vrije poezie

Hernehim pagina vrije poëzie	^Hernehim
Boeiend om te bezoeken. Vrij en onafhankelijk. © HC 2001-2011	Redactie: John Zwart Bijgestaan door: Niesje de Jonge en Anke Labrie
Themavrije poëzie	Pagina laatst bijgewerkt: 01.11.2011

Hernehim Cultuur kent al sinds 2002 een pagina waarop poëzie op een maand-
thema wordt gepubliceerd. Maar van het prille begin in 2001 bood de site ook een
mogelijkheid waarbij de dichter helemaal de vrije hand werd gelaten.
Sinds 2010 is dit een eigen pagina poëzie op vrij thema, een open podium
dat naast de maandelijkse thema's een permanent openstaande pagina is.

Vanaf 1 maart 2011 tot nu zond u tezamen 192 vrije gedichten aan HC,
122 inzendingen ervan werden op deze pagina gepubliceerd.
Ter gelegenheid van ons jubileumjaar blijven al deze gedichten staan tot
1 november 2011.
Wat het beleid voor het vervolg wordt, wordt besloten na het jubileum.
Hernehim Cultuur biedt continu vrije poëzie, wordt continu gemodereerd en wordt
maandelijks met een nieuw kunstwerk geïllustreerd.

HOME
Nieuws
Blog en proza
Themapoëzie
Vrije poëzie
Vertaalproject
Proza
Activiteiten
Over schrijvers
Contact

Archief pagina's 1 voorafgaand jaar:

Nieuwsarchief

Blogarchief 2010 dec-juli

Blogarchief 2010 juni-jan
Themapoëzie archief 2011
Verslagen en recensies:

archief 2010

archief 2009

archief 2008
Overig proza archief:
proza 2008

oktober 2011

Illustratie:   "herfstzon"
Schilderij:     Acryl op doek 100x80
Kunstenaar    Anke Labrie

Deze nieuwe illustratie voor de maand oktober werd
gekozen door de kunstenaar > Anke Labrie

Themavrije inzendingen

Taal die ik bemin

Liggen aan zee en rusten in het zand
slapen onder de maan

geen woorden
ik omarm de stilte
neen geen woorden

Alleen de taal van de zee
een taal die ik bemin

Inge Deconinck

Samhain

op je graf plaats ik
een pompoen
met waxinelichtje

ik drink met jou
op leven en dood
scheiding is nu ijl

ik neem een slok
de andere giet ik uit
op de aarde

Marion Spronk

Zomervakantie

Op elke grof gestucte muur
drie gekko's in de wachtstand
te blauw zacht klotsend zwemwater
weerspiegelt de bougainville
de villa ademt zonlicht uit
over de avond waarin zachtgeel
lamplicht stroomt door
de getraliede ramen

wanneer de klokken beieren en door
de smalle straten de processie
passeert van de wenende madonna
gevolgd door kleine bruidjes met
ernstige blik en kaarsrechtgerugte
vrouwen onder kanten mantilla's

als het stof in de straten neerslaat
staan wij stil bevangen door weemoed
en het verlangen naar koestering zoals
dat hangt in de nog warme lucht vol
geur van overrijpe sinaasappelen en
langzaam afkoelend zeewater en liefde
voor eeuwig of een nacht

© Gerdin Linthorst
Zoals ook te horen was bij "Eijlders op Pad"
in de 'indian summer' op de Oeverlanden in 't Am*damse Bos

Gerdin Linthorst

Mijn stad, mijn stad...
*
In en uit haar ben ik verwekt en geboren
*
Wie weet ga ik ooit nog eens in haar sterven ook
*
Desondanks geeft ze geen flikker om mij
met al haar zeven parken, haar mooiste wijken
of haar schitterend witte strand in de zomer
*
Ze kent me niet, ze hoort me niet
ze ziet me niet eens
*
Ik besta niet * Voor haar* Geeft niet
*
Zij bestaat wèl * Zij * Voor mij
*
Met haar Lange Voorhout, haar Noordeinde
haar statige wijken, lanen en pleinen
of haar hoeren- en achterbuurten
*
Mijn stad, mijn stad...
*
Grenzend aan een bij tijd en wijle
soms liefdevol ontvangende
danwel een wederom woest voortrazende zee
in een meedogenloze winterstorm
*
Voor haar kent mijn liefde geen grenzen
*
Ze is van mij
*
Ze is mijn stad aan zee, zij
*
Gelukkig weet ik nog hoe ze heet
*

