Hernehim Cultuurpagina's
Pagina Themapoëzie Gasten

Actueel thema ' vergankelijk ' 
In de herziening van de nieuwe site-opzet 
vervalt de gastenpagina na 1 januari 2010. 
 

'Vergankelijk'  

Poëzie op uitnodiging 
van de redactie 
door de dichters: 

Jos van Liempdt 
Lilian Caessens 
Peter Knipmeijer 
Corry van Doorn 
Job Degenaar 
Edith de Gilde 
Daan de Ligt 
Erik Wauters 
Joop Leibbrand 
Gijs ter Haar 
Peter Jansen 
Joop Scholten 
Gerard Beentjes 

© Copyright: Alle rechten voorbehouden.  Illustratie: De levensboom (1909).  Mittlere Teil. Olieverf op doek. Gustav Klimt.  Expositie: Österreichisch Museum, Wien. 
 Gedichten eigendom auteurs. Vermenigvuldiging op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van redactie cq auteurs bij wet verboden.  

        Themapoëzie van gastdichters 

Jos van Liempdt 

herfst 

dwarrelend blad vlak voor me langs 
hoe kleurrijk kan een dood zijn 
fris groen - geelbruin bloedrood verleefd - 
laat los wat het gekoesterd heeft 
winters zwijgen aangeblazen 
door storm die blad ruimt 
zacht zomers ruisen smoort 
zo vallen allen voort 

© Jos van Liempdt 

Lilian Caessens 

Op kousenvoeten 

Hier in dit huis zijn meubels oud, al lang versleten 
het door mijn moeder zó geliefde ebbenhout. 
En ook al streel ik zacht en onder voorbehoud 
de tafel die ik liefst niet kan maar zal vergeten 

niets wil hetzelfde heten. Niet in het opmeten 
van één herinnering. Niets in dit nevelwoud 
van luchtkastelen, paarden, koning Sanderbout 
klinkt als de tijd die op het bot is uitgesleten. 

Op kousenvoeten dwaal ik door het leeg vertrek 
dat uit zichzelf, mij van zichzelf niet zal vertellen. 
Wat wit van wanden valt, het gele bladerdek 

het zijn van blauwe ogen enkel snotterbellen. 
Ik raak haar aan, na jaren op een moedervlek 
geschilderd op een muur als kleine aquarellen. 

© Lilian Caessens 

Peter Knipmeijer 

Slechte timing 

na een dag en nacht van zwijgen 
bevonden we ons op zaterdagochtend 
in de kamer 
jij aan tafel met de krant en je eeuwige gelijk 
ik met bonzend hart zoekend naar iets te zeggen 

'ik ga koffie zetten', probeerde ik 
waarop jij je snauwend afvroeg 
of ik soms dacht 
dat dat iets oploste 

'wel als het oploskoffie is' 
mompelde ik iets te hard 

dat had ik beter niet kunnen doen 

© Peter.Knipmeijer 

Corry van Doorn 

Job Degenaar   

© Job Degenaar 
Uit: 'Handkussen van de tijd'  - Liverse, Dordrecht 2009 

 Edith de Gilde  

die arm die uit je mouw steekt 
katoen en huid dezelfde kleur 
-je bent al wat gebronsd- 

werk jij maar door, gestaag 
zoals je doet, zoals je moet 
bestorm je hemel, zet je af 

laat mij maar zitten hier 
maar kijken naar het stof 
dat stof zal worden, weten 

dat er nooit meer zal zijn: 
die arm die uit je mouw steekt 
dat dit voldoende is 

© Edith de Gilde 

Daan de Ligt 

© Daan de Ligt  

Erik Wauters 

Oude moeders op ziekbed 

Zie hoe liggend in bed de vlijt van 
hun handen - ze strijken hun lakens 
met vingers van hout, beluisteren 
het verhaal van de kinderen die komen 
en vragen hoe gaat het aan hun bezoek - 

Ze gaven hun vlees want zo gastvrij hun 
lichaam, de tent van hun huid zelfs 
voor hun kindskinderen een huis, 
hun schoot een portiershuis 
sinds lang uitgewoond - 

Oude moeders: de geur van verre rozen, 
in hun ogen de zon achter heesters 
gedaald, in hun glimlach het water 
zich op de oevers verkijkend, 
in de stilte rondom 
de verhuis van de tijd. 

