Themavrije poëzie  

Hernehim Cultuur kende 2001-2009 een pagina poëzie op vrij thema,
waar door inzenderdichters gedurende de eerste tien dagen van de maand
gedichten konden worden gepubliceerd die buiten het maandthema vielen. 
Dit open podium is voortaan een permanent openstaande pagina. 
Ook na de eerste tien dagen worden geaccepteerde gedichten geplaatst. . 
Altijd zullen er tien gedichten zichtbaar zijn. 
Inzendingen verschuiven naar beneden en vallen dus nadat ze plaats 10 
hebben bereikt af. Maak tijdig kopieën, maar respecteer het copyright,
er wordt geen archief aangelegd. 
Hernehim nieuwe stijl biedt één actuele pagina vrije poëzie, die continu
wordt gemodereerd zonder maandwisseling. 

juli 2010 

Illustratie:   "man and nature" 
Schilderij     acryl op linnen  
Kunstenaar   Anke Labrie Amsterdam 

De pagina werd deze maand geïllustreerd 
door Anke Labrie > Anke Labrie   

Themavrije inzendingen

het onzegbare verpulvert 
op gloeiende mazen 
van mijn woordenzeef 

soms is een zin 
bijna aanwezig 
in een verdichting 

dan voel ik een glimp 
van een korreltje 
onstoffelijk goud 

daarom hou ik van 
Don Quichot, Dali 
en Pablo Neruda 

© Marion Spronk  

Zijn het de lippen 
die gesloten liggen 
in het gelaat 
van een jongeling 

Er is niets ontsloten 
de sleutels gebroken 
in het sleutelgat 
dat man heet. 

© Harry Daudt 

hoefloos 

de lucht trilt het geluk 
van een zomeravond 

het ruikt naar paard 
en een paardenmeisje 

tegen het houten hek 
leunt een jonge man 

hij is mooi 
maar hoefloos 

© monica boschman 

de genezing staat nog 
in 
zijn kinderschoenen 
ik hoop dat ze groeien 
naar 
een maatje meer 

© Inge Deconinck  

   Weer thuis - nu weer nieuwe stappen 

vlaflip, tompoes en soes 
sinaasappel, shirtjes 
hoedjes, toeters 

VUVUZELA 

sjaaltjes, slingers, jurkjes 
brillen en oranjebier 

VUVUZELA 

chocolade ballen en beessies 

VUVUZELA 

ik begiet de afrikaantjes 

© Marion Spronk  

zeker 

wie enkel zekerheid wil 
loopt het risico 
toch zo veel 
ongeopende deuren 
voorbij te lopen 

© Inge Deconinck 

Inge Deconinck mag komend weekend weer naar huis
na vele maanden in het ziekenhuis. 
Zij verdient veel respect voor haar vechtlust voor het leven. 

grijstinten 

de meester stampte ze 
in mijn hoofd: 
modern – ouderwets 
goedkoop – duur 
mooi – lelijk 

de dwarsverbanden 
kreeg ik er gratis bij 
voor niets, al die hokjes 
waar ik nu zo moeizaam 
de muren van neerhaal 

ik ben de muis en de olifant 
de arme sloeber en de rijkaard 
de bejaarde en het kind 

als meegevoerd water 
vloeiend onderweg 

© monica boschman 

Indië, mijn gerouwde liefde 

ik hoor krekels 
ver weg van mijn moeder 
ben gebogen door tijd 
van rijst en heimwee 

voel de achterzijde 
van mijn ziel 
waar vroege warmte 
de nachtelijke tranen droogt 

beelden van heden 
leven rond om mij 
in hout en klanken 
in kussens 
nog op de grond 
van toen 

ik ruik de avondzwoele dessa 
van zweet en onze kruiden 
ook de hitte van de leegte 
in mijn hart 

de kris is van vader 
hangt in leer aan 
de wand 

die ook na mijn slaap, 
en wanneer dagdroom ik niet, 
er is, 
als schild 
en verbindt met 
de gerouwde liefde van ginder 

ik word geleefd 
door gedachten die moeten 
onophoudelijk, 
met onze glimlach eigen 

mijn donkere trots blijft 
als ik de aarde mis 
daar, over zee 

© Juliius Dreysandt zu Schlamm 

een sprookje ontwaakt 
in late schemering 
elfen kleuren hun vleugels 
kabouters spelen met eekhoorns 

een prins dwaalt door het bos 
op zoek naar sneeuwwitje 
misschien wordt het wel assepoes 
glimwormen verlichten zijn weg 

een oehoe schudt zijn hoofd 
herkauwt rustig zijn prooi 
een doornenhaag doemt op 
achter de rozen slaapt een prinses 

