Van de vorige eeuw, dus echt hartstikke dood. 
Ik loop richting kassas terwijl het blondje mij nakijkt. 
"Wat een rare man", zie ik haar denken. 

JohnN - 5 december 2009 

                                                                                                                                   Godfried Bomans incognito 
Reageer       
 
4 december - Wat moeten we nou aan met die pedo's? Ondanks, of
misschien wel doordat, er weer zoveel publiciteit is, lijkt 't beslist nuttig
vooraf eventjes iets duidelijk te stellen: Een pedofiel is een volwassen 
persoon wie het bepaalde empathische vermogens ontbreekt, contact 
zoeken is minder op leeftijdgenoten, maar liefst op jonge kinderen gericht.
Een pedoseksueel is iemand die vanuit zijn gerichtheid op jonge kinderen 
onder sterke drang staat daarmee seksuele handelingen te verrichten.
Dus een pedofiel hoeft nog niet in conflict met de maatschappij en het 
strafrecht te komen. Hij of zij (meestal een "hij") zegt ook altijd heel veel
van kinderen te houden en gedraagt zich daar ook naar. Jonge kinderen 
voelen zich tot hen aangetrokken omdat het zulke lieve mensen zijn. 
Soms wemelt het van de kinderen die naar hartelust mogen spelen op
het erf van een alleenstaande man die er verder weinig sociale contacten
op nahoudt. 
De pedofiel die niet beseft dat zijn eigen ontwikkeling afwijkt van het 
gezonde 'normale' kan in de gevarenzone geraken, want voor hem
vertegenwoordigt de overgang naar pedoseksualiteit een vaag grens-
gebied. Hij kan over de schreef gaan en dan komt de kindervriend 
opeens wl - en zeer heftig - in conflict met de maatschappij. 
Het is dus van groot belang dat een pedofiel erkent dat hij afwijkt van
het 'normale', zo kan hij zich beter bewust worden van een verandering 
in eigen gedrag en leren om zich te beheersen. Net zoals de meeste 
andere mensen zich ook leerden beheersen waar het onacceptabel 
begeren betreft. 
Sietze van der V is pedoseksueel, hij heeft zich bevredigd met jongetjes
van dertien. Conform zijn eerdere veroordeling zegt hij: "maar tw keer,
en dat over een periode van twintig jaar". 
Zelfs al gaan we voorbij aan alle mogelijke niet ten laste gelegde zaken,
spreekt zijn houding boekdelen. Sietze van der V. vergoelijkt het gedrag
waarvoor hij in rechte bestraft is. In zijn hart vindt hij waarschijnlijk nog
steeds dat zijn veroordeling en straf onterecht waren. 
"Dat was een foutje". Hij bagatelliseert en bestrijdt dat zijn handelen 
schade toebrengt aan zijn slachtoffers: het past in de experimenteerfase
met seks van prepubers. Hij zwaait met voor hem gunstige verklaringen, 
afgelegd door kinderen...
Zijn wereldbeeld is verwrongen: seks van volwassenen met kinderen 
brengt wel degelijk schade toe die zich vroeger of later manifesteert, ja
zelfs tot in lengte van jaren voor zijn slachtoffers van voorheen t levens-
geluk kan verzieken, zoveel kan ik u wel verzekeren. 
Sietze denkt dat de maatschappij niet deugt, hij ziet het beter. Sietze kan
niet meer terug geduwd in zijn voorfase van de pedofiel die hij ongetwijfeld 
ooit was..Nu heeft hij zijn straf uitgezeten en hij moet toch ergens mogen
wonen. Maar misschien heeft hij ons de oplossing zelf aangereikt: 
laten we dan maar lle pedoseksuelen Bekende Nederlanders maken. 

John Newswatcher - 3 december 2009.

 

 
Reageer       
 
2 december - Laat me mijn gang maar gaan - Een zon is gestorven. 
Een milde dood voor een lieve man, soms lijkt er rechtvaardigheid bij het
levenseinde. Wat is er mooier dan met je beste vrienden nog een glas te
drinken, erna naar bed te gaan en voorgoed in te slapen? 
De zingende en pianospelende acteur had al in de eerste jaren zeventig 
mijn warme belangstelling gewonnen met zijn bijzondere uitstraling. Ook 
die opmerkelijke vriendschapsband, zo dicht naderend als maar mogelijk
aan een liefdesband, met de zangeres Liesbeth List: Een homoseksuele
man met een hetero vrouw, dat vond ik fascinerend. 
"Als ik ooit trouw, moet er altijd plaats voor Ramses zijn en blijven", 
hoorde ik de jonge Liesbeth destijds met grote overtuiging zeggen. En ze
heeft het wrgemaakt. 
Hun onbestorven weeskindjeugd lag wellicht aan de basis van hun opmer-
kelijke verstandhouding. Een verbondenheid die ook hoorbaar was als zij
samen optraden. 
Als man van taal luisterde ik in die jaren even graag naar de potische 
teksten van Ramses Shaffy als naar de Franse chansons van Liesbeth. 
"Het is stil in Amsterdam" greep burgemeester Job Cohen dankbaar aan
in zijn commentaar op het sterven van Ramses. Toch een heel andere
opvatting, hij duidde met dat lied de stilte nu stem en pianospel van de
artiest niet meer zullen klinken, maar Ramses zelf gaf hiermee woorden 
aan zijn gevoelens van eenzaamheid waarvan hij evengoed kon genieten 
als van het uitbundig feesten met vrienden. 
 

Ik hoorde meer uitspraken die mij een beetje stoorden, er werden 
vergelijkingen gemaakt met Jacques Brel. 
Onzin: Brel is Brel en Shaffy is Shaffy met ieder hun eigenheid. Ook 
hoorde ik nationale trotsgeluiden, mensen spraken over "de grootste 
podiumkunstenaars die Nederland had voortgebracht". Maar Ramses
Shaffy werd niet door Nederland voortgebracht, helemaal alleen kwam 
hij van over de grens "Toen ik klein was, in de trein naar het noorden" 
zo zong hij over hoe hij door zijn zieke moeder werd afgestaan. 

Zijn meest magistrale nummer "Pastorale" wordt ook veel gememoreerd.
Een duet met Liesbeth, waarin de zon het meisje aanraadt liever de maan
haar genegenheid te schenken: "Je kunt niet houden van de zon". Ze kan
beter wachten tot de nacht valt "dan komt de koele maan". 
Maar juist van dat lied is de tekst niet van Ramses, maar geschreven door
Lennard Nijgh. In die jaren maakte ik beroepsmatig lange autoreizen door
heel West Europa, in de auto ging altijd 't cassettebandje met "Pastorale"
mee. Rijdend door open landschappen was er niets mooier dan onderwijl 
te luisteren naar de stem van Ramses Shaffy die bezield zong over
"wolkentorens en ijskristallen". 

John Newswatcher - 1 december 2009 

 

  
Ramses, een melancholieke levensgenieter, die samen met Liesbeth een blijvende onvoorwaardelijke vriendschap koesterde 
Reageer       
 
28 november - Vergankelijk - Dit gaat misschien wel de meest openhartige
blog worden die ik ooit schreef. We gaan een nieuwe themamaand tegemoet,
trefwoord "vergankelijk". 
De maand december leent zich ervoor, dus een clich? Toch niet, dit laatste
thema van
2009 is een paar maanden geleden al heel bewust gekozen.
Tegen het eind van oktober werd ik ziek. Hoofdpijn, wat koorts, pijn in de
botten, de
maag van streek, eetlust weg. Kortom alle signalen van griep, 
welke? Is dat belangrijk? 
Onze overheidsvoorlichters trachten ons te overtuigen van: ja! Immers nog
nooit werden we zo overstroomd met berichten over de dreigingen, de
maatregelen... Ik belde de huisarts: wat nu te doen? Ik kreeg het antwoord
dat ik zelf had kunnen bedenken: "in uw bed kruipen en goed uitzieken".
Aangevuld met het verzoek vooral niet naar het spreekuur te komen. 
Ik ging weer naar bed met in mijn hoofd de nieuwslezer die zojuist had 
gemeld
dat de sterftestatistiek van mexicaanse griep op zestien stond en
de wetenschap dat
jaarlijks duizenden mensen onnodig sterven door 
verkeerde diagnoses, fouten bij het
toedienen van medicamenten, fouten 
in de anesthesie, mislukte ingrepen door zichzelf
overschattende chirurgen.
Hoewel de meeste mensen hun levenseinde in bed vinden leek
mij toch 
dat ik me voorlopig op de veiligste plek bevond, zolang ik er maar in slaag-
de uit
handen te blijven van de witgejaste beterweters. 

Onwillekeurig sta je weer eens stil bij de vergankelijkheid, hoe alles
vergankelijk is
inclusief jijzelf en hoe betrekkelijk die vergankelijkheid 
k weer is. 
In september werd ik er in zekere zin al mee geconfronteerd: ik voelde 
de dreiging van
het tenonder gaan van Hernehim Cultuur, de site die in 
acht jaar steeds meer een deel van mijn bestaan was geworden. 
Heel mijn wezen zette zich in om het te voorkomen en
koortsachtig ont-
wikkelde ik - wat ze in het bedrijfsleven noemen - "plan B".
In de tussentijd almaar proberen alles dr te laten gaan, voorzover 
mogelijk zonder de onontbeerlijke helpende handen en hoofden. 
Oplettende lezers zullen toch hebben
opgemerkt dat themawisselingen 
later dan normaal plaatsvonden, dat achterstanden
ontstonden bij het 
beoordelen van inzendingen. 

In bed met chte koorts besefte ik hoe betrekkelijk het bestaan van een
enkel medium is, hoeveel dagbladen zijn in tien jaar al niet verdwenen? 
Hoe zelfdestructief is het om lange tijd een beeld van "alles onder controle"
te handhaven? Onmiddellijk, nog vr de 15e november begon ik de reeks 
beperkingen waarvan ik eigenlijk vanaf 4 september al wist dat ze onver-
mijdelijk waren. Een groot aantal trouwe inzenders ontvingen informatieve
emails, de agenda voor podia in 2010 werd geannuleerd. Onlangs werd de
Vereniging Vrienden van Hernehim Cultuur eenzijdig opgeheven en allen
erbij aangesloten kregen bericht. 

 

Het is een leerzaam proces om te kijken hoe verschillend mensen op zulke berichten en op mijn verslag over de laatste "Zondichtmiddag" reageren. 
Er zijn er die op "leesbaar
boze toon" mailen met een onmiddellijke opzeg-
ging van hun VvHC lidmaatschap, waar
nog nauwelijks iets van een aanhef
of afsluitende groet vanaf kon. Er zijn er die mailen "al veel eerder" te 
hebben laten weten dat ze geen VvHC meer willen zijn, maar dat er door Hernehim niet op is gereageerd. 
Ok zijn er die wat meer
dan n regeltje schreven: ze tonen pijnlijk 
getroffen te zijn door de toegevoegde
opmerking dat er nog wel eens incassowerk aan te pas kwam (het bijhouden van een administratie, lijsten
van aanmaning voor de contributies, ook dat kost tijd).

Veel kleiner in aantal zijn de fijne reacties die je juist zo nodig hebt als je 
merkt dat acht
jaar hard werken en betrokken inzet door veel mensen 
niet merkbaar gewaardeerd
wordt of gewoon als vanzelfsprekend is 
opgevat. Dus gelukkig kan ik hier wat citaten
laten volgen die ik niemand
wil onthouden: 
"...zo jammer dat ik die middag in Utrecht moest missen... en was er dan
niemand die op het idee kwam om jou met bloemen te bedanken tot 
besluit?..." 
"...ik vind het een groot gemis als de Hernehim Cultuursite moet stoppen 
in de vorm zoals die nu is, maar ik begrijp het wel..." 
"...ik vond Hernehim Cultuur altijd de mooiste site op dit gebied. Het spijt
me echt heel erg dat het door gebrek aan vrijwilligers niet meer in de 
bestaande vorm kan" 
"...natuurlijk wil ik graag mijn persoonlijke pagina op de site handhaven 
als die in een afgeslankte vorm toch blijft bestaan. ik blijf hernehim 
steunen, we overleggen wel
welke geldelijke vergoeding er tegenover 
moet staan..." 
"...nagenoeg in je eentje kan het niet langer, dat is duidelijk... 
het is een teken des tijds..." 
"...met enige nostalgie stuur ik je hierbij een bijdrage voor de allerlaatste
gastenpagina
"vergankelijk"..."

Er zijn een aantal prettige sociale contacten die ik als "bijproduct" van
mijn jaren als "hoofdman" van de site heb overgehouden, sommige
ontmoetingen zullen me zeker bijblijven, zoals de minence grise van
Amsterdams dichtersland dhr. J.C.Aachenende, die mij op 15 november 
in de Kargadoor zichtbaar ontroerd de hand drukte. 
Maar n ervaring uit een reeks.
Anderzijds heb ik in de achterliggende acht jaren nagenoeg al mijn vrije
tijd en heel veel
autokilometers gestopt in vergankelijkheid, want bij 
uitstek is het dat toch, zo'n vluchtig
medium als een internetsite. 
Andere sociale netwerken hebben daar niet zelden onder
geleden. 
Is dat het allemaal waard geweest? 
Nu komt de tijd om de balans op te maken. 

John Zwart - 28 november 2009 

 
   
 
22 november - Zoekend Europa - Toen ik naar zee ging, in mijn jonge
jaren, had ik het idee dat het vooral Nederlanders
waren die alles wisten 
van zeevaren. 
Dat kwam door het onderwijs dat ik had genoten.
Hele rijtjes namen van
beroemde zeehelden had ik geleerd, de VOC had overal ter
wereld zijn
merktekens achtergelaten: Ceylon, China, Japan, West-Afrika, Zuid-
Afrika en Zuid-Amerika...
Indonesi gedroeg zich toch een beetje als een
ondankbaar volkje dat onvoldoende
besefte hoe weldadig het voormalige 
koloniale bewind voor de gordel van smaragd was
geweest - en de glorie 
van moderne zeevaart tijdens de tweede wereldoorlog had ik
opgezogen 
uit de romanserie van Jan de Hartog. 
Eenmaal op zee besefte ik hoezeer we leven in huizen zonder ramen. 
Want de Noren gingen prat op hun zeetradities, die verder teruggaan dan
van welk Europees land ook, de eerste schreden op het Amerikaanse 
continent werden gezet door hun voorvaderen. 
De Portugezen zongen hun nostalgische liederen over de enorme macht
die hun koopvaart had in de zestiende eeuw, ver voor de Hollandse expansie
De Spanjaarden gingen prat op hun uitgebreide ontdekkingsexpedities, al 
ging het daarbij verre van zachtzinnig toe. Zij lieten overal forten en
verdedigingswerken achter. 
En de Britten, eilandbewoners pur sang, zagen al het water ter wereld als
een door hen en hen alln rechtmatig beheerst element: 
Rule Brittannia, Brittannia rules the waves! 
Misschien dat die Belgische nieuwe hoofdman van de EU, binnen de unie,
die dat alleen in naam is, een beetje inzicht met distantie kan brengen. 
Hij is in elk geval een intellectueel, die zijn talen voortreffelijk spreekt - 
misschien zelfs op weg is dichter te worden nu hij de eerste stappen heeft
gezet als haiku-schrijver. 
Jan Peter Balkenende, ambitieus, ergert zich aan het parlement dat hem
teveel lastigvalt, intussen wil een groot deel van de kiezers hem eindelijk
wel eens kwijt. In Belgi staan de zaken omgekeerd, ze willen Herman van
Rompuy maar node missen, hijzelf stond, in tegenstelling tot vele anderen,
juist niet te trappelen om President van Europa te worden. 
Wellicht wordt Europa ooit iets anders dan een verbond van blinde kikkers,
waarin het vooral om de mannetjes en de vrouwtjes gaat met elk zijn
persoonlijke carrire voor ogen. 
Laten we maar blij zijn met de Belgen en hen sterkte wensen met Leterme...

John Newswatcher - 21 november 2009 

Rood wit blauw 

gegoten in mijn kinderbrein: 
glorie van Tromp en Piet Hein 
en ng zovele superstars, 
heldendaden, 't kon niet op 
op de globe een spikkeltje 
maar de driekleur overal in top! 

'k ging naar zee 
de wereld in 
'k zag alle schepen gaan 
vreemde vlaggen hoog en fier, 
geen mens kon mij verstaan 

paste mij aan 
hun eigenheid 
leerde vanzelf hun taal 
luisterde toen stomverbaasd 
verrast door nieuw verhaal 

Nederland, o Nederland 
van Oost tot West en verder 
nog, waar de zon nooit week; 
ach nederland, ach nederland 
oranje blanje bleek 

JohnN

  

Licht

Het licht aan zee is
Feller dan over het land
De hemel ademt


Herman van Rompuy 

 

Reageer       
 
19 november - Het wiel is al uitgevonden - De media zorgen er weer voor
dat we in een soort nationalistische ban verkeren. Zou Nederland de eerste
de facto President van Europa gaan leveren? Zou Neelie Kroes haar
commissarispost van economische mededinging behouden? Hoe sterk is
de Vlaamse concurrentie? 
Als Europa het grote belang vertegenwoordigt waar de politiek altijd zo 
graag de nadruk op legt, zou het weinig uitmaken met welke nationaliteit
de posten worden vervuld. Het zou zuiver een zaak van competenties zijn.
Maar alle tekenen bevestigen dat we wat Europa betreft nog altijd wonen
in een huis met geblindeerde ramen. 
Het gaat om onze nationale partijpolitiek en ondertussen kunnen we stevig
ruzin met onze zuider- of oosterburen over een grensoverschrijdende
waterweg of spoorweg. Tegelijkertijd armpjesdrukken om een partijgenoot 
op een begeerde plaats te manoeuvreren. 
En eigenschap hebben we als pseudo-Europeanen allemaal gemeen: 
we kijken veel te weinig naar buiten. Nationale overheden zijn erg eigen-
wijs, maar in dit verband zou ik het liever eigen-dom willen noemen. 
Veel belangrijke zaken worden aangepakt alsof eerst het wiel nog moet 
worden uitgevonden. 
Twintig jaar is Nederland al bezig om de schaarse wegenruimte beter te
verdelen door een beprijzing-systeem. Ons probleem met het filerijden 
speelt in alle landen van Europa, maar Nederland heeft al twee decennia 
lang eigenstandig veel geld gestort in een put van studeren, ontwikkelen,
pilot-projecten etc. En een reeks ontwerpen werd al om diverse redenen
afgekeurd. 

Nu is er dan een zwarte doos voor alle personenauto's op komst. Die 
gaat werken via een satellietverbinding en gps-systeem met continue 
registratie van tijd, wegvak en snelheid. Zo'n draadloos systeem is zonder
meer storing-, en hacker-gevoelig. Het is zeer de vraag of het bestand is 
tegen toetsing aan de wetgeving ter bescherming van persoonlijke privacy.

Misschien waren we Europees eerder met een beter systeem gekomen.
Om te beginnen hadden we best een simpele zwarte doos in elke auto
kunnen monteren zoals er al een tijd voor vrachtauto's is. Begin en eind
van rijtijd en rusttijd wordt continu geregistreerd, evenals de gereden 
afstand en de snelheid waarmee is gereden. Nieuwe geheugenchips zijn 
in staat zulke gegevens over een heel autoleven op te slaan en zijn kleiner
dan een lucifersdoosje. De informatie hoeft niet draadloos verzonden. 
Waarom niet? Wegens de oorzaak van een groot deel van de snelwegfiles.
Ze ontstaan in de ochtend- en avondspits en worden vooral veroorzaakt 
door rijbaan afsluitingen. Soms wegens wegwerkzaamheden - tijdgebonden
en aangekondigd - maar alle andere files zijn meest het gevolg van 
aanrijdingen, door snelheidsverschillen. 
Bij elke aanrijding kan de zwarte doos van betrokken auto's worden 
uitgelezen. Onderling snelheidsverschil groter dan 20 km/u? Dan is er 
sprake van gevaarzetting en wettelijke aansprakelijkheid is toepasselijk.
Spoedig zal het jagen, snijden, rechts inhalen en gedurig rijstrookwisselen
aanzienlijk verminderen. Winst: onschatbaar! Veel vermeden leed en 
halvering van aantal en lengte van files. Geen discutabel systeem van
variabele en arbitraire kilometerverrekening. Die loopt gewoon via de pomp.

Maar misschien is de reden voor het dure uniek-Nederlandse systeem dat
men bij Verkeer en Waterstaat juist het big brother effect beoogt? 
Ze kunnen me nu al van minuut tot minuut in de gaten houden via mijn 
mobiele telefoon en ov-chipkaart, het laatste gat in het net is de privauto,
dat wordt nu gedicht. Alles onder n muisklik. 

Als ik mijn auto laat staan kan ik gelukkig nog onbespied een lange 
wandeling of een fietstocht maken met m'n mobieltje uitgeschakeld. 
Totdat ik een chip in mijn linkeroor krijg. 

John Newswatcher - 18 november 2009 

                                                                          Googelen tot in je achtertuin      
Reageer       
 
14 november - Hypologie - Hypes duren nooit lang, meestal een week,
hooguit een paar weken, dan heeft niemand er
meer interesse voor. 
Een enkele keer onderscheidt zich er n door een taai leven. 
Merkwaardig genoeg is dat nu het geval met de jaarlijkse griepgolf. 
Het virus muteert met iedere rondgang over de aarde terwijl die haar 
rondje om de zon draait. 
Daarom kunnen we in principe elk jaar wel griep krijgen, al is het wel zo
dat met elke doorleefde besmetting enige zelfbescherming in het 
lichaam wordt opgebouwd. Maar dit voorjaar doken opeens onheils-
meldingen op over een soort herhaling van een middeleeuwse "zwarte 
dood" waartegen geen kruid gewassen zou zijn, die de mensheid zou
kunnen decimeren. 
Er was een griepvirus in aantocht tegen welk iedereen weerloos is en het
vaccin was nog niet eens ontwikkeld, laat staan geproduceerd. 
Het onbekende woord "pandemie" werd opeens tot veelgebruikt jargon. 

Het eerste slachtoffer was Mexico (al zwaar getroffen door de econo-
mische crisis wegens de enorme afhankelijkheid van de USA) dat plots
zijn toerisme volledig zag imploderen. Intussen spendeerden overheden
van de rijke landen tezamen vele miljarden euros om de pharmaceutische
industrie een nieuw vaccin te laten ontwikkelen en produceren. Daarmee
deden grote commercile belangen zich gelden en opeens raakte de 
hoogleraar Ab Osterhaus in opspraak. Hij zou er rijk van worden, een 
volkomen onrechtvaardige beschuldiging want het was immers onze 
eigen overheid die in de afgelopen decennia de universiteiten heeft 
gestimuleerd om voortaan zelf hun budgetten te vergroten door allianties
met 't bedrijfsleven aan te gaan naar het model van de USA. 

En nu is dat hard bevochten peperdure vaccin er. In de eerste plaats voor
de z.g. "risicogroepen". En wat zien we?

 

Alle menselijk asociaal gedrag steekt de kop op. Ooit hoorde ik van 
oudere zeelieden, die de tweede wereldoorlog varende hadden beleefd, 
dat in de machinekamer van getorpedeerde schepen zich afgrijselijke 
taferelen afspeelden: collega's die elkaar met moersleutels de hersens
insloegen om als eerste de  vluchttrap te beklimmen vr het schip 
door de diepte verzwolgen werd. 
In de eerste week na de aflevering van het vaccin bij de gezondheids-
centra begon het middel weg te lekken. Er waren artsen die zelf 
bepaalden wie er het eerst in aanmerking kwam, buiten de door het 
Ministerie van Volksgezondheid bepaalde groepen. 
Wegens de eindigheid van de voorraad kan dat betekenen dat er 
tenslotte onvoldoende vaccin overblijft. Zo was er  een 'clubarts' die 
bepaalde dat voetballers toch maar in de eerste lijn gevaccineerd 
moeten worden. Immers als het voetbal platligt stort de hele wereld in. 
Ik weet niet of er in Laren ook een paar doosjes door de voetballers 
zijn weggehaald, het is op zijn minst merkwaardig dat daar een week 
later een aantal bejaarden in plaats van met H1N1 griepvaccin met
insuline werden ingespoten. Een verbijsterende ervaring als je tot de
risicogroep behoort en vervolgens in de intensive care belandt. 

Intussen loopt op de media de teller door. Die staat nu op 22. 
Volkomen idioot, die teller, want waarom dan geen teller die het aantal 
doden door knokkelkoorts, door verkeerde diagnoses, door foutieve
medicijndoseringen, door vallen van keukentrapjes en ga zo maar door.
Allemaal zaken die beter benvloedbaar zijn dan het oplopen van een 
virusbesmetting  
Allemaal tellers die veel hoger zouden staan en veel sneller oplopen. 
Dat 'zwarte dood'-verhaal heeft veel onheil gesticht, terwijl uiteindelijk er
toch geen enkel vaccin bestaat dat de dood kan verhoeden - 
die wint tenslotte toch, eens. 

John Newswatcher - 13 november 2009 

             Ab Osterhaus 
Reageer       
 
11 november - De goeddoeners - Zo nu en dan plaatst iemand zichzelf
in de schijnwerpers, die bij mij al gauw weerzin oproept. 
De goeddoeners, bouwend aan hun altrustisch imago. Zij hebben het 
beste met de mensheid voor, maar bij hen heb ik al gauw het gevoel: die
figuur is juist voornamelijk bezig in dienst van zijn eigenbelang. 
Lang geleden bijvoorbeeld Hans Wiegel, die had het altijd maar over
"de mensen in het land" maar jaren na zijn vertrek uit de politieke arena
bleef hij steeds nog het nieuws beheersen vanuit zijn herenboerderij als
"het orakel van Friesland". Irritant tot onder je teennagels. 
Ook had je vroeger die Marcel van Dam, de ombudsman van op de
beeldbuis, wiens ego je zag groeien per uitzending tot hij bijna niet meer
binnen het scherm paste. 
Ik ga niet mee in de Robin Hoodgevoelens die hele volksstammen
(voornamelijk voetballers)  jegens Dirk Scheringa koesteren, dat mag
duidelijk zijn, maar wat dacht je nou van die Pieter Lakeman? De 
motieven van die man mag je toch ook op zijn minst wantrouwen, is zo
mijn indruk. 
Mijn rijtje van vandaag wil ik afsluiten met Peter R de Vries. Die loopt
langzamerhand geheel naast zijn schoenen sinds hij een prijs mocht 

 

ophalen in Amerika en zijn zegje mocht doen in een wereldwijd bekeken
'talkshow'. Maar wat heeft die man nu werkelijk tot stand gebracht? 
Het verdwijningdrama op de Antillen is nog steeds niet opgelost in 
weerwil van de persoonlijke roem van Peter. En nu heeft hij zijn pijlen
op de dienders gericht. Hij bespioneerde de spionnen. 
De dienders die met verborgen flitsuitrusting de autorijders als 
gelegaliseerde struikrovers van de inhoud van hun portefeuilles ontdoen.
Schandaal! roept Peter R, en hij onthult "zodra hun diensttijd erop zit en
de spullen ingepakt zijn, scheuren die lui zelf met veel te hoge snelheid 
over de weg terwijl nog diverse andere overtredingen worden begaan".
Wat een onthulling! Niet voor mij en de meeste mensen. 
Immers de mobiele flitsploegen zijn helemaal niet bezig met de verkeers-
veiligheid, maar in de eerste plaats zijn ze op pad om geld te verdienen 
voor de overheid. Daarop worden de locaties zorgvuldig gekozen. 
Die jongens en meisjes voeren gewoon een klus uit voor hun baas, net 
zoals de bouwvakkers dat doen. En als de klok vier uur slaat scheurt
iedereen plankgas naar huis, bouwvakker en diender gelijk. 
Maar Peter R., de vleesgeworden braafheid, spijkert een stel dienders
aan de schandpaal. De bazen, die laat hij wel even met rust. 

John Newswatcher - 10 november 2009 

                                                                                                                                     Nathalee         
Reageer       
 
6 november - Uit de kast - Het dreigt dat we hem een poosje in de motten-
zak moeten opbergen, onze premier. Er komt vast wel weer een mooi 
overstapje vrij ergens, maar in de tussentijd moet hij niet teveel ruimte meer
krijgen om de democratie te belemmeren. 
Hij is duidelijk de weg een beetje kwijt. Want hij vindt dat de tweede kamer
hem teveel van zijn belangrijke werk afhoudt... 
Nou kan die tweede kamer inderdaad wel eens vervelend zijn met haar
interpellaties en debatten, maar hierop heeft een echt regerende primus 
inter pares zelf wel een flinke invloed. Een duidelijk richtinggevend beleid
dat met verve wordt verdedigd en weinig vragen onbeantwoord laat kan het
aantal uren besteed in debat flink reduceren. Zolang er gedurig wordt
opgeschoven naar strategisch uitstel - machtconsolideren boven regeren -
blijven pers en oppositie lastig. Nu kun je je wel laten omringen door een
horde klerenkasten die vervelende reporters bij de kladden grijpen, maar 
dat werkt juist contraproductief. Het lijkt alsof de premier nostalgische
verlangens koestert naar de tijd zijner vaad'ren, toen het volk er nog was
om eerbiedig te buigen voor excellenties, maar die is echt voorbij. 
Het is al 20 jaar geleden dat zelfs achter het 'ijzeren gordijn' onbelemmerd 
klonk: "WIR sind das Volk!"  
Natuurlijk, die twee jaartjes opschuiven van het aowpensioen moest er toch
eens van komen, maar st er dan ook eens een keer voor premier van
Nederland! Als je zelf zo vaak riep "Zo gaan we niet met elkaar om" mag 
je donders goed oppassen de tweede kamer niet te schofferen. Het tegen-
gestelde van "goed voorbeeld doet goed volgen" is een minstens even 
bewezen waarheid. 
De premier wil zich niet teveel van zijn belangrijke werk laten afhouden. 
Waarmee zag ik hem zoal in de openbaarheid bezig, waarvoor blijkbaar wel
kostbare tijd beschikbaar was? Voetbalshirtjes uitruilen met presidenten in
Zuid-Amerika. Voortdurend mantels der liefde uitspreiden over elke faux pas
van het oranjehuis. Meeleven met het liefdesverdriet van popsterretjes; 
morrelen aan gedane zaken over een poldertje in Zeeland. En ongetwijfeld 
nog wat zaken die zorgvuldig buiten de openbaarheid worden gehouden, 
zoals lobbyen voor een eervolle nieuwe baan bijvoorbeeld? 
We betalen de Balkenendenorm maar we missen de bijbehorende premier:
kom uit de kast JPB!  

John Newswatcher - 5 november 2009 

    "Zo gaan we niet met elkaar om" 
Reageer       
 
28 oktober - Zandzakken tegen de zondvloed - Kunnen we er dan 
echt geen eind aan maken, aan de voetbalterreur? 
Nee, ik bedoel niet het krankzinnige gedrag van opgefokte macho's
die zich supporters
noemen - maar de dominantie van iedereen, die 
maar in de verste verte iets met voetbal
van doen heeft, en zich lomp 
binnendringt in ons aller bestaan. 

Sinds de moderne Ceasars de voetbalteams tot hun arenaspeeltjes 
maakten en ze voortaan
inzetten als een multinationaal promotiecircus
zijn er geen grenzen meer. Geen sport zo
opdringerig als het voetbal. 

Ooit brak er bijna een revolutie uit toen veel van de voetbalactualiteit 
aan de publieke
omroep dreigde te ontgaan. Nu zouden er heel wat 
mensen een zucht van verlichting slaken
als al het balletjetrap onder 
n vaste kanaalknop werd weggestopt, met een fikse straf
voor een-
ieder  die ooit nog zijn snuit elders durfde te vertonen. 

 

Terwijl inmiddels radio en tv steeds meer zendtijd besteden aan alles 
wat zich afspeelt rond de velden, terwijl er geen saaier praat is dan die
van voetbalmanagers, trainers en directeuren, dominrt men overal 
waar maar de kans geboden wordt. "Een Paul de Leeuw, een Knevel,
de Werelddraaitdoor, Pauw en Witteman, god mag weten wr nog"
zo klaagt zelfs Ajax-supporter Pom Wolff zijn  nood, veral mag 
bijvoorbeeld Louis van Gaal zijn zouteloze, identieke praatje te berde 
brengen. Op het debiele af. 
Maar een paar dagen later kon het nog erger. De club AZ staat sinds 
het faillissement van zijn shirtsponsor voortdurend in het spotlight. 
Niet om de gestolen miljoenen van opgelichte koopsomklanten maken
spelers, trainer en bobo's  zich druk, maar om de zorg over het droeve
gemis van 5 miljoen sponsorgeld - en u en ik, wij allemaal moeten 
delen in die grooote zorg. En alle psychologische onzin daaromtrent.
De wedstrijd Ajax-AZ duurde voor zover ik weet twee keer drie kwartier,
maar de herenclub in de studio mekkert gemakkelijk twee uren vol. 
Het wordt tijd voor zandzakken. En ga nu maar schieten, ik buk wel. 

John Newswatcher - 27 oktober 2009

 
Reageer       
 
21 oktober - "Waar blijf je nou met de actualiteit John?" 
zo werd me gevraagd. "Je geeft toch graag je reflecties op de waan
van de dag - en nu  toeteren alle media
voortdurend nieuwe afleveringen
van 'de lotgevallen van Dirk' en jij zwijgt..."
"Maar ik heb er toch allang over geschreven?" 

Met het verhaal over de oude aannemer Bouwmans is al heel wat 
behandeld.
Die man mocht dan wel op het eind van zijn leven dement
zijn geworden, maar het
was een kiene kerel, die zich niet door een
grote handelsbank in de tang liet nemen
en zeker nooit slachtoffer 
zou zijn geworden van Dirk uit Wognum. 
Hij liet zijn zaak groeien op eigen kracht, pompte hem niet op als een
luchtbel met
geleend geld, zodat geen bankman hem kon maken of
breken naar willekeur. Hij liet
zijn reserves voor de ouderdomsjaren 
niet in riskante beleggingspolissen stoppen
waarvan de enige zeker-
heid de provisies van de tussenpersonen zijn - en hij hield op
zijn eigen
manier ook nog oogje in het zeil op de liquiditeit van de bank. 
Als er heel veel zakenmensen zoals de oude Bouwmans geweest
waren, dan hadden
we misschien nu helemaal geen kredietcrisis. 
Ik heb een aantal afleveringen van de DSB-soap laten passeren, en 
ik kwam tot de conclusie dat het nog een hele tijd gaat duren voordat
we kunnen overzien wat er werkelijk gebeurd is, wat er plaatsvond waar
geen camera's en microfoons bij waren. 

Veel zal er altijd duister blijven, stapels scenario's gaan bij elkaar 
gefantaseerd worden. Boeken zullen er komen, wellicht films, en we
zullen ervan smullen. 
Dirk is alles kwijt, behalve zijn scherpe neus voor gewin, hij is allang 
weer begonnen aan een nieuw verdienproject: het eerste boek over het
duivelse complot tegen een moedig man dat in de winkels zal liggen
is van zijn hand. En zijn agenda staat alweer vol met afspraken: 
goedbetaalde spreekbeurten waar Dirk precies komt uitleggen hoe het
nou cht zit, en hoe goed hij het altijd met de mensen vrhad. 
Beloond met een warm applaus. Jan Peter Balkenende had gelijk toen
hij een halfjaar geleden Dirk als rolmodel voor het Nederlands onder-
nemerschap prees, want Dirk is de vleesgeworden VOC mentaliteit: 
pakken wat je pakken kan, alles in zijn vingers vermenigvuldigde niet:
het werd machtsverheffen. 
Zolang er nog geen mensen als Bouwmans voorbij kwamen: "laat me
mijn geld zien! Nu!" kon het doorgaan. Maar een keer moest het  
gebeuren, dat het drijfzand waarop het steunde alles verzwolg. 
Dirk komt er wel weer bovenop, hij is een overlevingsstrateeg, net als
JPB. Als hij nou een percentage van zijn boekverkoop en presentie-
gelden in een gedupeerdenfonds voor de meest schrijnende gevallen 
stort, symbolisch desnoods, krijg ik misschien ook nog een heel 
klein beetje meegevoel met hem. 

John Newswatcher - 21 oktober 2009

                        Nu vergane gloriietijd van Dirk: hij slaat de eerste paal voor zijn eigen voetbalstadion 
Reageer       
 
15 oktober - Eerst zien, dan geloven - 
(over een man die in zijn eentje toezicht hield op een Bank) 

Hij had het goed gedaan, de oude heer Bouwmans. Hard gewerkt met
zijn aannemerij, nooit mr genomen dan hij nodig had. 
Wat er overbleef stak hij weer in de zaak, die langzaam groter werd. 
Collega's groeiden hem voorbij, dat mocht van hem. 
"Dat doen ze met geld van de bank", zei hij, "Ik ben echt eigen baas". 
Hij kreeg zijn gelijk later, toen ze elkaar n voor n begonnen op te 
slokken. 
Nog tot kort vr hij stopte met werken heeft hij het volgehouden om 
telkens al zijn werknemers op de bouwplaats op vrijdagmiddag hun 
weekloon contant uit te betalen. "Gevaarlijk", werd hem gezegd toen er
een paar geldlopers overvallen waren in de stad. 
"Wat gevrlijk is", was zijn antwoord, "al je geld op de bank. Want die
groeien nog harder als kool, dat kan nooit goed gaan!" 
De dag kwam dat hij zijn zaak verkocht, schuldenvrij. Natuurlijk niet 
contant en opns stond er een heleboel geld op zijn bankrekening. 

"Beleggen meneer, na eigen werken gaat nu dat geld voor u aan 't werk" 
"Niks beleggen", zei Bouwmans, "dan gaat het gelijk naar die lui, die 
van geleend geld Mercedessen gaan kopen, en van de opbrengst koopt
de bankdirecteur een Bentley." 
Hij stnd erop dat zijn geld altijd beschikbaar zou zijn. 
"Dan moet u het in deposito storten", was het alternatief en zo geschiedde.
Elke vrijdagmiddag stapte de oude Bouwmans de bank binnen waar hij
begroet werd als goede bekende. Hij vulde een kasopnameformulier in
en vertrok weer met 't bedrag dat hij en zijn vrouw de komende week nodig
hadden. Soms week het af naar boven.
"Volgende week is onze trouwdag", of "Volgende week verjaart mijn vrouw",
was dan zijn ongevraagde verklaring. 
Toen zijn vrouw plotseling stierf, werden zijn kasopnamen aanzienlijk 
kleiner, want zo bescheiden als hij altijd leefde, kwam hij als alleenstaan-
de al een heel eind met zijn maandelijkse aow-uitkering. 