Rik Comello

Nazomer

wat staan de ogen hoog vanmorgen
hoger dan de zon
dan de neus
die voelt hoe fris het is
en zich terstond een rode kleur aanmeet
gezelschap voor de mond

de nazomer, sleepboot van de herfst, passeert
scharlaken bakens door ochtendkou uitgezet

Vera De Brauwer

Acropolis

een bruine beer
wordt omarmd
door het kind
van Carla Bruni

moeder en dochter
maken het
naar omstandigheden
redelijk goed

de Eurogrizzly
speelt in Athene
met brokstukken
van Bonus en Malus

Marion Spronk

Over het onnoembare

Hoog op de dijk wiegt het gras zich in slaap
en tussen de oevers het water
daarlangs geknield trekt het bevende riet
zich terug in een mantel van jade.

Boven het pad rijgt de schemer een snoer
en hangt het in ruisende bomen
dooft aan de takken de rafels van goud
hult ze in roerloze dromen.

Ver in oneindig sterft eeuwig het licht
en echoot verledens geleden
het glanst op het stille papier in mijn schoot
het laat zijn geheim niet ontleden.

Ik denk mij daarboven nog verder omhoog
en raak het onmetelijk duister
ik vlucht naar beneden, vergrendel de deur
en sluit het onnoembare buiten.

Femmie Elshout

Binnenkort

de dag proeft naar
rotte appel

ik gooi ‘m
in het compostvat

straks in de lente
wordt'ie gestrooid
mee met de rest
tussen mijn lentebloemen

rot bloeit in het lentefeest van dat jaar

Inge Deconinck

Allegro

Ik speel Haydn na een zwarte dag
en voel een simpele warmte in mijn handen.

De toetsen zijn willig. Milde hamers slaan.
De klank is groen, levendig en kalm.

De klank zegt dat de vrijheid bestaat
en dat iemand de keizer geen belasting betaalt.

Ik steek mijn handen diep in mijn haydnzakken
en doe als iemand die de wereld in alle rust aanschouwt.

Ik hijs de haydnvlag ? dat betekent:
'Wij geven ons niet over. Maar willen vrede.'

De muziek is een glazen huis op de helling
waar stenen rondvliegen, stenen rollen.

En de stenen rollen er dwars doorheen
maar iedere ruit blijft heel.

Het is altijd een probleem als er een Nobelprijswinnaar uitgeroepen
wordt die in een minderheidstaal schrijft.
Heel vaak werden ze niet vertaald in het Nederlands,
ook een minderheidstaal.
De Zweedse dichter Tomas Tranströmer werd wel in onze taal
toegankelijk gemaakt door J.Bernlef. Al méér dan 20 jaar geleden.
Het wachten is nu op herdrukken door De Bezige Bij, want de oude
uitgaven zijn allang uitverkocht.
Dankzij Meander publiceren we hier een smaakmaker: Allegro.

Tomas G. Tranströmer

de kruisspin

ze draagt het kruis van
dadendrang, de dwang
een web te weven zit
in spinnenbloed

ze balanceert tussen
de takken van mijn heg
en vangt het licht met
zicht van achttal ogen

als haar wiel voltooid is
leiden spaken naar de as
daar wacht ze af
totdat een vlieg
gevangen is

in de gevangenis van rag
doet kruisspin zich tegoed

Anneke Wasscher

Onder zeil

Wind en water
brengen leven
in schijnbaar passief verband.
Gevangen zeilmast trekt aan want,
heft het loefboord
dwingt het lij verdiept
tot beweeglijk krachtbalans

Romp verwerkt
in wiegen
heel dit samenspel, zij stuwt
met machtsvertoon maar
knort en knarst en kraakt.
Gestaag ge-murmur
is de ondertoon,

een waterschoot die draagt
toch onaflatend kloppend,
bonkend op het levend hout
Verdraaglijke massage
voor jong en pas gebreeuwd,
tot oud de veerkracht moe
het zich ooit gewonnen geeft.

In stilte ver beneden liggen zij,
de ouden rustend in herinnering,
bestemming is bereikt.

JohnN

Binnenpretje

ik heb een binnenpretje

en dat ben jij!
onthul het bij voorkeur niet...