© Marion Spronk  

zelfs in een haiku 
kan ik nog heel uitvoerig 
zeer breedsprakig zijn 

© Cor Visser 

The longest tennismatch ever - Isner-Mahut 
(haiku) 

The tongue in cheek 
Turns to tongue dangling out 
Guinness is gained 

© JohnN  

Fantoom 

Soms dacht hij 
ze nog te voelen 

De handen 
van zijn moeder 
De schone lakens 
na het buiten spelen 

Alsof de tijd 
was stilgezet 

En hij lachte 
naar de vreemde dame 
Die hem instopte 
in zijn kleine ledikantje 

Twaalf hoog 
in de bejaardenflat. 

© Ton Huizer 

er is hier eindeloos veel lucht 
met wind die dagelijks waait 
de was wappert snel droog 

in de verte boerderijen 
rode daken, zwartgebeitste schuren 
hier en daar nog koolzaadgeel 

van het verdronken dorp 
rest hier slechts de plompe toren 
nóg hoor ik mensenkreten 

de roodwitgestreepte vuurtoren 
een baken voor dwalende wandelaars 
duin en zee, zo ver het oog reikt 

© Marion Spronk  

De melkboer aan de Bermweg 
vast patroon op zaterdag 
na het bezoek aan opa 
ijs met dikke gele slagroom 

Het winkelcentrum aan de Luifel 
vast patroon op woensdag 
achterin bij boekhandel Sacré 
de bibliotheek voor Arendsoog 

De dorpskerk aan de IJssel 
vast patroon op zondag 
de dominee leek op Piggelmee 
en Jezus liet hij vissen toveren 

De school dan hier dan daar 
een dependance op drift 
we leerden liedjes in 't Maleis 
en een mooie merklap maken 

Het huis van U dat ken ik niet 
er waren geen BN'ers toen 
ik gun u ook een vast patroon 
naast een dependance op drift 

© Anke Labrie 
Uit: Trouw Dicht in de buurt - januari 2010 

(Over)gave 

wat zou het wegen van woorden 
meer waard dan het wegen van meel 
waarom zouden handen 
beter bebloemd dan perken 
of nagels met randen vinniger 
dan hakken die dansen in de maat 
die niet meer is of minder 
dan die van gitaarspel 
op bed of op straat 

de overgave 
is wat telt 
is de gave 

aan zichzelf 

© Vera de Brauwer 

Deze inzendster zet haar gedichten veelvuldig op muziek. 
Van een hele serie die eerder op deze site werd gepubliceerd
zijn sinds enige tijd de geluidsfragmenten waarin zij zelf zingt
ook via een Nederlandse blog te beluisteren 

Enkele weken geleden  werd door Meander Magazine een interview afgenomen
dat door Antoinette Sisto is uitgewerkt en op de site geplaatst. 

Ridders van de vuren tafel 

wij wanen ons ridders van de vuren tafel 
grieven en wormstekeligheid 
griffen wij in hout 

doorzichtig blad valt van de mond 
wanneer we drinken van de wijn 
die brandt en de glazen heffen 

alsof de steen die op de lever ligt 
de zwaarte niet weegt 
van bliksemsnelle scheuten 

en zijdelingse blikken 
gevuld met gistende woorden 
naast het tikken van tafelbestek 

het barsten van de stenen kruik 
waarin we het depot bewaren 
van uitgeperste jaren 