"Zo kunt u wel honderd worden meneer Bouwmans, zonder dat uw geld 
opraakt", grapte de baliedame tegen hem. 
Maar daar leek het niet op. Want de oude heer begon al dra tekenen van
dementie te vertonen. Hij redde zich nog wel in huis met de hulp van Els,
van de thuiszorg, maar kwam de deur haast niet meer uit, de kalender 
echter hield hij nog scherp bij. 

Steevast vrijdags belde hij de bank en meldde dan of hij weer wat geld
nodig had. "Maar dan moeten jullie het wel even komen brengen, want ik
loop nu heel slecht",
Zo'n goede, trouwe klant... ze deden het voor hem.
Om vijf uur reed een medewerker even bij hem langs op weg naar huis.
Verleden week vrijdag belde hij weer: 
"Ik heb nu geen geld nodig. Maar het is er toch nog wel he, mijn geld?"
"Maar natuurlijk meneer Bouwmans, we passen er heel goed op". 
"Ja, dat zeg je nou wel, maar eerst zien, dan geloven. Kom me mijn geld
laten zien!" Er was iets in zijn stem dat geen tegenspraak duldde. 
Er werd druk overlegd. 
"Goed meneer Bouwmans, maandag komen we u ophalen, dan krijgt u
uw geld te zien".
Dwingend: "Nee, niet maandag. Ik wil n mijn geld zien, kom me mijn 
geld laten zien" 
"Goed, goed, meneer Bouwmans, we komen u straks uw geld laten zien".
Naarstig werd een kistje gevuld met een paar stapeltjes bankbiljetten, 
een vertrouwde medewerker vertrok richting huize Bouwmans, waar werd
opengedaan door Els. 
"Hier is de meneer van de bank!" meldde ze terwijl ze hem de woon-
kamer binnenliet. 
"Mooi, laat me mijn geld maar zien", de stem van de oude baas was al
wat geruster toen hij het kistje zag. De bankbediende opende het en 
als 'n kaartspeler liet hij de biljetten langs zijn vingertoppen ritselen, 
terwijl de oude heer oplettend toekeek. 
"Ja, mooi, het is er nog":, hij was helemaal opgelucht. 
"Nu wil je zeker wel een sigaar?" 

John Newswatcher - 15 oktober 2009 
   naar aanleiding van een anekdote van Els. 

 
Reageer       
 
11 oktober - Gastvrijheid - In een landklimaat is de seizoensomslag plots
en dramatisch. 
In Siberi en Lapland kan het in september nog aangenaam zijn, zoals 
ook wij nog van
prachtige nazomerdagen hebben genoten op het eind van
september. Maar in noordelijke
streken, die niet onder invloed van het 
warme Atlantische water staan, is er nauwelijks
sprake van een herfst 
zoals bij ons - daar valt inns de winter in. 
Verleden week hoorde ik al dat de omslag in Stockholm begon,: 's nachts
vroor het al
vier tot vijf graden, de automobilisten stonden plots ijverig hun
ruiten schoon te krabben. In Lapland en Siberi moest het witte seizoen
wel volop begonnen zijn bedacht ik, toen
er in mijn eigen tuin opeens weer
drukke territoriumstrijdkreten klonken van roodborst
en winterkoninkje,
migranten uit Zweden, Noord-Duitsland of Polen. .
Dus onze wintergasten uit Nova Zembla waren vast en zeker ook 
onderweg . De oren
hield ik gespitst de afgelopen dagen, en ja hoor,
ze zijn er weer! Vrijdagavond hoorde ik
voor het eerst de vertrouwde
kenmerkende roep van de brandganzen. 
Ze zijn er nog maar nauwelijks enkele dagen of de klachten steken 
al op over de enorme
landbouwschade die zij zouden aanrichten, het
wintergras is nu eenmaal bedoeld voor
onze lamskoteletten. Ik vraag
me af of de provincies weer even royaal zullen zijn met het
verstrekken
van afschotvergunningen aan de boeren die daarmee de jagers-
verenigingen
kunnen plezieren. Waarom niet wat minder schapen en
genieten van die fenomenale
wilde ganzen? 
Immers welzijn is veel breder dan economie. 
Link: http://www.hernehim.nl/ganzen.htm  
                                                  
John Zwart - 11 oktober 2009
                                                                      Brandgans - Branta leucopsis, een trouwe overwinteraar uit Nova Zembla  
Reageer       
 
7 oktober - No pasara - De hele wereld komt binnen in je huiskamer. 
Zo wordt het vaak samengevat, hoe de media op jacht achter het nieuws
ons onmiddellijk confronteren met iedere dramatische gebeurtenis, wr
dan ook op aarde. Een overvloed aan feiten en indrukken - 
weten we daardoor nu mr en bter dan ooit? 
Ik betwijfel het. Onze geest beschermt ons tegen mentale overbelasting.
Bij overmaat aan prikkels vermindert de gevoeligheid en gaat veel verloren
in verdoving. T veel en t vaak gebroken lichamen vanonder puin, aange-
spoelde slachtoffers nadat zich 't water terugtrok, die overvloed kan ons
empathisch vermogen niet meer wekken. 
De nieuwsindustrie kent dat en weet geen ander antwoord dan de dosis
steeds verder op te voeren. Als voorbeeld: niemand weet nog bij benade-
ring te schatten hoe vaak hij de beelden van mensen, die uit de twintowers
van New York naar beneden springen, in de herhaling heeft gezien. 
Herhalingen bedoeld om het beoogde effect te bereiken. De media zijn de
dealers, wij zijn de junks die steeds hogere dosis nodig hebben om te 
worden geraakt. 

Niet uit godsdienstige overwegingen, maar louter uit zelfbehoud heb ik 
lang geleden al besloten het tv-kijken drastisch te beperken. Alleen nog
inschakelen op een programma wat me tevoren als belangwekkend leek.
Anders blijft die buis maar zwart - na mijn verhuizing zelfs langdurig in de
doos...  Ik heb gemerkt dat ik daardoor anders kijk, en ook anders reageer,
onbevangener. 
Onlangs was ik een paar dagen in Antwerpen, waar ik overnachtte in een
hotel. En wat doe je als je een eenzame avond op een hotelkamer zit? 
Juist, ik schakelde de tv aan. 

Op de Vlaamse zender werd het programma Canvas uitgezonden en 
daarin een documentaire over Cambodja. Niets over overstromingen, 
vulkaanuitbarstingen of aardbeving. Maar het leed van de vroegere slacht-
offers van het bloedige Rode Khmer regime. Mensen die ruim tien jaar 
geleden wegvluchtten met achterlating van gedode familieleden en hun
bezittingen en, zo goed en zo kwaad het ging, zich nu een pover nieuw 
bestaan hebben opgebouwd rond de hoofdstad Phnom Penh. 
En nu komt de welvaart van rijke vreemdelingen op het land aanrollen. 
Projectontwikkelaars en corrupte ambtenaren slaan hun handen inn en
al deze ex-vluchtelingen moeten weg - niet goedschiks dan kwaadschiks-
bij verzet riskeert men een politie- of legerkogel. 
Een stuk jungle waar de doden, die de Rode Khmer maakte, in massa-
graven liggen, is verkocht aan een Japanse projectontwikkelaar die er 
een toeristische historical site van gaat maken. 
De nabestaanden stuiten op een bewaakte omheining. 

Ik bemerkte hoezeer de uitzending mij had aangegrepen, hoe de wanhoop
van deze mensen voor mij voelbaar was geworden. Omdat ik niet met n
verdoofde geest keek. En ik zag opeens in dat dit lokale conflict deel is 
van een proces wat overal plaatsgrijpt en maar drgaat, kredietcrisis of niet.
Overal worden mensen aan de onderkant bedreigd en verjaagd, overal zijn
er gebieden waar de bevolking niet eens meer het strand op mag omdat het
priv-bezit werd of verkocht aan een luxehotelketen. Overal zijn mensen wier
leven bedreigd wordt door de eigen politie en het eigen leger. 
W de armen van Rio de Janeiro, dat de Olympische Spelen krijgt, w
Mozambique waar de mooiste stranden No passara worden gemarkeerd. 

John Newswatcher - 6 oktober 2009 

   Bazaruto Archipelago - Mozambique 
Reageer       
 
4 oktober - Zon-gedroogd - Een minuut of tien voor sluitingstijd. 
Twee meisjes bereiden hun snelle aftocht voor: n sjeest met de brede
veger door
de gangen, de ander snort er met de dweilmachine achteraan.
Alleen de achterste
kassa is nog open om de laatste tien klanten te 
verwerken. 
De band ligt vol, vr mij uit rijdt ng een volle kar naar het enige afreken-
punt. Ik volg
en houd mijn drie boodschapjes in de hand, terwijl achter mij
weer een weekendlading een tot mislukking gedoemde sprint inzet - een
slinkse poging om mij af te snijden. Soms vertoont het gedrag bij kassa-
drukte veel overeenkomst met dat op de snelweg. 
De vrouw achter me slaakt gezelligheidskreetjes naar de klant die nog 
voor mij weet
aan te sluiten. Eigenlijk hr ik hier niet te staan, zo doet 
hun gedrag voelen, maar ik
vertik het om me uit de file te laten drukken. 
Als bij afspraak besluiten ze dus dat ik
dan maar voor hen gewoon niet 
besta. Het gebabbel hn en weer boort zich dwars
door me heen: 

"Wat een verschil opeens he?" 
"Ja, het is wel even wennen, maar dit heeft ook wel wat". 
"Ik vond die zomer toch wel heerlijk hoor". 
"Ja dat wel, maar nu komt de gezelligheid weer, ook hrlijk hoor". 

 

"Hebben ze hier eigenlijk zongedroogde tomaatjes?" 
"Ik weet het niet, ik heb ze wel eens gezien geloof ik" 
"Zongedroogde tomaatjes voor op de broccoli" - ter verduidelijking van 
haar betoog pakt ze de stronk uit de kar en houdt hem omhoog - 
"dat is zo hrlijk, weet jij ze te staan?" 
"Ze zijn er niet altijd hoor, alleen soms" 
"Oh wat jammer nou, eigenlijk moet ik ze toch echt nog hebben, 
zngedroogde tomaatjes, ik heb er een recept voor, dat is echt hrlijk" 
"Oh, heb je een recept, nou ik houd me aanbevolen" 
"Het is heel eenvoudig hoor, maar het is zo hrlijk op de broccoli" 
- ze kijkt verlustigd naar haar broccolistronk die inmiddels een plekje op
de band heeft gekregen. 
"Je moet het echt eens proberen, het is cht hrlijk" 
"Met zongedroogde tomaatjes? Bedankt hoor, voor de tip." 
"Graag gedaan. Jammer, ik weet niet of ik thuis nog wel heb, want het
moeten beslist zngedroogde tomaatjes zijn. Je zult het wel merken:
het is echt heerlijk" 
Ze ziet er zelf ook n beetje zongedroogd uit, maar t zal wel de gezichts-
bruiner geweest zijn. Blij stap ik eindelijk de winkel uit - gauw naar huis,
daar is het stil, hrlijk. 

JohnN - 3 oktober 2009 

 
Reageer       
 
1 oktober - Anders Ouder Worden - Ha, een onderwerp dat ons allemaal 
aangaat. We hebben ook allemaal een mening, meestal uiteenlopend en 
uitgesproken, soms hypocriet. De gebruikelijke Balkenende-truc: uitstellen
en delegeren, heeft dit keer niet gewerkt. De stoere taal van Agnes 
Jongerius zes maanden geleden voorspelde een moeizaam halfjaar van
vruchteloos vergaderen in de SER. En nu is het dan zover. 
Moet JPB toch nog regeren. 
Psychologisch beroerde tijd om aan pensioenvoorzieningen te morrelen -
eerdere kabinetten Balkenende lieten betere momenten voorbij gaan - nu
zitten teveel mensen in de zorgen of hun baan bestand is tegen het 
recessiezwaard. 
Agnes dacht stevig te kunnen optreden met voortdurend verwijzen naar de
steun die zij onder 'de hele bevolking' geniet. Haar spel als 'iron lady' was
niet slim en zeker niet verantwoordelijk. Net als Geert Wilders mikt ze op 
de volle winst gedragen door de golven van ongenoegen. 

Onbuigzaamheid roept onbuigzaamheid op, terwijl dit onderwerp wortelt in
solidariteit. In het gekrakeel lijkt me een stukje moderne sociale geschied-
schrijving goed besteed. Misschien levert het 'en passant' ook nog wat 
begrip op voor mensen uit minder welvarende landen. Daar zien we vaak 
grote gezinnen. Men is blij met het vruchtbare huwelijk dat veel gezonde 
kinderen voortbrengt. Die kinderen zijn hun oudedagsvoorziening voor de 
tijd waarin ze niet meer tot werken in staat zullen zijn en niets verdienen...
Amper driekwart eeuw geleden was 't in Nederland nauwelijks anders. 
Alleen de bovenklasse kon vermogen vergaren wat een comfortabele 
ouderdom verzekerde. De rest was afhankelijk van zijn kinderen, wie die
niet had was aangewezen op de 'armenzorg'. Fabrieksarbeiders konden
een kleine verzekeringsuitkering opbouwen met 'zegeltjes plakken'. Ontoereikend. 
Ruim n mensenleven terug: veel armoe en minzame liefdadigheid uit
regentesk standsverschil. En na de tweede wereldoorlog was bijna ieder-
een arm, maar had wl werk zat, want het land lag in puin. 

Een slechte toestand voor oude mensen die niet meer werken konden.
Direct was het besef er dat hier iets aan moest gedaan - in juli 1945 al 
werd in Rotterdam de Algemeenen Bond van Ouden van Dagen opgericht.
Een stimulator voor de regering Drees om de Noodwet Ouderdoms-
voorziening in te stellen, wat gebeurde in 1947. Tien jaar erna werd onder
minister Suurhoff de Noodwet omgezet in de Algemene Ouderdoms Wet,
onze huidige AOW (1957).

Die Jaren vijftig was er geen enkel zicht op reserves waaruit men alle 65
plussers kon betalen. De praktische oplossing was de AOW op te zetten
als een "omslagregeling". Ieder die werkte werd premieplichtig en betaalde
een percentage van zijn loon. Zo was er onmiddellijk geld waarmee de 
uitkeringen konden starten. Niemand protesteerde dat zmaar uitkeringen
betaald werden aan mensen die zelf nooit premie bijdroegen. Ik herinner 
mij nog goed hoe blij mijn hoogbejaarde opa was met zijn eerste AOW 
maanduitkering. In plaats van bij zijn kinderen klusjes voor geld te doen 
kon hij zelf iets geven: hij schonk al zijn kleinkinderen een zilveren gulden.
Toen ik later zelf begon te werken kreeg ik meteen te maken met het 
fenomeen "inhouding premie AOW". Ik wist dat het geen verzekering voor
mezelf was en besefte dat ik nu ook meehielp opa niet afhankelijk te laten
zijn van zijn kinderen. En ja: ooit zou ik zelf oud zijn en niet meer kunnen
werken, dan zouden weer andere jongeren premie voor mij betalen. 
Het was een tijd waarin 'solidariteit' nog een mooi begrip was. 

Pas ruim een halve eeuw geleden werd er eindelijk een vorm van "anders
ouder worden" gefaciliteerd - maar we kunnen k zeggen: diezelfde AOW 
functioneert nu alweer ruim een halve eeuw als fundament van onze 
pensioensystemen. Die mag nu wel op de helling, aangepast aan de 
maatschappelijke realiteit van de 21ste eeuw. Met wijsheid en flexibiliteit,
zonder dat de bijl aan de wortels van solidariteit wordt gelegd. 

John Newswatcher - 1 oktober 2009. 

                                                                Openbare Kunst, Buitenhof - Den Haag Dr. Willem Drees, 
                                                                plaatstaalconstructie door Eric Claus 
Reageer       
 
26 september - Superpotentaten - Herkennen doe ik ze meestal wel, de
overambitieuze mannekens, Door een duistere innerlijke drang gedreven 
moeten ze zich onbelemmerd laten gelden. 
Inmiddels ben ik ervan overtuigd geraakt dat iets uit de hand is gelopen 
met hun hormonenhuishouding. Een soort ongecontroleerde 'meltdown'
van hun testosteron reactor. 
Ik maakte mijn puberteitsjaren door op een jongensinternaat. Nee, niet 
bij de paters, het was een seculier internaat van de zeevaartschool. Wel
allemaal jongens bij elkaar, maar toch een gezond contact met de 
buitenwereld. Gemiddeld waren we rond de 17 jaar en in meerderheid 
onschuldig en onervaren. 
De testosteron speelde natuurlijk wel degelijk een rol in ons leven. Maar
er was duidelijk sprake van sterk uiteenlopende concentraties per individu.
O ja, er waren er genoeg met sterke verhalen, 's avonds op de slaapzaal,
maar ik weet wel zeker dat 't meeste ervan verzonnen was puur als
imponeergedrag. Zoals jonge apen dat vertonen. 
Een enkeling maar, werd zo door zijn libido geteisterd dat hij er mede 
aanleiding voor gaf dat de beeldende uitdrukking: "hij loopt zijn pik 
achterna" in het straatvocabulaire werd opgenomen. 
Met de jaren genezen de meeste vanzelf. Een kleine minderheid raast 
dr en elleboogt zijn rivalen overambitieus en effectief uit de weg naar
de wijfjes en de honingpotten. In landen met een gunstig klimaat worden
ze premier of president, of godfather in een criminele organisatie, er zijn
er die belanden in de top van de financile wereld. Tot in hun levensfase
van man van middelbare leeftijd is er n ding nog steeds niet veranderd.
Ze kijken nog altijd: "wie heeft er de langste pik?" 
Al die seksfeestjes met vele willige vrouwen en die superhoge gebouwen
wereldwijd zijn toch even zovele tekens aan de wand. De bevolking van
Leningrad-St.Petersburg heeft het dr: het nieuwe hoofdkantoor van
Gazprom... dat moet de superpik van Poetin worden. 

John Newswatcher - 25 september 2009 

Pausen, kardinalen en bisschoppen begonnen ermee. Misschien wel uit celibataire frustraties.  
Reageer       
 
23 september - Voor ik vergeet - Met de technologie van vandaag denken
we bijna alles te weten. Maar dat is natuurlijk niet zo, want hoe mr we
ergens van te weten komen, hoe meer inzicht hoeveel er nog ngeweten is.
Wat weten we van onszelf? Een DNA profiel lijkt al heel wat, maar het 
terra incognita is nog onmetelijk. 
Zoals de werking van ons geheugen: geen id hebben we daarvan. 
Je ziet iemand in een menigte en je weet het metn: "Ha Willem!", roep
je, als je de buurjongen herkent. Probeer een portret van de buurjongen te
tekenen en het wordt op zijn best een slecht gelijkende karikatuur, maar 
je geheugen weet hem feilloos te herkennen. 
Mensen en gebeurtenissen weten we op te slaan en we kunnen erop 
terug grijpen. Na verloop van tijd blijkt veel ervan weer uitgewist. Maar niet
alles, telkens blijft n en ander achter, dingen die we nooit zullen vergeten.
Al denken we soms dat we ze vergeten zijn. Schijnbaar, want het waren-
huis van ons geheugen kent vele verborgen afdelingen, ver verwijderd van
ons bewustzijn. 
Ons geheugen bouwt een verleden op als een keten van herinneringen, en 
tussenin lijken grote blanco stukken. Opeens springt er weer iets te
voorschijn. Zijn het de belangrijkste ervaringen die we onthouden? 
Misschien, hoewel: nare herinneringen worden verdrongen en uit het geheu-
gen verbannen, en vaak is de logica van het onthouden niet duidelijk. 
Waarom zie ik, bij welk werk dan k van de kunstenaar Escher, opeens
de gang van mijn Lyceum in Zaandam weer voor me? Met de marmeren
mozaektegels, zwart-wit, alsof 1955 gisteren was. 
Behalve zulke beelden die zich opdringen bergt ons brein nog een veelheid
aan 'vergeten herinneringen'. 
Die stil liggen te wachten op het moment dat ze worden geactiveerd. 
Vorige week is iemand van de Domtoren in Utrecht gesprongen. 
"De man is overleden", zo voegde de nieuwslezer vrij overbodig toe. "Het 
is al sinds enkele decennia niet meer voorgekomen dat iemand vanaf de
toren zelfmoord pleegde". 
Opeens was ik weer elf jaar. Met mijn ouders fietsend op zomervakantie 
naar Maarssen. Er volgde natuurlijk een uitstapje naar Utrecht, daar gingen
we de toren beklimmen. Eerst naar de luidzolder waar de touwen van de
grote luidklokken omlaag hingen. Verder, met de gids voorop, in eindeloos
ronddraaiende beweging wenteltrappen omhoog en via het carillon tenslotte 
naar de bovenste omgang, vlak onder de spits. Het groepje mensen 
verdeelde zich, de meeste aan de oostkant, uitkijkend naar De Bilt en over 
de Gelderse Vallei. Ik tuurde of ik het IJsselmeer kon zien. 
Het waaide, het voelde alsof alles daarboven een beetje bewoog. Achter mij
stond een man die zich op het laatste moment nog bij de groep had
aangesloten. Plotseling deed hij een paar snelle passen en maakte een
radslag op de omloop... meteen sprong hij als een veer omhoog en 
balanceerde in handstand op de rand van de balustrade. 
Vandaag ken ik opnieuw het gevoel in mijn maag en de harde zinken rand
van de torenspits in mijn rug terwijl ik me daar tegenaan drukte. Als kleine
jongen voorzag ik een tuimeling waarin hij me misschien kon meezuigen 
in zijn val. Slechts een paar seconden stond hij daar, benen in de lucht. 
Toen boog hij terug en landde weer op zijn voeten: bravoure! 
Stil daalden we de honderden treden af, niemand sprak nog een woord. 
Ik was het vergeten, maar nu weet ik het weer. 

JohnN - 22 september 2009 

                                                                                                                             Domtoren Utrecht    Uitdaging
Reageer       
 
16 september - Geestsanering - Democratie is ook niet alles, daarover 
bracht ik eerder al mijn gedachten onder woorden. 
Het systeem gaat mank doordat het uitgaat van de misvatting dat de 
mens algemeen begaafd is met rede en gezond verstand - en dat die z'n 
stem zal geven aan politici, die stuk voor stuk een roeping volgen in 
hartstochtelijke toewijding aan 't algemeen belang, 
Kijk je om je heen, dan zie je z dat de werkelijkheid een karikatuur is 
van deze utopie. Naar het gekrakeel dat al vr 'prinsjesdag' losbrak lijkt 
het of na 337 jaar er opnieuw
een 'rampjaar' in de geschiedenis kan worden
bijgeschreven: het volk is redeloos, de economie is
reddeloos en onze 
politici lijken op spelers in een slechte aflevering van het big brotherhuis. 

Twee jaar geleden begon in Beetsterzwaag, op het Landgoed Lauswold 
ons nieuwste 'stadhouderloze tijdperk'.(is er bij de 20 studiecommissies
die nu ingesteld zijn er k n die de canon van onze vaderlandse 
geschiedenis
actualiseert?).Twee partijen, met groot
verschil in idee over
beleid: PvdA geneigd naar links bij te sturen, uit vrees voor steeds meer
lekkage naar SP en Groenlinks; en CDA vooral begaan met het conso-
lideren van het 'oldboys network'. Twee verliezers van de kiezersgunst 
besloten dat ze als coalitie elk toch een machtsfactor konden blijven. En
omdat ze zo verschillen worden ze het erover eens dat ze het hoegenaamd
nergens over eens zijn. Twee jaar lang had de meerderheid in de tweede 
kamer nooit de moed om het wangedrocht, dat kabinet Balkenende-Bos 
heet, af te schieten. 

Dat heet partijdiscipline, want door onrust zou alleen die man met dat wit
gebleekte haar er zwart garen bij spinnen en dan zou alles nog vl erger
worden. Helaas, in de loop van twee jaar werd het allemaal tch erger, de
zelfgenoegzaamheid van de PVV-ers is oogverblindend. Hun voorman, 
die als enig perspectief voor ons land de kreten: 'ramen en deuren sluiten'
en 'hoofddoekjesbelasting invoeren' te bieden heeft, roept gretig: 
`verkiezingen! verkiezingen! verkiezingen!` 
Het "met zijn allen", waarin het kanselstemmetje van Balkenende door-
klinkt in de statig uitgesproken woorden door de majesteit, is gedoemd 
elk effect te missen omdat het vrij worstelen in de politiek hoogtij viert.
JPB blijft nog eventjes onzichtbaar, zo kan hij nog de staatsman spelen
die hij niet is. Morgen moet hij van onder zijn stoel tevoorschijn komen, 
dan gaan de kamerleden hem op de gril leggen, zou het? 
Voorlopig moet Pieter van Geel de taak van bliksemafleider (of pispaal?)
vervullen - en die roept weinig overtuigend en tevergeefs hoe bekwm het 
schip van staat bestuurd wordt. 

Marjet Hamer, die allang door de pomp moest voor het CDA met de 
AOW leeftijd, zoekt nog even dekking achter de rug van Agnes 
Jongerius, die allang weet van de verloren zaak en dus ook al hard 
begint te roepen: `looneisen! ac-tie! ac-tie! ac-tie!` 
Een gruwel voor Wouter Bos, zo geliefd toen hij banken boven water 
hield met geleend geld, maar niet meer zo populair nu doordringt hoe
hoog de prijs was - terwijl hij toch niet kon verhinderen dat ze aan de
top nog steeds met hun handen in de suikerpot zitten. Met Nout Wellink
tegenover zich is Wouter slechts Woutertje, ln de financile wereld wordt
prestige nog steeds afgemeten aan de hoogte van het jaarinkomen plus
bonus. "Dat is nu eenmaal zo", legt Nout geduldig uit, alsof hij een niet
zo snuggere schoolklas vertelt dat de zon altijd opkomt in het oosten. 
Mark Rutte roert heerlijk in de prut, als een variant op de 'oude auto' 
van Wilders probeert hij soortgelijke ongein met de tot op de draad
versleten metafoor van 'het zwalkende bootje op wilde golven'. Ook hij
hard aan het roepen, heel iets anders: "bezuinigen! bezuinigen!` 
En steeds maar weer die broekriem, maar zodra Femke Halsema in dit
verband iets zegt over voorbeeldfuncties en het oranjehuis... klinkt er 
nauwelijks ingehouden verontwaardiging in de repliek die ze krijgt. 
De oranjes op de nullijn is heiligschennis. En bij het woord hypotheek-
renteaftrek is de reactie van Rutte als raakt men een open zenuw. 
En dwars door alle gevoelslijnen heen koketteert Agnes Kant naar de 
man van de Partij
voor Vreemdelingen Verwijdering, alsof ze beter haar
vertrouwen kan stellen in hm voor haar
rigide AOW-standpunt dan  in
de gegijzelde PvdA. 

Het poldermodel is zon paradepaardje van Nederland dat de kroonprins
er op zijn vele buitenlandse reizen graag goede sier mee maakt. Wie 
geeft hem nascholing? Het poldermodel in handen van politici, wie het 
in de eerste plaats om macht en mannetjes en vrouwtjes gaat, in plaats
van om het land, is een ramp. Je zou bijna gaan terugverlangen naar 
onze armoedzaaierjaren vlak na de oorlog, toen schulden en bezit ook
vreselijk scheef verdeeld waren en 't hoogst onduidelijk was bij wie veel 
bezat, hoe die eraan was gekomen.  
Piet Lieftinck wist er in 1945 raad mee en voerde met vaste hand een
geldsanering uit: Al het oude geld niets meer waard.  Iedereen mocht 
opnieuw beginnen, nieuw geld, een schone lei. Nu helaas niet meer. 
We kunnen wel proberen los te komen van dat focus puur op het geld -
er is immers zoveel mr in het leven dat het leven waard maakt en 
dat geen of nauwelijks geld kost. Alstublieft meneer Wellink. 
een mooi advies, gratis en graag gegeven. 

                                       John Newswatcher - 16 september 2009 

     Die passage "met zijn allen" is gedoemd elk effect te missen... 
Reageer     

 

 

 

 

 

 

Geldsanering 1945 - Iedereen had zich tijdens de bezetting 
bezig gehouden met zwarte handel, 
maar slechts een kleine minderheid had zich schandalig verrijkt. 
VPRO "Andere tijden" 
Mr. Dr. Piet Lieftinck - Minister van Financin tijdens de naoorlogse
periode van wederopbouw was een minister met groot gezag. 
Al op vrij jonge leeftijd werd Lieftinck hoogleraar in de economie en
monetair beleid in Rotterdam. 
Als minister werd hij bewonderd en verguisd. Hij kreeg bijnamen als
'De kei van de kneuterdijk', maar ook
'De grootste boef van Nederland'. 
Een streng minister, die de financile teugels strak hield. 

 

 
9 september - Voor een appel en een ei - Deze dag even aandacht voor
een appel. De grote appel wel te verstaan, de koosnaam
van de stad New
York City. Die is jarig vandaag, een super kroonjaar: het vierde centennial,
tenminste als je de eerste voet in het malse gras aan de oever van de 
rivier als beginpunt
aanmerkt. 
Een schip van de Rotterdamse Holland Amerikalijn moest in de vorige
eeuw de herinnering
hieraan levend houden: New York was ooit 'Nieuw 
Amsterdam'. 
Als er al een stad is die het
begin van de Nederlandse band met Noord
Amerika mag koesteren zou dat eigenlijk onze
VOC stad Amsterdam 
moeten zijn. Aangenomen mag worden dat de "Halve Maen" in 1609 van 
een kade aan het IJ, die nu Prins Hendrikkade heet, is vertrokken. 
Tot 1927 was er niets tastbaars wat hieraan herinnerde. In dat jaar kreeg
Amsterdam een cadeautje van een New Yorkse stichting in de vorm van 
een bronzen plaquette die aangebracht
werd op de Schreierstoren. In het
Engels uiteraard, dat is makkelijk voor de toeristen. Toch is
het vreemd
dat Amsterdam nooit de moeite nam een soortgelijke plaquette in het 
Nederlands
ernaast aan te brengen. 
Misschien vond niemand het erg interessant om eraan te worden herinnerd 

 

dat wij een tijdje een kolonie in de huidige USA hebben gehad, niet echt
gestlen van oorspronkelijke bewoners, maar wel gekocht voor een prijs 
die volledig recht doet aan het gezegde "een appel en een ei". 
Erg gehecht waren de Heren Zeventien er overigens niet aan, want een 
eeuw later werd het geruild voor een stukje Zuid Amerika, dat later 
Suriname werd. Helaas werd daar nog wat slavernij historie aan onze 
vaderlandse geschiedenis toegevoegd. 
De complete historie van Indianen en Afrikanen in de Amerika's blijft
vandaag zorgvuldig buiten beeld. Vandaag wordt alleen dat moment 
van vierhonderd jaar geleden glanzend opgepoetst, door Nederland wel
te verstaan. De New Yorker is zich niet zo bewust dat Nederland zich
nu beroemt op de eerste stappen tot kolonisatie van wat later Manhattan
Island zou worden, hij reageert meer in verbazing op de komst van de
Nederlandse kroonprins met zijn echtgenote die hier een week lang 
komen feesten en het verschijnen op de rede van de Hudson Bay van 
een heus Nederlands marinefregat, de "Tromp", dat hier 21 saluutschoten
afvuurt. De New Yorker voelt zich een beetje als de man die zich in eigen
stad door een vreemdeling op de schouder voelt getikt met de opmerking:
"H, wist je wel dat je jarig bent vandaag?" (Quote v.Ron Linker)

John Newswatcher - 8 september 2009 

                    Plaquette op de Schreierstoren, Pr.Hendrikkade, Amsterdam. 
De tekst luidt vertaald: 

Vanaf de oude Schreierstoren, gebouwd in 1482 
zeilde Henry Hudson op de 4de april 1609 uit 
op het schip "halve maan", voor een ontdekkingsreis 
met als bestemming de Haven van New York en de
Hudson Rivier. 

Memorial plaquette 1927 by the Greenwich Village Historical Society 
New York City, U.S.A. 

Reageer      
 
5 september - Regeren in willekeur - Een homerisch gelach zal luid 
hebben geklonken, onder de zware jongens van de nederwietgroothandel,
toen ze het nieuws hoorden. De zeer alerte politie van Flevoland - dat is
die provincie waar 'het kn' weet u wel - bracht de zwaarste slag ooit toe
aan de drugshandel: voor 4,5 miljoen straatwaarde aan illegale cannabis
aanplant, vanaf de weg onzichtbaar tussen de mas, opgespoord en...
 doeltreffend vernietigd. 
De leden van de onderzoeksgroep van de Wageningen University zullen 
minder vrolijk zijn geweest. Hun hele proefveld met hennep voor industrile
vezeltechniek om zeep geholpen, dr hadden ze niet zo hard voor 
gewerkt en drvoor was hun research budget niet bedoeld! 

Nu hoop ik toch echt dat eindelijk de balans wordt opgemaakt waar jaren
lang struisvogelgedrag ons bracht? Tijd te bezinnen waar we op termijn 
naartoe gaan. Want kop-in-het-zand gedrag, dat was het natuurlijk dat 
gedoogbeleid, dat we zo heiligden als d verstandige oplossing voor het
hele softdrugsprobleem. De buitenlanden konden een voorbeeld aan ons
nemen in plaats van bezwaar maken. Ja, 'n prachtig voorbeeld van 
ambtelijk zwalken: Coffeeshops die onder strikte regels kleine porties 
mogen doorverkopen aan consumenten. Mooi binnenlands geregeld beleid.
Helaas, wat productie, groot- en tussenhandel betreft moet onze overheid
zich wel houden aan de Europese consensus. Vervolging op strikt verbod,
niet een btje verbod, geen gedooggedoe...
We staken de kop in het zand. Net als onze supermarkt moet immers de
coffeeshop ook bevoorraad worden. Een toenemende stroom om de vraag
vanuit omringende landen het hoofd te bieden levert de grote jongens aan 
de achterdeur een bloeiend bestaan op, dankzij het gedrocht van achter-
deurgedoogbeleid. Een crimineel die komt afleveren zal gegarandeerd 
niets in de weg worden gelegd, mocht toevallig toch een surveillant 
passeren ziet die opeens iets interessants aan de overkant. 

Opsporing en arrestatie inspanningen worden fanatiek op productie gericht. 
Helikopters vliegen overal over de agrarische gebieden en speuren naar 
'verdachte' percelen, infraroodscans worden gemaakt van obscure objecten
en woonwijken die nog steeds geen 'prachtwijken' zijn. Kostbaar dweilen met
de kraan open: voor elke beslaggelegde partij wacht een klant op bevoorra-
ding, dus de productie wordt opgevoerd. In wezen faciliteert die overheids-
activiteit via het effect van tijdelijke schaarste de gelden om steeds nieuwe
investeringen te doen. Het is als de draak met de zeven koppen, waar er 
voor elke afgeslagen kop telkens weer een nieuwe aangroeit. 

Er is maar n oplossing om van de ellende van dat rare als-ik-niet-kijk-dan-
is-het-er-niet beleid af te komen. Zodat we eindelijk van de onevenredige 
en zinloze belasting van het opsporingsapparaat af komen: Maak niet alleen
het (matig) gebruik legaal maar k productie en verwerking, in door de 
overheid gecontroleerde handen. En leg er een flinke accijns op, dan verdie-
nen we nog iets terug van alles wat verspild werd. Beleid als voor alcohol en
tabak. Dan gaan we aan de achterdeur controleren of er niet een illegale 
leverancier probeert tussen te kruipen: hopla, accijns betalen verhoogd met
een fikse boete - laat dat maar aan onze Belastingdienst over, die zijn zeer
bedreven. En bij recidive natuurlijk gevangenisstraf, k voor de coffeeshop 
eigenaar die de verleiding niet kon weerstaan. 
We waren zo flink om als vrtrekkers de softdrugs en betaalde seks legaal
te maken - wat de buren er ook van zeiden - dan moeten we ook eens zo 
flink zijn om daarvan cht de consequenties te accepteren. 
Dan kunnen die vezeltechneuten uit Wageningen rustig een veldje textiel-
hennep planten zonder bang te zijn dat een zootje opgefokte dienders hun 
kaveltje rooit. 

John Newswatcher - 5 september 2009 

 
Reageer     Toevoeging naar aanleiding van het laatste nieuws van 8 september: 
Ons kabinet heeft een grote stap gemaakt in de richting van een
oplossing: De maximale voorraad van de coffeeshop wordt verhoogd.
De scooterkoeriertjes van de drugsmaffia kunnen nu met minder ritten
grotere hoeveelheden aanbrengen aan de gedoogachterdeuren. Zo helpt
de regering het overvalrisico voor de groothandel te verminderen. 
Onze zorgzame overheid is er voor iedereen. 

 

 
30 augustus - Plagiaat - In de keuken kijken juicht men in het algemeen
niet zo toe. Het geheim van de smid kent ook parallellen onder koks. Als
dichter had ik nooit de neiging te laten zien hoe ik met mijn potjes op het
vuur omga, maar dat was meer vanuit de gedachte: 'waarom zou ik, is dat
interessant?' Voor dit stukje licht ik even een dekseltje op. 

Er zijn er die vanuit kreukelige kladjes vol haastige notities werken - na 
verloop van tijd gaan ze zitten achter hun schrijftafel. Dan laten ze de 
'magie van het witte vel' op zich inwerken om daar iets op te krijgen, 
geholpen door de regels op de kladjes. Vervolgens begint het doorhalen 
en kringetjes en pijltjes zetten - het grote schrappen, vervangen, heen en 
weer schuiven. Totdat de dichter het overzicht op zijn schrijfsel verliest, 
dan volgt het eerste verschrijven. 
Mijn bewonderde Jan Jacob Slauerhoff stond erom bekend, dat hij dat 
overschrijven zolang uitstelde tot hijzelf soms het zicht op zijn dokters-
handschrift verloor. 
Ik heb ook zo gewerkt, ooit, maar in tegenstelling tot de verstokten die
menen dat een gedicht eigenlijk met ganzenveer, gedoopt in eikengalinkt
op perkament geschreven zou moeten worden, heb ik al begin jaren 
negentig de computer omarmd. Nooit in de historie was er een vinding die
schrijvers zulke grote diensten bewees dan Word  Perfect. Regels, 
alliteraties, mooie klanken, bruikbare rijmwoorden, van alles welt in mij 
op en wordt geduldig vastgehouden door mijn PC die sinds WP weer veel
heeft bijgeleerd. De wondere harde schijf is het prikbord van mijn kladjes,
werkblad voor het eindeloos bewerken, archief van alle voorlopige eind-
producten - alles inn. Nergens papier te zien.  