Inge Deconinck

Vraagtekens

Zijn het wegen of paden
-zonder kruising- zijweg of achterpad
het belopen ervan
zonder enig doel

Is het vangnet
waarin ‘n mens tijdig gevangen
na sprong en salto huizenhoog
riskant en bijna fataal

Is het een kaart
een plattegrond
gezocht door kinderhand
spontaan getekend

Voor mij: een verhaal
voor het tastend oog
in lichte tinten
van pastel.

Schilderij zonder titel
Abstracte compositie in acryl op doek
door: © Mayamba - 2010

Geuzen

O, Nederland
let op Uw Saeck
de Euro wordt verkwanseld
door valse speculanten

Uw mooie Tael
wordt opgeslokt
door popi anglicismen

Hufterigheid vreet zich
platvloers een weg
door dit geliefde land

Zijn er nog geuzen
die Angst en Kwaet
kunnen keren?

Marion Spronk

vrijheidsbeeld

macht heeft gebloed en maakte vlekken
op blazoen van land dat zich in staten
weet verenigd

toch blijft symbool van vrijheid daar
bewaard, geborgen in de trots en
grootsheid van een dame

verankerd op de plek waar leven zich
met gretigheid beweegt, kan de
verbeelding steeds haar lokroep horen

al langer dan een eeuw richt zij haar
blik op wat nog komen gaat, in golven
wordt de hoop herhaald

de hartstocht brandt, de vlam in fakkel
van haar hand is haast onsterfelijk
net als de droom

Anneke Wasscher

Ontnuchtering

ze beweerden dat
het leven
een toverbal zou zijn

voorzichtig lik ik
het zoete rood
geel en groen volgen

opeens
wordt alles grijs
in mijn mond
bah, wat vies

de kikkerprins
sabbelt
op een gouden knikker

Marion Spronk

Ik ben een ram

die zichzelf wellicht bij de horens neemt
bijna zesenvijftig jaren jong
spaarzaam vermogend
een geruststellende gedachte
ik heb weinig te verliezen

het onmetelijke heelal
een soep die tegen pruttelt
voor de mens ontoegankelijk

onze hoogmoed
uitgelopen op een verwoestende nederlaag
van de aardse natuur

zo knikken wij
onze eigen spiegel aan diggelen

ik ben niet monddood
doe niet aan achterkamergeluiden
wandelgangen gekreun

ik leef

niet dat ik wil dat iemand mij begrijpt

Rudolf Schinkel

Haren in de wind

Was ik de wind die blaast, ik vond
haar in het veld van pluizenbollen
en ik - gevuld met pluisjes -

gaf elk die ik voorbij zou hollen
iets van haar eindeloosheid die
de mensen stil verbaast

JohnN

Fascinatie

het meisje zwaait naar de overkant
niets te zien, dan het gortdroge land
en wat magere koeien

hoe kan ’t mij boeien, dat meisje
en haar hand, wat ligt er verborgen
aan die andere kant

waarom stel ik mij die vragen
zelfs de roerdomp die ‘k plotseling zie
tussen dorre rietkragen verzet geen poot

in de lucht wat gevorkte vegen
de vlerk van een engel misschien
en toch, ik blijf verlangen, naar dat

wat de schilder niet heeft ontbloot

Hanny

kopje onder

mijn gedicht valt in het water
en ik kijk toe

hoe zinnen vervagen
woorden kopje onder gaan
en schreven en rondingen
betekenissen laten varen

een voor een spoelen
de gewassen letters aan
ze helpen elkaar op het droge
mijn zeehonden op het wad

ze komen in beweging
maken hun afdrukken
in het onbeschreven zand
en nemen de waterweg

mijn gedicht valt in het water
ik krijg er een verhaal voor terug

Monica Boschman

Wijdvoetig

Elke wereldstad herbergt te veel aan
bewegende zelfportretten
in een door ons zelf gecreëerd woud
van beton en steen en staal

graniet
woest en vrijwel ongerept
zonder loof en naald

doodse meren kil uitgebraakt
met maar één doel

deze bron
in het hart van boomgaarden
trapsgewijs

hier begint het oogsten

dit landschap
deze natuur
ligt goed in het gezicht

zelden ziet een tuin zo perfect

Rudolf Schinkel

sterven

als ze denkt aan doodgaan, krijgt
ze toch opeens weer hoop dat een
tiental zongerijpte korenschoven
klaarstaat voor de oogst

als haar tuin op sterven ligt, bederf
allang de kleuren stal, dan schudt ze
uit het dekbed van een droom wel
honderd bonte vogels in de bomen

als leven eens onbuigzaam lijkt, dan
veinst ze lenigheid met lach, beweegt
gedachten in een stem die zegt
ik kan wel duizend dingen doen

maar als verwachting tijd verdrijft
en elke stap weer achterblijft dan
opent ze de ramen

een laatste wil ligt op haar vensterbank
en adem van de wind verwaait de witte bladen