© Hanny 

Levenslicht 

een dag begint met splinters 
licht tussen de gordijnen, zo 
zal het ook geweest zijn toen 
ik geboren werd 

niet ieder leven kent de 
overvloed, soms ligt een 
landschap braak, blijft 
vruchtbaarheid slechts 
ondergronds 

jeugd leeft meestal transparant 
en vliegert met de liefde 
cirkels om de zon 
maar ouderdom doolt vaak 
in donker over smalle paden 

als leven ondoorzichtig is 
en mist het lint van horizon 
verstopt, dan zoek ik muze 
van gedicht in licht van kinderogen 

daar zingt de zin 

‘s avonds steek ik kaarsen aan 
en koester het restant van 
levenslicht 

© Anneke Wasscher 

Dit gedicht werd bekroond als het beste gedicht ingezonden
voor de Gorcumse SNS Literatuurprijs 2008/2009
Het thema voor de poëzie diende te zijn gericht op 
"inzicht en verrijkend gevoel"
Het werd gepubliceerd in "Schoon Schip" Nr 2/2010  

de merel wekte de zon en mij  
zijn improvisaties parelen  
omhoog omlaag weer hoog  
zonder een conservatoriumles  

ik speur naar zijn lied  
fluwelig in de toppen 
ontmoet zijn goudgerand oog  
voel klank die nog in stilte trilt 

en schaterlachend vliegt hij heen 
spot mij met mijn gebrek 
hangend aan taken van de dag 
terwijl hij hangt aan takken hoog 

en weer zorgeloos zingt  

© JohnN 

Helse compositie 

Arthimeo, Arthimeo, laat ons gaan 
Beëlzebub is een duivel uit de cirkel 
van het rondgemaaide graan 
dansend in een gloeiende spiraal 
vlamt hij het vuur aan de schenen 
vloekt en spuugt withete taal 

Arthimeo, Arthimeo, laat ons gaan 
Beëlzebub is een duivel uit de cirkel 
van het dolgedraaide graan 
weer zal hij onzichtbaar landen 
het vuur van valse tongen likken 
en laaiend zijn teken branden 

Arthimeo, Arthimeo, laat ons gaan 
Beëlzebub is een duivel uit de cirkel 
van het zwartgeblakerd graan 
kom laat ons de bodem breken 
grommend als een kolkende vulkaan 
de hellegeest in magma wreken 

© Hanny 

zilvergrijs 

vuurspuwende kraaien als zwarte wolken 
de oogst verbeurd 
blauwdruk van Israël gedreven in het ronken der zagen 
weerklank van de duivel 

doodsgeuren ontstijgen de onzalige akkers 
verworden tot hellegrond 
ruїnevelden van Palestina 
waar zelfs geen distel meer zaden zal 

het schreien om ontvallen basten 
het smeken om troost en genade 
om gevoel van eigenwaarde 
de aarde bloedt, de gaarde brandt 

hier wordt niet meer gelachen 
hier wordt zelfs nooit meer gehuild 
het zilvergrijs van het olijvenlover 
is nu zilvergrijs van as 

© Melvin van Eldik 

South-Africa welcomes 2010 SOCCER! 

FIFA 2010 - World Cup Soccer 

What is this all about 
This crazy crazy Viva FIFA 
2010 World Cup Soccer Fever 

South Africans let's show the world 
As a Nation we can stand together 
As a Nation we will take our soccer 
Through the roof to the highest level 

FIFA 2010 World Cup Soccer 
we welcome you 
Soccer Teams of the World 
South Africa welcomes you 
Bafana Bafana welcomes you 
Brazil - Spain - The Netherlands 
Italy - Germany -Argentina 
England - France - Portugal 
United States - Switzerland - Cameroon 
Greece - Chile - Mexico 
Ivory Coast - Serbia - Paraguay 
Australia - Uruguay - Denmark 
Algeria - Nigeria - Slovakia 
Honduras - Ghana - Japan 
South Korea - Slovenia - New Zealand 
South Africa - (Bafana Bafana) - North Korea 

South-Africa welcomes 2010 SOCCER! 