Zo ging het ook een paar weken geleden, toen ik de opdracht had voor 
het Poet Tree feest in Bergen tenminste n gedicht over "geld" te 
schrijven. 

 

Ik strooide wat trefwoorden over het scherm: geld - goud - goed - ruilen 
(de tegeltjes-wijsheid 'van ruilen komt huilen' pro
memorie erbij) - stinken -
slijk. Daarna ga je pas echt aan de slag, je maakt wat vertrekregels en 
vraagt je af 'waar wil ik heen?' Ik leen regels van eerdere versies, wis, 
kopieer,
knip en plak naar hartelust. Tenslotte verschijnt de ene na de 
andere strofe in de kop van
het document. 
Het hele scrabbleveld van de 'status nascendi' schuift weg onder de rand
van het scherm.
Dan moet dit stukje pozie echt verzonden worden. Even
hardop lezen, hapert daar het
metrum? Misschien nog een lidwoordje 
schrappen en: copyright, naam en datum eronder,
hup in de mail. 
Twee dagen later 's avonds in Hotel 1900, hartje Bergen. Vanaf zeven uur
mogen mensen
zich melden die in de middag een gedicht plukten uit de
volgehangen boom voor het VVV
kantoortje. Ze gaan het voorlezen voor 
de microfoon. Later op de avond zullen de dichters
hun eigen creaties 
voordragen. Een jongeman vouwt een A4-tje open, leest een titelloos 
gedicht met zorgvuldige pauzes voor evenzovele witregels. Ik verbaas me,
er klinken
woorden en wendingen die ik ook gebruikte of overwoog. Alsof
iemand over mijn schouder
meekeek... Twee voorlezers verder betreedt 
een rijzig heer het podium. Met 'slijk der aarde'
(mijn werktitel) kondigt hij 
een gedicht aan dat klinkt als een plagiaat van mijzelf. Eindigt
met de 
twee laatste versregels van het gedicht dat ik in mijn map gereed houd 
voor straks! 

Dan 'valt het kwartje': ik verstuurde geen gedicht - maar mr, 
een document van
drie pagina's. Pagina n mijn eindproduct, 
daaronder de werkversie, en dr weer onder
de restanten van 
het scrabbleveld! 
Afgedrukt als drie gedichten, alle vrolijk wapperend
tussen 
kleurige slingers in de Poet Tree. 

                                                            JohnN  - 30 augustus 2009 

 
Reageer      
 
25 augustus - Records - Het is een poosje zomers weer geweest. 
Lange schoolvakanties en warme warme vrijedagen worden gevuld met
vermaak. De dorpsstraat onveilig gemaakt door motorfanaten die,
tussen de verkeersdrempels in, hun ongeduld demonstreren door 
pulserend met het gashendel te spelen. Eenmaal over de dorpsgrens 
hn hoor je hoe ze opnieuw trachten de hoge c te halen, tot 't volgende
dorp weer fel de remmen doet knijpen. 
Achter de huizen loopt de vaart, leuk om door te flaneren met dure 
drijvende cabrio's, die men "sloepen" noemt; ertussen gekrioel van 
opblaasspul met buitenboordmotor, de walmen drijven over het terras.
Vanaf de steigertjes gegier, gebrul, gegil, geplons van 'bommetjes'. 
Over de daken scheert met luid geraas de helikopter van de waterpolitie,
het enig middel dat ten dienste staat om krankzinnig geworden dronken
speedbootvaarders aan de kant te dwingen. 
Aan de terreur van het vermaak zowel vr als achter huis valt nergens
te ontkomen. 

De welgestelde generatie van de sixties en seventies en hun nageslacht
leeft uitbundig en zonder omzicht. Van kinderen die dagelijks alleen 
maar zien hoe hun ouders hen vrleven, in de opvatting 'dat moet toch
kunnen', kun je niet verwachten dat ze beseffen dat het leven voor ieder-
n wat plezieriger is met een beetje zelfbeheersing. 
De strandbrigades worden meer dan ooit geconfronteerd met grote 
aantallen "zoekgeraakte" kinderen, waarvan niemand gemeld heeft dat
ze die kwijt zijn. Tegen de avond worden ze wel weer opgehaald, Het is
nog niet zover dat ze met een touw aan een boom in het bos worden achtergelaten, al lijkt het er sterk op. 
Ergerlijke onverschilligheid over 't wel en wee en het gedrag van kinderen
buiten de deur kent ook tegenovergestelde excessen. Ouders die hun
kinderen misbruiken voor het vieren van hun eigen glorie. 


Wie zijn kind  op vierjarige leeftijd aan een intense balletscholing bloot
stelt, of bij een zesjarige met een gebleken talent voor turnen besluit 
dat zij maar een internationale topsporter moet worden, is minstens even
onverantwoordelijk bezig als de ouders die hun kind een hele dag op het
strand aan hun lot overlaten. Het najagen van titels, winnen van kampioen-
schappen, het breken van records, draagt alle risico van fanatisme in 
zich, waarbij aan een kind  geen normale ontwikkeling en sociale 
vaardigheid meer wordt gegund. 
"Maar het kind wil het zlf ook" wordt er ter verdediging gezegd. Kijk, 
en dr zijn nu juist de ouders voor, om een kind af te remmen wanneer 
het dingen wil die niet goed zijn, of waarvoor het te jong is. 
Dat de risico's niet ziet met de ogen van de volwassene. 
Ik lees over meisjes van 14 jaar die zwanger worden en dat ook wilden.
Die hebben een wijze moeder nodig die ze geduldig uitlegt dat dit geen
slim idee is en intussen er met argusogen op toeziet dat ze zorgvuldig
de anticonceptiepil gebruikt. 
Een meisje van dertien is gek van zeilboten, wereldberoemd kan ze 
worden als ze de jongste solozeilster is die ooit een wereldreis heeft 
volbracht. De tijd dringt, want het record raakt buiten bereik zodra ze 
enkele jaren ouder is geworden. Hier is het fanatisme overduidelijk. 
Dan heb je echt ouders nodig die het ontoereikende verstand van je 
onvolgroeide hersenen compenseren met wat wijsheid. 
Zulke ouders heeft Laura niet, ze bedenken van alles om de wettelijke 
obstakels te kunnen "omzeilen". Welke dromen hebben zij? En stel dat
dit plan wordt doorgezet en ze overleeft het, wat dan? Moet er dan weer
ergens een twlfjarig meisje de ongenaakbare oceaan opgestuurd om 
hr record te breken? 
Zijn we misschien al gek genoeg om prepubermeisjes aan te sporen 
voor het record 'jongste moeder ter wereld'? 

John Newswatcher  (ex-zeeman)

                                                                                                                            En voor school krijgt ze een pc mee 
De pers heeft ons misleid. Men sprak steeds van "de ouders". 
Maar de (gescheiden) moeder is fel tegen de recordplannen: 
"Ik heb liever een boze dochter dan een dode dochter".            Naschrift.  
Reageer      
 
20 augustus - Koeterwaals en brabbeltaal - Al jaren geleden schreef ik 
een paar columns waarin ik moedig ten strijde trok tegen de
verloedering
van onze taal. 
Het heeft natuurlijk geen effect, net zomin als het papagaaien
dat we in
bus, tram en trein moeten opstaan voor omaatjes iets vermag uit te 
richten.
Dat komt misschien juist omdat we best weten dat die papagaai
in feite alleen maar een
computerschijfje is. 
Er zit geen enkele menselijke inspanning achter.
Waarom zouden we 
doen wat een computer ons zegt? 
"Ga snel naar de winkel!" Ja, doei. 

Maar 't mooie van een chte Don Quichotte vind ik zijn vasthoudendheid
voor de goede
zaak, ondanks dat zijn inzet niets uitricht. Die ridder was
toegewijd en dat is mooi.
Dankzij de ontmoeting met mensen die echt 
toegewijd zijn, ongeacht het resultaat ervan,
heb ik nog niet alle geloof 
in de mensheid verloren. 
Maar een gloeiende hekel heb ik aan mensen die in plaats van toewijding
het gedrag
vertonen van zelfgenoegzaamheid en gemakzucht. Ooit hebben
ze enige vakkundigheid
getoond, eenmaal in het zadel munten ze nog het
meest uit door gebrek aan zelfkritiek. 

Ik zie dat bij de publieke omroep. Daar zou je toch mensen met een 
hartstochtelijke
liefde voor de taal verwachten... Taal is hun gereedschap,
daarmee moeten ze communiceren. Blijf bij de timmerman met
je tengels
van zijn beitels af of je krijgt heibel, het gereedschap van communicatie 
in
de ether wordt verwaarloosd en er mag ongestraft slordig mee worden 
omgesprongen. 

Frank du Mosch heeft zich een plek veroverd waar hij naar hartelust 
gesprekken mag leiden, met politici en woordvoerders discussiren mag.
Je moet prikkelen, snel zijn en scherp, zo heeft hij zichzelf ingeprent.
(Van Amerikaanse voorbeelden lijken ze nogal onder de indruk in het 
omroepvak) Maar je moet het wel knnen - hij kan het niet. 
In zijn haast om interrupties te plaatsen slaat hij op hol en vervalt in 
nauwelijks te volgen gebrabbel. Hij heeft daarmee nog een stotter-
gebrek aangekweekt, waardoor zijn vragen veelvuldig beginnen met 
"Hoe, hoe, hoe .." of  "Wat, wat, wat .." Luistert zo'n man nooit naar 
"uitzending gemist?" vraag ik me dan af. En is er bij die duurbetaalde 
omroep niemand met enig gezag die zijn kwaliteit observeert? 
Dan heb je nog de ontspannen jongens, die hlemaal op hun gemak op
de praatstoel zitten. Je ziet ze bijna vr je met het glas wijn en een 
schaaltje nootjes bij de hand. Zij domineren al jarenlang de praat-
programma's van de nachtuitzendingen. 
Is het een doodzonde als in een gesprek het woordje "ik" het meest 
gebruikt is, bij hen is de keelklank "Uh...uh..uh" - telkens drie keer  - 
die het meest valt te beluisteren. De NCRV grossiert in dat soort presen-
tatoren, Heilco Span, Klaas Drupsteen en Lex Bohlmeijer zijn de ergste.
Maak eens een afspraak bij de logopedist! 
Het ergste is nog het mgaan in koeterwaals. Alles heeft tegenwoordig 
'impekt' en onze ridders van de taal 'impekten' vrolijk mee met de 'zeg 
maar zeggers'. Mieke van der Weij onderbreekt nog wel eens quasi niet-
begrijpend: "Kommit-munt?"  Zij is onze taal dan ook toegewijd, een chte
Donja Quichotte, onder de barbaren. 

John Newswatcher - 19 augustus 2009 

Alles van waarde is weerloos 
Reageer      
 
14 augustus - Dollartekens - Geen mooier vermaak dan leedvermaak, 
wordt wel gezegd. Daar valt, qua respect voor de
medemens, wel iets
op af te dingen misschien - maar ik moet bekennen dat ik dze week 
hartelijk heb gelachen om al die mensen die afgelopen maandag hijgend
naar de verkoopadressen renden, met geld in de hand. Om k maar
zo'n begeerd Staatslot in handen te
krijgen, maakten ze de loterijkas 
met tientallen miljoenen vet tot het bedrag dat zij hoopten
in hun ntje 
binnen te zullen halen. 
Met n simpele handeling je te kunnen scharen onder 't select groepje
Nederlanders
dat dankzij handig speculatief zakendoen of opportuun 
bonusvergaren stikstinkend
rijk geworden is. Dat is toch 'n natte droom,
om mee neer te kijken op iets lachwekkends als de Balkenende-norm.
Natuurlijk was voor al die mensen enkele dagen later hun duurbetaalde
stukje papier
alleen nog oudpapier. 
Goed, lach om je naviteit en ga verder met je werk, zou ik zeggen. 
Maar nee hoor, hele horden richten hun verliezerwoede op de Staats-
loterij die maar 1/5 van de miljoenen uitkeerde, omdat het nu eenmaal 
een 1/5 lot was dat getrokken werd. 
Wat maakt dat nou voor verschil mensen. Je trok met z'n miljoenen 
een "niet", hoeveel die loterij nu aan de winnaar uitbetaalde maakt voor
jou toch geen enkel verschil meer! Je had niks, je dacht te winnen maar
je kreeg niks. Wat heb je verloren? Juist: niks! 
Lach mee met Monty Python die zelfs zong: "Just look at the bright 
side of death, just before you draw your terminal breath": Look at it: 
you were nothing and you will become nothing. So what did you loose?
Nothing.! 

John Newswatcher - 13 augustus 2009 

 
Reageer      
 
8 augustus - Modern times - De techniek, ooit bedacht om ons mensen
ten dienste te zijn, is dat niet meer.
Techniek heeft het doel waarvoor je
nikeschoenen moest kopen ingenomen, techniek
is 'trendy', techniek is 
'gadget'. De gevolgen zijn verschrikkelijk, ls en huiver. 

Een forumbijdrage: Een mens is tegenwoordig onderweg niks meer zonder
een iPhone.
En het wordt straks alleen maar erger. Dan kun je niet meer
op de fiets zonder een
iPhone (de fietsbel is een iPhone applicatie), niet
meer met het Openbaar Vervoer
(iPhone langs de scanner halen), naar de
supermarkt (appels verplicht afrekenen met
de iPhone). 
Ik zie er nog van komen dat je straks niet eens meer dood kunt gaan 
zonder iPhone. Dit laatste lijkt mij trouwens nog de enige aanvaardbare 
reden om gn iPhone te
willen hebben. Hoewel je zonder iPhone al gauw
sociaal doodverklaard bent en dat is ook geen prettig vooruitzicht. 
Ik zie het even niet meer zitten, geloof ik.  

 

Forumreactie: U hoort van mijn advocaat. Ik claim bij deze emotionele 
(gevolg)schade. Tot ik uw bovenstaande tekst las was ik een gezonde, 
vrolijke, sociale vent, die ook nog wel eens een levend mens sprak. Maar
na het lezen van dit stukje is dat in n klap veranderd. Ik ben verworden
tot een wrak, een uitgemergeld 'social failure'. 
Van ellende ben ik ook maar weer bakelieten grammofoonplaten gaan 
draaien in plaats van digitale varianten. En ik heb alleen nog maar die ne
van Nirvana: "I hate myself and I want to die". En ik zit mobiel vast aan 
KPN, ik bel nu gewoon iedere minuut iedereen in mijn nummerlijst op om
te vertellen waar ik ben en hoe slecht m'n scheet ruikt. 
Wat heeft het voor zin? Waarom zijn we toch op de wereld? Ach oooh wee,
ik heb geen iPhone... 
Forumreactie: Misschien is de beste levensopvatting die van de gek, 
die roept: "ik ben niet gek, ik ben normaal, het is de hele wreld die niet 
wijs is". Waarmee de omkeerbaarheid van wijsheid en gekte maar weer 
eens duidelijk aan de orde wordt gesteld! 

8 augustus 2009 - geknipt en geplakt door John Newswatcher

                                                                  iPhone 3GS 32GB  - 999,oo incl.  -  Je kunt er k mee bellen
Reageer      
 
5 augustus - Onbewust - Veel van ons leven verloopt op de automatische
piloot. Spreek het maar niet tegen:
de mens is voornamelijk geprogrammeerd
vanuit een rijk bestand aan Pavlov reacties. 
Onderzoekers van de activiteit van het brein kwamen tot de conclusie dat 
hooguit 10%,
van de ons in wakende toestand beschikbare tijd, zeer bewust
wordt beleefd. 

Wat betekent dat? Dat we ons leven goeddeels in een soort halfslaap 
verkeren. Slechts
functioneren als waren we 'n weekdier, dat niet veel meer
doet dan op prikkels van buiten
reageren op repeterende voorspelbare wijze.
Dat is jammer. Bewust zou je toch niet zo verkwistend met je leven omgaan?
Er zijn impressies op te doen die je niet had willen missen maar omdat je 
brein in de zombiestand is gegaan weet je niet eens wat je hebt gemist. 
Die overvliegende lepelaars bijvoorbeeld. 
De emotie die klinkt in een flard van een muziekstuk. 
Of de verborgen wijsheid in een uitspraak van een kind. 

Bewijzen van onbewust-zijn zie je overal, als je bewust rondkijkt. Neem 
bijvoorbeeld het gedrag op de weg van de gemiddelde automobilist.  

 

Of ze nu onderweg zijn voor hun baas om spullen te verkopen, of een 
servicemonteur die van klus naar klus moet, of ze rijden voor 'n koeriers-
dienst. Allemaal staan ze onder druk van de tijd. 
Hun Pavlov programma dwingt ze tot allerlei acties. Zoals op enkele 
handbreedten achter de bumper van hun voorligger rijden, of in de linker-
baan blijven terwijl ze op honderd meter de afslag rechts niet willen 
missen. Zeg nou zelf, dat doe je toch niet bij je volle verstand? Bewust 
rijdend overzie je risico en gevolg, maar onbewust gedrag zorgt voor 
minstens de helft van het aantal files op de snelweg, omdat er weer eens
een baan moest worden afgesloten. 
Het autostuur activeert het Pavlov programma: 
Met het hele gezin aan boord, fietsen op het dak en de kofferbak vol 
vakantiespullen, rijdt Pa nog net zo als op zijn doordeweekse werkdag.

Honderdduizend keer hebben ze al geklonken, de spotjes over asociaal
gedrag. De Pavlov in ons hoofd wil het niet horen en schakelde meteen 
al het bewust luisteren uit. Verder tot aan de honderdduizendste keer is
alleen de irritatie gegroeid. Weggegooid geld. Dom van Sire*, ze konden
het weten, ze zeggen het immers zelf: onbewust asociaal. 

John Newswatcher - 4 augustus 2009  

 
Reageer      
 
29 juli - De weg kwijt - 'Een schitterend ongeluk', de omschrijving waarmee
Wim Kayzer in 1993 in zijn gelijk
namige boek een opvatting over ontstaan
van het leven op aarde samenvat. Het boek behandelt de gedachtewisseling
van 5 wetenschappers over de evolutietheorie
versus verschillende 'intelligent
design' visies. 
Mijzelf spreekt de benadering van de grootste levensvraag, samengevat 
zoals in deze
boektitel, het meest aan. Die laat zich namelijk verenigen met
de kennis over chaos,
waaruit - wanneer je de factor 'tijd' als onbeperkt 
aanneemt - ooit een zekere
ordening voortkomt. 
Een ontwerp volgens een plan behoeft immers een ontwerper. Met 'intelligent
design'
heb je de oervraag niet opgelost, maar naar omhoog opgeschoven: 
"hoe ontstond de
'designer'?" Daarmee beland je onvermijdelijk binnen de 
godsdienst, want het enige
antwoord dat verdere vragen uitsluit is: "God is 
de 'designer', en God is 'eeuwig'."
Boven wat altijd al was en zal zijn, kan 
niets anders bestaan. God. Punt. Uit. Basta. 

Dat is wat mij zo tegenstaat: geloof slaat elke discussie dood. Want wat 
moet ik dan
aan met mijn verbijstering over de creatie 'mens' als die deel
uitmaakt van 'intelligent
design'? Uitgaande van het leven op aarde (en 
wellicht op willekeurig welke andere
geschikte planeet van de miljoenen in
het heelal) ben ik geneigd de 'mens' die uit de
chaos is ontstaan, niet als
een schitterend, maar wl als een 'rampzalig ongeluk' te
beschouwen. 
Zoiets kan toch niet als intelligent product door 'n superbrein ontworpen 
zijn? 
De mens is het meest egostische, agressiefste dier in de schepping. Geen
enkel ander levend wezen houdt zich bezig met een wapenwedloop wetend
dat elke destructieve kracht telkens een nog destructiever antwoord oproept.
Geen enkel ander levend
wezen eist de hele resterende schepping voor 
zichzelf op. Het zijn alleen mensen die
de aarde met alles er in, er op en 
er boven uitvreten, terwijl om hen heen het grote
sterven inzet, zonder dat 
men echt tot inkeer komt. 

De mens is een rampzalig ongeluk, dat de weg kwijt is. Als er dan een
'designer' aan de tekentafel gestaan heeft, dan heeft die een heel 
ondeugdelijk product ontworpen. De gelovigen onder mijn lezers zal het wel 
als blasfemisch in de oren klinken dat ik de onfeilbare schepper van 
broddelwerk durf te betichtigen. Maar bedenk dan maar dat de schrijver 
hiervan ook zijn product is. 
Binnen de creatie 'mens' kan ook af en toe een filosoof opstaan, die zijn 
medeschepselen op de weg naar binnen wijst. Maar dat mag niet baten, 
de mensheid als geheel is de weg kwijt en voortdurend alleen maar gericht
naar buiten. 

Het gaat niet goed met ons, we zoeken altijd onze oplossingen bij de 
anderen - als individu, als staat, als gemeenschap. Het gaat niet goed 
met de aarde - en we schieten raketten de ruimte in, exploreren andere 
planeten, dromen van koloniseren. 
Terwijl er teveel mensen zijn, is het recht op vermenigvuldiging 
onaantastbaar, behalve in China. En uitgerekend in China heeft men de 
nieuwe welvaart ingezet om zich ongeremd te storten op reproductie-
technieken. Trots melden de wetenschappers dat men er in is geslaagd 
om willekeurige stamcellen van een enkele muis genetisch te behandelen
met stoffen uit een muizenplacenta. Deze stamcellen die vervolgens in de
baarmoeder van diverse muizen werden ingebracht, ontwikkelden zich tot
embryo's. 
Zonder bevruchting ontstonden genetisch identieke muizenjongen. Met 
deze techniek kunnen in hoog tempo kloonmuizen worden geproduceerd.
Verder onderzoek en experimenteren moet uitwijzen of dit ook bij mensen
mogelijk zal zijn, 'the boys from Brazil' een kwestie van tijd... 
Zo is de mens zelfs in staat om het laatste wat hem nog aan het verloren
paradijs kan herinneren uit te wissen, de vrouw gereduceerd tot broedstoof,
de man overbodig, in een raket op weg naar Mars. 

John Newswatcher - 28 juli 2009 

     Supernova explosie - Foto Hubble telescope 

Deze gebeurtenis bevindt zich in tijd en afstand verwijderd van ons op 11 miljoen lichtjaren 
Chaos die zich op de duur zal ordenen in nieuwe sterrenstelsels 

   
 
25 juli - Hebt u ook recht op oranjevergoeding? - Gemeenschapszin 
is wel n erg vorige eeuw begrip geworden.
Ik zit me al een poos af te 
vragen waar dat van komt. Heeft dat iets te maken met de
toegenomen 
welvaart? Nog steeds ja: zelfs in een periode van recessie tellen we weer 
nieuwe recordcijfers op Schiphol. Met de sloopregeling zijn alle tweede 
autootjes' vervangen. 
Achter ons ligt een eeuw waarin ijverig gebouwd is aan een maatschappij
die de burgers
beschermt tegen onheil dat moeilijk op eigen kracht is af
te wenden. Samen wel, het
skelet van sociale structuren steunt op 
solidariteit. Mensen die geen problemen hebben
betalen mee aan de 
kosten van andere die klappen krijgen, vanuit de opvatting dat de
situatie 
morgen wel eens omgekeerd kan zijn. 

De Amerikaanse maatschappij, waarin succesvolle mensen ongeremd 
fortuin maken,
heeft Europa de laatste decennia steeds meer gefascineerd.
Gemeenschapszin maakt
plaats voor individualisme van wie zelfverzekerd 
en sterk is, geen behoefte heeft aan
solidariteit. Van alle kanten wordt ons
toegeroepen dat succes maakbaar is, wie pech
heeft, heeft daar zelf 
schuld aan. Zo wordt kwetsbare afhankelijkheid gekweekt. Een schenking,
een benefietdonatie, is een uitzonderlijke weldaad, waarvoor de
ontvanger
dankbaarheid moet tonen. De gever bouwt er status op, geheel vrijblijvend.
En ondertussen moeten 2 op de 10 inwoners het zonder ziektekosten-
verzekering doen,
onbetaalbaar. Kerken moeten de ergste gaten vullen.
Amerika is 'n hard land met weinig mededogen. Dat is de andere kant 
van de medaille. 
De kerken in Nederland zijn zeker niet in een positie om het verlies aan
solidariteit te
compenseren. En charitatieve organisaties zijn aangetast 
door de tijdgeest, het zijn ondernemingen geworden, vaak bestuurd door
directies met vergelijkbare motieven. 
Is het zo dat Europa en Amerika naar elkaar toegroeien? Nu Obama 
pogingen doet om de gezondheidszorg wat solidariteit aan te leren, begint
zijn populariteit helaas opeens te tanen. In Nederland is het nog niet zover
dat een ziekenhuis een doodzieke patint zonder verzekering op straat 
gooit, maar particuliere klinieken zonder wachtlijst springen de grond uit 
en verzekeraars komen met voordelige polissen die alleen beschikbaar 
zijn voor laagrisicogroepen.

Maar het zijn communicerende vaten: Premievoordeel voor de n 
werkt premieopdrijvend voor de ander, juist de zwakkere. 
Meedogenloze saneerders bouwen in tijden van crisis versneld hun 
persoonlijk fortuin, en dat groeit niet aan de boom, er is altijd iemand 
die voor de rekening opdraait. Een clint, of 'n werknemer om het even, 
in allerlei situaties zien we het tegendeel van solidariteit oprukken. 
Het lijkt erop dat Nederland sneller Amerikaans wordt dan dat Amerika
opschuift naar Europa. 

Niet alleen milieutechnisch is er een klimaatsverandering aan de gang, maatschappelijk ook. Een verhardende maatschappij heeft het effect 
dat steeds meer mensen zich volgens het principe 'ieder voor zich' gaan
opstellen. Daar helpen naeve SIRE reclames, noch onnozele Postbus 
51-spotjes tegen. Men scheldt elkaar om het minste uit, soms zelfs om 
niets - explosief groeien politieke partijen die solidariteit liefst in  onver-
draagzaamheid willen omzetten.Op individuele schaal proberen steeds 
meer mensen hun eigen slag te slaan ten koste van gemeenschapszin.
Was het vroeger een enkel bijdehandje die zijn vakantie-uitgaven 
onterecht op een verzekeraar (lees: andere premiebetalers) afwentelde 
door zijn dure camera of laptop kwijt te raken - nu slaan er hele horden
een hoge toon aan om wegens vermeende wanprestatie geld te eisen, 
of ze zijn opeens psychisch voor het leven beschadigd omdat ze naar 
een Koninginnedagreportage op de TV zaten te kijken. 
Het "I sue you, see you in court!" rukt op in Europa. 
Ik ken het leven aan beide kanten van de Atlantische Oceaan en ben 
altijd blij geweest met de verworvenheden in het oude Europa, maar het
voelt alsof de verschillen die ik altijd zo waardeerde bezig zijn weg te 
smelten. 
Misschien zijn ze toch verreweg de minderheid, de mensen voor wie 
solidariteit en gemeenschapszin belachelijke begrippen zijn. 
Misschien lijkt het alleen maar alsof alles zo verandert. 
Omdat ze ons allemaal overschreeuwen. 

John Newswatcher - 24 juli 2009 

 

                                  U bent nu al heel lang premier meneer JPB: hoe staat het er nu bij met "normen en waarden" ?     
Reageer      
 
19 juli - Na de achttiende juli - Nee, ik was er niet bij, beste lezers. 
Dat spaart mij het probleem nog iets te moeten schrijven wat anderen reeds
- en veel beter -
deden. Het is een slechte tijd voor hoofden deze dagen, in
het hoofd van Simon Vinkenoog
ontplofte een ader, of vuurwerk, zoals veel
anderen het noemden. Niet erg origineel om zo
gemakkelijk op een vers 
van de dichter zelf mee te liften, maar het zij hen vergeven. Mijn
hoofd heeft
gestuiterd. Nee, niet heel ernstig, echt niet, dank u. Maar toch: even niet 
reizen
en trekken zegt de dokter. Vandaar... 
De rookmagir Jasper Grootveld ging voor zijn beurt, hij had Simon vr 
moeten laten gaan,
dan had hij een passend ritueel kunnen uitvoeren bij
het vreugdevuur op Ruigoord, gisteren.
Maar er zullen daar ongetwijfeld nog
vele anderen zijn geweest die Simon's uitvaart op die plek
tot een feest 
hebben gemaakt. 
De mensen van de bloemetjes en de bijtjes op "Buitenzorg"
zullen het wel
wat ingetogener hebben gehouden, maar.... als de buurvrouw zegt dat die
man
wel bijna 81 mag zijn geworden, maar wat hij allemaal heeft beleefd is
genoeg voor een leven
van 162 jaar... Kijk dan verwacht je toch geen tranen
met tuiten over een te vroegtijdig
heengaan. En zelfs Edith Ringnalda veegt
alleen terloops een enkele traan weg terwijl ze
praat, veel praat, dat is het
begin van het verwerkingsproces. Zo vaak vertelde ze het aan
iedereen: 
hoe blij ze is dat Simon niet geleden heeft, dat ze het zelf heeft gezien dat
hij niet
geleden heeft - zo bezweert ze haar verdriet. 
Het zal druk zijn geweest op St.Barbara, met veel mensen die hem nog 
even wilden zien
en ook met mensen die zich graag even wilden laten zien.
Pas kort geleden was ik er nog
even - voor het hoekje waar meneer 
Degenkamp "van de Dienst" en dichter Starik "van de
Poule des Doods" 
hun anonieme doden begraven - n steek diep. 
Toen was het er heel stil. 
Daar ergens ligt nu ook Simon Vinkenoog, ik ga nog wel eens kijken als de
grote bloemenzee verwelkt zal zijn. Ik weet niet wie er allemaal nog wat 
hebben gedaan. Er zouden geen
toespraken zijn, zo had Edith besloten, 
maar iedereen mocht nog wel wat zeggen tegen
de dode Simon in zijn kist.
En ze mochten gaven in de kist achterlaten, zoals de oude
Egyptenaren 
offeranden meegaven aan een farao in zijn crypte. 
Roel van Duin was er, die had geconstateerd dat Simon heel koud aan-
voelde. Hij vond
de sfeer niet erg treurig, vreemd genoeg had de hele
plechtigheid eigenlijk iets vrolijks: ze
hadden nog "lang zal-ie leven" 
gezongen terwijl hij daar dood lag. 
Dit alles verbaast mij
eigenlijk niet. Ook bij de uitvaart van Jan Wolkers
ging de sfeer geleidelijk in de richting
van een verjaarsfeestje, wat het 
eigenlijk voor Simon Vinkenoog ook werkelijk was, al kon
hij het zelf niet
meer meevieren. Bij de uitvaart van zulke levenslustige mannen, die beide
een vol leven afrondden in aanvaarding dat alles voorbij gaat, mag alweer 
een lach klinken
uit de mond van wiens beurt het nog niet is. 
En Hare Majesteit stuurde met haar royaal
bericht een blijk van meeleven.
Welke dichter is in zijn laatste dagen en sterven nog z in
het nieuws 
geweest? Ik zou het niet weten. 

Natuurlijk is veel van die aandacht waan van de dag. Over een poosje zijn
we weer over met de groep die hem goed, of enigszins kenden. 
Ik bewaar zelf een kleine serie mooie
herinneringen. In gedachten zet ik
ze even op een rijtje. 
Een bijzondere ontmoeting op mijn geliefde Sunsation Festival in Flevoland
op het ogenblik van 't eerste
ochtendgloren. Een waarderend woord van 
hem voor mijn gedicht "Aan het land ontkomen"
vanwege het bevrijdings-
gevoel dat daar zo duidelijk in zit. Weer een jaar later op een terras
in
Harderwijk, waar de bundel "Suburbia", een bloemlezing van stedenpozie
door Johan
van Cauwenbergh werd gepresenteerd. Simon zat wat in zijn 
boekjes, gestickerd met
geeltjes, te bladeren voor zijn optreden. "wat zal
ik nu eens doen John", zei hij, "wat dacht
je van een paar van die oude?" 
En ik genoot van de bezwerende manier waarop hij zijn
lange opsommingen
liet stromen. Een voordracht waarin zijn stem voortdurend uitschiet
als de
uitslaande armen van een topzwemmer die tussendoor telkens even hl
snel adem
hapt. Een paar keer zag ik hem op Ruigoord, waarvan ns 
met als besluit een gezellig
etentje in de open lentelucht, samen met Edith
en de ook zo actief blijvende oudere dichter
Louis Lehmann. 
De voorlaatste keer spraken we elkaar even in Amsterdam Noord, toen 
Jos Zuijderwijk daar een podium op de kunstmarkt "Montmartre du Nord"
organiseerde.
Toen liep Simon al moeilijk en maakte Edith de rondgang 
langs de kunststalletjes alleen, hij bleef liever zitten. 
De allerlaatste keer in het Drentse Schoonoord augustus 2008,
waar het 
tweede Drents Open-Dicht Festival hem als eregast vierde en hij vooral 
de jonge
deelnemers prees voor hun enthousiasme: "blijf dichten!". 
Nu ik zo terugkijk waren eigenlijk bijna alle ontmoetingen in het groen of
op een terras,
symbolisch voor de goede dingen van het leven, waar voor
Simon dan ook nog een joint bij
hoorde. Nog geen twee maanden geleden
zag ik het mooie filmportret dat de Vlaamse
Margot Vanderstraeten van 
hem maakte. En een maand geleden verwachtte ik hem
weer in levenden
lijve terug te zien: hij was opnieuw gevraagd voor de ode aan de zon in 
de prille eerste zomermorgen, 't Sunsation Festival 2009 in Flevoland. 
Hij kon niet komen, want zijn rechteronderbeen was er nog maar net af... 

John Zwart - 19 juli 2009 

De Hernehim Cultuur Redactie is niet zo'n liefhebber van in memoriam gedichten die heel snel -
soms nog op de dag van overlijden zelf -  worden geschreven, als in een wedloop. 
Op vele sites treft men een groot aantal van dergelijke goedbedoelde pozie aan. 

Ook Hernehim Cultuur ontving enkele gedichten als eerbetoon aan Simon Vinkenoog, als themavrije inzending. 
Die laten we niet liggen tot 1 augustus. De betere krijgen de komende dagen een plaatsje onderaan dit artikel.
Rond 12 uur werd de kist gedragen naar plaats 27, ik wandelde kwart voor 
twaalf, een hoop zand. Naast de kuil het graf van:  
"HANNAH - een bijzonder kind - 18/4/1991 - 1/9/1997".
Hannah krijgt een bijzondere buurman. 
Steeds maar weer, heen en weer op het pad Adriaan Krabbendam. Zwart leer
de jas. De bruine lederen hoed. Was om 12 uur terug op het voorplein. 
De klokken luidden. De kist gedragen naar Hannah die op Simon wachtte.
Edith - sterk - familie. De lange rij. Rustig. Sprak met Mohs. 
'Ik weet zo langzamerhand wel dat ik gemeen kan zijn', zei Mohs. 
'Ik ga nu voor het licht'. Vera van der Horst vroeg me vannacht je mailadres
zei ik hem. Kreeg zijn kaartje met een verlichte tekst. 'Daar is hij nu. 
In het licht', sprak Mohs. 'Ja, zei ik, als dat toch eens waar zou kunnen zijn'.
IK GELOOF HET VOOR HEM, sprak Mohs.   
De rij op het lange pad bij de laatste plaats. Sven en Nora sloten de rij, 
als in de laatste wagen. Door niemand opgemerkt. Een wagen met daar-
achter op wieltjes een piano en zij speelde met koude handen door alles
heen. Zo druppelden mensen terug en voorbij langs klanken die voor de
eeuwigheid leken. Op weg naar Ruigoord waar op het podium een schil-
derij werd neergezet met zijn portret. Iemand wilde daar bloemen. Maar
dat kon niet. zo begrafenis - zooooooooo begrafenis - nee geen bloemen.
Broodjes en soep door Alfredo ingeschonken. Wat later het vuur.
Good trip to Hannah Simon, voor haar een ijsje. 
Over twee bijzondere kinderen van Amsterdam dit verhaal.

                                                                        Pom Wolff 

                                
Simon

Oh God wat moet ik nou
met n been in het graf
waarom nog deze onvolkomenheid
mijn leven is niet af
ik tart de God van de onzinnigheden
en enter het vergeven hemelrijk
kom op als je toch durft
de slag is nu aan mij
mijn vriendelijke blikken
slaan vuur uit de kristallen
nooit leg ik me neer
bij iets van buiten mij
ik was er niet voor u
maar om te worstelen met het woord
nooit en te nimmer
zal mijn stem verzwijgen
wat de wilde waarheid ooit vermag
in het oog van Vinkenoog
is dit de eerste dag!

Mart Brok
Taalwerkplaats Drenthe 
afscheid van het lichaam       voor Simon 

Zo leg je bovenlijf ontbloot met onvermoeide blik 
de maandagochtend open om het ons te zeggen 
dat je er niet meer bent dat je niet langer 
meedoet aan de waanzin van deze wereld 

wij stuiten op het begin van een vertrek 
het leven van zon verlaten buiten de tijd gedreven 
aan geest en vlees zoveel als geen gebrek 
het lichaam heeft het opgegeven 

het hoofd sloeg te vol van bloed 
waarmee jij het spraakwater voedde 
bezield en dagelijks de pen gedoopt 
de brokken in de keel geschreven 

de woorden ongeremd ongetemd uitgesproken 
messcherp in elke ademstoot gestoken : 
Ons bindt de tijd. Ons wenkt eeuwigheid, 
Ons bindt de taal. Ons bindt het woord. *) 

het woord waarmee je de wereld verovert 
welke wereld zeg dan elke wereld 
de wereld van de almachtige muziek 
de wereld van dans van vuur van dorst en kleur 

de wereld in beweging van verwondering verlangen 
de wereld van hart van lust en genot de lieve vrede 
geen wereld van dreiging wereld van strijd 
ga voor vrijheid voor geluk 

kijk met open ogen blijf luisteren met een wakker oor 
vlieg met de vogels dromen in de bomen 
maak de wereld groter van liefde 
maak de wereld meer van mij 

Frans Terken 
   *) Citaat 'Vinkenoog verzameld'

Vinkeslag 

Als een oog je hindert, ruk het uit, word je door een hand 
geplaagd, kap hem af. Maar put opnieuw een boordevolle 
emmer moed uit je onuitputtelijke bron met lust voor leven - 
en lach met jezelf en de jouwen. 
Zinloos is het voortijdig denken aan de laatste dag. "Ik hoop 
dat ik doodga voordat ik oud word", sprak de tachtigjarige 
die leefde bij de dag. Wees een fantast en een realist, wees 
niet te overtreffen optimist, dat is wat je als mens vermag. 
En dood is altijd iets voor later, niet voor nu: dus lf! 
Laat je overal horen in je laatste jaar, dat niet verschilt van 
alles wat is voorafgegaan, want had je het geweten er is 
niets wat je anders had gedaan. 