Anneke Wasscher

Het miskend genie

Ze lijken me trouw gezworen

want na zoveel jaren
kom ik ze steeds nog tegen
als een verse kloon van
die grote broer van vroeger:

keukentrapje bij de hand
zien ze neer op wie kwetsbaar lijkt
bewaren achterbakse hoon tot het
onverhoeds moment als je niet kijkt.

Zonder mijns gelijken
valt hen het leven zwaar –
ik speel mee, geïmponeerd, verberg
dat ik ze ken in hun waar formaat...

niet erg, want ach, lang geleden al
keek ik het miskend genie
in 't gelaat, niet geïntimideerd
tot afgewend de blik –

en doorzag.

JohnN

soepgedicht

met mijn handen graaf ik
in een ruif vol woorden

ik denk aan
soep met sliertjes
en soep met ballen

een dampend bord
getik van een lepel

waar vind ik
een gedicht met sliertjes
een gedicht met ballen

heter gegeten
dan opgediend

Monica Boschman

Monica Boschman biedt op haar website
een vijftal 'soepgedichten' aan, als smaakmaker
op haar receptenboek.
Het boek is vanaf morgen ook te bestellen,
hier mag u eerst al een lepel proeven!

alweer

weer
weet ik het niet

onweer
weet ik het ook niet

gewoon weer
niet te filmen

Monica Boschman

Soixante neuf

jouw lichaam
past me beter
dan mijn kleren

ondersteboven van jou
streel ik
ons huisnummer
in de lakens

jouw lichaam
past me beter
dan mijn kleren

Inge Deconinck

bonne journée!

de hôtelière wenst het koppel une bonne journée
zouden die mensen weg mogen?
naar huis?
we kijken op vanuit onze boeken
en beloeren hen jaloers

wíj hebben nog vier dagen te gaan
eer onze straf is uitgezeten
wat hebben we misdaan
dat ons zelfs geen blik wordt gegund
op de omringende bergen?

regen, regen en nog meer regen is ons deel
en als het veertien graden wordt
dan is dat veel

zie, ze lopen de trap af, die twee,
valies in de ene, paraplu in de andere hand
boe! lafaards! couards!

... chançards...

Vera De Brauwer

gevonden worden

ik wil gevonden worden
wie zoekt die vindt

enfin wie me vindt
vertel ik mijn gesloten boek

Inge Deconinck

De aarde nog woest en leeg

elke dag van twaalf of meer
wat zon zonder windregen
een zomerdag

binnen een maanlandschap
" als de eerste scheppingsdag"

zuid van deze roerige kaap
de noordelijkste voetbalweide;
kille kunst in de felste koude

jaarlijks een terugkerend tafereel;
de trek naar dit mals ogende groen

zwaaiende geweien
ontgoocheling

niet begrijpend verder richting kustcontreien

Nordkapp - Midnattsolen (Foto Norske Turistservice & Hurtigruten)

Gedicht: Rudolf Schinkel

Knikkeren

Glanzende stuiters liggen tegen de schutting op een rij
In het midden die hele grote, groengeel met rood en blauw
Raak ik die dan zijn ze allemaal, echt allemaal van mij
Maar mis ik op een haartje na, dan is de buit voor jou.
Ik zet me schrap, schat de afstand, blaas bezwerend

Op het sterren vonkend projectiel, haal diep adem en
Laat los, en met mijn vingers cross rolt de grote stuiter
Rechtaf op zijn doel: Raak ! Glas op glas knallen ze
Veelkleurig vlammend op elkaar, ik heb gewonnen !

Maar ik deel mijn winst graag met de verliezer, ik deel
Mijn winst graag met het meisje met die blauwe ogen
Ik deel mijn winst met haar, het gaat toch om het spel
En niet om de knikkers, en bovendien speel ik heel
Graag weer eens een ander spelletje met haar.