© Floris Brown - Worcester South Africa 

Terug naar Texel 

somtijds denk ik aan mijn eerste lief 
die plompverloren in mijn ogen dreef 
de kroontjespen waarmee ik schreef 
bleef bewaard bij haar laatste brief 

de lange zomer, een nest gebouwd 
in zand waar meeuwen om ons lachten 
zij wisten wel van waterkrachten 
het keren van tij was hen vertrouwd 

somtijds denk ik aan die laatste dag 
waarin woorden dropen van de regen 
en liefde smoorde in een donderslag 

de vogels en de zee zongen niet 
van bruine ogen, zij verzwegen 
dat kou zou sterven in ’t verschiet 

© Hanny 

In memoriam Driek van Wissen 

Mensenvriend lol om leven 
altijd veel gegeven 
kolderieke rijmelarij 
met fijne puntjes op de “i” 

Je ging je eigen gang 
en knuffelde het leven 
zo plots vertrokken 
dwars door de stofwolk heen 

Je kreeg geen vliegverbod 
om ons te gaan bekijken 
vanaf de mooiste plek 

Je beschouwde altijd al van verre 
jouw plek is bij de sterren 

© Mart Brok - 21 mei 2010 

Joris 

Ik heb vanavond, met de poes op schoot 
De onrust uit het beestje weggestreken 
Waarbij de goedzak mij heeft aangekeken 
Met ogen zo onpeilbaar diep en groot 

Dat het mij een moment heeft toegeleken 
Als was hij eeuwenlang al deelgenoot 
Van het geheim van leven en van dood 
En nu dan op het punt stond om te spreken. 

Een aandrang, waar hij niet voor is bezweken 
Omdat hij langzaamaan de ogen sloot 
en nog een lome haal gaf met zijn poot 

Als halve aai en onzachtzinnig teken 
Dat men hem ooit nadrukkelijk verbood 
Het zwijgen rond die zaken te verbreken. 

© Driek van Wissen - mei 2010 

Voorbij de dingen  

Mijn vader die ik minde 
sneed uit een blok suikerlinde 
wat ik hem gaf, het beeld na 
van zijn schoonpapa. 

Ik heb dat beeldje nu geërfd 
en neem het vaak ter hand 
en kijk dan waar zijn naam 
aan de voet staat ingekerfd. 

En zo...in zo'n dankbaar uur 
gaan de dingen en de tijd 
in een werveling voorbij 
ik zit waar hij zat 
ik ben hem en hij is mij 
wij zitten samen en zijn één 
wij gutsen en wij snijden 
de spaanders vallen om ons heen 
en aan het einde van dat uur 
plaatsen wij onze signatuur 
en zo, terwijl ik hem omvat 
voel ik het kloppen van ons hart. 

© Cor Visser 

Suikerspinboom in mijn tuin 

Suikerspinboom in mijn tuin 
vol, roze en open. 
Kleurig welkom 
na de dorre winter. 

Je takken: eerst kaal 
en puur in de lucht. 
Ik keek door je heen 
naar de grauwe dode winter. 

Na het forsythiageel, zo fel, 
kom jij; je twijgen drachtig 
van prachtig nog open te barsten 
zoetroze suikerspinschuim. 

Suikerspook roze 
bloesem van kers. 
Mijn asem blaast 
een spook 
van spinnende suiker. 
Spookasem. 

Zachtjes val je uiteen, 
bloesemblaadjes dwarrelen behoedzaam 
in het nog ongemaaide frisse groen. 
Als paddenstoelstippen zoenen ze 
het kussen van gras. 

Het sneeuwt in de lente 
suikerspinroze vlokjes 
in mijn tuin. 

Prunus, bloeiende kers, 
suikerspinboom in mijn tuin. 

© Anne Keijzer 

Wel met een brede sloot ertussen 
blijft mijn lievelingsdier de koe 
zo lodderig als zij kan kijken 
terwijl ze loom te kauwen staat 

nooit heb ik haar betrapt op jagen 
ze vreet geen andere dieren op 
slechts een zwiepen van haar staart 
als een vlieg haar teveel plaagt 

akkers vruchtbaar door haar vlaaien 
mensen schenkt ze gul haar melk 
slachterijen laat ze bloeien 
looiers krijgen huid en haar 

voor schilders staat ze stil model 
van Haagse School tot heden 
een weiland wordt kaal zonder haar 
en 'Boer zoekt vrouw' zou niet bestaan 

© Anke Labrie 

De kleermaker 

Als een boeddha 
op een tafel gezeten 
temidden van veelkleurige 
meest somber getinte, 
lakense lorren en wat 
grotere lappen van stof 
met over zijn knieën 
het toekomstig omhulsel 
van een mens maar dan 
nog doorregen met draden 
en om zijn schouders 
een lint met cijfers en 
veelsoortige streepjes 
gelijkmatig over ander 
halve meter verdeeld 
vulde hij in eenzaamheid 
niet slechts zijn dagen 
maar bijna zijn hele leven 
dat in totaal wel zo’n 
twintig duizend werkbare 
dagen bestreek. 