JohnN 

 

'dat was hem'

de man die dood maar niet gestorven
door de hoofden danst
de avond in coma kleuren
kleurde - een zonsondergang

ik ben teruggelopen
om nog een keer te kijken
of het ook zonder woorden

die alleen maar heel kon zijn
danst

de dag waarop hij geboren is
de dag waarop hij zal gaan
danst, danst


pw

                                
   
 
17 juli - Is-ie nou helemaal van de ratten besnuffeld? - 
Zo ik-weet-het-beste-hoe-we-met-elkaar-dienen-om-te-gaan als onze premier 
zich altijd opstelt, hoe vaker ik twijfel aan zijn gezonde beoordelingsvermogen. 
Zijn vriend George W Bush heeft gevangenen zonder vorm van proces in 
buitenlandse kampen gezet, waar ze met regelmatige tussenpozen aan martel-
praktijken werden onderworpen. Het doel heiligt immers alle middelen in de 
ogen van de voorgaande VS-regeringen. 
Zijn vriend George W Bush zag ook niets in een politiek neutraal Internationaal
Strafhof in Den Haag. Hij haastte zich een wet van kracht te doen zijn waarin
de autoriteit van dit Hof wordt afgewezen. Er werden bepalingen in het leven 
geroepen volgens welke iedere Amerikaanse militair of burger, ooit van oorlogs-
misdaden verdacht, nooit krachtens een arrestatiebevel van dit Hof in de 
Scheveningse gevangenis ingesloten zal mogen worden. Mocht het toch tot 
arrestaties komen heeft de wetgeving van de Bush-administratie er in voorzien
dat de V.S. zonodig gewapenderhand de bevrijding van die Amerikanen zal 
afdwingen. 
Het is goed dat nu onder Obama een andere wind is gaan waaien in de V.S..
En het is ook goed dat JPB n weer met dze nieuwe president vriendjes wil 
zijn. 
Maar... voorzichtige toezegging om Nederlandse gevangeniscellen 
beschikbaar te stellen voor gedetineerden uit Guantanamo Bay is volkomen 
ondoordacht - en dat is nog een veel te zwak woord. 
Ten eerste: Laat Obama eerst eens zorgen dat het Haagse Internationale Hof
 wordt erkend. 
Ten tweede: laat de V.S. zich inhouden met het exporteren van gedetineerden
tot het moment waarop de laatste man/vrouw een rechtsgeldig proces zal 
hebben doorgemaakt. 
Nederland moet zich niet lenen tot het uit naam van de V.S. opsluiten van 
zonder enig erkend gerechtelijk proces vastgehouden mensen. Wij, u en ik,
zouden ons medeschuldig maken aan overtredingen tegen de Universele 
Rechten van de Mens. Niet minder dan dat. Men zou ons terecht ter 
verantwoording roepen, bijvoorbeeld via dat Internationale Hof in ons eigen 
Den Haag. Met genoeg historisch bloed aan de handen, hoeven we niet dr
te gaan, nu we zoveel beter weten. 
Hoe is het met de geestelijke gezondheid van onze premier, wie controleert 
hem op zijn verantwoord functioneren. Juist: wij, u en ik! 

John Newswatcher - 16 juli 2009 

"Zo gaan we niet met elkaar om" 
Reageer      
 
12 juli - Als weer een vijftiger zwijgt - 
Als een oog je hindert, ruk het uit, word je door een hand geplaagd, kap 
hem af.
Put weer een emmer moed uit je onuitputtelijke bron van lust 
voor leven - en lach met jezelf en de jouwen. Zinloos is het voortijdig 
denken aan de laatste dag. 
Dan kan het z dus gaan: je voelt je wat minder goed, het duizelt, je 
bent verward, het wielt en het wentelt. En je gaat liggen, valt in slaap. 
"Ik hoop dat ik doodga, voordat ik oud word", sprak de tachtigjarige 
die leefde bij de dag. 
Hij kreeg wat hij zich wenste. Z'n brein op volle toeren en de knop om,
geen half gedoe, geen pappen en nathouden. 
Hij was realist genoeg, net als Wolkers had hij allang de dood aanvaard,
maar wel anders. De dood was altijd iets voor later, die kwam toch wel.
Niet voor hier en nu. Lf ! 

Geen bespiegelingen als de oudere Wolkers met zijn Wintervitrines. 
Hij beleefde een laatste jaar zoals alle jaren voordien, en had niets 
anders gedaan, had hij geweten dat hij vanaf zijn tachtigste verjaardag 
begon aan de finale. 
Overal liet hij zich horen en nu hij stilviel praat iedereen, op alle zenders
praters die zich even snel hebben ingelezen over "vinkuh-oog"... 
Over ontmoetingen? Gesprekken? Herinneringen? Ze zijn er, maar dat 
komt wel. Zo gemakkelijk vergeet je hem niet. 

 

John Newswatcher - 12 juli 2009 

   
                                                                                                                                    
Reageer      
 
8 juli - Groene revolutie - Je zal maar in een land wonen dat door George
W Bush tot "schurkenstaat" werd verklaard. Je zal maar in een land wonen
waar Benjamin Netanyahu het liefst het eerste een atoombom
op wil gooien,
voordat Tel Aviv risico loopt op eenzelfde behandeling. 
Je zal daar maar wonen
en verzet moeten leveren tegen een regiem dat jou
al die dreiging heeft opgeleverd. Om in het land van Ali Khamenei voor jezelf
een beetje 'Azadi' (Farsi voor  vrijheid) te bevechten. 

Vrije verkiezingen in Perzi 

Er waren vier kandidaten: twee van conservatieve signatuur, Mohsen Rezai
en
Mahmoud Ahmadinejad, de zittende president - van de oppositie waren 
dat Hossein Mousavi en
Mehdi Karoubi
Mousavi rekende op veel stemmen in de steden: intelligentsia, jonge mensen,
hoger opgeleide vrouwen, maar Ahmadinejad verkondigde vooraf k al met
grote steun te
zullen worden herkozen. 

Het regime van Ahmadinejad van de afgelopen vier jaar was zeer confronte-
rend naar de
V.S. en Isral. In het westen wordt gehoopt op een wending 
onder Mousavi en President
Barack Obama deed verzoenende uitspraken 
in de richting van de Iraanse oppositie. Dit
had een verharding van de 
conservatieven als gevolg, Ali Asghar Zarei sprak reeds vr
de verkiezingen
de overtuigende zege uit.
Om ineens te worden verkozen moet een kandidaat
echter tenminste 50% van de
uitgebrachte stemmen op zijn naam verzamelen
Hoe overtuigd de belangrijkste opponenten
zelf ook waren, dit leek voor geen
van hen haalbaar. Een tweede ronde, waarin de twee
kandidaten met de 
hoogste score het tegen elkaar moeten opnemen leek waarschijnlijk. 

Er zijn 46 miljoen stemgerechtigden in het land, de opkomst was ongekend,
nieuwe stemmers vooral onder jongeren, studenten en vrouwen. Juist daarom
verwachtte Mousavi
grote versterking van zijn oppositionele aanhang. 
Ahmadinejad rekende op zijn bestaande
macht en traditionele aanhang: 
de stemmen van buiten de grote steden en de arme
bevolkingsgroepen van
het land. 
Achter de schermen ligt de werkelijke macht in Iran vooral
in handen van 
ayatollah Ali Khamenei. Hij steunt de conservatieve krachten en dat draagt
enorm bij aan het zelfvertrouwen van Ahmadinejad. 

 

Slechts weinige uren na het sluiten van de stembureaus riep de zittende 
president zijn absolute overwinning uit, mr dan 50% van de uitgebrachte
geldige stemmen, zodat er geen tweede ronde zou komen. Het is hoogst 
twijfelachtig dat die voorspelling van de einduitslag op dat moment al gedaan
kon worden, tenzij men kon rekenen op invloeden die dit gingen waarmaken.
In elk geval is een afgeronde telling van 40 miljoen handmatig ingevulde 
stembiljetten binnen 12 uren vrijwel onmogelijk. 

Protestdemonstraties 

Het begin van onrust en protestacties op straat: fraude! "waar is mijn stem"
is de slogan die door demonstranten werd verbreid en geroepen. Het leek 
het begin van een 'groene revolutie' te voorspellen en het regime voelde 
onmiddellijk de drang om met zeer harde hand in te grijpen, zoals de hele 
wereld via de media kon zien. Weerloze demonstranten die door de 
gewapende macht in uniform en door anonieme 'ordehandhavers' werden 
neergeslagen. 
De beelden associren ons met de nog verse beelden van Chinees optreden
in Tibet waar geweldloze monniken met stokken tot bloedens toe in elkaar
werden geslagen. In Nederland oogsten Ali Khamenei en Mahmoud 
Ahmadinejad hiermee geen sympathie, zelfs al zou de gepleegde fraude niet
de omvang hebben waarvan ze beschuldigd worden. 

De verontrusting na de verkiezingen in Iran (Perzi) is onder de immigranten
die in Nederland wonen heel groot. Door de geslotenheid waaronder de
verkiezingen gehouden werden, zonder onafhankelijke buitenlandse 
waarnemers, is in het land zelf al - en zeker op afstand in Europa - niet te
overzien wat er zich heeft afgespeeld. De verdenking dat er manipulatie van
de uitslag plaatsvond is zo sterk dat de meeste hier gevestigde aanhang 
van de oppositie vol overtuigd is dat er stembusfraude werd gepleegd. 
Men riep op tot een solidariteitsbijeenkomst in Amsterdam, daar konden in
Nederland gevestigde kunstenaars hun betrokkenheid bij het lijden van 
hun vakbroeders en zusters in Iran betuigen - in naam van democratie, 
mensenrechten en sociale rechtvaardigheid. Zulke omstandigheden, hoe 
schrijnend ook, zijn een stimulans voor gengageerde artistieke uitingen. 
Daarom was Hernehim aanwezig. 
(Een verslag volgt op Pagina Literair). 

John Newswatcher - 7 juli 2009 

Mahmoud Ahmadinejad tart Obama         Neda Salehi ongevraagd martelares
Reageer      
 
4 juli - Overlast - De taal is een levend organisme. Iedereen heeft er invloed op,
dat maakt me soms treurig.
Elke keer als "pak-um-beet", "zegmaar", "de kids",
"impekt" of "komitmunt" om mijn oren vliegen, voelt het als taalveminking - 
waarbij ik gelijk besef dat ik me er bij zal moeten neerleggen. Immers veel van
ons praten is vooral npraten en dat veroorzaakt dat krompraat zich even 
onstuitbaar verspreidt als een griepvirus. 
Al heel wat jaren voer ik een achterhoedegevecht. Met de gedachte: misschien
helpt het een btje om de ergste schade te beperken als we signalen blijven 
geven. Want die schade is niet gering. In veel gevallen gaat het om verarming. 
Als voorbeeld is het gebruik van het woord "redelijk" gemeengoed geworden als
universeel adjectief waarmee alle nuances van voorheen - "tamelijk", "nogal", 
"fors" of "flink" - als onnodig overboord werden gegooid. Modieus importeerden 
we het Engelse woord "impact" voorbijgaand aan onze eigen taalrijkdom die een
keur van gevoelswaarden biedt, varirend tussen de uitersten "invloed" tot "klap".
Zo praten we steeds vaker in clichs. 
Sommigen verkondigen de mening dat deze verschijnselen tot het streven naar
efficint communiceren behoren: "kids" komt makkelijker uit de mond dan 
"kinderen", in plaats van "sigaret" wordt vlotter "peuk" gezegd. 
Ik geloof het niet. Als voorbeeld kan ik de invloed van reclameteksten geven. 
De armoedige creativiteit daarvan baarde wanstaltigheden als "spetterende 
aanbiedingen" en "verheerlijke ovenschotels", zodat nu niets meer zonder 
spetters kan, noch "heerlijk" mag zijn. 
Als je ergens last van hebt moet je niet zeuren. Er komt pas aandacht als je 
van "verlast" gaat spreken. "Last" bestaat dus niet meer, dat is de hinder die
we zonder morren moeten accepteren, net als de taalverminking om ons heen.

John Newswatcher - 3 juli 2009 

 

 

                     
praten >  praten >  praten > praten >  praten >  praten > praten 

Reageer      
 
30 juni - Eens per vijf minuten - Soms doet de wereld om je heen aardig 
z'n best om je in de war te brengen. Neem nou de seksuologen. Dat zijn
dus die mensen die de hele dag bezig kunnen zijn met geilheid omdat 
ze daar hun beroep van maakten. Dat geeft ze een excuus om met serieus
gezicht iedereen de meest onbeschaamde vragen te stellen en daarop 
even onbeschaamde antwoorden te verwachten. Dat noemen ze onderzoek.
Regelmatig worden we genformeerd over de resultaten. Zo kwamen we weer
op de hoogte van het feit dat de 'gemiddelde man' elke 5 minuten aan seks
denkt. Daar kijk ik nou van op, ik ben een man maar ik haal die score bij 
lange na niet. Ben ik nou abnormaal? 
Hoeveel proefpersonen hebben ze ondervraagd en waar vonden ze die? Zijn
ze wellicht de tbs-inrichtingen langs gegaan en hebben ze ter observatie 
verblijvende pedo's ondervraagd? Of vonden ze hun doelgroep in de versla-
vingszorg, waar sinds de 'seksualisering van de maatschappij' een erkend
feit is ook 'seksverslaafden' hun toevlucht kunnen zoeken. 
Bij vrouwen is het anders. Dat verbaast me nou weer niet. Hun lichamen 
zitten heel anders in elkaar, en we weten dat al ons functioneren bepaald 
wordt door hormonen. En eindelijk mag het gezegd worden: de hersens van
een vrouw zijn echt anders dan die van een man - het ligt dus voor de hand
dat ze anders denken. J hoor, de seksuoloog meldt ons: de vrouw denkt 
veel minder vaak aan seks, mr heeft daarentegen weer heel vaak haar 
gedachten bij liefde. 

Ziehier de gender-collision. Een zware taak voor de vrouwen, zij moeten de
kerels voortdurend intomen om te voorkomen dat ze volledig losgeslagen 
raken, tegelijk moeten ze proberen hen bij te brengen dat liefde voor de 
vrouw zo belangrijk is. 
Het geeft me opeens een heel andere kijk op christelijke en islamitische fundamentalisten. Als de onderzoeken van de seksuologen serieus zijn 
leven die mannen voortdurend in conflict met hun driften. 
Ga er maar n staan: eens per vijf minuten seks bedrijven in je hoofd, 
terwijl je religie je steeds maar inpepert dat bloot schandalig is en seks al 
helemaal hartstikke zondig - tenzij bedreven vanuit de heilige voortplanting.
Inpakken die handel, om die voortdurend opborrelende satansgedachten 
de kop in te drukken, met zeven baaien rokken, met sluiers of de boerka. 

 

Vrouwenbevrijding? Laat los, onnozele moderne stadsmens, het is een 
misvatting! Ontneem die vrouwen hun dikke zwarte kousen en andere 
zedige bedekkingen niet, het is hun enige kans om nog enig succes te 
boeken in het verkrijgen van liefde, hn obsessie eens per vijf minuten. 
Z wreed, omdat het minste stukje bloot de heftigste vijfminuten-reacties
stimuleert. Dan krijgt ze alleen maar seks, zonder liefde, waaraan de 
hangmannetjes op straat haar herinneren door "hoer!" te roepen naar elke
vrouw in minirok. 

Maar wat zijn de studies van de seksuologen waard? Kijk je om je heen
dan zie je maar weinig bewijs dat de mens berhaupt intensief nadenkt, 
het meest zie je automatisme en kuddegedrag. Dan moeten die 
vijfminuten-gedachten wel allesoverheersend zijn: lles wat mannen doen
gedreven door seks. Een heel andere kijk op de wereld: 
Balkenende die telkens tot alles bereid is om maar in het Catshuis te
blijven: gedreven door seks, Amsterdamse wethouders die onverantwoorde
financile risico's aangaan: gedreven door seks, bankdirecteuren die ons
aller bestaan aan het wankelen brengen: allemaal zijn ze gedreven door 
seks. 
Ik weet het niet, ik schrijf deze column niet gedreven door seks, maar 
misschien komt dat doordat ik die vijfminuten-norm niet haalde? Uit 
ervaring weet ik wel dat een hoog gehalte seksgedachten vooral iets is
van de puberteit, die ik zelf doormaakte op een jongensinternaat. Daar 
waren er hl wat die er vaak over prtten, toch wel eens per kwartier. 
Seksverhalen zijn vooral een manifestatie van stoerdoen, van onderstrepen
van manzijn, verhalen over liefde horen thuis in de bouquetreeks, voor 
vrouwen dus. Er was een inhaalslag, vrouwen willen ook wel eens stoerdoen,
er dienen zich steeds meer vrouwelijke auteurs van een ruig type literatuur
aan, en dichteressen die zich specialiseren op erotiek. 
Ik hoorde dit weekend een meisje zingen voor een groot publiek: 
"...ik draag
graag blote benen/ voor jou hoef ik mij niet aan te kleden/ 
een dampend poesje is genoeg..."
Nu zou ik moeten roepen: pas op, met
zo te zingen win je geen liefde, hooguit seks. Daar is niets mis mee als 
dat is waar je op uit bent. Misschien had ze de vijfminuten-frequentie wel in
gedachten, want (ter waarschuwing?) was de titel: 'en opns was je weg'. 

John Newswatcher - 28 juni 2009 

         What's on a Man's mind        uncensored  
Reageer      
 
26 juni - Bonnetjes - Lang geleden werd ik nu en dan uitgezonden door
een reder om een poos dienst te doen op een van hun zeeschepen. Ik 
vloog of reisde per trein naar een verre of minder verre haven, waar het 
schip zou aankomen. De tickets werden verzorgd door het reisbureau van
de reder, dus daar had ik geen omkijken naar. De reis naar Schiphol 
declareerde ik, dat was mijn enige zorg, tot de aankomst in Verweggistan.
Had ik geluk - of pech het is maar hoe je het bekijkt - dan lag 't schip al
afgemeerd en kon ik gelijk aan boord gaan. Maar soms gebeurde het dat 
men te vroeg boekte, of het schip had vertraging. Dan moest je je melden
bij de 'agent', die je onderbracht in een hotel waarmee een contract was
gesloten. 
Men schuwde onnodige bureaucratie, met de reder was een afspraak voor 
een vaste dagvergoeding van 25 dollar, die de agent uitkeerde: geen gedoe
met bonnetjes, valutaomrekening en kleine banktransacties. In die dagen
lukte het in veel steden redelijk om van zo'n bedrag je kleine uitgaven te 
doen, in goedkope landen hield je er soms nog een paar dollar aan over. 

Wat minder lang geleden zat ik in de buitendienst van een Amsterdams
ict-bedrijf. Ik kreeg een lease-auto, waarvan ik alle tankbonnen moest 
declareren. tevens alle bonnen van kosten als telefoneren, lunch, evt. diner
onderweg. Een hele administratie waar ik niet gelukkig van werd, wegens de
tijd en moeite, vooral als er ook nog een tankbon onvindbaar bleek. Dat was
dubbel pech want men was streng: alleen op tegenwaarde van bonnen werd
er uitbetaald. Ik pleitte voor tankcreditcards en een vaste dagvergoeding, 
verwijzend naar mijn zee-ervaring. 
Die dagvergoeding kwam er niet en ondanks de creditcard, de wl kwam, 
moesten toch nog tankbonnen met kenteken worden ingeleverd. Waarom?
Omdat er mensen waren die er af en toe moeders tweede autootje mee 
aftankten. De controller verklaarde hoe alle gaten voor kleine fraude gedicht
moesten zijn. Maar, voor 20 liter benzine ging je toch niet frauderen? 
Jawel, mijn beste, voor veel minder, er werken hier heel wat mensen op ons 
kantoor, die nooit een balpen kochten. Als ze er een nodig hebben nemen 
ze die gewoon mee. 
Over de auto moest een kilometeradministratie bijgehouden worden. Het 
verschil tussen de administratiestanden en de werkelijke tellerstanden werd
geboekt als priv-gebruik. Daarin was men niet kinderachtig, voor alles tot
2000 km p.j. werd een klein forfait verrekend met je andere declaraties. 
Erboven betaalde je de rele kilometerprijs. Dat deed geen pijn, het maand- 
salaris in de buitendienst was heel behoorlijk. 

Later moest ik zelf steekproeven doen op de kilometerlijsten van m'n mensen.
Veel ritten kende ik uit eigen ervaring. Ik trof altijd wat hogere standen dan 
ik verwachtte, niet opvallend, maar toch, steeds gemiddeld 10 kilometer meer.
Zo bleef men onder de 2000. Door bonnetjes bladeren leverde dinerbonnen 
op waaraan een hoekje ontbrak, precies waar de datum stond. 
Kruimelwerk van mensen waar je dat niet van verwachtte. 
En van de directieleden ging per auto met vakantie naar Itali. Hij wou er
een rustige reis van maken, door de rit in etappes te verdelen, zei hij. Hij 
vroeg mij om de namen en telefoonnummers van onze belangrijkste relaties
langs zijn route. Waarom? Nou ja, dat zou misschien nog eens van pas 
kunnen komen. 

Gerommel en corruptie had ik voordien eigenlijk nauwelijks in Nederland 
verwacht, integriteit en calvinisme zag ik in elkaars verlengde. Niet dat ik zo
onnozel was, maar ik zag de voorbeelden meer in de taxichauffeur op 
Trinidad, die een rit van 5 kilometer naar 25 kilometer verlengde en daarvoor
de tienvoudige ritprijs eiste. Bij niet betalen dreigde om politieassistentie te
bellen. Met wie hij de winst deelde. De douaniers van Venezuela, die met 
twee weekendtassen aan boord kwamen, die gevuld moesten worden met 
eerste kwaliteit whisky, anders onthouden ze je een noodzakelijk stempel.
Met dat soort dingen, ook van ambtenaren, moet een zeeman leren leven.
Nederlandse politici en ambtenaren zijn eerlijk en onkreukbaar dacht ik toch
lange tijd. Burgemeesters, Provinciale Gedeputeerden, Commissarissen der
Koningin, Ministers, zij krijgen allemaal vaste kostenvergoedingen, net als ik vroeger mijn 25 dollar, geen gedoe en gekruimel met bonnetjes. 
Maar soms komen deze meisjes en jongens daar bovenop tch nog met
bonnetjes op de proppen! 
Hoe klein kan men zijn. Ook de majesteit krijgt een vaste jaarvergoeding,
maar ik liet me vertellen dat zij nooit geld bij zich heeft. Soms laat zij, op 
bezoek haar oog ergens op vallen en maakt duidelijk dat ze het graag zou 
ontvangen. De leverancier leert dat het niet gebruikelijk is dat een bonnetje
wordt gepresenteerd. 
Wat is miezerig gedrag, voor de n is dat een balpen, voor de ander een 
zonnebril, voor weer een ander alles waarvoor geen rekening wordt gemaakt.
Kleine mensen, als een vergoeding wordt genoten die ervoor bedoeld is. 

John Newswatcher - 26 juni 2009 

 

                        Al die miljarden van ons, dat vraagt nogal wat vertrouwen. 
                  Is het teveel gevraagd om daar liefst iemand voor te willen, die de drang van twee keer vangen weerstaat? 
Reageer      
 
16 juni - Kunstenaars en kunstenmakers, ook niets menselijks vreemd 
- In de wereld van de kunst hebben we altijd opvolging van verschillende 
stromingen gehad. Er is altijd beweging en dus lopen er onvermijdelijk 
telkens tegenstrijdige opvattingen door en naast elkaar. De gevestigde 
orde kijkt met argusogen naar de nieuwlichters, de bevlogen vernieuwers 
zetten zich af tegen tradities. Dat zijn heerlijke processen die bevorderen
dat er altijd "voor elck wat wils" te genieten valt. 
Het is dan ook een bijzonder komisch spektakel om te zien hoe telkens
weer aanhangers van "nieuw, nieuwer, nieuwst" de "achterblijvers" 
verketteren in hun overtuiging dat kunst alleen maar kunst kan zijn als 
onder de zon nog nooit iets soortgelijks werd vertoond. Met volkomen 
voorbijgaan aan het simpele feit dat wat vandaag nieuw is, gedoemd is 
om morgen oud te zijn. De vernieuwers lopen dus flink de kans morgen 
op hun beurt meewarig als achterblijvers te worden beschouwd. Immers 
iedere dag jezelf volledig te vernieuwen is niemand gegeven, pogingen 
daartoe moeten onherroepelijk leiden tot een vroegtijdige dood door 
volledige uitputting. 

Focusseren we nu eens op het dichterschap - Hernehim Cultuur is immers
een literaire site, zij het dat we ook oog hebben voor de beeldende kunst. 
Bewust moeten we zijn dat ieder serieus geschreven gedicht voort kon 
komen vanuit een lange dichttraditie, want ook als creatieven staan we op
de schouders van onze voorgangers. Sommigen wankelend, anderen stevig
en zelfbewust. Dat geldt ook voor de vernieuwers en het zou hen sieren 
als ze dat niet vergeten. 
Als in het kader van Poetry International I.L.Pfeiffer, hooggeprezen taal-
virtuoos, z de uitverkorenheid van vernieuwende pozie verkondigt dat 

 

bijna hoorbaar zijn minachting voor "rijmelaars en sonnettenbakkers" 
meeklinkt, komt verzet in mij op. Hiermee dient men "de" pozie niet, hoe
hard Ilja en Piet Gerbrandy dit ook roepen. Niemand weet wie er over vijftig
jaar nog gelezen worden, het op voorhand selecteren van een elitaire "'fine
de fleur" streelt mijn neusvleugels allerminst met bloemengeur. 

De virtuele dichterswereld is een spektakel op zich, vrijwel drempelloos. 
Er bewegen zich in die schimmige ruimte meerdere merkwaardige 
persoonlijkheden, die volop voer voor psychologen zijn. Nergens anders 
tonen mensen zoveel verborgen lagen van hun eigen persoonlijkheid als 
op de internet gedichtenfora. Je kunt je erover verbazen, soms de 
schouders ophalen, gerriteerd raken, maar gelukkig k wel eens lachen.
Een enkeling - ze zijn gelukkig in de minderheid - maakt nooit iemand 
aan het lachen, tevergeefs speur je naar een vrolijke kwinkslag, zodat je
begint te vermoeden dat die persoon helemaal niet lachen kn. Als hij dat
dan toch eens zou doen, is 't beslist in het verborgene, waarbij niemand 
meelacht. Want zijn goede gevoel wordt uitsluitend ten koste van een 
slachtoffer beleefd. 
Met grote destructieve ijver, beweegt hij zich als zelfbenoemd scherprechter 
in overtuiging dat kritiek geven synoniem is met neersabelen. Nooit een 
relativerende grap - voorzien van een bomgordel om het maximale effect in
vernietigingsdrang te bereiken. Het lijkt op het gedrag van de terroristische
fanaat, wiens gestoorde geest zichzelf doet opblazen op een drukke 
marktplaats. Dan stijgt zijn grote lziende ziel uit boven de chaos, op weg
naar de zeventig maagden, zijn verdiende beloning in het hiernamaals voor
een leven lang grimmigheid. 

John Newswatcher - 14 juni 2009 

 
Reageer      
 
12 juni - Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als paleizen - Voor zover 
ik het begrepen heb bedoelde men met deze uitspraak dat je met hard
werken en tegelijk verstandig met je uitgaven omgaan, middelen verkrijgt
om te investeren in een comfortabel onderkomen. 
Een echt paleis is natuurlijk wel wat anders. Daarin wnt niemand, 
daarin trnt iemand, een staatshoofd of een monarch. Een president, 
een keizer of koning. Van deze laatste categorie zijn er steeds minder. 
Niet zo vreemd: die mensen die zichzelf een kroon opzetten of door in 
een successielijn van n familie geboren worden vervolgens aan elkaar
de kroon doorgeven, die pasten al niet in de tijd van 'libert, galit et 
fraternit'. Maar ze passen al helemaal niet in de moderne tijd van: 
vooral de best gekwalificeerde man of vrouw op de beschikbare functie. 

Nu oligarchie en nepotisme de nare smaak heeft van vriendjespolitiek en
corruptie, is het dus logisch dat erfopvolging van machtsposities niet meer
past. De erfopvolgers, voorzover ze er nog zijn, worden nog gekoesterd
in nostalgie om een ceremonile functie te vervullen. Veel volken van 
west-europa zijn te net om ze met een gouden handdruk op straat zetten. 
Culturele festivals mogen ze openen, prijzen uitreiken, gratieverzoeken 
van veroordeelden inwilligen of afwijzen, linten doorknippen, dat zijn de 
dingen waarmee zij zich bezighouden tot ieders tevredenheid. 
Als tegenprestatie krijgen ze een royaal inkomen en mogen ze in een 
paleis wonen. Een mooie bungalow of villa in een land met 'n aangenaam
klimaat, kan er nog bij voor de vakanties, maar verder overdrijven wordt 
niet gewaardeerd. 

Het Paleis op de Dam (gebouwd als Stadhuis van Amsterdam door de  
bouwmeester Jacob van Campen in 1648-1656) kennen we als een wat 
duistere tempelachtige kolos temidden van het levendige stadshart van 
Amsterdam. Honderdvijftig jaar lang was het de pontificale zetel van het
stadsbestuur, waar tevens rechtgesproken werd. 
In de Franse tijd werd het paleis in gebruiksrecht afgestaan aan koning
Lodewijk Napoleon. Een opportunistische daad van de hoofdstad om de
vorst aan de stad te binden. Daarna viel het weer toe aan Amsterdam, 
dat echter liever iets nieuws wilde, eigentijds, gebruiksvriendelijker, dus
toen de gelegenheid  zich voordeed werd het verkocht aan de Staat der 
Nederlanden. 

Voor 10 miljoen gulden. Cynische tongen beweren om aan
de plichten tot onderhoud van het monument te ontkomen, maar de 
transactie is zeker niet lucratief uitgepakt voor de hoofdstad: de bouw 
van de "Stopera" heeft tenslotte een veelvoud van dit bedrag gevergd. 
Kon Amsterdam toen al zo slecht begroten? 

De Staat, dat zijn wij met z'n allen, we bezitten nu een historisch gebouw 
waar we bijna nooit mogen binnengaan en dat sinds 2005 zelfs geheel
gesloten is geweest. De zoveelste restauratiewerken vergden bijna 4 jaar
en 70 miljoen euro uit onze algemene middelen. Maar nu is het dan klaar
en van binnen schitterender dan ooit tevoren. Terecht gaat onze koningin
de voltooiing van de restauratie luister bijzetten. Echt een taak voor een
ceremonieel staatshoofd: ons belangrijkste rijksmonument heropenen. 
Maar pas op! laat haar de sleutels niet meenemen! Ze is welkom als ze
een buitenlands staatshoofd op officieel staatsbezoek dr wil ontvangen,
dan mag lles wijken - maar vervolgens de deuren tot Sint Juttemis op
slot gooien, dat mag niet gebeuren - dat doe je hooguit met een leuk 
tweede huisje in een warmer land. 

De koning der Belgen, die van Noorwegen, van Zweden, het zijn alle min
of meer ceremonile staatshoofden, en ze resideren in n  paleis, n 
paleis in of nabij hun hoofdstad. Koningin Beatrix heeft een woonpaleis
"Huis ten Bosch" n een werkpaleis "Noordeinde" in Den Haag, ze kan 
als koningin van een klein landje als Nederland moeilijk verlangen er 
drie paleizen op na te houden. We zijn tenslotte geen land meer met 
over de hele wereld wingewesten, zoals in de dagen dat de kolos op de
Dam werd gebouwd. We leven in een wereld waar overal kritisch wordt
gekeken naar declaratiegedrag, de majesteit zal ook wel beseffen dat
de tijden van extravagance voorbij zijn. 
Ze mag Balkenende vragen om de sleutel van ons paleis als ze daar 
gebruik van moet maken, verder moet ze blij zijn de luxe te genieten van
het volledige gebruik van twee paleizen in Den Haag. Vlijtig als ze is, 
heeft ze daar de handen vol mee, misschien goed voor haar te bedenken
dat zuinigheid niet alleen maar is bedoeld voor onderdanen. 

John Newswatcher - 12 juni 2009 

   Amsterdam, voormalig Stadhuis, 
ook zonder slotgracht een onneembare vesting waarin schout en schepenen zich verschansten voor het gepeupel rondom.  
Reageer      
 
8 juni - Saudade - Heeft u dat ook wel eens, dat het voelt alsof men u 
iets dierbaars afnam, zonder dat u daar een echte reden voor heeft? 
Heel jong hoorde ik op een 78 toerenplaat de Portugese Amalia Rodrigues
zingen. Het was in de tijd dat alle mensen nog naar Anneke Grnloh, Ria 
Valk en Eddy Christiani luisterden op de plaat en de radio. Elvis was nog 
nauwelijks doorgebroken. 
Ik verstond niets van het Portugees, maar ik werd onmiddellijk gegrepen 
door de intense zang van die stem, waarin voelbaar een fascinerend 
mengsel van weemoed en hartstocht klonk. Dat was saudade, de fado,
zo leerde ik later. 

Volkomen los hiervan maakte ik op de middelbare school kennis met de
gedichten van Jan Jacob Slauerhoff, dichter van de zilte zeelucht. Hij zou
in mijn verdere leven een favoriet onder 'mijn' dichters blijven. Misschien 
was het toen al de mengeling van melancholie en van felheid, de wisseling
van berusting met opstandigheid die mij, als passend bij mijn eigen aard
en wezen, van nature aansprak. 
Veel later, toen ik net als Slauerhoff mijn dagen op zee doorbracht, had ik
een paar opnamen van Amalia vanaf de plaat op band gezet. De band-
recorder, die inmiddels gemeengoed was geworden, trok zich niets aan 
van de stampende en slingerende beweging van een schip op volle zee. 
Soms, in een wat neerslachtige stemming, kon ik mij even terugtrekken
in m'n hut, deur dicht en fado luisteren. Voor geen goud zou ik dat aan 
iemand onthullen, net zo min als ik geopenbaard zou hebben dat ik soms
gedichten schreef. Maar in de beslotenheid van die scheepshut konden de
geluidloze tranen vrij komen en over mijn wangen rollen, en ontroering 
heelde zo mijn neerslachtigheid. 
Nog later verdiepte ik me in alle biografische bijzonderheden over de
dichter-schrijver-scheepsarts Jan J Slauerhoff.

Getroffen werd ik bij het lezen dat hij een groot fado liefhebber was en
vanuit Lissabon en Porto steevast platen meebracht om in Holland
te beluisteren tijdens zijn verlof! Ook las ik dat hij in zijn jaren bij de 
KJCPL zijn dichterschap angstvallig geheim hield voor zijn collega's aan
boord. De gevoelige kant van zichzelf schermde hij af voor de ruwheid 
van het zeemansbestaan. 

In 1999 was ik al tientallen jaren landrot geworden, Amalia Rodrigues al
overleden, maar die zeedichter en de fado hadden nog steeds hun 
bijzondere plek in mijn leven behouden - en ze hoorden bij elkaar. 
In dat jaar ontdekten twee tweetalige Portugezen in Nederland, een 
componist en een dichter, de verwantschap van Slauerhoff met de 
Portugese volksmuziek die ik al van jongsaf kende. 
Slauerhoff's pozie werd naar het Portugees vertaald en op muziek gezet.
De cultuurkring Nederland-Portugal haalde de jonge Cristina Branco naar
Nederland en maakte een CD, die werd opgenomen in Leeuwarden. 
Vanaf 2000 overspoelt de fado gans Nederland, en krijgt overdadig 'airplay' 
op de radio. Soms worden opnamen als stoplap gebruikt tussen onderdelen
van praatprogramma's, waarbij men het lef heeft om een nummer halver-
wege af te knijpen om verder te kunnen babbelen. 
Zoals je soms van een ontroerende roman de verfilming hebt gezien en 
daarna zou wensen dat je die film niet was gaan kijken, wou ik soms wel
dat ik terug kon naar vroeger. Toen ik in een gesprek over muziek kon 
opmerken: "ik houd ook heel veel van de fado". 
Steevast kwam dan de vraag: "wat is dat?" 
"O, dat is originele Portugese volksmuziek, heel aangrijpend. Zoek maar
eens bij een betere platenzaak". 

JohnN - 2009 

 
Reageer      
 
5 juni - Spiegeltjes en kraaltjes - Er werd campagne gevoerd. Heeft u
het gemerkt? 
Had men iets geleerd van de afwijzing bij het referendum over een 
Europese Grondwet? De ontwikkeling wg van een unie van soevereine
naties naar centraal gezag onder een President, met Vlag en Volkslied
en een Superregering, zoals de USA - dat zet de burger van de verschil-
lende landen automatisch ng een trapje lager, op afstand in de 
benvloeding van wat we gemakshalve "Brussel" noemen. 
Het is niet voor niets dat juist in de kleine landen, Ierland, Denemarken,
Nederland, aan de rem werd getrokken. Op nationaal niveau kunnen we 
onze stem nog wel eens laten gelden als het in onze ogen te ver gaat 
met achterkamertjespolitiek - de invloed van Nederlandse Europarlement-
leden op besluitvorming in de Commissieraad, is vrijwel nihil, politiek 
verstrooid als ze ook nog zijn. 