Cor Visser

moeders kind

zijn moeder draagt een rode minirok
wanneer ze schreeuwend aandacht vraagt
dan staat het schaamrood op zijn kaken

zijn moeder streept haar ogen zwart
en als ze daardoor donker kijkt, dan
wordt het kind zo somber als de nacht

zijn moeders was is altijd helder wit
en komt er op zijn kleren soms een vlek
dan trekt hij witjes weg

zijn moeder verft het tuinhek groen
maar laat het dicht, wanneer haar zoon
naar buiten mag dan is hij groen als gras

het moederskind kruipt in de huid van
een kameleon en stemt zijn kleuren af
op HAAR totdat hij barst

Anneke Wasscher

Die ik ken

JIJ, die in het gras
liggen wil
de zon aan een touw
naar beneden
haalt

JIJ, die in de wolken
verhalen lezen wil
in twee talen
en elke dag
tot 'n zomerdag boetseert

JIJ, die in je huis
met z'n geluiden schildert
inkeert
in het dons van 't bed
waarin je luilekkert

Houd je
niet stil
zing en dicht
dicht en zing
als het levendige kind
dat in je schuilgaat

Harry Daudt

Can't Stand The Rain

I can`t stand the rain
Against my window
Bringing back sweet memories
I can`t stand the rain
Against my window
Because he`s not here with me

Hey window pane
Do you remember
How sweet it used to be
When we were together
Everything was so grand
Now that we`ve parted
There`s one sound that I just can`t stand

I can't stand the rain
Against my window (chorus)

To hear it as sung by Tina Turner
(Anna Mae Bullock -1939) in 1985

Regen (Kan die regen niet uitstaan)

Oh wat haat ik die regen
tegen mijn ramen
om die herinnering voor mij
wat haat ik die regen
tegen mijn ramen
want hij is er nu niet bij

Heeee vensterruit
weet je het nog
hoe fijn het altijd was
Als we samen waren
wat was het zalig dan
maar nu we uit elkaar zijn
is dit het geluid wat ik niet verdragen kan

Oh wat haat ik die regen
tegen mijn ramen...(refr.)

Vert.: JohnN 08.08.2011

In het zicht van

in gedachten zie ik
jou verteerd worden
door die wrede ziekte

voorzichtig steek ik
een wit vlaggetje
boven mijn loopgraaf uit

ik voel de schaduw
van mijn boosheid
door jouw verraad

in een opwelling stuur
ik een kaart met: Sterkte
ooit waren we tóch vrienden

Marion Spronk

Vlekkeloos

ik ben fan van wasmachines
ze draaien en spoelen mijn kleren tot ze vlekkeloos zijn
het droogzwieren
klinkt als muziek in mijn oren

door het ronde glas zie ik mijn lievelingsjurk vrolijk draaien
zij mag straks dansen aan de waslijn en
vanavond mag ze met me mee een glas drinken

indien ze vlekkeloos blijft

Inge Deconinck

Waarom is geen antwoord

de waanzin groeit
ongezien in zijn hoofd
als een grommende vulkaan

na jaren ontploft hij
in een offensief
van dodelijke haat

het meer kleurt rood
van vermoorde kinderen
die het leven omarmden

Marion Spronk

Er was een dag

Er was een dag dat
ik blij eraan dacht hoe Holland
er bij lag: in de wereld een eiland
zonder dood en geweld – het
veilige land van niets aan de hand

Toen kwam een dag van
mijn zicht op 't noorden, in hun
land met natuurpracht zo groot wisten
Noren zich klein – elk wil vergeten
hoe ooit vikingen moordden..

In vree' samen leven met
ieder het zijne uit werken en helpen
bij buren of ver in het rond

Nu leef ik een dag van niets
meer begrijpen – onmogelijk blijkt
mogelijk, dat heeft me verstomd.