© Peter Jansen 

fragiel 

we navigeren in de diepzee 
over de hoogste bergrug 
met centimetersprecisie 
op satellietenogen 
en sonargolven 

in luchtledig landden we voor 
lichtvoetig maanwandelen en 
dromen van mars de geest 
allang weer verder 
hard en snel 

schieten we als kinetische knal 
vaardig over gebaande wegen 
schichten suisbuizen hemel- 
waarts naar zonnebad 
of voetbalspel 

'vooruit' steeds het parool tot doodse 
stilte na een nooitgehoorde gil doet 
reflecteren op wat ons toch bezielt: 
we zijn nog steeds fragiel 

© JohnN - 12 mei 2010 

Tot de kern 

geef mij die appel, ja die ene 
ik zal hem eten, weten waarom 
Sodom en Gomorra niet op één dag zijn gebouwd 
of moet ik daarvoor een voettocht 
maken naar Rome 

mijn rugtas puilt uit van de zonden 
er kan geen wijn of water meer bij 
ik wacht op regen en vliegende vissen 
misschien wat manna voor morgen 

maar eerst die appel, die ene 
laat mij een weg bijten naar het huis 
gebouwd op schandpalen en oude venen 
waar het zaad rammelt 
in ongekuiste cellen van ’t verleden 

© Hanny 

Luchtplaats Kamp Zeist 

Worden nooit meer geworpen 
Worden nooit meer opgevangen, 
de ballen tussen de hekken, 
verstrikt in NATO draad 

Maar geen zorgen 
Er komen nieuwe 

net als dat er nieuwe gevangenen komen 
die op de luchtplaats 
ballen werpen, en 

net als die ballen 
raken ook zij verstrikt 
na te zijn weggeworpen 
en niet meer opgevangen 

Maar geen zorgen 
Er komen nieuwe 

© Joke Kaviaar 

Test amen T 

Ik huil, ik schreeuw, traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom. 
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn. 
Ik moet dit schrijven, ik kan niet anders dan dit te schrijven, niet anders dan dit aan het papier toe te vertrouwen of het net, ergens, ergens waar het wereldkundig wordt, gelezen wordt, bekeken wordt, begrepen wordt. 
Ergens waar mijn empathie niet wordt meegenomen of opgeborgen. 
Ergens waar ik ik ben en niet een vervanger, een lastpak in jeans die een knuffel vraagt, teveel gevraagd, geklaagd, beklaagd, aangeklaagd, verdaagd, geduwd, bedrukt bekeken en opzij gezet. 
Evergreens verwelken bij het weer wellen van mijn ogen, zwellen, zwelgen, slikken, pil, stil. 
Ik wentel mezelf in medelij, ik schrijf het ook, ik wil het weten, laten weten, kenbaar maken, zeggen, gezegd hebben, van mijn hart, dat overvol van je was, is, van jou was. Je bewoonde het, je leefde er, je was er thuis. Tot je niet meer, je geen teken meer, je ook niet meer langskwam om hallo te zeggen.
Je fiets staat nog achteraan, wacht op je, wil nog een uitje maken, een dijk verkennen met jou, samen, jij en ik en wij... 
Ik huil, ik schreeuw, traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom. 
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn. 
Mijn O is kreupel. Ik tik met moeite "O hoe mooi" op het toetsenbord van mijn computer. 
Dat duurt te lang, O hoe mooi, 
Je moet de O hard aanslaan, weer wakker maken. Wekken, je moet willen wekken, willen gewekt worden, willen leven, verkennen, herkennen, bekennen, beleven, leven, weten, voelen, vooral voelen, zeker als je de O aanslaat op mijn toetsenbord moet je die voelen, hij wil geduwd worden, overtuigd worden om statig op papier te gaan staan, om zichzelf uit te drukken, zo rond en bloot, opgemonterd en moedig. 
Verwondering bleef zitten onder de dode boom turend door het achterraam. Het terras is leeg. Mijn hart loopt leeg, het verstilt, het stopt met tikken, bij het slikken van de bittere pil, die ik niet wil, maar stil, slik, het wordt kil en ik ben mijn jas vergeten, het is winter, koud buiten en nat. Het regent, maar ik wandel, ik laat de snijdende wind mijn gezicht kerven, het ijsgeklonterde water vult mijn nerven, ik denk te willen sterven, straks, nog even, nog even wentelen, als een teefje in de bloem, de kelk vergaat, doorgegeven, even, wachten, smachten, smeken, maar neen, het nadert, komt dichterbij en zal gewoon langskomen, er zijn, voor we weten, we denken te weten, we zeker zijn te weten. Maar we voelen het, vooral voelen, dat doen we, in overvloed. 
Ik huil, ik schreeuw, traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom. 
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn 
kelk. 