In de campagne voor de Europarlement verkiezingen werd er door de 
promotors ng niet ingegaan op de punten van zorg die er nog steeds zijn,
al heeft men de Grondwet een make-over laten ondergaan en er een 
nieuw etiket opgeplakt. Veel mensen zien "Brussel" als een locomotief 
die voortdendert op het enkelspoor van de vrije markt. 
De meeste Nederlanders waren tegen snelle toetreding van Roemeni en
Bulgarije. Dat dit gebeurde kwam door de krachten in de Commissie 
waarvoor men juist zo beducht was toen de Grondwet werd afgewezen. 
Geen van de pro-Europa gestemde politici hoorden we uitspreken dat het
inderdaad een premature en dus foute beslissing was. Onderwijl neemt 
de druk om Turkije in de Gemeenschap op te nemen onverminderd toe. 
En weer is er niemand die onomwonden durft zeggen dat Europa niet k
Klein-Azi kan zijn. 

De propaganda beperkt zich tot het vaststellen dat we toch maar even 
zestig jaar zonder oorlog mochten leven, dankzij Europa - dat we nu in
staat zijn een wereldwijde economische crisis te overleven, dankzij Europa.
Oh, en Noord-Ierland dan? En de afschuwelijke Joegoslavi oorlog in het 
hart van Europa zien we gemakshalve ook even over het hoofd, want dat
was de Unie niet... En Denemarken, dat zich buiten de monetaire unie 
hield en de crisis minstens zo goed doorstaat, komt ook niet in de 
verkiezingskraam te pas. 

Prietpraat was er genoeg. Er was een lijsttrekker die euforisch babbelde
over zijn hobby, over hoe heerlijk hij altijd op zijn zware motor naar het 
zuiden kon scheuren, met 200 km/u over de Duitse Autobahnen. Er was
een lijsttrekker die zich beklaagde over 'betutteling' omdat hij niet op 
Pinksterzondag met vijf vliegtuigjes voorzien van een reclamesleep 
"stem op mij" over onze hoofden mocht ronken. Een schandaal, hij zou
zich inzetten om die verbodswet af te schaffen. 
Verder hield men zich onledig met het uitdelen van stickertjes, vlaggetjes,
ballonnetjes, tasjes, voorzien van het partijlogo. Maar de tijd van goud
ruilen tegen spiegeltjes en kraaltjes is al eeuwen voorbij. 
En de PvdA? Een historisch treurspel, een naspel beter gezegd. Ze 
hebben hun oorspronkelijke achterban van lager en middelbaar opgeleide
werkers al lang van zich vervreemd. Sinds de opkomst van de vrienden 
van Jan Marijnissen stond het vast dat dit een marginale partij gaat worden,
hun collaboratie met Jan Peter Balkenende heeft dit proces nu versneld
en deze verkiezingen maken het pijnlijk zichtbaar. 

Met zulke opponenten krijgen de Europa-sceptici de wind volop mee. 
Alle mensen die zich overspoeld voelen door een onstuitbare golf van 
onbenvloedbare centralisatie, die vrezen voor nieuwe golven van 
Islamitische immigratie door gestaag opschuiven van de oostgrens van
Europa, zich in de steek gelaten voelen door de Partij van de Academici,
vinden iemand die hen met open armen opvangt. 
Weer een populist als noog in het land der blinden. Hij reikt hen d 
oplossing aan: alle ramen en deuren stevig sluiten, het tuig buiten gooien
en gericht schieten op wie probeert binnen te dringen. 
Hoe heeft het allemaal zo ver kunnen komen? Daar ging het om in de
politieke nazit op radio en tv. Ironisch genoeg lijkt eerst of iedereen 
gewonnen heeft, alleen Mariet Hamer zit er een beetje timide bij. 
Gaandeweg begint men op elkaars vermeend succes af te dingen en 
botsen de meningen steeds heftiger. Het praten vergaat in op elkaar in
en tegen elkaar op schreeuwen. Als er nog iets zinnig uit hun monden
kwam was dat voor kijker en luisteraar onverstaanbaar. 
Onze Premier van Duiken en Uitstel orakelt iets over een 'wake-up call'.
Dit land zal nooit een Obama voortbrengen. 

John Newswatcher - Europeaan voor HC op 5 juni 2009

                                                                                                                          
Reageer      
 
2 juni - De laatste held - 
Om nog een echte held te vinden moeten we ver terug
en ver weg: 20 jaar, helemaal naar China. 
 
  De laatste held 

het zijn geen helden 
die uit steen gehouwen 
op een voetstuk staan 

het zijn geen helden 
wie gekroonde vrouwen 
op de schouder slaan 

 

het is een jongen 
die zomaar weerloos 
stil bleef staan 

 

JohnN  

  Youtube link   
  Bejjing - Tiananmen studentenprotest 4-6-1989          Den Haag juni 2009 - JPB ontvangt de Dalai Lama niet 
Reageer      
                                                                                          
29 mei - Decibellen - In mijn stukje van de straat zijn er een paar huizen 
verkocht. Het heeft wel even geduurd, maar op zeker moment kwamen er
mensen met wat overtollig geld voorbij, die zo'n huis kochten als alternatief
spaardeposito. 
Ze komen in de vakantie, en soms eens 'n weekend als de weerman mooi
weer heeft beloofd. Met het onderhoud hebben ze een paar bedrijven belast.
Op gezette tijden komt er een glazenwasser en elke woensdag of donderdag
rijdt de pick-uptruck van het naburige hoveniersbedrijf voor, in zijn laadbak
een vrachtje machines. Die man gaat dan een middag tekeer en als hij klaar
is ligt het gazon weer als een biljartlaken, de paden zijn weer strak afgewerkt,
de hagen geschoren, de terrassen hogedrukgereinigd. 
Alles klaar om de eigenaar te ontvangen, mocht hij vrijdagmiddag besluiten
te komen. Op zulke dagen kan ik beter ramen en deuren sluiten en zeker
niet buiten op mijn terras gaan zitten. 

Alle apparaten die de tuinman gebruikt worden aangedreven door 
onafgeschermde knetterende en stinkende benzinemotoren. Nou heb ik me
eens georinteerd wat er zoal op de markt is op dat gebied. Alles is ook in
elektrische variant te verkrijgen, zowel in 230V netstroomversie als voor accu.
Ik maakte een praatje met de hoveniersbaas: Zou het niet een mooie 
verbetering voor de werkomstandigheden zijn om voortaan met elektrische
machines te werken? (Het woord 'milieu' noemde ik maar niet, sinds er 
steeds vaker mensen beginnen te schuimbekken als je daarover begint). 

Nou nee, die snoeren aan machines zijn lastig, bovendien moet er vaak 
gewerkt rond panden waar ze niet bij een contactstop kunnen komen - en 
accumachines moeten telkens weer worden opgeladen. 
Hij zei het niet, maar ik zg hem denken: veel makkelijker alle gereedschap
in de wagen te laten en s morgens alle tankjes even met een scheut benzine
uit een jerrycan bij te vullen. Maar dat lawaai... begon ik nog voorzichtig. 
Hij brak mij af: ik voldoe aan alle arbovoorschriften, mijn werknemers dragen
gehoorbeschermers. 

Ik vernam deze week het resultaat van een onderzoek waaruit bleek dat meer
dan 10% van alle jongeren in de leeftijd tot 20 jaar blijvende gehoorschade 
heeft opgelopen. Dat komt door hun mp3 oortjes en omdat in hun uitgaans-
gelegenheden het muziekvolume veelvuldig boven de 105 dB staat, zelfs tot
110 uitschiet. Het ministerie maakt zich zorgen over de arbeidsomstandig-
heden voor het personeel en wil gaan controleren op de gehoorbeschermende
voorzieningen die de werkgever treft. 

En hoe is het dan met de bezoekers? 
De zaaleigenaren willen nu oordopjes gaan verkopen... 
Als de wastafel overstroomt kun je natuurlijk dweilen gaan uitdelen, maar 
misschien is het toch slimmer de kraan even dicht te draaien. 

Oorwurm -  mei 2009  (gastcolumnist) 

      ons gehoor - kwetsbaar instrument  75 dB - rijlawaai middenklasse personenauto bij hoge snelheid 
85 dB - maximale toelatingsgrens machines in de arbo wet
90 dB - gillen, graasmaaien, betonboren 
Reageer      
                                                                              
26 mei - Aanzien - Een week geleden schreef ik een column over hoe we 
het spoor bijster raakten bij de invulling van de toegevoegde waarde. Naar
mijn gevoel vraagt dat om een vervolg. 
Natuurlijk, wie goed leest pakt de observaties wel op, maar is er ook een
duidelijke conclusie? Allicht mag u het helemaal oneens zijn, maar naar 
mijn overtuiging betuigen we steeds veel te veel eer aan wat helemaal niet
eerbiedwaardig is. Daarmee scheppen we ongewild steeds ongewenste 
rolmodellen. Die nu in wanstaltigheid groeien door de grenzeloze beeld-
cultuur. 
Maar het is ook iets van alle tijden. "Oude adel" bijvoorbeeld, die in het
verleden vaker ontzag verwierf door roofzucht dan met edelmoedigheid, 
werd desondanks naar de ogen gezien. Vervolgens was er altijd wel een 
buurman die meer land bezat, een graaf met een groter graafschap, een 
koning met een aanzienlijker koninkrijk. 
Onbevreesd om tot afleggen van verantwoording te worden gedwongen trok
men met huurlegers ten strijde teneinde gebied van de ander aan het zijne
toe te voegen. Succes werd gevierd met pracht en praal, bejubeld door het
volk. Dat de prijs betaalde, want oorlogvoeren kost niet alleen veel levens,
maar ook veel geld.  
Niet anders is het met de witte boordenstrijd gesteld, die gevoerd wordt 
door de bovenbazen van de topondernemingen. Hun fusiedrang wordt 
gevoed door hun zucht naar aanzien. Het vergroten van het imperium om
het eigen imago te verhogen gaat desnoods ten koste van het ten onder 
gaan van het imperium zelf.
Binnen hun netwerk wordt hun aanzien 
afgemeten aan de hoogte van het inkomen en het vergaarde persoonlijke 
kapitaal.
En altijd is er wel n die meer in de wacht weet te slepen dan de ander,
zo ontstaat het spel van baas boven baas. Het volk zal jubelen, net zoals
het deed voor Napoleon Bonaparte bij zijn eerste triomfale veldtochten. 
Voortdurend zien we de extravagance van de superrijken, die elkaars 
hirarchie scherp in de gaten houden. 
Die enorme aandacht voor vergaard bezit, met de bijbehorende glamour,
roept kopieergedrag op. Want elke grijze muis wil aanzien. 

In de eigen straat zien we dit weerspiegeld als er iemand zijn Opeltje 
verwisselt voor een grote Audi. Trots als een kleine keizer neemt hij zijn
eerbewijzen in ontvangst. En als er iemand aan zijn achtergevel een serre
laat bouwen ontstaat een hausse van aanbouwsels, het ene weer net wat
groter en fraaier dan 't andere, al dan niet betaald met geleend geld. 
Overal zien we dat deze manier van aanzien nastreven grote en kleine 
ellende oplevert, varirend van een ongekende wereldwijde bankencrisis
tot de executieve verkoop van middenstandswoningen waarvoor de 
hypotheek niet meer kan opgebracht. 

We moeten onze attitude drastisch veranderen. Aanzien en respect 
verdienen mensen die echt iets toevoegen aan de kwaliteit van ons 
bestaan, hoge cultuur, menslievendheid, opoffering. En vooral respect
voor de aarde, waarvan er maar n is, waar we het allemaal mee moeten
doen. Niet de mensen die nu vooral rolmodel zijn, al strooien ze soms
wat miljoentjes voor een 'goed doel', maar nooit hun levensstijl herzien. 

John Newswatcher - 24 mei 2009 

                                                                                        
Reageer      
                                                                                         
24 mei - 60 Jahre Bundesrepublik Deutschland - Vandaag in 'Opium' Nelleke
Noordervliet gehoord, met een gesproken column naar aanleiding van zestig
jaar Duitse Bondsrepubliek. Nelleke is niet meer piepjong, maar zij is wel van
na de oorlog. Dat stelde ze ook duidelijk voor ze begon: de oorlog en zij 
waren uit twee werelden: de wereld van haar ouders en die van haarzelf. 

Begin jaren zestig reisde zij met een vriendin naar Duitsland. Dat was een 
tijd dat Duitsers en Nederlanders nog gespannen tegenover elkaar stonden, 
aldus Nelleke. De vriendin had een tante die in Duitsland woonde en zij waren
samen uitgenodigd voor een korte vakantie. 
Nelleke was veertien of zestien, haar exacte leeftijd in die dagen is mij niet 
bijgebleven, zij had over de oorlog gehoord via haar ouders. Over de haat 
tegen de Duitsers die kort na de bevrijding hun vakantie in Zandvoort kwamen
doorbrengen en kuilen groeven op het strand. Op de boulevard werden de 
banden van hun auto's lek gestoken. Als ze er toen al geweest was, had zij
misschien wel meegedaan, verklaarde Nelleke.

Maar goed, zij was er dus nog niet, en zij was gevraagd om te komen 
logeren in Duitsland. Tijdens die reis zag ze prachtige heuvellandschappen,
lieflijke beekjes en groene bossen. En ze werd heel vriendelijk en gastvrij 
ontvangen door heel aardige mensen, die hun best deden om het de meisjes
naar de zin te maken. Die Duitsers waren dus gewone mensen, net als wijzelf,
leerde ze toen. 
Wat had zij verwacht? 

Ik bestond al, tijdens die oorlog. En ik was een jaar of tien toen de eerste
vakantiegangers naar onze kust kwamen, uit wat later de Duitse Bonds-
republiek zou worden. Dankzij de Marshallhulp was de oorlogsschade van
Daimler Benz al hersteld en de eerste nieuwe Mercedessen rolden glanzend
over de grens. In Nederland maakten we zelf geen auto's, alleen fietsen, en
die waren nog op de bon. Men had zo zijn gedachten over de lieden die zo 
snel al op de "Zimmer frei" bordjes afkwamen. Ja, er werd wel eens een mes
in een band gestoken, maar de kamerverhuurders hielden ook uitkijk. 
In het tiental jaren daarna werd de situatie langzaam steeds normaler, de 
Duitsers leerden dat op een zandkuil geen eigendomsrecht rust en dat het 
beter is niet te luidruchtig te roepen dat ze "vor 12 Jahren auch hier gewesen"
waren. 

Wat eerder dan het reisje van Nelleke, in 1958, had ik mijn opleiding aan de
zeevaartschool afgerond. Ik vreesde ieder moment opgeroepen te worden om
militaire dienst te doen bij de marine - de koude oorlog - ik had er niet zoveel
trek in. De elektronica industrie bij de oosterburen floreerde al volop binnen 
het "Wirtschaftswunder". De Blaupunkt fabriek in Hildesheim schreeuwde om
arbeidskrachten tot over de grenzen. Nog als vrij man pakte ik mijn koffers en
stapte op de stoomtrein naar Hannover.

 

Ja, glooiende heuvels, bruggen over rivierdalen en groene bossen onderweg,
Maar in 't centrum van Hannover zag ik nog veel ingestorte en uitgebrande
gebouwen, alleen het puin was overal 'grndlich" netjes geruimd en de aarde
tussen muurresten ingeplant met struiken, soms ingevuld met een bloemperk.
In Hildesheim schrok ik van de aanblik van de grote kerk, waarvan alleen de
voorgevel nog stond en gedeeltelijk de zijmuren, terwijl het dak en interieur 
geheel ontbraken. Ik stapte door het gapende deurgat 'naar binnen' en keek
omhoog in het hemelblauw. Op foto's had ik de "Gedchtniskirche" gezien 
na het bombardement van Berlijn. Een gewond land dat nog vele littekens 
bewaart, bedacht ik. Waarom? Als waarschuwing: maak niet opnieuw een
verkeerde keuze? Of om te herinneren: er valt nog iets te vereffenen? 

De tram stopte met schurende remmen aan de halte, ik stapte in. Tegenover
mij zaten een vrouw van eind veertig en een jongen van een jaar of vijftien. 
De vrouw was geheel in het zwart gekleed, ik wist meteen: dat is een oorlogs-
weduwe. Ze keek strak voor zich uit, de jongen naast haar las in een blad 
met foto's van vliegtuigen, "Luftwaffe" stond er op in dat onmiskenbare 
archaische lettertype. Terwijl de tram verder boemelde in de richting ven het
Industrieterrein diepte de jongen een doosje op uit zijn broekzak en opende
het. Insignes, eretekens zag ik. "Ach Mutti wr' es nur wieder so weit" 
hoorde ik hem zeggen, haar antwoord ging verloren in het lawaai van de tram
terwijl die de laatste bocht nam. 
In de Blaupunktfabriek kreeg ik een "Besucherbescheinigung" die ik moest
opspelden, een begeleider voerde me naar een wachtruimte waar nog een 
aantal jongens van mijn leeftijd zaten voor sollicitatie. Ik kreeg een map met
vragenlijsten, technische vragen, het leek wel een soort toelatingsexamen.
Na inleveren ervan moest ik wachten tot mijn naam zou worden afgeroepen.
Het duurde behoorlijk lang voor mijn begeleider weer verscheen, die me 
meevoerde naar een kantoorkamer bij een forse man achter een bureau. Mijn
ingevulde vragenlijsten had hij voor zich liggen. Ik liep op hem af en stak mijn
hand uit, maar dat was blijkbaar verkeerd want hij gebaarde ongeduldig naar
een stoel die op een paar meter voor zijn bureau stond: "Geflligst, setzen 
Sie sich!" 
Van het gesprek kan ik mij nauwelijks iets herinneren, wel dat de man aan
het bureau gaandeweg meer gerriteerd werd. Al spoedig stond hij op en 
verliet het vertrek door de achterdeur, waardoor mijn begeleider eerder 
verdween. Het gesprek achter de deur was luid, en werd geleidelijk luider.
Ik kon zonder veel moeite mijn naam en de woorden "Frecher Bursche"
verstaan, dan van de ander telkens: 
"Jawohl Herr Doktor Khnemann!" 
"Aber nein Herr Doktor Khnemann!" 
"Aber sicher Herr Doktor Khnemann!" 
De volgende morgen zat ik alweer in de trein terug naar Groningen. 
Nee, werken in Duitsland was niets voor mij, de oorlog was in 1958 
duidelijk toch nog te vers. 

John Newswatcher 22 mei 2009. 

             Konrad Adenauer de eerste Duitser na WO2, gerespecteerd door de Amerikanen 
Reageer      
                                                                                         
19 mei - Met welke maten meten we? - Wat is de toegevoegde waarde
van een mens? 
Als je het globaal bekijkt is het twijfelachtig of die er wel is. Een mens 
leeft volgens
de idee dat alles er is te zijnen of harer dienste. Al of niet
baseert men dat op
geschriften van religieuze aard, waaruit men graag
z'n rechtvaardiging kan halen - maar in
ieder mens leeft de neiging om 
alles om zich heen te onderzoeken op mogelijk
persoonlijk nut. 
Als 't niet gaat om het op te eten, dan is het wel om het voor zich te
laten
werken.
Dat ging leiden tot kolonisatie in de breedste en meest absolute
zin van het woord. De
levende natuur werd een dwingende hand opgelegd
wat bijna altijd verarming als gevolg
had. Natuurlijk ontstane soorten 
werden gekneed in kweek- en fokprocessen om
tenslotte vooral door de
mens gewenste soorten de beste reproductiekansen te geven:
alleen 
exploitabele gewassen en nuttige huisdieren zijn echt interessant. 
Zo groeit er
overal supersoja en graast overal de superkoe, om maar een
paar van de elementen te
noemen die het aanzien van de aarde sterk 
bepalen. We kunnen er nu alleen nog naar
gissen hoe de aarde er uit zou
hebben gezien, als er nooit mensen waren geweest. 
Maar n heldere conclusie moet zijn: voor l het voortbestaan op de aarde
is zij
beter gediend met vier miljard mensen dan met zes. 
Voor moeder aarde hebben dus
die twee miljard mensen helemaal geen
toegevoegde waarde, integendeel ze zouden de
aarde de grootste dienst 
bewijzen door er gewoon niet te zijn. 

Om een individu middelen van bestaan te verschaffen moet de beslissing
vallen, hoeveel
en waarom. Hoe mr dat is, hoe onduidelijker het wordt,
zelfs is 't nauwelijks nog te
achterhalen wie erover gaat. 
Het schijnt dat hare majesteit koningin Beatrix op de loonlijst van het 
koninkrijk staat voor bijna 4 miljoen euro, waarnaast zij 23 miljoen aan 
kosten declareert. Daar tegenover zijn er voetballers die enkele tonnen
per gespeelde wedstrijd casseren, waarin ze minder dan tien minuten aan
de bal zijn geweest, verrekend naar effectieve tijdseenheid dus meer dan
een koninklijk inkomen. 

En er zijn directeuren van financile instellingen waarmee contracten 
worden afgesloten dat, mochten ze er een potje van maken waardoor het
voortbestaan van de instelling bedreigd wordt, hun vertrek wordt begeleid
door de uitkering van een bedrag waarmee de rest van hun leven uit 
vakantievieren kan bestaan. Dat zou je wel een keizerlijke behandeling
mogen noemen. Zo maar wat voorbeelden. 

Deze mensen hebben blijkbaar een zeer hoge toegevoegde waarde, 
anders zaten ze wel ergens in een cao waarin hooguit over een procentje
mr of minder kan worden gebakkeleid. 
De toegevoegde waarde van een automonteur is 65 tot 75 euro per uur. 
Bij een juridisch adviseur treden we al binnen in een vervagend gebied, 
dat kan 200 maar ook wel 2000 zijn. Om in het huidige tijdsgewricht een
hoge toegevoegde waarde te krijgen aangemeten is het dus zaak binnen
te treden in de wereld waarin alles onderhandelbaar is. 
Praatjesmakers maken daar per definitie natuurlijk deel van uit. 
Ik wil 't niet eens over de diedzjees hebben, die stiltehaters die muziekjes
aan elkaar prietpraten. Nee, presentators, die mensen in het nieuws voor
hun microfoons en camera's slepen. Daarbij blijkt degene die de vragen
stelt de persoon met de hoogste toegevoegde waarde, wie uitgenodigd was
hoort in de tweede garnituur. 
De Andries Knevels, de Jeroen Pauwen, ze schijnen een zeer hoge
toegevoegde waarde te hebben. Ik heb me laten uitleggen dat dit iets met
het fenomeen 'kijkcijferkanon' van doen heeft. Want 'kijkcijferkanonnen'
genereren adverteerderinteresse. Adverteerders willen omzet - consumren
moeten ze, die kijkers - en daarom krijgen kijkcijferkanonnen heel hoog
betaald. 
Dan kunnen ze ons het goede voorbeeld geven door veel te consumeren.
Dat vormt hun hoge toegevoegde waarde; voor de consumptiemaatschappij.
Nee niet voor de aarde natuurlijk. 

John Newswatcher - 18 mei 2009 

                             Dagobert    Disney        Zodra geld geen middel meer is, maar doel wordt                                                                                          
Reageer      
                                                                                           
13 mei - In een blauwgeruite kiel geven we ze een schot dr de boeg - 
Onze premier, JPB, was het die de VOC-mentaliteit heeft uitgevonden. Die
zou in zijn ogen de redding van ons land betekenen. Om daarvoor naar een
symbool van het koloniaal verleden te grijpen was natuurlijk niet zo slim.
Het ging hem vanzelfsprekend om de ondernemingslust, maar zijn koppeling
naar onze overzeese koloniale machtsuitoefening was geen gelukkige. 
We kijken nu naar de wereld met andere ogen, JPB leende die van de 
schrijvers van onze Vaderlandse Geschiedenisboekjes van begin vorige eeuw.
Wij, lagere schoolleerlingen na de tweede wereldoorlog, kregen nog les uit
die gerafelde zelfverheerlijking - wegens armoe en papiergebrek. 
Toch weten we nu beter. 
In de korte broekjaren van JPB, de jaren zestig, werd er beslist al wat 
anders dan die ingekleurde tachtigjarige oorlog onderwezen. Je hoort hem
de drie beladen letters niet meer noemen, noch door anderen in zijn CDA.
Maar terwijl de CDA-christenen zich stilhouden barst een echte VOC 
mentaliteit los onder de Rouvoet-aanhang in de tweede kamer, luidkeels
bijgevallen door PVV en TON. 
Zelden hoorde ik zulke krijgshaftige taal, met Rita Verdonk boven alles uit -
die zich ontplooit als wederopstanding van Kenau Simonsdochter Hasselaar.
Zwaar bewapende mariniers moeten er worden geplaatst op elk Nederlands
schip dat de hoorn van Afrika passeert. En schieten moeten ze, liefst in n
keer raak, dan is het gauw afgelopen met die scheepskapingen! 
Wat een primaire reacties, van mensen die ons vertegenwoordigen voor de
controle op het beleid van de regering. 

Piraterij is van alle tijden. Op het land had je struikrovers, op zee piraten. 
Of dat in de hand gewerkt werd met uitbuiting door Heren op het land, door
Heren Zeventien van Organisaties als de VOC op zee, daar kunnen we nog
lange discussies over opzetten. En ding is zeker, hoe meer gebrek er 
tegenover grote rijkdom staat, hoe meer rechteloosheid. 
Het begint klein en het groeit. Zo ontstonden een maffia en camorra die hun
vuile werk laten uitvoeren door afpersers en huurmoordenaars. In Afrika laten
eertijds koloniale heersers lieden aan de macht komen met die mentaliteit:
de mentaliteit van "pakken wat je pakken kunt". 

 

Je kunt meedoen en overleven, je kunt weerstand bieden en proberen eerlijk
aan je geld te komen. Door te vissen bijvoorbeeld. Maar als de zee door 
fabrieksschepen wordt leeggevist, wat moet je dan? Dan verhuur je jezelf 
maar aan een piraat. Geen nostalgische uit de boekjes: met een ooglap en
een papagaai op zijn schouder - een moderne piraat met een kantoor of een
paleis op het land. 
Ik maakte piraterij mee in de jaren zestig, ook nabij Afrika. Aan de ndere 
kant, op de kust van Guinee. We lagen voor anker, vijf mijl uit de kust. 
We liepen dubbele wacht. Brandslangen uitgerold op voor- en achterdek, 
schijnwerpers bij de hand. Hoorden we gerucht van een motor, luisterden we
scherp van welke richting het kwam. Wisten we dat, dan in n keer: floep
de schijnwerper erop. Dan wendden ze de steven. 
Later kwamen ze terug, tegenwinds, de motor af vr ze door het geluid 
werden verraden. Zo kwamen ze dichtbij, maar de wacht op 't voorschip 
hoorde gerucht. Schijnwerper naar beneden: hingen er twee aan de anker-
ketting, mes tussen de tanden. Vol de brandslang erop, ze konden gelukkig
goed zwemmen. 

Nu worden op volle kracht varende schepen genterd. Daarvoor moeten we
een heel detachement mariniers aan boord nemen, goed bewapend. 
En dan gaan we schieten? Waarmee, met een pistool? Een mitrailleur dan
maar? En er wordt niet teruggeschoten? 
Oj! Moeten we dan maar raketwerpers meenemen? Boor hun bootjes de
grond in, laat ze verzuipen! 
Of krijgen we zelf een raket op de brug of aan dek, je moet er niet aan 
denken, op een tanker... En als ze verzuipen, komen er dan geen nieuwe?

We mogen straks weer stemmen, voor het Europees Parlement, mensen die
beter nadenken dan onze CU, PVV en legeTON kamerleden? Mag ik hopen! 

 

John Newswatcher - 13 mei 2009 

                                                                                               

                                Heldendom en misdaad zijn vaak twee kanten van n medaille, het is maar vanaf welke kant je kijkt
                                                                                   

Reageer      
                                                                                         
9 mei - Ooggetuigen. - De ooggetuigen van de tweede wereldoorlog 
sterven uit. Decennialang vertelden overlevenden hun verhalen dr; 
verhalen van bombardementen, van de
kampen, uit het verzet. 
Directe beleving met hun eigen woorden, doorgegeven aan de gene-
raties
geboren in de tweede helft van de twintigste eeuw. Zolang zij in
deze meidagen telkens nog te horen waren was die oorlog nog altijd 
onvoltooid
verleden tijd. Nu hun stemmen zwijgen, op enkele hoog-
bejaarden na, is de oorlog geschiedenis
geworden. 
We hebben boeken, heel veel boeken, nog altijd mr: 64 jaar na de
capitulatie. En we hebben ook heel veel beelden, en daarbij zijn die 
authentieke stemmen nog te horen,
mr ingeblikt. 

Vanaf nu is het nders. Iedereen krijgt al bijna een halve eeuw lang 
dagelijks oorlogsbeelden
vanuit alle uithoeken van de wereld, met 
gesproken commentaren erbij. Zveel gruwelijk nieuws
dat een mens
zich wel enigszins met afschermen, al was het voor het eigen welzijn.
Daar
komt die tweede wereldoorlog met ingeblikte ooggetuigen niet 
meer doorheen, enqutes wijzen
uit dat de overgrote meerderheid van
de jeugd feestvieren belangrijker vindt dan herdenken. 
Voor ooggetuigen is men teruggevallen op kinderbelevenissen. Simpele
verhalen, verteld vanuit
de gevoelswereld van een kind in oorlogstijd. 
Voor de officile herdenkingsuitzending van 4 mei
werd Wim de Bie 
(1939) gevraagd - hij bracht zijn beleving van de talrijke luchtalarmen 
in Den
Haag, waarvoor hij telkens met zijn moeder moest schuilen 
onder de keldertrap. Zo'n klankbeeld
is effectief om de gedachten te 
concentreren op de werkelijkheid van die dagen. 

We lezen en horen van kinderen die zich destijds verbaasden waarom
klasgenootjes opeens niet meer op school kwamen, van een kind dat 
een aangeschoten vliegtuig zag overkomen en het beeld van een 
gescheurde halfgeopende parachute in een boomkruin nooit meer van
het netvlies kreeg. Buiten de bijzondere sfeer van de meidagen zijn 
zulke getuigenissen natuurlijk erg ijl. En het is gemakkelijk om zulke
kinderervaringen van de tweede wereldoorlog te bagatelliseren, 
makkelijker dan om je daarin werkelijk in te leven, wat toch wel heel
zinvol zou zijn.

Gesneuvelde helden zijn lang gestorven, overlevenden sterven uit - 
met ellebogen wordt gewerkt door wie voor zich nieuw heldendom 
claimt in Wageningen. Een dramatische wanhoopsdaad in Apeldoorn
wordt opgewaardeerd tot aanslag op de koningin. Stilte moet wijken 
voor applaus, dat in de studio wordt opgerekt tot bijna een halve minuut.
Omroepverslaggevers interviewen elkaar als wanen zij zich helden.
Vanavond is er een grote herdenking opgetuigd voor de ongelukkige 
mensen die, terwijl ze dood zijn, ongevraagd meespelen in de politieke
en particuliere aspiraties. Ik hoor juist dat de opkomst erg tegenvalt.
Gelukkig maar. Het belangrijke herdenken deden we immers al. 
Op 4 mei. De geschiedenis zal pas uitmaken wie er echt nieuwe 
helden zijn. 

John Newswatcher - 8 mei 2009  

 
Reageer      
 
5 mei - Keihard sprookje - 
We hebben het weer gehad: 30 april, 4 en 5 mei.
Krijgen we elf maanden rust,
mag ik hopen, maar door ervaring een beetje wijzer geworden
vrees ik van niet.
In al die jaren zelden zo'n verdeeld gevoel overgehouden van deze dagen
als
nu: Kunnen we Nederland niet gewoon een weekje dichtgooien voortaan, 
gewoon even alles plat? Een algemene retraite in eigen huis of tuin, ter 
bezinning? Een groot deel van
onze medeburgers is toch telkens al naar 
elders vertrokken vr het weer losbarst. 

Het zal wel nooit echt vrede worden, dat is nu wel erg duidelijk. Onoprechte 
deernis en lijkenpikkerij schering en inslag vanaf het moment van een 
verblinde wanhoopsdaad op de
morgen van 30 april. Wat 'n dag van superbe
oranjepromotie had moeten worden uit handen
van de regie gescheurd. 
Nee, geen reportage meer van een hoedjes en zwaaifeest, even is er 
ontreddering. Maar dan
wordt ijlings met groot enthousiasme omgeschakeld
op rampverslaggeving. Met camera's en
micro's wordt elk detail besprongen. 
Als na anderhalf uur wel ongeveer duidelijk wordt wat
er is gebeurd, krijg je 
als luisteraar en kijker de behoefte aan rust - ooit werd dan wat
klassieke 
muziek gedraaid tot er weer cht nieuws was - niet nu, 't gt maar dr en 
't gt
maar dr. Onderwijl worden door de techneuten naarstig fragmentjes
geknipt en geplakt tot
sensationele trailertjes, telkens weer gestart alsof er
'n nieuw popalbum of film is uitgebracht. 
De RVD laat de majesteit verschijnen met treurig uitgelopen makeup, ze 
verklaart ons hoe
geschokt ze is. De tekst van de kroonprins: 'we zijn geen
toeschouwers meer, we staan nu
zelf op het toneel van de geschiedenis', 
die voorspelling van troonswisseling inhield, komt
opeens niet meer te pas.

Het feestje verstierd door n man in een oude Suzuki, bezeten door de 
gedachte: 'mijn leven naar de kl*ten, dan jullie tenminste n kl*tendag!' 
We kennen het misschien allemaal, n zo'n moment waarop je bijna 
overheerst wordt door 'n destructieve aanvechting. Ik had tenminste twee 
zulke momenten in mijn leven. Het enige verschil: de meeste mensen gaan
niet over tot daden, hij deed het wel. 

Mijn somberste verwachting werd bewaarheid, op vele plekken werden de
slachtoffers van het incident van 30 april volkomen ongepast betrokken bij
de herdenking op 4 mei van de mensen die in de oorlogsdagen van 1940-45
het leven lieten. Het zijn ook onschuldige slachtoffers ja, net als honderden 
die elk jaar 't leven verliezen door onbeheerste haast, geldingsdrang of 
dronkelapperij achter het stuur. Maar dat heeft niets met oorlogsgeweld van
doen, hooguit met ons gebrek aan respect voor de medemens algemeen.
Burgemeester Cohen van Amsterdam maakt het nog erger, hij leidt tijdens 
de herdenking op de Dam de aandacht weg van waar het dan en dr om 
moet gaan. Hij maakt een heldin van de majesteit door een massaal applaus
uit te lokken met de verklaring "dit jaar in het bijzonder prijzen wij ons
gelukkig met haar aanwezigheid".  
Ja Cohen, nogal wiedes - ze is er altijd, beter gezegd: het is haar tk. 
Ze loopt dat stukje naar het monument al 30 jaar dus dat gaat op de 
automatische piloot. Ze hrt er gewoon te zijn, maar dat maakt haar nog
geen heldin. Niet na een zonnige kindertijd in 't veilige Canada, niet na een 
zogenaamde 'aanslag' vanachter een beschermende haag van onschuldige
toeschouwers. Mensen die hun leven betaalden voor het bekijken van het 
sprookje van oranje. 

John Newswatcher - 5 mei 2009 

                                                  Foto Thomas Schlijper Amsterdam Centraal     Dam Amsterdam 
Reageer    
                                                                                         
4 mei - 
twee minuten duren - 

soms een overleven lang 

(Loes Essen)  

            De Achttien Dooden 

Een cel is maar twee meter lang 
en nauw twee meter breed 
wel kleiner nog is het stuk grond 
dat ik nu nog niet weet 
maar waar ik naamloos rusten zal 
mijn makkers bovendien 
wij waren achttien in getal 
geen zal den avond zien 

Jan Campert (1943)

 
                                                                                        
Reageer      
                                                                                          
30 april - 
De opzienbarende compressie van Nederland - 

Hoe een heel land samenbalt 
tot n verkeerskruising, 
waar alles verdwijnt in een zwart gat. 

JohnN 

 

 

Koninginnedag 2009 

De koningin was een wandelende bloem vandaag 
de Loolaan een warme mensenhaag 
het koninklijk huis was van iedereen 
wij allen een beetje koning vandaag. 
Maar 1 man voelde zich koning teveel, 
een auto ging dwars door de mensen heen. 
Maxima zag het, hand aan haar mond. 
Het Nederlands volk grijpt naar het hart. 
De vlaggen werden witte lakens, 
Oranje maakte plaats voor zwart. 

Vier mensen niet meer, Ontferm u, Heer. 

Alexis de Roode 30 april 2009 
Met dank aan "Dichter bij de Dag" - e.o. radio 1 

(Inmiddels 8 dodelijke slachtoffers, incl. de dader (red.)) 

 

                                                                                         
Reageer      
                                                                                        
28 april - De moeizame dynamiek van klittenband - Geen idee heb 
ik, waar en door wie de wereld met klittenband werd verblijd, maar als er
een vinding is die typisch een Nederlandse zou kunnen zijn, dan is het
wel deze kopie van een techniek van aanhechten en vasthouden uit de
plantenwereld. 
Men kan feiten verdraaid hebben, fouten maken, slecht opgelet hebben,
hoogst zelden leidt dit ertoe dat men zijn biezen pakt. 
Men blijft onverstoorbaar zitten, of als de publiciteit even te heftig is, 
wordt men in de luwte gepromoveerd naar een tijdelijke andere functie,
die even lucratief is. 
Een half jaar nadat de bancaire ellende begon heeft nog geen handje-
vol bankdirecteuren in het openbaar iets laten horen dat in de verte op
spijt leek. Voor wie goed luisterde was 't geen be-treuren maar vooral 
treuren over het weglopen van klanten die op die manier hun vertrouwen
opzegden. 

 

Onmiddellijk gevolgd door nadrukkelijk beweren dat men persoonlijk
niets verkeerds deed en dat er van het teruggeven van bonussen 
derhalve nooit sprake zal kunnen zijn. Eens genomen blijft genomen.
Dat kan in een land waar bewindslieden blijven vastklitten onder steeds
maar vooruitschuiven van allerlei ongewenste openbaarheid. Maar dit 
alles is nog niets vergeleken bij de onaantastbaarheid van het handelen
van het staatshoofd. Dat staatshoofd mag intelligent of een beetje dom
zijn, we zullen het er steeds mee moeten doen. Dat mag onbekritiseerd
fouten maken waarover discussie onmogelijk is. 
Het geheim van Noordeinde wordt zo mogelijk nog beter bewaard dan
het geheim van het Pentagon. Terwijl we mogen kiezen in de Tweede 
Kamer, zelfs via het Europese Parlement indirect en met vertraging toch
vr of tgen bewindslieden uitgerust met klittenband, is de monarchie
ingegoten in schokbeton. 