© Erik Wauters 

Joop Leibbrand 

Zomaar een dag 

Opgestaan. 
De ander laten liggen. 

Deuren van slot gedaan, 
gordijnen dichtgelaten. 

De dag op weg geholpen 
met radio en verwarming aan. 

Thee gezet. Ontbeten. De krant 
gelezen, twee puzzels opgelost. 

Samen koffie gedronken. 
Een anonieme oproep neergelegd. 

In de badkamer de tijd genomen. 
Aangekleed. Nog eens de krant gepakt. 

Niets wat van belang was gebeurde 
voor het eerst of voor het laatst 

op de dag waarop alles eindigde, 
waarop nog niets was begonnen. 

© Joop Leibbrand 

Gijs ter Haar 

Alle drop raakt op 

Ooit woonden hier bomen zo oud als de dood 
ik was nog een kind kraste mijn naam 
in de bast van een berk 
en elke zondag na kerk en gebed 
vond ik mezelf op die plek weer terug 

dan zeeg ik in het zand uit het zicht 
van de plicht en de ogen van God 
op de wereld gericht het kwartje 
in mijn hand dat voor hem was bestemd 
maar dat ik nooit gaf en ik legde mijn hoofd 
aan het hout om te horen of de wereld bewoog 
maar het ging altijd goed 
want God was vergevingsgezind 

toch zweeg ik een uur met het vuur 
van de schaamte op mijn kaken gebrand 
in mijn hand nog begerig het plakkerig kwartje 
God had het niet nodig 
want God was toch alles wat was 
de bomen het bos de bast en het zand 
dit kind op de rand dat de rede zocht 
zelfs het kwartje in mijn hand en 
de drop die ik er ‘s maandags van kocht 

het kind is vergaan in de man die doorwrocht 
van een ijzig geduld op zijn avonden wacht 
maar laatst was ik er nog zag hoe het bos 
zich met steen had gevuld er geen bomen meer staan 
slechts een schim van het kind met de stem die ik toch ken 
|liep me lachend voorbij keek me aan  
als was ik een vreemde voor hem 

© Gijs ter Haar 

Peter Jansen 

Hier stel ik mij voor dat mijn as 
wordt uitgestrooid, 
gewoon, uit een papieren zakje, 
muzikaal omlijst door een koor 
van wel duizend vogels in een 
lucht van uitgereden gier. 

Zie je daar dat broedend paar, 
onder de bomen langs het water? 
Nu nog een ietsje meer naar hier, 
ja, daar, over al die boterbloemen 
omzoomd door wuivend fluitenkruid. 

Ach, neem dat boegeroep dan maar voor lief – 
en vergeet niet je laarzen aan te trekken. 

© Peter Jansen  

Joop Scholten 

Bij een leeg flesje 

Een leeg koffiemelkflesje je gooit 
het weg zonder er iets bij te denken 
een foto van lang geleden iemand 
die je ooit hebt gekend een versleten 
trui die al drie jaar in de kast ligt 

en hoe het dan nog verder gaat 
als je een oude man bent geworden 

er zijn zaken waarover je niet praat 
waarvan de mensen zullen zeggen 
hij neemt het mee in zijn graf 

alsof het licht dat in de kamer hangt 
daar blijft hangen wanneer je straks 
de gordijnen sluit de deur op slot doet 

alsof er iemand is en het opmerkt. 

© Joop Scholten  

Gerard Beentjes 

De zachte krachten 

Waarheid is in elke taal een andere waarheid, 
een beeld, een boek. En toch hetzelfde waarom. 
Op witte hoogvlakten draaien paarse monniken 
molens van het levenslot. Geboorte is het begin 

niet en dood niet het einde. Mensen voor ons 
leven verder in ons bloed zoals wij in stof en 
as. Waarheid loopt de weg van herhaling. In 
de wind wuiven gebedsvlaggen heen en weer, 

ademzacht van heimwee. Gieren vliegen rond 
in cirkels boven de berg. Hoger dan omhoog 
wijst de top een vinger voorbij het alledaagse. 
Over sneeuwpaden lopen monniken naar huis. 

 © Gerard Beentjes 

Home Hernehim Cultuurpagina's