© Philip Meersman 

Thuis 

De ganzen trekken gakkend over 
in strak geleide V 
langs zwaluwtjes die dansen 
in een opwaarts menuet. 
Het licht neemt af 
de zonneroosjes sluiten. 
Een trillend web verraadt 
de spin zijn prooi. 
Er heerst stilte in de tuin en jij, 
jij rookt een laatste sigaret, 
zet dan je sloffen naast de mijne 
onder het bed. 
De wortelstok geplant, het kruis gezet. 
"Hier ben ik thuis", hoef jij 
niet meer te zeggen 
"Hier kun je blijven", zwijg ik terug 

© Gerdin Linthorst 

de reis 

mijn ogen blijven op de weg 
verstopt in veiligheid 
van reis 

je woorden vallen weerloos 
op het asfalt neer, bezeren in 
cadans 

een trage weg verbindt de tijd 
en luistert stil de echo van 
een oude pijn 

de bomenrij versnelt haar pas 
wanneer verhaal van vroeger 
wortels raakt 

mijn antwoord blijft verborgen 
versperde stem verbiedt 
de zin 

in luwte van de leegte wacht 
ik af, span meters lint tot 
horizon 

ik weet niet of je huilt, de 
witte strepen op de straat 
houden mij vast 

© Anneke Wasscher 

vandaag vieren wij 
vrijheid in Nederland 
met wappervlaggen 

toch zie ik schaduwen 
van angstpredikers 
steeds meer lengen 

zolang haat een kans krijgt 
in ons gezaaid te worden 
zal vrede bedreigd zijn 

© Marion Spronk 

   Marion Spronk  

Ik droom de vrijheid dichterbij 

nog altijd zijn er landen waar 
de vrijheid nog voortvluchtig is 
een mensenstem verstomt 
door oorlogszucht en macht 

nog altijd zijn er staten waar 
een kind de letters van de liefde 
niet leert schrijven, omdat een wet 
van haat die taal niet kent 

nog altijd zijn er steden waar de 
stilte steeds doorbroken wordt 
door onverzoenbaar krijgsrumoer 
waar burgers boete doen 

ik wens dat honger naar de vrede 
wordt gestild, hoop dat er mensen 
over grenzen van het oordeel gaan 
en anderen begrijpen 

...zo droom ik vrijheid dichterbij 

© Anneke Wasscher 

Dit gedicht werd voorgelezen bij de viering van het bevrijdingsfeest
op 5 mei 2010 in Groningen 

Verzet 

grootvaders klok in de vestibule 
stond stil toen Sijtje van de Hoeve 
werd geraakt 

op haar klompen 
had ze aangevoeld en gewaakt 
tot de verzwegen vlet 
haar oog ontvoer 
met de beladen vracht 
verscholen tussen teer en lompen 

het doodsuur is nooit verzet 

© Hanny 

Verzwegen verhalen 

er zijn er nog zoveel  
ze werden steeds vermeden  
want niemand wacht op smart  
al schuilt er ook schoonheid in  

misschien durf ik het nu aan  
zijn de wonden wel genezen  
en heb jij voor mij een  
luisterend hart als ik begin 

© JohnN 

Merelman's boodschap 

we zetten de uurwerken 
gelijk als de merel fluit: 

luister, luister, lui 
ik zet luister bij  

- voorafgaand aan dit tafereel 
heeft hij de tuin afgebakend 
tot zijn domein verheven 
domicilie gekozen -  

breng levend vrede, wakker dit aan 
voorzie in nazaten, daar teken ik voor  

waarvan akte. 