John Newswatcher, in de schaduw van Koninginnedag - 28 april 2009


 

moeder 
de majesteit Beatrix -  
viert overmorgen haar 
verjaren in januari 71 jaar 

zoon
de prins Willem Alexander - 
vierde gisteren 42 jaar 

 

 

'We zijn geen toeschouwers meer
we staan nu zelf op het toneel
van de geschiedenis' 

Foto's Bur. ANP  

verkiezingstijd en majesteit 

lijsttrekkers en campagneleiders praten 
verdiend verlies naar waanverwaten winsten 
de koningin zij staat er boven zij 
heeft zichzelf verkozen voor 
wekelijks overleg met wie premier is om 
het even want nooit verslapt haar greep 
op onze natie vanuit noordeinde waar zij 
troont zal zij haar uitdrukkelijke wens te 
kennen geven ver boven de partijen die 
telkens weer hun nieuwe schapen en wolven 
inwij'en in het parlement waar ze misschien 
morgen springen mogen in estafette naar 
de interruptiemicrofoon 

want de tijd gaat snel voor wie steeds scoren 
moet de koningin zij slijt heel traag maar 
waren wij dan beter af met poetin of berlusconi 
in de maag - eerst gekozen maar vervolgens niet 
meer weg te branden - het kan altijd slechter 
misschien heeft iemand ergens nog een kaarsje 
voor de majesteit voorhanden? 

JohnN 

 

                                                                                    
Reageer      
                                                                                       
22 april - Meer dan een dipje - Stel. je hebt in je priv-bestaan te 
maken met de gevolgen van de recessie. 
De recessie waarvoor, volgens onze regering, in september nog niet
te vrezen viel, maar die tch kwam en in januari door het cbs geraamd
werd op -3,5%, en die in april door het IMF ingeschat wordt op -4,8%... 
Is dat een trend, vraag je je dan af... 
Stel, je bent niet in het bezit van behoorlijk corrosiebestendige reserves,
gewoon omdat je allang blij bent dat het je steeds lukt om aan het eind
van je geld niet nog een stukje maand over te houden. Dan keek je 
allang kritisch naar jouw gewenste en je onvermijdelijke uitgaven. Want
je kijkt vooruit: straks gaat de overheid bezuinigingsrondes aankondigen,
ook al wordt door economen gezegd dat dit tijdens economische terug-
gang onwenselijk is. 
Oppassen dus, want bezuinigen is uit ministersmond een raar woord, 
we leerden het verstaan als: "we gaan lasten- en tariefverhogingen 
opleggen". Stel, je was eigenlijk van plan je oude auto voor een nieuwer
exemplaar te wisselen. Maar die oude doet het nog prima, en je hebt er
net bij de apk vijf, zeshonderd euro aan verspijkerd. Dan zeg je: 
"wachten maar even met die nieuwe auto, dat ding wat in een jaar tijd 
tweeduizend euro in waarde zakt, liever zelf nog even profiteren van wat
je net in onderhoud investeerde. 

Onze regering staat voor de beslissing om eventueel een vloot goed
onderhouden moderne jachtvliegtuigen in te ruilen tegen zo'n 80 nieuwe
exemplaren volgens de llernieuwste stand der techniek. In analogie met
de autobezitter die krap bij kas zit zou je tegen het drammerige CDA 
eskader zeggen: "voorlopig maar even geen nieuwe speeltjes". 

De PvdA was vanaf de formatie - met recessiecijfers nog niet in het
verschiet - al geen voorstander van deze enorme facelift in onze 
oorlogssterkte; echter in de begerigheid tot regeren stelde men zich
tevreden met een vertraging. Het sleepanker van Bos en Hamer blijft
echter krabben onder t gestage rukken aan de lijn door Balkenende 
en de Vries. Waarom dan toch, terwijl iedereen die het weten kan roept:
"er is zwaar weer op komst". En dan bedoelen ze daarmee echt niet
dat er morgen raketten vanuit Pyongyang of Teheran onderweg zijn. 
De F16's hebben we moeten aanschaffen om de strategische 
atoomkoppen, die de Amerikanen in Volkel hebben opgeslagen, op 
een eventuele vijand te kunnen deponeren. Dat is goddank in al die 
jaren nooit gedaan. Wat we ermee doen is vooral oefenen en uitvoeren
van enkele marginale taken, waar Apache helikopters meer rendement
opleveren in onze oorlogsmissies. Obama's politiek om de atoom- 
bewapening terug te brengen stelt ons z al de vraag of we wel zo 
verlegen zullen zitten om die JSF als vervanger, tenzij werkgelegenheid
in de US wapenindustrie onze hoogste prioriteit heeft. 
En ding is nu al zeker: tegen de tijd dat de JSF in serie naar ons land
gaat komen is het ding alweer verouderd, dan zitten we weer voor 
zweterige debatten in de tweede kamer over de vervanging met een dan
weer nieuwere gerobotiseerde onbemande bommenwerper. Balkenende-
de Vries willen nu de gang erin houden, sterk voorbeeld van tunnelvisie
lijkt mij. Hun geloof dat er licht aan het einde gloort is naef, er volgt 
gewoon weer een nieuwe tunnel achteraan. Dus gewoon in je golfje 
blijven rijden als je je geen cabrio kunt veroorloven, zker nu. 

John Newswatcher - 22 april 2009 

  Heeft Jack een visioen? 
Reageer      
                                                                                           
17 april - Het voordeel van recessie - Zo langzaam begin ik een beetje
blij te worden met de recessie. 
Ja daar kijkt u van op, maar ik meen het echt. Er zijn redenen om deze
tijd positief te ervaren. Er zijn immers ongekende mogelijkheden voor 
correcties. Correcties waarvoor anders misschien een kleine revolutie 
nodig is, met het nadeel dat die tenslotte alleen uitloopt op 't wisselen 
van de wacht. 
Nu hebben we een onversneden wereldrecessie en dat is wat anders 
dan 'n conjunctuurgolfje dat met regelmaat op en neer gaat, zoals de
eb wisselt met de vloed. Er waait een heel andere wind. 

Nu de opinie alert is en de graaibergen in kuilen verzinken, komt men 
er niet meer vanaf met goedkope smoezen als 'gebruikelijke honorering',
'marktwerking' en het credo dat 'uitzonderlijk talent' koste wat kost 
binnengehaald of behouden moet blijven, met als dooddoener aan de
kritiek dat dit de 'bekende afgunst van links' betreft. 
Wie dat niet in de gaten heeft en denkt dat voor hem of haar nog steeds
het oude regiem geldt, komt zichzelf al gauw tegen. Het argument dat 
"kostbaar (!) talent wegvloeit naar het buitenland" durft men niet meer 
uit de kast te halen, beducht voor de reactievraag "welk buitenland?"
Hier en daar probeert men het nog door topsalarissen in de geprivati-
seerde sector te rechtvaardigen met "niemand hoor je klagen over de
topinkomsten van bijvoorbeeld artiesten". Een lachwekkend argument
omdat niemand immers verplicht wordt de voorstellingen van de top
artiesten te bezoeken, wel hebben we allemaal gas, water en licht, 
openbaar vervoer, gezondheidszorg en postbezorging nodig. Wouter 
Bos moet oppassen. Hij heeft zich er tot nu toe vanaf gemaakt met: 
"ik kan er niets aan doen" als het om idiote gouden handdrukken ging
van falende lieden die zich bij hun aanstelling "goede onderhandelaars"
hadden getoond. Zo makkelijk komt hij er voortaan niet meer af. 
Er kan een dag komen dat hij wenst dat hij iets harder was geweest 
in de onderhandeling over ABN-AMRO en wat minder tolerant bij de 
acquisitie van Gerrit Zalm. Misschien droomt hij nu al van Nelie Kroes,
maar het zijn dan beslist geen erotische dromen. 

De Woningcorporaties zijn met schrik wakker geworden. Dat hun 
overkoepeling nog verder ontspoord is geraakt dan sommige eigen 
leden en met miljoenen oprotpremies strooien en de vervanger - wr

zon goed onderhandelaar - twee ton voor een 3-daagse werkweek wil 
betalen besmeurt hun imago nog erger dan Woonbron (Rotterdam) en
Rochdale (Amsterdam) al deden. Vanuit de top klonken nog zwak de 
geluiden als `niet meer dan een halve euro per woning maar nadat 
diverse leden dreigden met opzegging confronteerde men de nieuwe
functionaris met de gevolgen van zijn egostische instelling. Hij neemt
nu een salarismatiging in overweging. De vraag is of de leden hem nog
wel lusten. Kijk, daar fleur ik weer helemaal van op in deze crisistijd. 
Krankzinnigheid gaat soms ver! 

Ook op macroniveau zal tolerantie en 'het zal niet wr gebeuren' geen
aanvaardbare afloop meer zijn, zoals mevrouw Herfkens nog kon ervaren
toen ze meende, in plaats van een woning in Brooklyn, liever n top of 
the bill appartement aan Central Park te moeten bewonen om haar - 
ongetwijfeld heilzame - werk ten behoeve van arme landen bij de VN te
kunnen verrichten. 
Karakterfoutjes komen nu ook veel sneller aan het licht. In een tijd, 
waarin zelfs bespreekbaar wordt of ons oranjeornament de Monarchie 
wellicht een onevenredig dure hobby is - of het wel logisch is dat de 
beatrix alles gratis krijgt terwijl we haar een multimiljoenensalaris 
betalen - wordt het voor ongekroonde hoofden heleml oppassen. Dat 
besefte onze nieuwbakken burgemeester van Utrecht Aleid Wolfsen 
ook toen er een stukje in de krant dreigde te komen over het feit dat hij,
in afwachting van een koper voor zijn oude woning, een voorlopige 
huisvesting, niet een pensionkamer maar een fraai appartement, betrok.
Hij sloeg helemaal op tilt en deed de gekste dingen om te voorkomen 
dat het stukje in de krant kwam. Via het oldboys-circuit kreeg hij het 
voor elkaar dat de reeds gedrukte krant in 120.000 exemplaren door de
papiervernietiger werd gejast. Of herdruk uit de gemeentekas is betaald
moet nog worden onderzocht - dat de redactie des duivels is, had hij 
toch op zijn tien vingers kunnen natellen. Vrijheid van drukpers versus
eigen-imago, zo dom kan alleen iemand met een narcisme-syndroom 
zijn. Na verontwaardiging heeft hij nu spijt. Too late too little. Of de 
Utrechters hem nog lusten als hun burgemeester nu hij vertoont de 
opvattingen te huldigen van de oude Chinese machthebbers, die menen
het Nederlandse parlement te kunnen verbieden naar de Dalai Lama te
luisteren? Ja, de recessie heeft zeker zijn goede kanten! 

John Newswatcher, 16 april 2009 

         Foutje !                                                                                   
Reageer       
                                                                                           
12 april - Chlibberich - Wordt men er in Haagse kringen op geselecteerd
of is het vandaag de dag in heel ons land zo wijd verbreid? In ieder geval
valt het fenomeen mij de laatste jaren erg op. Toen ik op school ging 
was er - op een klas van 35 leerlingen - maar n meisje met een
spjaakgebjek. Vergeleken daarmee is het met de mensen die namens
regering en volksvertegenwoordiging hun mondje roeren echt buiten-
proportioneel gesteld. Je zou zeggen: praten is hun vak, dus enige 
kieskeurigheid bij de aanstelling van zulke veelwoordvoerders - of anders
enig logopedisch bijschaven - is toch goed besteed. 
Helaas hoor je de vreemdste afwijkingen die de aandacht van de tekst
afleiden. Er zijn er die achter elk woord dat op de medeklinker "t" eindigt
een "s" toevoegen. Zeer irritant, zo wordt "niet" alleen maar "niets". 
Ook dat spjaakgebjek dat ik in mijn jeugd hoorde mag niet ontbreken 
bij onze praatkopstukken in Den Haag en Brussel, sommigen slissen bij
het leven, en dat terwijl ze van hun inkomen best hun tandarts kunnen
betalen. 
Nadrukkelijk zware streekaccenten worden gecultiveerd. Niet dat ik het 
verfoei als hoorbaar is in welk deel van het land de wieg van betrokkene
heeft gestaan, maar het moet ons niet overdreven worden ingewreven. 
Ooit werd de leider van de 'Boer'nparthij' daar recht in het gezicht om 
uitgelachen, maar nu is het tij volledig om. 
Op de harde "g" lijkt een taboe te rusten. Als je in de Haagse politiek 
iets bereiken wil moet je zuidelijk glijen. Helaas niet met de bescheiden
Vlaamse "g" die zo natuurlijk klinkt ingebed in de eigen Vlaamse 
grammatica, maar die lelijke prominente "gee" uit Noordbrabant die al 
aan irritatie heeft gewonnen door jarenlange SNS bankreclame, maar 
erger nog: die afschuwelijke Limburger Camiel Eurlings, die zelfs de 
zachte "gee" uit zijn spraakvermogen heeft verbannen door die telkens
consequent te vervangen door de diepkeelklank "ccchhh". 
Eerst moesten we hem verdragen als kamerlid, maar sinds hij Minister
van Asfaltbeton werd terroriseert hij ons vrijwel dagelijks met zijn 
chlibberich chepraat. 
En hoe is het met onze moeder-overste Agnes Jongerius? Ze zit (nog)
niet in de regering, maar ze rukt op: "ze doet dagelijks haar stinkende
best". Een zachte "g" heeft ze al vanaf haar Roomse wiegje in Breda 
meegekregen, maar, lieve Agnes,: wat prt je verder toch rr! 
Ik hoor je steeds maar over "werruk" en "werrukken" praten en dat, 
lieve Agnes klinkt toch echt een beetje vunzig, houd daar toch mee op!
En 'n andere "g", dat kun je best. Dat doe je al bij elk woord dat op de
medeklinker "r"  eindigt: maag, waag. Zie je wel, je knt het! 
Nu nog op tijd ophouden met werrukken. 

John Newswatcher - 12 april 2009. 

                                                                                           

zo ook

die gee, die boterzachte gee 
die uitgestreken margarine gee 
die moet ik niet bij mijn ontbijtje gee 
die overgeile glimlach gee die alsmaar meer 
en verder glijdt, het land in rukt 
door alles heen en elke vezel van 
haar plooien rokje gladder nog 

O gij garia van der goeven 
gij plant uw hoeven in de taal 
zo dat er nooit meer iets zal groeien 
in stad en land 
zo ook een alexis spreekt 
en kijk het gloeit nog na in kooltjesogen 

pom wolff

Noot: 
Minister Van der Hoeven van Economische Zaken
heeft voor een werkbezoek aan Angola een prive-vlieguig gehuurd.
Kosten: 102.000 euro!

 

Reageer      
                                                                                         
7 april - Omgekeerde schuld - Ooit reisde ik van mijn woonplaats met
de NS naar Amsterdam. Ik had aan de automaat, na een groot aantal
keuzetoetsen drukken, een keurig geprint plaatsbewijs gekocht. Toen 
we het Centraal Station van Amsterdam binnenreden hoorde ik op de
omroep dat de trein als stoptrein doorreed naar Haarlem en Zandvoort.
Een buitenkans dacht ik, want station Sloterdijk was veel dichter bij 
mijn doel dan het Centraal Station, dus bleef ik zitten. 

De trein zette zich weer in beweging en een nieuwe conducteur stapte
de coup binnen. "U hebt geen geldig plaatsbewijs meneer", hoorde ik
tot mijn schrik. "Hoezo, ik ben al gecontroleerd en ik heb betaald voor
Amsterdam". 
"Ja meneer, maar op uw plaatsbewijs staat Amsterdam CS en u bent
nu onderweg naar Haarlem of Zandvoort.". "Nee, nee, ik wil heleml 
niet naar Haarlem, ik wil alleen uitstappen op Amsterdam Sloterdijk". 
"Dan had u dat station moeten intoetsen, nu moet ik u een aanvullend
plaatsbewijs uitschrijven, verhoogd met een boete". 
Ik had voor hetzelfde geld op CS een taxi kunnen nemen, maar wat 
doe je, je geeft jezelf schuld van je naviteit en neemt je verlies, als 
een man. 

In de trein van Weesp naar Almere werd gisteren 'n zwartrijder betrapt.
Hij had helemaal gn plaatsbewijs en denkt niet "Pech gehad, fout 
gegokt, betalen dus". Nee hij scheldt de conducteur uit. Die kerel die
het lef heeft om hem een fikse boete op te leggen...
"Wat denk je wel man, wil je klappen?"  

 

Misschien heeft het iets te maken met de nieuwe manier die in zwang
is gekomen om verantwoordelijkheid te ontlopen, de schuldomkering.
Overheid, instanties en hooggezeten figuren maken daar gretig gebruik
van. De zwarte piet wordt gelegd bij de grote ongedefinieerde massa: 
de "we". "We", dat zijn we allemaal, en dan gaat het niet meer om de
"ik" die spreekt. 
SIRE stelt: "We zijn allemaal steeds asocialer geworden". Drtegen 
nu kom ik fel in opstand, ik behoor niet tot de "we" van SIRE en ik 
wens niet over de "we"-kam van SIRE te worden meegeschoren. 
Ik ben juist socialer geworden en ik ken 'n heleboel plezierige mensen
die evenmin tot de tokkies van SIRE behoren. Besef: de doelgroep van
SIRE haalt zijn schouders op en wij, de mensen die zich sociaal 
gedragen, ergeren ons blauw aan die onnutte, irritante spotjes waarin
"we" stigmatiserend en belerend worden toegesproken. 
En dan moet je die bankiers, en de mensen van het toezicht, de 
Nederlandse Bank en de AFM, horen: "Niemand zag het aankomen, 
niemand kan met beschuldigende vingers wijzen, "we" hebben het 
allemaal met elkaar veroorzaakt". Oja, mijne heren krijtstreeppakken,
wilt u mij svp dan wel eventjes uitzonderen? Want ik heb heleml niet
meegedaan aan het spel van grote stappen snel rijk. Ik heb zelfs niet
n euro op een IJslandse bank gestort. Ik ben alleen zo dom geweest
een slecht rentend spaarrekeningetje op de Postbank aan te houden, 
die bank van de gewone sociale mensen, die buiten ons om werd 
verkwanseld aan de zakkenvullers van de ING. En mijn pensioen gaat
de komende tien jaar achterlopen op de inflatie. En daaraan hebben 
"we" zeker allemaal zelf schuld. 

Lelijke asociale zwartrijders zijn "jullie"! 

John Newswatcher, 6 april 2009. 

    Niet praten over het verleden maar kijken naar de  toekomst 
                                                                   
Reageer      
                                                                                         
3 april - de blijdschap van Martin Bril? - die ene dag dat alle
vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen ..... 
(tekst overgenomen uit zijn columnarchief - 21 april 2006) 

.................
Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij
toverslag ineens een
rok dragen, met blote benen eronder. Een 
jurk kan ook, maar er mogen geen panty's om de benen zitten. 
Dat is bedrog. 
Er wordt in dit verband ook wel over bloesjesdag gesproken, 
meestal door vrouwen die onzeker zijn over hun benen en door 
mannen die op borsten vallen. Maar mijn voorkeur gaat uit naar 
rokjesdag er is meer moed voor nodig om met de benen een 
frisse bries te trotseren dan met de armen, een vestje is boven-
dien zo aangetrokken. 
In de aanloop naar rokjesdag zijn er altijd een paar dagen die
verwarring zaaien. Het is dan prachtig weer, maar s ochtends is
het nog te koud. In de loop van de middag zie je dan wel blote 
benen, goed nieuws natuurlijk, maar in de ochtendspits ontbreken
ze en dr moeten ze juist opduiken, op een doordeweekse dag
zeg een dinsdag, of een donderdag. (nu een vrijdag dus - red.) 

Waarom? 

Er moet in rokjesdag iets onomkeerbaars zitten. De rokken en 
jurken die s ochtends zijn aangetrokken, mogen niet in de loop 
van de dag door iets anders kunnen worden vervangen. Het grote
raadsel is dus: hoe weten alle vrouwen wanneer het rokjesdag is? 
Je kunt er, lijkt mij, niet op gokken het risico voor gek te lopen
is te groot, om van kippenvel nog maar te zwijgen. Rond het 
middaguur stiekem de panty's uittrekken, is een optie, maar niet
helemaal eerlijk. Het ondergraaft het idee. 
Is het nu seksistisch om als man naar rokjesdag te verlangen? 
Dat vraag ik me al jaren af, niet in de laatste plaats omdat ik 
rokjesdag zon feestdag vind. Word ik er opgewonden van, of geil 
- om met de columniste Sylvia Witteman te spreken? Geil is een
naar woord. Ik geloof dat ik nog nooit van slag ben geraakt door
rokjesdag, maar misschien ben ik een sukkel. 
Het gevoel dat mij bespringt op die dag is eerder iets als blijd-
schap, gecombineerd met ontzag. Blijdschap omdat de winter 
echt voorbij is en de zomer voor de deur staat, ontzag voor de 
vrouwen die het voortouw nemen, het goede voorbeeld geven, de
teugels laten vieren. Daartoe moeten de schatten ook nog met 
ladyshaves, scheermessen en kleverige hars in de weer, wat heel
afschuwelijk is, en zelfs bloederig, maar ja, ze hebben het er 
allemaal voor over, om ons, hun mannen, te behagen, en om 
elkaar de ogen uit te steken, want dat kunnen ze niet laten, 
daar zijn ze vrouwen voor, serpenten in eigen kring............
   
                        rokjesdag - zomaar opeens...                                                            
Reageer      
                                                                                           
30 maart - De vijfenzestigplusser - De vijfenzestigplusser was
vanouds de mens aan de verkeerde kant van de grens. De grens
waar overheen je belandt aan de afkant, de afkant van het leven.
In 'n al
vergrijsd verleden trok ooit Dr. Willem Drees die grens en
stelde 'n "noodwet" in
werking, sindsdien was ieder die er voorbij 
kwam onherroepelijk bejaard -
niets meer aan te doen... 
In n keer van onmisbaar naar overbodig, van premiebetaler 
naar uitkeringstrekker.
Een kostenpost, voorbestemd tot blok 
aan het been in een eeuw van marktwerking en
kostenefficiency.

Nou zeg, wie wil daar nou dolgraag bij horen! Ik begrijp zo'n 
moeder-overste als Agnes Jongerius niet, die er een halszaak 
van maakt om met zijn allen
maar zo snel mogelijk bejaard te 
worden verklaard. Zo'n mens is toch gespeend van
elke vorm 
van creativiteit? In een tijd waarin niets meer onaantastbaar lijkt
liggen er
onvermoede kansen voor het grijpen. 
Maar je moet wel door je verkokerde vakbond-denken heen 
breken en ophouden telkens die versleten stratenmaker op te 
voeren. 
De n is op z'n zestigste al bejaard, de ander bruist op zijn
vijfenzeventigste nog
vol activiteit. Zo vaag als die ouderdoms-
grens is, zo flexibel zou die aow moeten zijn.
Weg met die 
guillotine van 65 jaar, laat iedereen kiezen voor een verjaardag
tussen
60 en 70, pas het systeem daarop aan. Laat de mensen
zelf kiezen voor voltijds of halftijds werken binnen die leeftijd-
marges, laat ze ook kiezen voor een toeslagpremie
betalen in
die jaren om hun volle rechten te behouden of af te zien van 
volle rechten en zelf aanvullende inkomsten te regelen in die 
slotfase. 
Werkenden van vijfenvijftigplus komen in hun hoogste besteed-
bare inkomen met de kinderen het huis uit. Je kunt dat geld 
natuurlijk gebruiken voor het verbouwen van je huis, een grotere
auto, drie keer per jaar een vliegvakantie en dan keihard dr-
werken tot voorbij 65. Je kunt het ook investeren voor een 
aanvullend inkomen later en het wat rustiger aan doen. 

  Gerrit Komrij 


Alle mensen in het uniforme starre aow-korset is net zo ongewenst
als ooit alle Chinezen in een Mao-pakje. 

Vandaag viert "het Komrijdier ..met handen als kolenschoppen",
de bekendste exile-dichter van Nederland, het overschrijden van de
vijfenzestigplus grens. Het verhaal gaat dat hij werd geboren in een
kippenhok, dus dan is lles beter voor je oude dag. Ik weet niet of
hij daar in 't verre Portugal altijd braaf zijn aow-premie heeft dr-
betaald, maar aan zijn werken zullen we t verschil niet merken. 

John Newswatcher 

  Afgeluisterd tweegesprek

A:
Waarom pronkt die Komrij toch steeds zo banaal 
Met die verborgen bedoelingen? Z'n verhalen 
Getuigen waarlijk van Schraalhans' brabbeltaal 
Met een ijselijke inslag van het anale. 
't Zijn koekoekszangen waar ik niet om maal. 

B: 
't Zijn lege spelen, Mijnheer't is voos geklater. 
En wat te zeggen van z'n malicieuze 
Ddain? Hij verbeeldt zich op sterk water 
Te schrijven tussen literaire gazeuse 
Zo'n hoogmoed bewaart hij maar voor later. 

Uit: Gerrit Komrij: 
Alle gedichten tot gisteren. 
Uitgave De Arbeiderspers, 1999.

 
Reageer      
 
24 maart - Z moet het, anders de doodstraf -  Nit zal ik de
gelovigen voor de voeten lopen in hun vertrouwen.
Wie wil 'n mens
zijn vrede met de eindigheid van z'n leven, in overtuiging van het 
prachtig
en ideale hiernamaals, waarin ieder leed en onrechtvaardig-
heid ontbreekt, ontnemen? 
Ik zou de laatste zijn. 
En juist daarom ben ik zo tegen de zendingsdrang in omgekeerde
richting: 'Ik respecteer
jouw overtuiging, val mij dan ook niet lastig!'
Want het is toch op zijn minst arrogant als
iemand veronderstelt 
dat zijn Waarheid de nige echte is en die van mij maar inferieure 
onzin, als we 't beide alleen maar van ons gelven moeten hebben? 

O ja, er zijn boeken, Talmoed, Koran, Bijbel en nog veel meer, stuk
voor stuk
beschouwd als het nige echte, maar geen van alle het
bewzen woord van de schepper. 
Je moet erin gelven! 

Er staat veel duurzame wijsheid in, ook in deze tijd toepasselijk.
Maar ze zijn wel
ud - wie er dan ook in schreef, het was in een tijd
dat er nog geen vermoeden was van
zaken als genetische mani-
pulatie, broeikaseffect, overbevolking, vaccinatie, profylactie
of 
anticonceptie. 
Toch zijn er gelovige kringen die op basis van hun Boek met klem
beweren dat de
schepper hen verbiedt hun kinderen te vaccineren
tegen polio, of welke andere besmettelijke ziekte ook. De ongelovige
buitenwereld doet dat wel en vormt een zee van afweer, die het 
kwetsbare eiland van gelovigen omringt en beschermt. Maar wordt
de isolatie
doorbroken, valt juist die kwetsbaarheid ten offer, 
bacterin of virus vinden onmiddellijk
de zwakke plek. De schepper,
buiten wiens wil geen wezen een haar gekrenkt wordt,
laat toe hoe 
juist de kinderen van gelovigen sterven of voorgoed gehandicapt 
raken. 
Dan beweert weer iemand dat homofilie geen aangeboren geaardheid
is maar bewust
onzedelijk gedrag. Ze zijn geen waardevolle mensen
in de ogen van de schepper, je mag
ze wel met het hoofd neerwaarts
van een hoog gebouw gooien. Ook op grond van zo'n
Boek. 

Wie eraan vasthoudt, dat in de Boeken van geloof lle antwoorden 
zijn te vinden op de vragen van vandaag, is versteend en laadt een
zware verantwoordelijkheid op zich. 
Reeksen van pausen wezen gelovigen vanuit hun vaticaanpaleis de
nige weg in het leven. Die heeft iets van een sprookje, geen seks 
vr het huwelijk, alln seks binnen 't huwelijk en laat vervolgens 
de kindertjes tot mij komen. Elk meisje als maagd het huwelijk in en
de echtelieden mogen hun kindertal slechts beheersen door zich van
intimiteit te onthouden. De werkelijkheid is weerbarstig en grimmig,
dat moet de paus ook weten, gezien de schrikbarende aantallen 
misbruikschandalen die hem over zijn eigen grondpersoneel ter ore 
komen, gezien de enorme aantallen meisjes die zlf de keuze niet 
wordt gelaten over maagd blijven of niet. En aids grijpt rampzalig om
zich heen, wereldwijd onder arme bevolkingen, extrm in Afrika. 
Dr verspreiden zich nietsonziend nieuwe bijgeloven. Aids-besmetting
door seks met iemand die hiv-positief is zou te voorkomen zijn met
een grondige hete douche, en als je zelf al hiv-positief bent kun je 
genezen met onbeschermde stevige seks met een jonge maagd. 
En condooms moet je vooral niet gebruiken, daar word je juist ziek
van, het is een samenzwering tegen de Afrikanen, door de westerse
landen. 

Wat weet Benedictus XVI hier tegenover te stellen? Hij vliegt naar 
Luanda om daar een massale mis op te dragen. Verstandige woorden
zouden 't bijgeloof kunnen ontkrachten. Hij zou kunnen erkennen dat
de wereld er anders uitziet dan het ideaalbeeld, maar hij wendt zijn 
hoofd af en biedt de mensen slechts het sprookje. 
En voorl geen condooms gebruiken, want dat verleidt maar tot vr-
en buitenechtelijke seks. En zo verdwijnt aids vanzelf, als sneeuw 
voor de hete Afrikaanse zon. 
Je moet eraan gelven! 

De mensen, waarvan statistisch 25% hiv-positief, zijn massaal
opgekomen. Ratzinger's succes: 'mission accomplished'. In het 
gedrang voor de mis worden twee jonge vrouwen doodgedrukt: 
'collatoral damage'. 

John Newswatcher - 24 maart 2009 

   
                  Raadzinger zingt een heel oud liedje in Afrika 
Reageer      
                                                                                           Redactieblog 
21 maart - Omhoog, omhoog, ongeremd - De oude sociaal- 
democratie bestaat niet meer. Misschien heeft zij wel nooit bestaan. 
Al toen ik als bijna dertiger met een tevreden gevoel op een terras zat,
in de avondkoelte van een tropisch land, met een goed glas in de 
hand, op de juiste temperatuur
gehouden met ijsblokjes - toen besefte
ik opeens hoe besmettelijk die bovenwereld is. 
Het terras deelde ik met een aantal Britse officieren, behorend tot het
contingent dat hier de
macht van Her Majesty nog een korte poos 
overeind hield. Aan de rand van de groene
tuin vr ons groepten 
enkele haveloze bruine kinderen, begerig als ze waren om ons 
heiligdom te betreden. Ze werden met een paar harde schreeuwen 
door bedienden
weggejaagd. 
"After we leave, it will be hell here", merkte iemand in mijn gezelschap
op.
Het leek zo vanzelfsprekend, dat leven van ons, wat zo nders was
dan dat van die
kinderen. 

Ik heb Wim Kok 'op de barricaden' zien staan als NVV voorman. 
Ik zag zijn snelle
transformatie toen hij aan de kant van de chte
macht kwam als minister van financin.
Hij riep nog wat kreten 'voor
de bhne' die n af en toe nog worden geciteerd, maar
was allang 
toegetreden tot het netwerk van de bovenbazen. 
Vorige herfst schopte Wouter Bos het tot 'politicus van het jaar' 
nadat hij - zonder de belastingbetaler om toestemming te vragen - 
vele tientallen miljarden euro's toewierp aan de top van de banken die
juist door hn mismanagement dreigden failliet te gaan. Miljarden die
door de belastingbetaler nog verdiend moeten worden, geld op de pof. 

Nu zijn de druiven zuur, doordat de geredde geldgoochelaars hun 
eigen broekzak mentaliteit vrolijk voortzetten in een perfide bonus
en topsalaris cultuur. Wouter Bos volgt het voorbeeld van Wim Kok
en speelt wat boosheid, wat hij meteen ontkracht door te stellen 
"dat hij er niets tegen kan doen...` 
Knarsetandend moet ik nu erkennen het voor de volle honderd procent
eens te zijn met Geert Wilders (of all people!). Wilders stelt dat Bos
niets achteraf te klagen heeft, maar juist zelf enorm heeft gefaald door
geen voorwaarden voorf te stellen. 
Is Bos zo naef? Ik dacht het niet, het lijkt me interessant om de 
carrire van onze Wouter te blijven volgen. Net als die van Lodewijk de
Waal, die geacht wordt onze belangen in het beleid van de ING, 
waarin opgeslokt de Postbank - vanouds de bank van het gewone
 volk - te behartigen. De Waal die, terwijl zijn functie pas in april
officieel aanvangt, n al 'n heel ander liedje zingt dan een jaar geleden.
In kringen van de zeer rijken leeft men letterlijk in een ndere wereld. 
Iedereen die wel eens heeft geproefd van die sfeer kan dat bevestigen.
En het is besmettelijk, ze gelven echt dat ze duizend keer duizend 
meer waard zijn dan een gewoon mens. Ik hoorde eens uit de mond 
van een beursavonturier: Het maakt niet uit of de koersen stijgen of
in elkaar storten, ik verdien altijd goudgeld. 
Het ergste zijn nog de onderbuikgevoelens, door de bovenbazen zo 
aangewakkerd. Een zware verantwoordelijkheid in tijden van crisis.
Wilders en Verdonk staan klaar om te oogsten. 

John Newswatcher - 20 maart 2009  

  Patrick Flynn, wat jaartjes cfo bij ING dan kan hij bieden    op deze oorlogsbuit uit Iraq
Reageer      
                                                                                       
   
18 maart - Korte lontjes - Het zal een jaar of vijftien geleden zijn 
geweest, ik reed over een verlaten polderweg richting Almere. Kort 
voor middernacht, de weg een voorrangsweg, mijn nog bijna nieuwe
auto zoefde naar huis met de maximaal toegelaten 100 km/u. 
Ik naderde de T-splitsing waar de Nijkerkerweg aansluit en zag kop-
lampen uit de richting Nijkerk naderen. Ik was dus toch niet heleml 
alleen op de wereld... 
Mijn gedachten zwierven naar 'n ernstig ongeluk met een volkswagen-
busje, waarin zeven gehandicapte kinderen werden vervoerd, enkele
jaren eerder, precies dr. De chauffeur was niet alert in de stilte van
dit lege polderlandschap, verleende geen voorrang. Het busje werd 
keihard vol in de flank gegrepen met rampzalige gevolgen. 
Voor 't geval de chauffeur van dze auto ook was ingedommeld, gaf
ik 'n waarschuwingsflits met de lichten. Vr me verbreedde de weg
zich tot twee aparte rijbanen, een grasstrook in het midden. 
De naderende auto kwam zonder veel snelheid te minderen de samen-
voeging oprijden, kruiste de tegenliggerbaan. 'N zal-ie toch wel stop-
pen!' schoot door mij heen, ik gaf opnieuw 'n lichtsignaal en liet toch
maar m'n gaspedaal los. De kleine witte bestelauto wierp zich vr me
in een fractie van 'n seconde moest ik kiezen: vol in de remmen met
vrijwel zeker een aanrijding op z'n achterkant, remmend vol het gras 
in, of vertrouwen op de abs en half op 't asfalt half in 't gras nst de 
voorligger mikken. 
Ik koos voor het laatste. Rechts remde toch sterker dan links en ik
kon niet voorkomen dat de ander licht werd geschampt. 
Uit de bestelwagen kwam een jonge vrouw eind twintig: 'Waarom reed
je zo hard, je had best kunnen afremmen!' Verbijsterd antwoordde ik:
'Waarom gaf je me geen voorrang, ik wrschuwde zelfs nog, 't was 
maar 'n kwestie van drie seconden wachten'. Boos liep ze terug naar 
haar auto, knalde het portier dicht. Op de weg raapte ik een los- 
gesprongen kunststof stootlijst van mijn spatbord op, de schade leek 
gering.. Maar het was erg donker, het kon bij daglicht tegenvallen... 
nieuwe auto, maximale noclaim korting, verhoogd eigen risico, dat 
alles bedacht ik en besloot 'Er moet politie bij komen'. 

'Aanrijding met blikschade zonder letsel, kan nog wel een uur duren',
kreeg ik als antwoord op de melding. 
Drie seconden tegenover een uur... 
Het werden er bijna twee. Halverwege kwam ze naar me toe: 'kunnen
we het onderling regelen?' Tja, politie op weg, daar was het dus nu te
laat voor.. 
Eindelijk naderde een auto uit richting Dronten, 't blauwe zwaailicht 
flitste aan, er werd bij de achterste gestopt, de bestelwagen. 
Ze sprong er metn uit: 'Die idioot komt met een racevaart aanscheu-
ren en rijdt zmaar opzij tegen me aan!', riep ze naar het politietweetal, 
dat haar hun excuus maakte omdat ze zo lang had moeten wachten. 
Alles ontwikkelde zich totaal buiten mijn invloed. De politievrouw stapte
in de bestelwagen, de mannelijke agent pakte me bij de elleboog: 
'wij gaan naar uw auto, dan zal ik uw verklaring opnemen'. Ik zei 
'het is een vrij eenvoudige zaak, een voorrangsfout, wilt u even naar 
mijn schade kijken? Ik rijd al tien jaar schadevrij' maar er kwam geen
reactie. 'Graag even uw rij- en kentekenbewijs meneer'. 
Zoekend in dashboardkastje en aktetas klinkt binnen tien seconden:
'Hbt u wel een rijbewijs?' 'Al 30 jaar, alstublieft'.
'Hebben we gedronken, meneertje?' 'Geen druppel. Voor het rijden nit'
'Toch maar eventjes blazen!' Ik kreeg een ademtester voorgehouden. 
Mijn verklaring van de toedracht sceptisch aangehoord en genoteerd.

Het drong niet tot me door dat mj een ademtest werd afgenomen, haar 
niet, ik was te verbouwereerd. 

Noch mijn verklaring tegenover de politie, noch mijn schadeformulier 
aan mijn verzekeraar hadden enige waarde, zou me blijken. Want een
paar weken later kreeg ik 2 verrassingen
in de post. 
Een transactievoorstel uit Leeuwarden om 120 gulden aan justitie te 
betalen
wegens het 'in gevaar brengen van de veiligheid op de weg'. 
En van mijn verzekeraar bericht
dat op basis van een politie proces-
verbaal aan de tegenpartij een schadevergoeding van
1250 gulden 
was uitgekeerd. Mijn polis werd aangepast met verlaagde korting, mijn
eigen
schade van 450 gulden bleef binnen de eigen risicomarge van 
500 gulden en kwam daarom
niet voor vergoeding in aanmerking. 
Ik diende een klacht in tegen de Politie Flevoland wegens vooringeno-
men en onrespectvolle bejegening, ook stelde ik ze aansprakelijk voor
de financile
schade die ik had geleden. Aangetekend uiteraard en er
kwam een 'ontvangstbevestiging'. 
Daarna vele maanden niets. Rappel verzonden, met kopie van de 
eerste brief, daarvan k
kopie aan de Burgemeester van Lelystad in
functie van Hoofd van het Korps Flevoland. 
Wr verstreken er mnden. Toen kwam er een 'uitnodiging' van de
Korpschef om voor
een onderhoud naar het bureau Lelystad te komen.
Dat vond plaats, een dik dossier en
anderhalf jaar n het voorval. Een
halfhartige verontschuldiging, men heeft het druk met weinig mensen,
vooral in de
nacht. 
Justitie stortte 120 gulden terug, de materile schade was iets tussen
mijn
verzekeraar en mij... Die gaf natuurlijk niet thuis na zo lange tijd.

Een Nederlands-Marokkaanse vrouw raakte ernstig in de war door een
verbroken liefdesrelatie. Zij noemde een reeks namen op de telefoon 
en kondigde aan dat t Ikea filiaal
en de Mediamarkt in AmsterdamZO
doel waren van een terroristische aanslag. 
Heel onze zwaar opgetuigde antiterreur organisatie met n telefoontje
in vlammend oranje
op koortstemperatuur. Ontruimingsacties en tot de
tanden gewapende arrestatieteams
met gierende banden op pad. 
Dat moet ons toch wel tevreden stellen, zoveel alertheid zo
snelle actie.
In uren tijd een aantal potentile bommenleggers achter de tralies. 
In tijden van permanente dreiging meten de lontjes wel kort zijn. 

Jamaar jamaar... 

Is er wel oog voor het afbraakrisico? Wat gaat er niet allemaal kapot 
als er daarbij een foutje wordt
gemaakt. Zeven arrestanten werden nog
binnen 24 uur na hun opsluiting in vrijheid gesteld,
blijkbaar was 't niet
overeind te houden dat er genoeg dreiging was om zelfs n preventieve
hechtenis te rechtvaardigen. 
Een aantal onschuldige Marokkaans-Nederlandse burgers is
onder 
dreiging met doorgeladen vuurwapens in de boeien geslagen en 
afgevoerd, hun
woningen door onze terreurbeschermers in chaos 
achtergelaten. Hun belangrijkste papieren,
bankpasjes en mobiele 
telefoons in beslag genomen. Zelf mogen ze hun huishouden weer 
een beetje op orde brengen, terwijl ze hun spullen nog niet eens terug
hebben. 
Er valt veel goed te maken, maar ik vrees dat het met 'foutje, bedankt' 
zal worden afgedaan,
met geluk ietsje sneller dan na anderhalf jaar. 
En het ergste: de stigmatisering, het
wantrouwen van de buurt, dat kan
niet meer goedgemaakt. 

   
De PvdA heeft twee jaar geleden een onvergeeflijke fout gemaakt. 
En nu worden we geregeerd door een coalitie van twee verliezende 
partijen die in crisistijd geparalyseerd is, met aan het hoofd ervan een
premier die zich in het parlement bezighoudt met
het opvoeren van
goedkoop cabaret, om te verhullen dat het wel erg lang duurt voor het 
eerste ei is gelegd...  
Ondertussen is men er blijkbaar doof voor hoe het gekraai van 
Verdonk en Wilders weer
steeds harder aanzwelt. Allebei willen ze de
volgende premier worden. 
Ik hoop voor al die goedwillende Marokkaanse Nederlanders n voor 
mezelf, dat het zover
niet gaat komen. 

 

Er gaat z makkelijk van alles onherstelbaar kapot. Laatst reed ik 
door de Wibautstraat, het was druk en 't regende. Op de hoek bij de
afsplitsing naar de Nassaukade stond 'n stel agenten te kijken of er
auto's door rood reden. Vr me ging het licht op kleur terreuralarm,
in een reactie trapte ik stevig op de rem zodat 't blokkeerde en op 
het natte asfalt gleed ik een halve meter ver de witte streep. 
Een jong agentje met een pet die te groot was voor zijn kleine hoofd
stapte erop af en gebaarde dat ik mijn auto op de stoep moest zetten. 
Op zijn mobilofoon riep hij collega autosurveillanten te hulp. Hij had 
een apparaat nodig voor een ademtest... 
Ik voelde hoe golven adrenaline door mijn bloed kolkten. 
Is daar al een testapparaat voor?  

John Newswatcher - 17 maart 2009 

                                                                                      
Reageer      
                                                                                       
14 maart - Al eens gegokt? Alleen de bank wint - Het kan u als 
lezer niet zijn ontgaan. Ik heb niet meer zo'n hoge pet op van onze 
nationale omroep. 
Het kan haast niet anders of er is sprake van een enorme verwarring 
over haar doel en de taakopvatting. Ik meen te hebben begrepen dat
we er ooit toe overgingen commercile omroep in het leven te roepen,
om een scheiding te kunnen
maken tussen roeptoeters, die vooral 
winst willen maken en meer kwaliteitsradio en tv,
waar geldverdienen
niet op de eerste plaats komt. Ook niet heft omdat een
aanzienlijk 
deel van de kosten gefinancierd wordt uit de algemene middelen. 
Op enig moment belandden de bovenbazen en onderbaasjes van de
publieke omroep in
een misvatting: ze deden alsof het hun taak is om
te concurrren met de commercilen.
Daardoor gingen ze er steeds
meer op lijken totdat het verschil zelfs bij de e.o. nog nauwelijks is te
onderscheiden. 

Nu zitten we opgescheept met een zwaar gesubsidieerde omroep die
ons de terechte
vraag naar mrwaarde onthoudt. Nieuws is vervangen
door halfuurse 'sound-bites' van
roddelpers gehalte, begeleid door 
paukenslagen en jengelende jingles - beschouwingen
verworden tot 
'casual' borreltafelpraat, zonder leiding van stotterende presentatoren.

De zogenaamde culturele programma's - dun gezaaid - zijn meestal 
schaamteloze 'free publicity' voor n bepaald evenement of uitgave, 
waarvan de artiest of auteur in estafette achtereenvolgens alle omroepen
aandoet. Zo hoor je interviews waar je de antwoorden op de - lang niet
altijd intelligente - vragen al kent, omdat je die vragen ook al in een 
eerder programma hoorde stellen. 
En dan heb je nog dat vermaledijde voetbal, waar altijd alles voor moet
wijken. Minstens 4 op 10 Nederlanders heeft niets met voetbal. Reden
temeer zou je zeggen om het die grote minderheid vooral op onze 
publieke omroep naar de zin te maken. Mis, want men moet immers
concurreren met de commercilen, mikt dus op 6 uit 10. 
En of het al niet gek genoeg is willen de commercilen zelf k nog uit
de publieke pot meevreten. Uitgerekend die krant van wakker nederland
dreigt zich een publieke status te veroveren in omroepland. En grote
kans dat het ze lukt ook. Dan krijg je in het boekenweeknieuws een 
interview met Ella Vogelaar
als primus inter pares.
Ach wat wil je in een land waar Geert W. de potentieel grootste politieke
partij aanvoert. Geert die denkt de crisis te kunnen oplossen door de
export van moslim Nederlanders, tegenover een premier, die denkt de
crisis op te lossen door niets te doen. 
Zo'n land verdient niet beter. 

John Newswatcher - 14 maart 2009 

   Ik heb ook 'n boek geschreven, samen met mijn man...                                                                                        
Reageer      
                                                                                          
9 maart - Casual - Een poosje geleden schreef ik over onze nieuws- 
voorziening, een professie die steeds minder professioneel wordt 
uitgeoefend. Het meest luister ik nog naar de radio, die het voordeel
heeft dat ik onderwijl nog iets anders kan doen, zeker als 't programma
niet boeit. 
Laatst kwam er tijdens zo'n uitzending zomaar spontaan een oude 
herinnering op. Die voerde me een heel eind terug, desondanks was 
het heel realistisch. Kind was ik nog, in de na-oorlogse jaren, de hele
familie woonde toen op fietsafstand. Werd een verjaardag gevierd, kwam
ieder aangepeddeld en als dan 's avonds - na de koffie met iets erbij - 
men gezellig aan de praat raakte, werd ik 'naar boven!' gestuurd. 
Daar lag ik op mijn slaapkamer waar het geroezemoes door de houten
vloer drong. Het gepraat was luid, ik spitste mijn oren, ving een paar
woorden op, maar kon de rest nt niet verstaan. Dat kwam omdat er
verschillende gesprekken tegelijk werden gevoerd en dat tussen de 
groepjes ook nog op elkaar werd gereageerd. Dan steeg het volume in 't
pogen van elk om de boventoon te voeren. Nu en dan viel even een halve
stilte en kon ik oom Kees, die net een nieuw verhaal begon, ventjes 
verstaan, tot zijn stem weer verdronk in de rest. 
Altijd ging 't hetzelfde, nooit lukte het mee te luisteren, maar slapen 
deed ik ook niet. Onbewust hoorde ik die geluiden beneden als aan-
spoelende golven die tegen de kust liepen, met nu en dan een klater- 
lach van mijn moeder er bovenuit, als opspattend water. 
Wat is 't verband met de vandaagse nieuwsvoorziening, zult u zich nu
afvragen. Alles! 

Veel van wat onze omroepen voor ons van belang vinden wordt in quasi
informele groepjes besproken. Om er maar n te noemen, het media-
caf: Zet een tafel neer in een caf setting, met drukke sociaal gezellige
cafbezoekers. Microfoon op tafel, wat genodigden er omheen en een
presentator. Roezemoes, kopjesgerinkel, glasgetinkel. Lekker 'met de
benen op tafel', zo wil men het vandaag. 
In voorbije tijd was het Mr. G.B.J.Hilterman die ons voor de radio in 'n 
onstuitbare monoloog "de toestand in de wereld" uitlegde, autoritair en 
onverstoord. Nee, zo hoeft het niet meer. Maar n stem is nog wel te
volgen boven alle ruis. Worden het discussies, loopt 't snel uit de hand.
Alle ego's even groot, laat men - eenmaal aan het woord - dat niet los,
anderen zijn niet gekomen om te luisteren maar om te interrumperen, de
gespreksleider doet vrolijk mee. 
De 'casual' stijl is flink doorgeschoten. Verjaarsvisite geluidsbrij golft uit
de luidspreker, zoals toen door de vloer. 
Ben ik weer 'naar boven!' gestuurd... 

John Newswatcher - 8 maart 2009 

Mr.G.B.J.Hilterman (1914-2000) bespreekt "De Toestand in de Wereld" op de stoom-televisie. 
Reageer      
 
5 maart - Zijn dromen wel bedrog? - 
Dit wordt toch weer een sinister stukje. Ik kan er niets aan doen, 
want ik heb de laatste tijd soms akelige dromen en die blijven overdag
doorspoken op de achtergrond van alle berichten in mineur.
Zoals een paar weken terug toen Herrema* aftrad. Hij zag er geen gat 
meer in om het gat van de NZ lijn in de hoofdstad nog langer mee te 
helpen uitdiepen. Ik zag het faillissement van Amsterdam al opdoemen,
nog voordat die mol begon om zich door de ondergrond van de binnen-
stad te vreten. In het duister van de nacht liep ik over de Vijzelgracht 
en zag de ene na de andere 17e eeuwse gevel in elkaar zakken, straat
na straat. Het plaveisel voor mijn voeten spleet open en met een 
ratelende klinkerlawine dreigde ik mee in de diepte te spoelen... 
Zwetend werd ik wakker. Gelukkig, oud Amsterdam stond nog overeind,
blijkbaar had ik een voorspellende droom over Keulen gehad, besefte ik
later. 

Eergisteren hoorde ik dat onze JPB een retourtje Rio maakte om met 
Lula voetbalshirtjes te gaan ruilen. Dit uitstapje in het kader van de 
algemene bezorgdheid over de wereldwijde crisis in de economie. De 
nacht erop prompt een akelige droom. 

Ik was weer op weg naar Olterterp, waar ik twee jaar geleden ook regel-
matig naar toe reed. Ik passeerde Beetsterzwaag en daar was plotseling
de weg afgezet met zwaailichten. Een cordon barse politiemannen, 
gehuld in kogelvrije vesten belette mij de doorgang. 


'Wat is er aan de hand?' 
'Dat weet u toch wel, hier is het de hele maand maart verboden gebied'.
Landgoed Lauswold blijkt gevorderd door de regering voor crisisberaad,
alleen leveranciers en officials mochten dr, tot aan de oprijlaan. Nou 
heb ik heel vaak mijn boswachteruniform achterin de wagen liggen, 
daarmee, met mijn legitimatiepasje, heb ik al menig politieman afge-
troefd. Ik mocht doorrijden. Reportagewagens van de NOS overal in de 
berm, de voorgevel van de buitenplaats baadde in het felle licht van 
tv-lampen. Een horde cameramannen, fotografen en journalisten verdrong
zich op de oprijlaan. 
Daar openden zich de deuren en JPB en Wouter Bos verschenen, 
Wouter met een koffertje in de hand. Getween deden ze een paar 
passen de pers tegemoet. 
'We zijn er nog niet helemaal uit, maar zodra het zover is gaan we 
honderd dagen het land in om alles uit te leggen', verklaarde JPB gewichtig. 
'Maar er moet nu toch wel iets te melden zijn!, riep Paul Witteman, 
plotseling opgedoken aan mijn zij. 'Dits gaats de sleutel zijn in onze
strijds om deze moeilijke tijds te doorstaan', sprak opeens Wouter Bos.
Hij opende de sluiting van zijn koffertje en daar stortte zich een lawine
voetbalplaatjes op het gazon. 
Wr werd ik zwetend wakker. 

John Newswatcher - 4 maart 2009  

"Eerst het zuur en dan het zoet"                                             * Herrema, wethouder openbare werken Amsterdam Centrale Stad
Reageer      
 
1 maart - Zijn er nog leuke dingen voor de mensen? - Wat moet
 je
nou op dagen als deze... Je zou kunnen schrijven over van alles. 
Over Obama die de troepen uit Irak gaat terugtrekken, niet om ze
naar huis te halen maar om ze over te brengen naar Afghanistan. 
Hij moet toch wat, thuis heeft hij geen werk voor ze. Of over onze
Nederlandse generaals, die net als pubers per se steeds de nieuwste
gadgets meten hebben, dus fel vasthouden aan hun beloofde JSF
speeltjes. Gaan we ons daarvoor nog dieper in de schulden steken?
Over de onbegrijpelijke buitenlandse politiek van de VS die Israel 
steeds van F16's en hypermodern wapentuig voorziet, waarmee Gaza
in puin werd gegooid. Daarna geld uittrekt voor de Palestijnen om 
Gaza weer op te bouwen. Twee keer geld uitgeven om in de uitgangs-
positie terug te keren. 
Of moet ik me soms buigen over de droeve toestand van het intellect
der gemiddelde Nederlander, die de club van Wilders de grootste 
partij van Nederland dreigt te maken - of dan liever het intellect van 
Maurice de Hond die ons dat allemaal wil laten geloven? 
Niet bepaald snugger zou je ook kunnen zeggen van Hans Hooger-
vorst, die het best heel stil in een hoekje zou blijven zitten, maar nu
alweer praatjes heeft als pleitbezorger voor een Europees Bancair
Toezicht. Hij ruikt al promotie, terwijl de gesmolten boter hem nog
over het gelaat druipt. Maar een bekwme man, ik hoor het wijlen 
Wim Kan zeggen. Net zo bekwaam als die provinciale en gemeente-
besturen met eurotekens in de begerige ogen, die de aandelen van
onze energiecentrales dolgraag verzilveren om de opbrengst in hun
bodemloze putten te storten.
Of misschien toch maar een prikkelstukje over het oranjehuis, 
duurder dan je denkt...? 

Oh, onderwerpen genoeg, maar allemaal hebben ze 1 ding gemeen:
ze zijn niet leuk! 


En ik wou zo graag iets leuks schrijven, maar de media brengen nul 
inspiratie. Even veerde ik vandaag op. Een gesprek met Kees van 
Kooten. Altijd leuk, van de treurigste dingen kon hij een hilarische
karikatuur maken. Of het nu de 'deskundige' Doctor Klavan of de 
'ambitieuze' Wethouder Hekking van Juinen was. Lachwekkend in 
hun dodelijke ernst. 
Nu schetst hij zichzelf als karikatuur. Schrijver? ach nee, 't is meer 
ludieke journalistiek. En dichter was hij al evenmin. Oh vroeger had
hij wel eens een dichie geschreven, in de jaren vijftig. Toen heette hij
een poosje 'Cees'. Dat ging zo in die tijd: je heette Kees en je noemde
je Cees, dan was je al een halve dichter. Dat vonden de meisjes 
interessant. 
Of hij waardering had voor de grove cabaretstijl van nu? Tja, het gaat
overal wat ruiger toe dus ook in de grappen. Wat vindt hij nu van al
die seksualisering? Hm, seksualisering? Ik zie pornoficatie. 
Pornoficatie? Ja pornoficatie, in mijn tijd was er nergens bloot. 
Ik moest het doen met n naaktfoto om mijn fantasie op gang te 
brengen. En dan had ik nog geluk, want ik hd er tenminste een, er
waren jongens die hadden helemaal niks... Als ik nu de kiosk binnen
stap weet ik helemaal niet meer welke kant ik op moet kijken als ik
gn naakt wil zien. Ja, die jongens van nu hebben het maar makkelijk
met die pornoficatie! 
Kees bracht me terug naar mijn tienerjaren. Hij heeft gelijk, maar een
enkeling wist er eentje te pakken te krijgen, zo'n blote foto. En die 
gingen van hand tot hand, eventjes kijken en dan weer teruggeven. 
Het stelde teleur, het geheim hield zich verborgen achter een bosje
haar. Het bleef onbekend en spannend hoe een meisje er uitzag,
Modelletjes van vandaag zijn almaar druk met shavers en hars in de
weer voor een glanzend glad kruis. 
De jongens van nu blijft geen geheim meer bespaard! 

  John Newswatcher 1 maart 2009 

Kees van Kooten en de pornoficatie 
Reageer    
 
26 februari - Lekker belangrijk - Het kan niemand meer zijn ontgaan, 
gisteren viel er in de Haarlemmermeer een vliegtuig
naar beneden. Voor
de luchtreiziger die altijd een zeker risico loopt, valt het te hopen dat 
professionele hulpverleners gewoon hun werk blijven doen zoals ze dat 
tijdens degelijke
trainingen hebben geleerd. 

Want onze professionele nieuwsvoorzieners vertonen bij deze 
gebeurtenis schaamteloos
hoe treurig het met hen is gesteld: Iedereen
die maar een fractie van een halve waarheid
wereldkundig denkt te 
moeten maken dringt naar voren en krijgt z'n kans. Tegelijk worden 
alle media bestookt met mobiele telefoontjes, digitale fotootjes en 
filmpjes - en nogal
willekeurig wordt alles maar op web, kabel en 
zender gekwakt. 

Een moeder en dochter rijden over de A9, zagen een vliegtuig erg laag
op de polderbaan
afvliegen, door bebouwing zagen ze het niet op de 
grond komen. Ze reden dr, maar ze doen opgewonden verslag op 
hun mobieltje. Want 'ze waren er vlakbij', ds op de nationale
radio.
Iemand roept dat een vliegtuig een noodlanding probeerde te maken 
op een weiland en dat het in drie stukken is gebroken. Vervolgens 
herhaalt men tot vervelens toe dat een toestel van Turkish Airways 
tijdens de landing op Schiphol neerstortte in een weiland en in drie 
stukken naast de A9 ligt. Terwijl intussen op fotomateriaal op het 
internet allang is te zien dat de crashlanding in een vers geploegde 
bietenakker plaatsvond. Zeker geen onbelangrijk detail voor de 
hulpverlening, lijkt me. 


En het gt maar door. De onvermijdelijke Benno Baksteen (!) wordt
voor de microfoon gesleept om te verklaren dat hij er niets van zeggen
kan, wat de mogelijke toedracht is, omdat hij het niet heeft gezien. 
Ook dt is nieuws. Tussendoor een stroom speculatieve commentaren.
Over te zuinig tanken, dat de kerosine op was. Er zouden toestellen
op Schiphol landen op hun laatste druppels. Borreltafelpraat die op 
zo'n dag alleen maar angsten aanwakkert, puur sensatiezucht. 
Wartaal k bij de meldingen over de menselijke kant van het drama:
de slachtoffers. 'Geen brand en we zien mensen uit het vliegtuig 
komen en rondlopen' Op ooggetuigenverklaringen wordt verondersteld
dat het wonderbaarlijk goed afgelopen lijkt te zijn. 
'Voorstuk en romp zitten nog vast en zien er intact uit'. Wellicht zijn 
er gewonden, maar geen dodelijke slachtoffers - een voorbarige 
uitspraak. Wat later wordt gemeld: n dode en enkele tientallen
gewonden. Een haastige persconferentie met pratende hoofden, die
monotoon herhalen: 'ook op deze vraag kan op dit moment geen 
antwoord  worden gegeven'. Een zinloze bijeenkomst onder druk van
de horde verslaggevers, want pas aan het eind van de middag komt
serieuze informatie: 
135 inzittenden, daarvan 9 doden waarvan de bemanning in de cockpit,
25 zwaargewonden, 60 lichtgewonden. Een eenvoudig sommetje leert
me dat slechts 41 er ongedeerd af kwamen. 
Voorafgaand werd van alles gespuid in de wedstrijd om wie het eerst
iets heeft gemeld. "Renking-ze-njuzzz" gooi er wat tromgeroffel tegen-
aan en roept wat, het kan niet verdommen wat. Dan nog wat mensen 
omdat ze er niet in zaten voor het voetlicht, ook die krijgen kijkcijfers.
Boulevardpers heette zoiets ooit. En morgen weer hl wat anders, 
of wie weet wel "zo-me-teen". 

John Newswatcher - donderdag 26 februari 2009 

             
Reageer      
 
24 februari - Het komt te voet en verdwijnt te paard 
wordt gezegd over vertrouwen. In n zinnetje het probleem van de
financile wereld
samengevat. Je hoort het in alle toonaarden. Maar
er is mr aan de hand, respect en
ontzag is veel breder verspeeld 
en dt komt zelfs niet te voet terug. Een enorme
verantwoordelijkheid
voor de top in politiek, bedrijven n banken, om aan dat herstel
te 
bouwen, wat komt in slakkengang. 

Driekwart jaar geleden tekenden zich de eerste problemen in het
Amerikaanse bankwezen af. De hypotheekmarkt bleek ziek en de
economie liep terug.
De Bush-Administration verlaagde keer op keer
de rentevoet zonder effect. Onze regering
Balkenende hoorden we er
niet over. Onze financile waakhond AFM bleef in zijn hok en
sloeg 
niet aan. Een paar maanden later zakte IJsland door het ijs en 
daarmee de gokkende
ambtenaren bij de Nederlandse gemeenten
en provincies. Premier en vice-premier/minister
van financin deden
alsof het zaken waren die zich beneden hun niveau afspeelden en 
ze
presenteerden een miljardennota met een optimistische kijk op
het jaar 2009. 

Intussen viel de eerste grote dominosteen, Lehmann Brothers, en
waren het opeens wl dingen
die zich op het niveau van regerings-
leiders afspelen. Maar er was geen reden tot grote
bezorgdheid, zo
meende onze premier."Ons land staat er heel goed voor en ons
bankwezen
is zeer degelijk". Onze premier, geflankeerd door stoere
Wouter, is f een leugenaar f een onnozele buiksprekerpop, die
zich door zijn adviseurs steeds weer nieuwe praatjes laat influisteren

Stapje voor stapje, maand na maand, verschuiven zijn uitspraken, 
tot hij nu is aanbeland bij het tegendeel van het commentaar kort
na prinsjesdag. 
Wat in het koffertje van Wouter Bos zat kan nu gevoeglijk bij het
oud papier. 
In 1940 hadden we k een premier, die heette Colijn. Na bijna 70 
jaar hoor je bijna niets meer over hem. Alleen zijn uitspraak tot het
volk, aan de vooravond van de inval van het Duitse leger: "gaat u 
rustig slapen", heeft overleefd.
Wat blijft er over van Balkenende, 70 jaar na nu? 

Keer op keer horen we nog steeds de uitspraak dat de crisis eigenlijk
niet zo ernstig is. Dat beurswaarden maar fictieve waarden zijn, dat
het herstel alleen maar een kwestie van het herstel van vertrouwen is.
We moeten weer vertrouwen in het bankwezen krijgen en dan komen
we er 'vanzelf' snel weer bovenop. 
Ik vrees dat dit een kortzichtige visie is. Het ontzag is verdwenen. 
Alles wat mij ooit is bijgebracht staat op losse schroeven. Te veel 
mensen hebben niet alleen het vertrouwen in de banken verloren, 
maar k het respect voor de privatisering- en gigafusiegeile directies
en raden van bestuur, n voor de politici. 
Het is nog lang geen Pasen, maar we gaan wellicht een veel langere
vastenperiode tegemoet, wie we dan nog aan de vleespotten zien 
zitten? Die verraden zich, dt zijn de daders. 

John Newswatcher - 24 februari 2009  

"Eerst het zuur en dan het zoet"            Even een feestje en dan een askruisje 
Reageer    
 
21 februari - Van ouwe zakken en snotapen - Achteraf kan ik 
moeilijk vaststellen wr precies de omslag plaatsvond. 
Ik groeide op in een gezin met twee kinderen, allebei jongens. Maar
er was een groot verschil. Mijn broer was royaal zeven jaar ouder dan
ik. Bij zo'n groot verschil zijn er zveel dingen die je grote broer 
allemaal kan en mag - en waar jij niet aan te pas komt - dat je er
geen hoge dunk van jezelf aan overhoudt. Er bestaat 'n levensgroot
gevaar dat je in de hoek wordt gedrukt. 
Dat gebeurde dan ook, tot het moment dat ik besefte dat je assertief
moet zijn, als je geen 'underdog' wil worden. Iets wat binnen de 
gezinssituatie, maar mr nog in de buitenwereld geldt. Ik werd dan
ook een behoorlijk assertief kereltje in de puberteit. En dat in een
tijd dat er nog nauwelijks aan de stevige pilaren van autoriteit en 
hirarchie werd geschud. 

Terugziend, vanaf mijn blik op de jeugd van nu, was ik helemaal niet
zo'n onhandelbaar ventje, maar als vrloper in de durf om het 'gezag'
ter discussie te stellen, ontmoette ik voortdurend harde terecht-
wijzingen. Op de middelbare school bracht ik veel extra uren in de 
klas door, zwoegend op gedragscorrectief bedoelde strafopgaven. 
Nee, toen de jaren zestig nog moesten beginnen had je het beslist 
niet makkelijk als je uit de kudde van makke schapen je stem verhief.
Pas onlangs hoorde ik van een nicht, die een klas hoger hetzelfde 
Lyceum bezocht, hoe ze eens een stel leraren had afgeluisterd, druk
in gesprek over mij. `Ja, hij kan behoorlijk irritant zijn`, zei er n, 
maar het vervelendste is, dat hij soms heel erg gelijk heeft. 
Pas toen besefte ik dat mensen zich wel eens door mij bedreigd 
hebben gevoeld in hun autoriteit. Al was ik zeven jaar n mijn enige
broer geboren, ik was er eigenlijk nog minstens tien jaar te vreg.

 

Ik herinner me hoe lange tijd de jaren mij maar niet snel genoeg leken
te gaan, ik wou maar liefst zo vlug mogelijk veel ouder worden. Zodat
ik eindelijk ook eens serieus beluisterd werd, in plaats van altijd maar
zo snel mogelijk afgekapt en gemuilkorfd. Want eigenlijk leek het wel
of ik altijd maar gedoemd was de 'brutale snotaap' te blijven, met dat
etiket dat ergens zo rond mijn vijftiende op mij geplakt werd en mij 
sindsdien maar blf aankleven. 
Allang volwassen, tegenover de vijftigers die het in het bedrijfsleven
'gemaakt' hadden, voelde ik nog steeds die bejegening van die lastige
'jonge hond', een stoorzender die zoveel mogelijk buitenspel gewerkt
diende te worden. 
Het moet waarschijnlijk zo rond mijn zestigste zijn geweest dat ik me
bewust werd van een omslag die zich sluipend heeft voltrokken. Ik 
kreeg minder te maken met mensen van mijn eigen leeftijd of ouder.
Steeds vaker met mensen die jonger waren. De eerste signalen kreeg
ik al in de sportbeoefening. Lange tijd was ik duursporter, marathons,
triatlon, lange schaatstochten, dt soort werk. Allemaal inspanningen
die geen explosieve kracht vragen, maar blijven drzetten - als een 
dieselmotor. Dat kun je tot ver na je vijftigste volhouden. Op een halve
marathon kon ik mij nog goed meten met dertigers en dat deed ik dan
ook. Richten op 'n stel voorliggers, langzaam 't gat dichtlopen, en dan:
er voorbij. Sommigen kunnen dat niet hebben van iemand met grijs aan
de slapen. Op het moment dat je langszij komt zetten ze dan eventjes
iets n om jou je inhaalslag te beletten. 
`Wat wil je nou eigenlijk, ouwe! 

Maar ook op ander terrein merkte ik verandering. Mijn (vrouwelijke) 
tandarts begon me opeens op dezelfde manier toe te spreken als de
kinderen die ze onder behandeling heeft. `Wie denk je die je hier in 
de stoel hebt, trut! denk ik dan, maar spreek het uit beleefdheid niet
uit. Ook in het dichterswereldje hoor ik de jonge honden van nu onder
elkaar meewarig praten over ouwe zakken. 
Flik het niet om me als een beginnende Alzheimerpatint te bekijken,
hufters! Dan zal ik je laten zien hoe assertief ik nog altijd ben: 
Kom op, snotapen, laat eerst maar eens zien wat je kunt. 
Anders zal ik je leren. 

JohnN - voor Hernehim Cultuur, 20 februari 2009 

 
Reageer    
 
Elke dag is er wel weer een of ander narigheid waarover je zou 
kunnen schrijven. Maar het leven is toch niet alln maar treurnis?
Het mooiste is wanneer je iets grappigs kunt maken van iets wat 
ook zijn nare kanten heeft. Zelfspot maakt dat je boven jezelf staat. 
Of: "Humor ist wenn man trotzdem lacht" zoals Heinrich Heine zei. 

 

 

17 februari - De strijd tegen het seksisme bij voorbaat verloren -
Wie herinnert zich hen niet? De strijdbare vrouwen met hun protest
acties tegen de blootbladen, de dolle mina's in hun tuinbroeken en
al die golven van activistische vrouwen die zich teweer stelden tegen
het seksisme. De minderwaardige bejegening die de vrouw 
neerzette als een lustobject was hen een doorn in het oog. Toch lijkt
het iets uit het verleden, om ons heen worden we nu met nog meer 
sensueel vrouwenbloot geconfronteerd dan ooit tevoren. Want in de
reclame bijvoorbeeld, wil men liefst gemakkelijk scoren en daarvoor
grijpt men graag naar concepten die zich al vaak hebben bewezen.

Inmiddels heeft de wetenschap zijn quod erat demonstrandum
gegeven. Het gebruik van vrouwelijk bloot is zeer effectief in het 
bereiken van commercieel succes. Een en ander is te wijten aan het
wezen "man"! Aan hun gemakkelijke manipulatie en de gebreken 
van de mannelijke intelligentie. Als mannen naar sexy beelden kijken
neemt hun vermogen om verantwoorde beslissingen te nemen 
aanzienlijk af. 

Consumer Research, een blad bestemd voor reclamemakers, heeft
het allemaal voor ons uitgezocht. Ze verwijzen naar een onderzoek
met een groot aantal mannelijke proefpersonen, die 'n test moesten
uitvoeren. In die test diende regelmatig de keuze te worden gemaakt
tussen direct ontvangen van een klein bedrag, of de optie voor een
op later moment ontvangen van een aanzienlijk hger bedrag. Ter
benvloeding van de kans op groter gewin waren er allerlei 
onderhandelingsmogelijkheden ingebouwd. De ene helft van de
proefpersonen kreeg vr de onderhandelingsfase telkens een 
aantal seksueel getinte scnes vertoond, zoals bikinimeisjes of 
lingeriepromotie e.d. De andere proefpersonen kregen een neutraal 
filmpje te zien.
De mannen voor wie de opwindende beelden werden vertoond konden
vervolgens niet goed meer onderhandelen. De mannen die 'n neutrale
film te zien kregen waren veel scherper in het inschatten van hun 
kansen en eindigden in de test met aanzienlijk hoger bedragen. 
De hersens van 'opgewonden' mannen gaan anders functioneren, ze
zijn bereid andere dingen te doen dan normaal (dan bij hun volle 
verstand, ben ik al geneigd hier te schrijven). Het zijn vooral de dingen
die henzelf of hun partner (of beide!) nog verder opwinden. Zoals het
aangaan van risico's in het spel, zoals uit de test bleek. Onder 
seksueel getinte prikkels worden ze opeens heel impulsief. 

Functioneel bloot?
Ja, deze juwelen gaan via de naakte vrouw 3x sneller 'aan de man'!


Vrouwen die sterk op hun eigen voordeel uit zijn nemen geen dolle
minahouding aan. Integendeel, zij maken gretig gebruik van het 
verminderd onderscheidingsvermogen van de man onder door hen 
gekozen manipulatieve omstandigheden. 
Zo komen er soms popsterretjes aan de top die helemaal niet kunnen
zingen en maar matigjes dansen. Dat geeft allemaal niks, als het 
maar opwindend is wat ze laat zien. Misschien zit er toch veel waars
in als vrouwen uitroepen: "Mannen? die denken maar aan 1 ding!"  

John Newswatcher - voor Hernehim Cultuur  17 februari 2009 

 
Reageer      
 
10 februari - Dubbele tongen - De 38 jarige Eluana Englaro is na
17 jaar diepe coma in een kliniek in de Italiaanse stad Udine
overleden. Voor de kliniek hadden zich een paar honderd opgewonden
demonstranten verzameld, gemobiliseerd door het Vaticaan. 
Sinds 2002 streed haar vader om inwilliging te krijgen van de wens 
van zijn dochter voor het recht op euthanasie. Pas onlangs deed het
hof van beroep een positieve uitspraak en achtte het absolute verbod
op euthanasie in dit geval onmenselijk. Daarop reageerde de ultra-
conservatieve paus Rathzinger met zijn afschuw over deze: dreigende
misdaad tegen het leven en Gods wil. 

Dezelfde rechter die het verbod tot euthanasie ophief heeft premier
Silvio Berlusconi meermaals
teruggefloten van ongrondwettelijke 
besluiten. Berlusconi heeft nu, met steun van de paus, getracht
deze
uitspraak van dit hof met een nieuw spoedwetsvoorstel onderuit te
halen. Eluana was hem vr,
zij stierf gisteravond even na 8 uur. 
De actie van Berlusconi werd ingegeven als strijd voor het recht op
leven, naar eigen verklaring voor zijn fanatieke bemoeienis met deze
gerechtelijke uitspraak. Er mag twijfel rijzen over zijn oprechtheid 
als
het echtpaar Berlusconi in de jaren 80 een abortus liet uitvoeren
op hun baby na 6 maanden zwangerschap, wegens 'n ernstig gebrek.
De paus maakte onmiddellijk na het overlijden van Eluana bekend
te vragen
om vergeving voor 'hen die bij het sterven van Eluana 
betrokken waren'. 
Hij bidt maar liever om vergeving voor het gedrag van de Italiaanse
politiek in deze, inclusief dat van hemzelf. 

John Newswatcher. 9 februari 2009

     eluana  

     nu pas kan hij treuren 
     om verlies al lang verloren 
     zijn blijdschap moet nog 
     komen hoe ze maar nipt 
     ontglipte 

     de valse vromen slaan 
     hun aardse kruis 

 

     JohnN  

 

 

                                                        Foto Reformatorisch Dagblad

 

 

 

 

Englaro met een foto van Eluana in 2002
Reageer      
 
8 februari - Vergeetachtigheid - Gisteren maakte ik als terloops 
een opmerking over het feit dat er machten zijn met een 
ondemocratisch karakter, die zich in de westerse democratien 
vanonder een dekmantel toch eerbiedwaardig voorstellen. 
Voorafgaand schreef ik een paar observaties over Balkenende, Bos
en Hamer, nu het zo duidelijk is dat de ongezonde koehandel bij de
totstandkoming van het zoveelste kabinet Balkenende tot op de dag
van vandaag drwerkt. 

Wat heeft dit met meneer Raadzinger te maken?
Een conclaaf van kardinalen, bestaand uit een klein aantal bejaarde
heren, een deel van hen reeds worstelend met de aftakeling van het
brein, tooit zich bij de dood van een paus met paarse mijterhoeden 
en kiest uit hun midden een nieuwe onfeilbare plaatsvervanger van 
God op aarde. 
Dat er onder zeer oude heren vandaag de dag ook nog de nodige 
rondlopen die, in de karaktervormende periode van hun jeugd, de
milieu-invloeden van Benito Mussolini of de Hitlerjugend hebben 
ondergaan, is een te aanvaarden feit. Maar waarom werd als Paus 
niet n, die tijdens of n WO2 werd geboren, gekozen? Zij zijn 
inmiddels toch oud genoeg om eerbiedwaardig te kunnen zijn? 
Dat het de 81 jarige Duitse aartsconservatief Ratzinger moest zijn,
kon niets anders betekenen dan dat rechtse krachten in de Roomse
Kerk het tweede concilie wilden terugdraaien. De oude kerkvaders 
zijn gewend op hun gelovigen neer te zien als schapen, die zouden 
het wel slikken. En het leek er zowaar op dat ze gelijk kregen. 
Maar onfeilbaar is hij niet, al wil de leer ons dat doen geloven. Wie er
nog twijfelde is nu wel wijzer geworden. Als het aan hem ligt moeten
er nog een boel klinieken worden gebouwd om alle comateuze 
mensen, die met behulp van beademing en intraveneuze voeding 
jaar na jaar van het sterven worden weerhouden, te verplegen tot hun
lichamen door desintegratie uit elkaar vallen. 