© Han Ruijgrok 
Leiden, 4 mei 2009; 19.45 uur 

Omdat het echt niet meer anders kon 
stopten wij vader en moeder 
veilig weg voor hun en ons bestwil 
in een tehuis vol van verzorging 
achter heel veel bange deuren 
in een lange lege dode gang. 

Moeder stierf er uit protest het eerst 
in een palliatief sederende morfineroes. 

Na aflegging en wassing door verzorgers 
professioneel gehuld in lange witte 
plastic schorten met handschoenen 
tot aan de ellebogen werd 
ze gekoeld weggezet met een 
theedoek onder haar kin vastgesnoerd 
in een belachelijke strik boven op 
haar eens zo zwarte krullen 
tot aan de Rigor Mortis. 

Bij het afscheid nemen 
zat vader buiten op het balkon 
met droge tranen in ongenaakbaarheid 
schijnbaar kalm een sigaar te roken. 

Toen wij de deur achter ons dicht trokken 
stierf in de doodstille kamer 
het laatste avondlicht liefdeloos 
op het behang. 

© Cor Visser 

Moeder Natuur 

Mijn blik rust languit op de halmen van de akker 
en laat zich teder wiegen in hun gouden droom. 
Hun knipperende wimpers kietelen mij wakker: 
ik zie een merel die het blauw ruilt voor een boom 

waar hij de zang van anderen imiteert, de rakker. 
Ik hoor de beek die traag een glinsterende zoom 
aan deze warme sprei wil stikken. Het gejakker 
van wielen en de almaar gaande mensenstroom 

wordt overstemd door zacht gekabbel, bladgeruis. 
Temidden van wat éénmaal bloeit, van tijdelijk groen, 
daar vind ik troost voor mijn vergankelijkheid, de dood. 

Wanneer ik de uitbundige natuur doorkruis, 
leg ik me volgzaam neer bij mijn uniek seizoen 
omdat ik eeuwig meedein in haar moederschoot. 

© Vera De Brauwer 

Pijn  

diep verscholen onder de grens vanwaar pijn niet 
weg kan ligt de zielige zij ze kwijnt ik kan wil haar 
niet bevrijden bang dat haar mij zal blijken haar 
plaats de mijne is lang mijden ongevaarlijk gevaar 
misschien ooit krassend op de oude plaat zal zij 
doorschemeren in mijn gepraat zal tijd dus wond 
verankeren in het aaibaar litteken van was-eens 
samen met alle andere van voorbijgaande aard 
een stiekem beetje voelt hoe ik mij vrolijk lachend 
in de spiegel speel weet haar die ik niet ben zal 
worden zij komt aan de orde van dag want nacht 
wil mij steeds geen rust nog laten laat staan 
brengen waarom zou zij ook waarom zou zij 

© Jakomijn Kersten 

Zorgvuldig 

Ik wil dat hij zijn liefde opneemt uit het gras 
haar mee naar binnen draagt 

tot de muren zegt op te schrijven 
wat ze met hem doet 

hen bezweert 
hun stenen op die wijze aangeraakt te laten 

dat hij zijn rug, hals, achterhoofd, toont 
een sjaal neemt en die om doet 

haar aan de piano achterlaat 
waar ze iets speelt wat ik van vroeger ken. 

© Lisette Waterschoot 

materie, ooit bevroren 
smelt in de ijsbewaarder 
stroomt weg als illusie 

een vulkaan gromt boos 
braakt een fontein van vuur 
spuwt grauwe asregen 

een asdeken bedekt Europa 
verduistert de zon 
de hemel is niet blauw 

© Marion Spronk 

Als u goede gedichten schrijft kunnen ze hierboven gepubliceerd worden     Inzenden per email, géén bijlagen svp

^Hernehim      

HOME