Ons gezond verstand  zegt dat er geen God kan bestaan die dat
zou willen, dus zoiets mag nooit worden afgedwongen door zijn 
vermeende plaatsvervanger op aarde. 
De Benedictus XVI sympathie voor de antisemitische Pius X 
aanhang had al een teken aan de wand moeten zijn, dat hun laat-
middeleeuwse opvattingen, niet resoluut door deze Duitse Ratzinger
werden afgewezen. 
Vervolgens rehabiliteert hij de notoire holocaustontkenner Richard
Williamson. Door de broederlijke omarming van Williamson maakt
Ratzinger zich indirect schuldig aan antisemitisme van de ergste 
soort. 
Dan kan een uitspraak van Bondskanselier Angela Merkel niet 
meer uitblijven en zij toont gn schaap te zijn, want onder de 
wetten van de Duitse Bondsrepubliek geldt ontkenning van de 
holocaust als een  misdrijf, waarvoor je in Duitsland streng kan 
worden bestraft. 

De Paus heeft zijn hand overspeeld. 
Raadzinger kan wel wat raad gebruiken, want er staan maar twee 
mogelijkheden open: of hij distantieert zich, mt Williamson en 
de overige Pius X aanhang, van hun perfide antisemitische 
overtuiging, of hij erkent zich te hebben vergist bij zijn besluit. Het
eerste zal niet gebeuren, daarvoor is die kliek te verstokt en het 
tweede kan niet, omdat hij dan zijn onfeilbaarheid verliest. 
Misschien vindt hij toch nog een schijnoplossing, net zoals Jan 
Peter Balkenende, in het zoeken naar wegen tot uitstel. Tot het de
mensen niet allemaal meer zo scherp voor ogen staat. 
Misschien lopen dan alle schapen alweer braaf mee in de kudde. 


John Newswatcher -
Hernehim Cultuur. zondag, 8 februari 2009 

 
   
 
7 februari - Jan Benedictus Balkenende en Meneer Raadzinger - 
Jan Peter Balkenende doet mij een beetje denken aan de paus.
Het zal u later wellicht duidelijk worden waarom. 
JPB houdt zich meestal stil als het om heikele zaken gaat, tijd 
rekken is 'n belangrijk
middel om te overleven. Als het niet anders
kan, dn nog liever de hete kastanjes
door een ander uit het vuur 
laten halen, en als hij tenslotte toch zelf voor de draad moet komen
zegt hij dat er niets te verbergen is, maar verbergt het tch. 
Roept gewichtig dat hij met zijn regering wel belngrijker zaken 
onder handen heeft dan
te onthullen of ons land door een politiek
opportunisme ja dan nee een oorlog is
ingerommeld. 
Al hebben ze het postuur niet, het tweetal Balkenende - Bos lijkt 
op het even merkwaardig als onafscheidelijk duo Ollie B Bommel
en
Tom Poes. Gewichtige wollige praat vanachter uit de keel,
en als het 
benauwd wordt: "Tom Poes, verzin een list!"... Steeds dat gedonder 
over
Irak en we waren net zo lekker bezig samen, jij en ik, met die 
godgegeven kredietcrisis. 
"Hoe werd het tij destijds toch gekeerd over Srebrenica, kunnen
we dat scenario dan niet uit de kast halen..." 
Democratie is niet zaligmakend, maar wel te prefereren boven nare
toestanden als protectionisme, opportunisme, nepotisme, oligarchie
of dictatuur. Toch zijn er
wereldse machten, die zich onder een 
dekmantel nog in een overjarige staat weten te handhaven. 
JPB praat met WB... WB praat met Mevrouw Hamer... en deze vindt 
elk besluit van JPB hl verstandig. 
Zitten we in Nederland nu nog steeds te worstelen met de nadagen
van het regentendom? 
En wat heeft dit met meneer Raadzinger te maken? 
Daarover vertel ik u hopelijk morgen meer.

John Newswatcher  zaterdag 7 februari

 

 Foto CDA     "Ik heb wel wat belangrijkers te doen"                               
Benedictus de zestiende bezig met 'n onfeilbare ruk naar rechts 
Reageer    
Ramsey Nasr  Dichter des Vaderlands
29 januari - Mogen de wapens rusten - Een nieuwe Dichter des 
Vaderlands. 
Er was een risico, toen de commissie Jeltje van Nieuwenhoven, 
middenin het Isral-Ghaza
conflict de acteur-schrijver Ramsey Nasr
in de shortlist voor Dichter des Vaderlands 2009
opnam. 
In oktober 2004 publiceerde hij een opiniestuk over het Isralisch-
Arabische conflict dat felle discussies uitlokte. Ramsey Nasr is 
een zeer gengageerd auteur. De commissie kon er dus rekening
mee houden dat de deur werd geopend voor de politiek
om een rol
te gaan spelen in de beslissing wie bij de promotie van de
Nederlandstalige pozie
in de komende vier jaren het voortouw zal
nemen. En dat is jammer, want zou een nationaal
figuur als een 
'Dichter des Vaderlands' dan niet liefst onomstreden moeten zijn?
Maar de
commissie Jeltje van Nieuwenhoven heeft toch al niet 
gexcelleerd in de aanloop naar deze
verkiezingsuitslag. 

 

Op het internet kunnen snel bepaalde belangengroepen worden
gemobiliseerd of zelfs nog adhoc gevormd en als via een actieve
link met n klik een stembiljet wordt bereikt, dan is tendentieuze
benvloeding van de uitslag levensgroot aanwezig. 
Viel de on-Nederlandse naam van Nasr direct al op in het rijtje van
de shortlist, de diverse media deden hier nog een schepje bovenop
door veelvuldig te refereren naar de Palestijns-Nederlandse dichter
Ramsey Nasr. 
Afgezien van het feit dat een erkende staat Palestina nog steeds
niet bestaat is dit toch al grote onzin en in dit geval zelfs zeer 
ongewenst. Immers Ramsey Nasr is gewoon een Nederlander, niet
eens een gemmigreerde vluchteling, maar gewoon geboren en 
getogen in Rotterdam in het jaar 1974.
Ja, pas 34 jaar, een jonkie dat wel; maar goed na twee DdV's met
grijs haar mag er nu wel eens een jongere 'aan de bak'. ..............

John Newswatcher - 28-29 januari - Intro van uitgebreid artikel 

 
Lees in het kader van Gedichtendag het volledig artikel op de redactionele Proza Pagina van vandaag LINK

 

 
Tuesday, Jan. 20 - 2009    Inauguration of the 44th President of the United States of America 
   Willen mijn lezers wel weten wat ik van de inauguratie van Barack
Obama vond, vroeg ik mij af, toen na dinsdagavond iedereen zijn 
zegje al had gezegd, de meeste hetzelfde overigens. Dat van die te
hoge verwachtingen enzo, die enorme staatsschuld en de
economische recessie die vooralsnog alleen maar steeds dieper lijkt
te worden. En natuurlijk k het historische feit dat nu toch maar 
eventjes de allereerste zwarte president gekozen is!  

21 januari

24 januari - "Jump girls, jump! " - "Change" kan een omwenteling betekenen, maar het kan ook klein muntgeld zijn. 
Soms probeer ik me voor te stellen wat een man (meestal een man 
althans) doet ambiren om president van de VS te worden? Je moet
wel een enorme geldingsdrang hebben om dat te willen, ondanks al 
die nadelen die er aan verbonden zijn. Nauwelijks nog enig priv-leven,
voortdurend omringd door 'n legertje bewapende veiligheidsspecialisten,
steeds bewust doelwit te zijn van destructieve elementen. Spontane
ontmoetingen zijn voortaan onmogelijk en je kunt je alleen nog maar
verplaatsen in gepantserd materieel. Je moet wel 'n groot ego hebben
en heel statusbewust zijn om dt te willen. Misschien is het vooral 
drom geen toeval dat 't steeds mnnen zijn die elkaar opvolgen in
het Witte Huis in Washington. 
Laat ik dit zeggen: Barack Obama wekt niet de indruk dat zijn ego 
hem vr alles gaat '. Hij geeft oprecht de impressie dat hij sterk is 
gemotiveerd om het aanzien van zijn land in de wereldpolitiek te 
verbeteren. Hij straalt ook uit naar de Afro-Amerikanen en de Latino's
dat ze er werkelijk bij horen en grijpt daarvoor graag terug naar de 
charismatische wijlen Ds. Martin Luther King en diens 'dream' - het lijkt
wel alsof hij verkondigt: deze oude 'dream' staat n op het punt om
werkelijkheid te worden! 
In het tijdperk Bush zijn de VS steeds meer een sterk verdeelde natie
geworden, Obama is er alles aan gelegen een eendrachtig land te 
scheppen. 
Maar wat kan de VS werkelijk fundamenteel veranderen? Het is de 
ontkenning van een ndere dream, niet die van Martin Luther King
maar de oude illusie: "the American dream". Die is echt uit de tijd. 
Langzaam is deze namelijk verworden tot de gedachte dat 't ultieme 
succes (voor iedereen die wil, en doorzettingsvermogen heeft, echt 
bereikbaar) voorl is om hl snel hl erg rijk te worden. En dat is
nu juist de oorzaak van de financile ineenstorting van de VS en de
economische catastrofe die zich van dr uit verder over de hele 
wereld verspreidt. 
De nieuwe president benadrukt dat de hele natie, dus niemand 
uitgezonderd, zich samen met hem zal moeten inspannen er weer 
bovenop te komen. En dat is natuurlijk ook zo, als burgers niet 
coperatief zijn, zal zelfs de meest ambitieuze regering mislukken. 
Die eensgezindheid kan voedingsbodem vinden zodra hij zichtbaar
iets doet aan de enorme verschillen tussen arm en rijk. Zijn beleid 
zal op dat punt acht jaar Bush politiek over 180 graden moeten 
omkeren. 
We leven in een tijd waarin ondernemingen wereldomspannend zijn
en van groot tot groter groeien door overname op overname. En zet 
iemand naast een berg andermans geld of hij zal proberen om het 
oude liedje van "Jantje zag eens pruimen hangen" in de praktijk te 
brengen. 
 
Wat zal de 'change' van Obama op dat punt gaan betekenen? 

Tot nu toe nam Obama geen afstand van het huidige kapitalistische
systeem. Bij de schets van zijn toekomstig beleid beperkte hij zich 
tot beter toezicht, controle en strikter procedures. Precies, dezelfde
voorzieningen die in Europa en zeker in Nederland waren getroffen en
jammerlijk faalden.
Obama zal niets mr doen dan een Nederlandse Wouter Bos, die de 
mogelijkheid tot drastische correctie niet durft - of mag? - grijpen, op
een moment dat de overheid praktisch
eigenaar is van ABN-AMRO. 
De reuzen die door incompetentie en hebzucht aan het wankelen zijn
gebracht in leven houden, met de open mogelijkheid voor opnieuw 
hebzucht hooguit een half tandje lager afgesteld. Het vertrouwen van 
het publiek in banken en grote
verzekeringsconcerns is nu zo goed 
als nihil en zal maar heel traag herstellen. Logisch, want
de bankiers 
vertrouwen  elkr niet en de spreuk "Zoals de waard is ...." zit net zo
vrin ons aller geheugen als dat oude liedje over Jantje die wel eens 
eventjes flink de pruimenboom wil
leegschudden. 

Obama kon het fenomeen dat zijn vader, die 60 jaar geleden nog 
geen kop koffie geserveerd kreeg in een Amerikaans restaurant en
nu een zoon heeft voortgebracht, die binnen een democratisch stelsel
in het hoogste ambt van zijn land wordt bedigd, rechtstreeks als de
wre 'American dream' benoemen. Dat mensen, die bereid zijn zich 
maatschappelijk in te zetten, allen samen een droom van een beter 
Amerika werkelijkheid kunnen maken. Elk op zijn eigen manier. 
Iemand wordt wellicht president, maar dat is voor een enkeling 
weggelegd, de anderen zijn op hun eigen gebied net zo nuttig en nodig.
Niet het presidentile of ceo jaarinkomen als symbool voor succes, 
maar de maatschappelijke relevantie van wat men doet, elk naar eigen
kunnen. Een nieuwe, ndere 'American dream'  die zich afzet tegen de
egostische uitleg van 'n mythe die zozeer onmaatschappelijk werd. 
Een mythe die ooit paste bij de tijden van de grote trek naar het westen,
waar ieder voor zichzelf moest beginnen met 'hammer and nails'. 
Obama had zijn eigen geschiedenis en die van zijn vader veel directer
kunnen gebruiken om af te rekenen met de "greed", met het valshartige
vasthouden aan de ouderwetse American dream van de settlers, door
lieden die nooit leerden hoe een hamer vast te houden.
 
 
Vele van alle wenselijke 'changes' zullen met elkaar in strijd zijn. 
Obama heeft als eerste Amerikaanse president zijn bezorgdheid 
getoond over het CO2 probleem, de bedreigingen van de natuur en
het milieu en de nadering van de energiecrisis. Dat is een hoopgevend
geluid. De Amerikaanse auto-industrie toonde in het achterliggende
decennium weinig tot geen verantwoordelijkheidsgevoel en hield zich
vooral bezig met ontwikkeling van steeds meer grote prestigemodellen
met extreme motorvermogens. Ze deden daarbij hun best ook de
Europeanen te besmetten met deze 'lifestyle' en hen te verleiden tot 
de dwaze mode om voortaan met op vier wielen aangedreven tractoren 
ons gladde asfalt te berijden. Wat ons aller welzijn betreft zouden de 
twee grootste in Detroit ons een goede dienst bewijzen door het 
voorbeeld van Lehmann Bros te volgen: zo snel mogelijk omvallen 
en sluiten. Maar er is een heel nr effect, massaontslagen van de autoworkers. Deze mensen mogen niet lijden onder de fouten van hun
overbetaalde superieuren. 
Dus als n van zijn eerste daden weet Obama niet beter te doen
dan Detroit forse staatssteun te geven. Terwijl er al zo'n enorme
staatsschld is... Veel van de 'hange' maatregelen zullen telkens
het dilemma opleveren: 'wat is het beste, de kool of de geit sparen?' 
Ja, er zitten veel zegswijzen en liedjes in dit verhaal, daar zit dan ook
vaak zoveel wijsheid in. 
Het mag nu wel lijken alsof hl Amerika euforisch achter Obama
aanloopt, maar dat is natuurlijk niet het geval. Er zijn heel wat van
zijn opponenten dagelijks druk met ondermijnende activiteiten en zij
zullen elke tegenstrijdigheid in zijn beleid gretig en breed uitmeten.
Ik maakte een rondje langs de Amerikaanse anti-Obama sites en zag
staaltjes als gemanipuleerde foto's waar Obama geen respect toont
voor de 'stars & stripes' en er onverschillig bijstaat, terwijl andere
mensen op een podium een eerbiedige houding aannemen. De 'change'
ambitie van Obama komt volgens tegenstanders voort uit verborgen
haat tegen het land waarvan hij nu president is geworden. Fascisme en
vergelijkingen met Adolf Hitler zijn volop aanwezig. Het is maar goed
dat zijn veiligheidsteam zo omvangrijk is... 
In Nederland hoorde ik de naam van Nelson Mandela soms vallen
in samenhang met deze nieuwe president. We moeten Obama zeker
niet gaan vergelijken met Mandela, die vanuit een heldhaftig martelaar-
schap de president werd van een nieuw Zuid-Afrika, de achtergrond 
van Obama is wezenlijk anders. En dat de VS en Zuid-Afrika zeer 
verschillende landen zijn, zal iedereen wel moeten erkennen. 
Niettemin zal het besef van de huidige slechte situatie in Zuid-Afrika,
ondanks de invloed van die wijze en charismatische president -  nu 
ex-president - ons doen beseffen hoezeer we geneigd zijn de reikwijdte
van Obama's mogelijke verandering te overschatten. 

Maar laten we hem vanaf de zijlijn vooral aanmoedigen, z worden 
soms nieuwe wereldrecords gevestigd. En als alleen al de neiging om
de Bush-mentaliteit ('ik weet het beste hoe de wereld er zou moeten 
uitzien' ) overal politieagent te willen spelen nu wat wordt afgeremd - 
mr respect voor het functioneren van de internationale organisaties
- dn is er al vl gewonnen. 
En als het straks allemaal toch tegenvalt hoeven we in elk geval 
niet meer naar dat "tough guy" taaltje te luisteren van die voorganger,
die mij altijd in de oren klonk als een kauwgom kauwende b-acteur 
in een slechte cowboyfilm. Het simplistische wereldbeeld van George
Bush "f je bent voor ons, f je bent voor de terroristen" wordt 
overduidelijk niet door Obama onderschreven. 

En wat dat hele verkiezingsspektakel en al dat gejoel en gegil van 
dinsdag betreft, de Amerikanen zijn nu eenmaal de uitvinders van 
showbusiness. Het hoeft niet van mij, maar het hoort erbij. 
Ik zie het toch liever dan een grimmige parade in Moskou of Peking. 
Come on: "Let's give this guy a chance, maybe he gets us some
change" 
Gooi er nog maar een troepje cheerleaders tegenaan ! 
"Jump girls, jump!"  

John Newswatcher. 23 januari 2009.  Voor Hernehim Cultuur

          
All colors united. "Jump, girls, jump !"  
                              
De president voorgesteld als een misleidende goeroe,  met kudde domme
volgelingen, die hem aanbidden als de Messias. - 
    Cartoon oppositie 
Reageer    
 
   
20 januari - Roeptoeters en scheve schaatsen - 

Het was gemakkelijk voorspelbaar, beste lezers. 
Nee hoor, ik ben geen helderziende, maar in oktober vorig jaar kon
ik het al zien aankomen en ik gaf hiervan mijn eerste bericht. De
uitverkiezing van de nieuwe Dichter des Vaderlands voor 2009-2012
zou met de nodige relletjes tot roerige toestanden gaan leiden. 
En helaas, kreeg ik gelijk, de verschillende manieren waarop de
kanshebbers reageren op de worst van 'free publicity' gedurende vier
jaar plus een honorarium, die hun wordt voorgehouden, geeft ons
slechts n zekerheid, namelijk deze: de dichter die straks staat te
glunderen voor de nationale TV camera's op 28 januari, zal weer 
geen onomstreden Dichter des Vaderlands zijn. 

Hoe de nogal uitnlopende eerste lijst van 10 genomineerden door
de commissie Jeltje van Nieuwenhoven tot stand kwam zal wel even
duister blijven als het Geheim van Lauswold van premier Balkenende.
Vervolgens reed de commissie weer een scheve schaats - hoe is dat
toch mogelijk met een Friese voorzitter - door ver vr de tijdlimiet
waarbinnen suggesties voor ndere genomineerden konden gedaan
al met een shortlist van vijf in de pers te verschijnen. 
Op persoonlijke titel schreef ik al over mijn ergernis dat het badges 
en balpennen strooien, destijds door Driek van Wissen, opnieuw in
andere vormen van herhaling dreigt. Waarbij kandidaten zichzelf 
voortdurend in de aandacht trachten te plaatsen. Men schuwt het niet
om te pas - maar vooral te onpas - in microfoons of door allerlei
virtuele megafoons te roeptoeteren. 
Vandaag schrijft een getergde medegenomineerde Ramsey Nasr
zijn woede van zich af over het gedrag van zijn concurrenten in de 
Volkskrant: "De verkiezing van de nieuwe Dichter des Vaderlands 
heeft niets meer met pozie te maken".

Hij raakt hier aan een wezenlijk punt. Het moest niet zo zijn dat 
dichters, die een kans denken te hebben de nieuwe Dichter des 
Vaderlands te worden, zich als een soort gemankeerde politici 
beginnen te gedragen. Zij zouden hun status niet mogen behalen 
met methoden vergelijkbaar met - noem er maar een paar - Rita 
Verdonk of Geert Wilders. "Veel geschreeuw en weinig wol - 
behalve op het hoofd" om niet te zeggen "holle vaten klinken het
hardst - is bon ton". 
Maar dat juist Ramsey Nasr zich nu in de Volkskrant op deze wijze
nadrukkelijk heeft geuit, betekent dat ook hijzelf nu gebruik maakt
van dezelfde middelen. Daarmee ondermijnt hij zijn eigen geloof- 
waardigheid dat alleen de potische prestaties gewicht in de schaal
mogen leggen, hij neemt feitelijk deel aan het gekrakeel.
Vooral omdat hij zich nu Radio 1 zendtijd bevocht en kritiek levert
op de EO die hem niet als Dichter bij de Dag wil hebben, omdat hij
nooit een gedicht binnen n uur zal schrijven. Voor de VPRO mocht
hij zich nu revancheren met een gedicht binnen 24 uur. 
Zonder een uitspraak te doen over mijn eigen voorkeur - dat is iets
wat een redacteur m.i. niet past - merk ik wel op dat de beide dames
genomineerden zich nog het rustigst hielden in deze roerige 
verkiezingsstrijd. 
Er is voor de DdV een 'profiel' gemaakt. Dus het lijkt mij wenselijk dat
er voortaan een wijze commissie komt die het potisch spectrum van
Nederland ongekleurd en kalm kan overzien, het spiegelt aan dit 
profiel en daarna een staalkaart van het werk van hun genomineerden
aan ons voorlegt. Louter hierop kan men een verantwoorde keuze 
maken, onder strikt verbod van individuele publiciteitsacties, op straffe
van diskwalificatie. Net zoals bij een topschaatser in Thialf die hl
per ongeluk even tussen de blokjes doorschiet. 

John Newswatcher - voor Hernehim Cultuur 
    19 januari 2009. 

   
  

als organisatie in staat
om het DdV-schap waardigheid te geven? 

zo te zien is 4 jaar lang genoeg geweest
Reageer    
 
   
16 januari - Van bitter en zoet - 
Ik zag vandaag de beelden van een A320 Airbus van US Airways,
die - juist opgestegen van La Guardia Airport voor een binnenlandse
vlucht - kort na de start een noodlanding maakte op de Hudson River.
De vlieger, de captain aan de knoppen, heeft prompt een helden-
status gekregen!  Binnen enkele uren tijd overtreft de belangstelling
voor zijn persoon heel ven die voor Obama, de 'coming man' in de 
VS, op zijn triomftocht naar Washington. 
Zo gaat dat in onze voortjagende wereld, met steeds honger naar 
nieuwer nieuws. 

Maar ik vind het k geweldig hoor, hoe deze vakman - al n uit 
de oudere garde, grijs haar, is vast gn toeval - zijn hoofd koel hield
en in enkele seconden tijd scherp wist wat hem nu te doen stond. 
Een moderne jet klimt vlak na de start louter op motorvermogen 
omhoog, pas op snelheid geeft het kleine vleugeloppervlak de nodige
draagkracht. Valt plots het hele motorvermogen uit, donder je in de
kortste keren als een steen naar beneden. 
Je moet metn besluiten waar je misschien nog een min of meer
zachte glijlanding kunt maken. De Hudson River lag daar als beste
mogelijkheid: breed, weinig schepen, geen bruggen en vlak water.
Landingen op zee lopen meestal heel naar af door de golfslag. 

Wat mij opvalt is dat niemand spreekt over die twee schippers van
de toeristenpontjes - veerbootjes naar de NewJerseyoever en de 
eilanden - die twee die binnen n minuut op topsnelheid naar het
vliegtuig voeren en die ik hl vakkundig hl voorzichtig langs de
vleugels zag manoeuvreren en de mensen zo 'comfortabel' mogelijk 
op de boten hielpen overstappen. Ook dat was bewonderenswaardig
vakmanschap. Immers het vliegtuig bleef wel lang drijven, maar...
niemand kon dat weten. Het had ook zomaar in minuten kunnen 
zinken en al had iedereen zijn zwemvest aan: het is volop winter in
New York...brrr 
Ze moesten niet in het water terechtkomen. Ook toen had daar 
paniek kunnen toeslaan. 

Een bijna-ramp die goed afloopt levert altijd een mooi verhaal op. 
Is het toch niet een beetje wrang hoe de hele wereldwijde pers dan
opveert over 155 mensen wier leven werd gered op de Hudson en
even de aandacht laat verslappen voor 1000 mensen die de afgelopen
twee weken onnodig de dood vonden door het oorlogsgeweld in 
Gaza... 
Misschien zijn we eindelijk hl hl hard toe aan wat vreugdetranen
in plaats van aldoor weer die bittere. 

John Newswatcher - 16 januari 2009 

   
         US Airways A340 sinking...  
Reageer    
 
   
11 januari - Het is nog maar het begin - 
Toen ik een halve eeuw geleden op het Lyceum van Zaandam school
ging kreeg ik les van dhr. Rodenburg. Hij vertelde ons over de geologie
van de aarde en over de delfstoffen, waarmee wij onze moderne wereld
tot stand hadden gebracht en dankzij welke we alles aan de gang 
hielden. 
"Er is alleen een probleem", bracht hij ons onder ogen: "de metalen
kunnen weer opnieuw worden gebruikt, maar de stoffen die ons energie
opleveren verdwijnen door verbranding". 
"En die ontstonden in processen die miljoenen jaren duurden, dus wat
er aanwezig is, daar komt niets bij. We kunnen ze gebruiken totdat de
bestaande voorraad op is". 
Dit was zo'n 53 jaar geleden, hij sprak nog niet van de enorme 
hoeveelheid CO2 want daarop werd destijds nog niet gelet... 
"Maar over tachtig jaar is de olie op, tien of twintig jaar later, de 
steenkool", sprak hij, "nu is onze hoop gevestigd op jllie, de nieuwe
generatie. We hopen dat jllie in de tussentijd andere energiebronnen 
voor ons hebben ontwikkeld." 
Van al zijn lessen kan ik mij nog maar weinig voor de geest halen, 
maar die ne middag heeft blijkbaar diepe indruk gemaakt, want ik kan
me zijn betoog nog duidelijk, vrijwel woordelijk herinneren. 

We hebben alle tijd gehad, in veel minder dan een halve eeuw is er 
een computertijdperk geschapen, telefoneren we de wereld rond 
middels satellieten. Dus, er is in zon tijdperk hl veel mogelijk. 
Maar  we tuffen nog steeds rond in auto's met verbrandingsmotoren,
we vliegen rond met vliegtuigen die wel veel sneller zijn, maar daarbij
een veelvoud aan brandstof verbruiken. De ontwikkeling van nieuwe
energiebronnen kenmerkte zich - in vergelijking - door ongelooflijke
luiheid. 
De overheden hebben het allemaal aan de grote energieconcerns
overgelaten en die hebben het er lelijk bij laten zitten. Er was te
gemakkelijk goed geld te verdienen aan de winning en 't verhandelen
van de voorhanden delfstoffen, de ontwikkeling van nieuwe energie-
bronnen zou alleen maar een bres in de winst slaan. 

Hetzelfde effect wat we hebben gezien in de kapitaalmarkt. Het was
veel minder interessant om via langzame maar degelijke investeringen
te groeien dan snelle winsten te casseren via ondoorzichtige 
transacties met hoog risico. Het geld vloeide in de verkeerde 
richtingen. En nu is het opeens `verdampt`, zo wordt eufemistisch 
gezegd. 

In luiheid rijk worden heeft zijn prijs. Er moet tenslotte tch betaald,
maar de profiteurs ontspringen de dans. Langzaam wordt de 
werkelijke omvang van de catastrofe zichtbaar, sprak men van een
kredietcrisis, valt nu de term recessie. En we hebben een energie-
crisis in de maak. Die nog een extra component heeft gekregen in
het broeikaseffect van de CO2. 
Na de bankcriminelen moeten we rekening houden slachtoffer te
worden van gewetenloze chanteurs met delfstoffenvoorraden. Poetin
laat desnoods oude mensen in Ukraine doodvriezen als het hem 
voor macht en geld te pas komt. Er broeit een machtsstrijd rond de
Poolzee over de laatste bronnen die nog niet werden aangeboord. 
We boorden al onder de Waddenzee, maar we zullen desnoods 
Antarctica niet meer ontzien als het om olie en gaswinning gaat, 
want hoe schaarser hoe duurder. 
Op het moment dat we ons beginnen een beetje te herstellen uit de
recessie zal de energiecrisis keihard toeslaan. En dit alles was nooit
nodig geweest als we tijdig de omslag naar zon en wind maakten.
Daarmee was iedereen veilig geweest voor manipulatie door machts-
wellustelingen met witte boorden. Afhankelijk van de gulle zon, die
iedereen overvloed gunt en schenkt, en voor niemand ooit de kraan
dichtdraait. En zonder CO2 probleem. 
We hadden een halve eeuw. Nu zijn we al te laat, dankzij luiheid die
voor het welzijn hooguit vier jaar vooruit kijkt en nooit echte interesse
had voor het bewaren van de aarde en al wat daarop leeft. 
Nu zijn we te laat, of kn het nog? 
`Mijn hoop is gevestigd op jllie`, zeg ik mijn oude leraar Rodenburg na. 

John Newswatcher 10 januari 2009 

   
      

     Je zei dat we hiermee over alles heen kunnen!....

           

          Solar Powerplants - energy for the future  

Reageer    

ZEEKRACHT 
Een plan voor duizend molens 
en energie voor jaren. 
Maar eerst nog duizend molens 
van duizend ambtenaren... 

Rikkert Zuiderveld - 14.01.09 

 
Zoals we in het artikel 'Simplificaties' al opmerkten is de overmaat
aan informatie die over de eenvoudige wereldburger wordt uitge-
stort niet meer op te nemen, laat staan te verwerken. 
Maar uit het bewogen gemoed borrelt er wel een mening op. 
En dus begint iedereen snel en simpel te reageren: 
'Isral heeft het onbetwistbaar recht zichzelf te verdedigen", 
of "Het Isralische leger doodt massaal onschuldige vrouwen 
en kinderen". 
Kwalijk wordt het als ministers en volksvertegenwoordigers zich
in diezelfde trant uitlaten. Hun stem heeft gewicht en zij zouden
moeten nuanceren als zij bter weten. En zijn knnen beter weten.

De redactie van Hernehim Cultuur kreeg door een lezer enkele 
'links' toegestuurd betreffende minder bekende achtergronden 
van het conflict tussen de Hamas in Ghaza, (die al een aantal jaren
kleine raketjes afschiet op de omgeving van de stad Ashkelon, aan
de zuidgrens van Isral) en het Isralische leger. 
Hiernaast een samenvatting van de informatie op Global Research.   

"De militaire invasie van de Ghaza strip door het Isralische leger heeft
een rechtstreeks verband met de macht
over strategische gasreserves
in de Middellandse Zee aan de de kust van Ghaza en het eigendom 
daarvan. 
Het is een oorlog om de macht. In het jaar 2000 werden er aanzienlijke
gasreserves ontdekt in zee ter hoogte van Ghaza. 
BG (British Gas Group) en de Libanese CCC (Consolidated Contractors
International Company) kregen van de
Palestijnse Autoriteit in 1999 een
25 jarige concessie. Sinds de verkiezingsoverwinning van Hamas, de
dood van
Yasir Arafat en het uiteenvallen van de Palestijnse Autoriteit 
heeft Tel Aviv de rechten van Ghaza op de exploitatie
van de gasvelden
betwist. Als Ghaza na de expeditieoorlog van Isral in feite onder 
Isralisch militair gezag komt zal Isral de concessieverdragen ongeldig
verklaren en vervangende contracten met BG sluiten. 
Het is aan de wereld om te besluiten of hier sprake is van een legale 
transactie of van confiscatie. 
Vindt de wereld het laatste geval van toepassing, dan voert Isral nu een
agressieve veroveringsoorlog, die reeds
in juni 2008 werd voorbereid met
steun van de US Bush Administration onder de paraplu van 'war on terror'".
(vertaald en verkort).  Global Research - 9 januari 2009 
 
   
8 januari - Simplificaties - Ghaza bijvoorbeeld - 
Onze ogen en oren worden over de hele wereld rondgedragen. 
Binnen twee generaties tijd is het alsof we gelijktijdig overal met de
neus bovenop staan. 
We krijgen l te veel aangereikt. We kunnen niet alles opnemen. Wat
verwerkbaar is heeft zijn grenzen, het teveel met wel afglijden. Een
wrange keuze tussen onverschilligheid of zelf eraan m onderdoor 
gaan. 
Wat strijdt er allemaal om de aandacht: Pakistan - India, Libanon - 
Syri, Turkije - Koerdistan, Irak - Iran, China - Tibet, Afghanistan, 
Birma... en in Afrika ... ho, stop, even rustig, het is al veel te veel! 

En ding en een beetje overzichtelijk graag. 
Ghaza bijvoorbeeld, een Islamitische stad van hooguit 150 km2 met
nog geen half miljoen inwoners. Even ter vergelijking: stel je vr alle
Hagenezen samen op een oppervlakte van de stad Den Haag plus de
gemeente Rijswijk. Nu met een hek er omheen en het strand van
Scheveningen als enige uitweg naar de buitenwereld. 
Historisch perspectief? Ja, nu komen we al in de problemen, pak een
willekeurige stad in het Midden-Oosten en je stuit op lange
geschiedenissen van verovering op herovering, van platgooien en 
herbouwen, eindeloos herhaald. 
Simplificatie onmogelijk. Ok dan alleen maar de laatste eeuw - in 
1900 maakte het nog deel uit van het Ottomaanse rijk, een groot
Oud-Turks Islamitisch Rijk rondom de oostelijke Middellandse Zee.
In 1917 waren de Britten, tegen het einde van de 1e wereldoorlog, de
laatste veroveraars. In 1947, vr de stichting van de Staat Isral, 
werd bij VN Resolutie de Gaza kuststrip toegewezen als Palestijns 
grondgebied. In die tijd waren de Joden in alle Palestijnse gebieden 
inclusief de Westelijke Jordaanoever en het huidige Isralische 
grondgebied nog maar dun gezaaid, minder dan 10%. Alleen in de 
stad Jeruzalem woonden iets meer Joden dan Palestijnen. De diep-
treurige geschiedenis van de "Endlsung des Judenproblems" blies
wind in de zeilen van de Zionisten, idealistische, fundamentalistische 
Joden in de diaspora, de mensen die droomden het "beloofde land" 
te hervinden zonder dat ze zich al te veel gedachten maakten dat het
dan wel dun bevolkt was, maar zeker niet "woest en ledig". Het 
antisemitisme in Rusland en andere Oost-Europese landen, was na
de tweede wereldoorlog allerminst dood, en een grote stroom van
immigranten versterkte de Joodse bevolking. Na het uitroepen van 
Isral als staat ging de roep door de wereld om versterking in aantal,
die nieuwe stromen immigranten uit Oost-Afrika aantrok.. 

Kijken we nu even naar onszelf. Er wordt gezegd dat meer dan een 
kwart van de Nederlandse bevolking een groot probleem ziet in de 
recente immigratie van Islamieten, k mensen van heel verschillende
afkomst en achtergrond met alleen de hoofdstroom van godsdienst 
gemeen. Benoeming van een volledig ingeburgerde immigrant-
Marokkaan tot burgemeester van Rotterdam wekt al flink beroering. 
Het mag duidelijk zijn dat het de Palestijnen behoorlijk benauwd werd
toen 'hun land' letterlijk door vreemdelingen werd overstroomd,
vreemdelingen die financieel gesteund werden vanuit vreemde
mogendheden, en die zich gedroegen als kolonisten. Dat de kern van
die nieuwkomers zich zo manifesteerde uit angst, uit zelfbehoud, 
daar hadden zij geen boodschap aan. Niet zij hadden bloed aan de
handen van de holocaust, maar betaalden wel de prijs, zo voelde het.
Niet in de eerste plaats het verschil in geloof, maar het gevoel van 
onrechtvaardigheid is de brandhaard geweest van 60 jaar jodenhaat in
Palestina. 

De Gaza bevolking sprak zich recent uit, in democratische verkiezing,
in meerderheid voor Hamas, de militante anti-Isral beweging. Hamas
gaf de sterkste stem aan de frustratie: Isral moet vernietigd, de Joden
terug de zee in. Met zo'n buurman wil Isral natuurlijk niet praten, dus
alle deuren klappen dicht. De kopmannen worden opgepakt en 
gedeporteerd... 
Nog mr frustratie, bermbommen, raketdreiging. Al zijn deze raketten
weinig meer dan een soort veredelde lawinevuurpijlen, Isral kan dit niet
over zijn kant laten gaan. Een hek er omheen, en alles afknijpen. 
Uiteindelijk is het nu zover dat het Isralische leger zich voluit met al 
haar Amerikaanse materieel, tanks en F16 fighters in de strijd werpt. 
Er vallen doden, de meeste zijn schuldeloze burgers, de meeste
Palestijnen, ook enkele Isralische soldaten door 'friendly fire' en
chauffeurs van hulpdiensten van de VN door 'abusive fire'. 

Wat moet er nu gebeuren, u mag het zeggen. Ik weet het ook niet, 
maar n lijn herken ik in dit vereenvoudigd verhaal. 
Een lijn "van kwaad tot erger". En met Wislawa Szymborska "als er
geen woorden meer vallen, dan vallen er doden". 
Maar zoals ik al zei, simplificeren lukt niet. 

John Newswatcher - 8 januari 2009, voor Hernehim Cultuur 

   
   

       The government 
      
Has mounted the 
      
Tiger of war. 

       Now it doesnt 
      
Know how to 
      
Get off. 

       All of us 
      
Will pay 
      
The price.                   Gush Shalom   -  Haaretz jan 2009 

 

 

     Eenzaamheid komt in mij op 
     als de zon iedere ochtend 
     niet altijd zichtbaar aan 
     de kim maar toch 

     verlicht zij mijn gedachten 

     Eenzaamheid waarvan ik 
     weet dat zij de reden is 
     wanneer het mist 
     en mijn gemoed de woorden 
     vindt voordat 

     in nacht ik onderga 

 

     Louise 

Reageer    
Blogs van voor januari zijn verwijderd ... maar blijven bereikbaar op een archiefpagina>
 

Redactieblog 

  <Klik hier themavrije pozie <Klik hier thema pozie

Voor al uw nieuwe inzendingen geldt uitsluitend per email
als onbewerkt tekstdocument, geen bijlagen (attachments), t a v de Redactie.
De Redactie behoudt zich het recht inzendingen te weigeren,
alle gepubliceerde gedichten blijven eigendom van de auteur.
Lees eerst ook: Doelstellingen

 

Hernehim      

een cultuurpagina 

HOME 


De culturele pagina's worden onafhankelijk geredigeerd door John Zwart