Norge rouwt

JohnN

Zeebuffet

Ruimte
dit is wat ik voel als ik met opengeslagen ogen
aan jouw zuurstof snuif
jij houdt niet van wetten en stenen
maar schenkt weg wat je te bieden hebt
instinctief
de ene keer met gouden lepels, verleidelijk als een zeemeermin
de andere maal opgefokt als een hitsig watermonster

zonder onderscheid in rang en uiterlijk
omarm jij het leven
tussen waterbodem en maan

we kijken toe
lachen en gapen
net genietende vissen op het droge

Erika Destercke

Voor enig houvast

was het slechts uiterlijke schijn
het verbloemen van die onrustige wereld in je hoofd
of zocht je hier een weg waar jij misschien van droomde

waarbij je het daglicht om elke vinger wond
woelig de nachten gezelschap hield
met jouw warmbloedige omgang

was het pad naar de jongensklas je levenspad
of vervolmaakte jij louter hier jouw levenskracht
met enig houvast

Rudolf Schinkel

enclave

een stukje wereld
waarbinnen ik de schepping
lichtjes stuur
voorwaarden voldoe
aan paradijselijk gevoel

bomen van kennis
en kruiden van herinneringen
waar het ongenood bezoek
welkom is te zingen

erbuiten heerst
het kwaad van menselijke
onrust die dwingend
wil beheersen al
wat zich in bezit ontplooit

daar wordt bestraat, geknot,
geschoren en geveld
geknipt gestript
met machinaal geweld

JohnN

terug naar toen

het wasrek vangt de zon in witte doeken
herinnering zoekt zekerheid van licht en
veiligheid met eindeloos verstoppen
een tent van lakens tekent kindertijd

ik schilder bloesem op behang van lang
geleden, de randjes aan de bovenkant
omlijsten beelden in het heden met een
gouden krul, zodat de gloed verwarmt

in gedachten ga ik verder over pad van
vroeger, pijn van kiezelstenen onder
blote voet kerft werk'lijkheid in het
besef dat naakte waarheid bloedt

vergeelde flitsen van bedompte zondag
verveling die gesmoord werd door een
ronde langs kanaal, de brug stond
open toen de tijd nog lijden kon

illusie van een blijheid die niet was
verteert het arm verlangen, bedekt het
laatste restje glans met stof, dan dek
ik weten toe met witte doek

Anneke Wasscher

Binnentijd

rumoer en gekrakeel
zijn soms te veel
mijn buitenkleed te dun
voor het leven

als ik de wereld
bewust buitensluit
ben ik een mens
met gesloten gordijnen

een hijskraan takelt
energie uit mijn tenen
ik verdicht het licht
voor mijn hongerende ziel

Marion Spronk

Prikkels

De nacht zou zalven zeggen ze
maar de spieren bijten naar een onbeduidende spanning
lakens zijn klam en mijn hoofd draait als in een
wasmachine gesmeten dweil rond

de nacht zou helen beweren ze
maar hij hakt hersenen uit elkaar en gooit
de voorgeschreven rust net afval op een vuilblik
zelfs het voorbijrijden van auto's weerklinkt als een vogel
die tegen een raam botst

hij
de nacht
ooit
waarin ik mijn lichaam verliet en tegen een ander aankroop
voor hem koester ik
onderhuids
een streepje licht

Erika Destercke

Ook gepubliceerd in "De Haarlemse Dichtlijn 2011"

ik volg wat lessen magie
in een leerzame avondcursus bij volle maan
vannacht ga ik aan de slag met mijn kennis

Inge Deconinck

Snel weg

vertrokken, met aan mijn zijde een diepe slaap
eindelijk is de geest uit mij getrokken,
mijn heem in de oppas gegoten
en ik wil niet meer terug, voorlopig!

een schootveld vol neon,
ik volg witte lijnen,
verdwijnend in een gulzige nacht

naast mij slaapt een stoel een gat,
naar een niet vreemde wereld
met mijn ogen eet ik de verte waarin men woont

waar heldere meren uitdagend glanzen
tussen de uitgestrekte wouden gelegen

Rudolf Schinkel

Ochtend in Patara

Ver van woon- en
werkverkeer, weg van de
lawaaierige Randstad,
baden wij in rust aan de
Turkse zuidrand.

Na een heldere sterrennacht,
zet de schemering de dag
op een kier. Hanen kraaien
victorie over de stervende
nacht en sterrennevels smelten
in het aanzwellende licht.

Dan begroeten honderden
tortels koerend de morgen-
gloed en zwermen zwaluwen
met ons uit voor het ontbijt.

Hein van den Assem

Thuisland

Van bergen vluchtte ik naar velden
Van hoofd naar haar
Van muren naar ruimte
Van aardgeur naar zeezout.

Ik voel me thuis hier, Niets is teveel.
De zon schijnt dagelijks. De wind waait
gretig mee, de regen laat de laatste tijd
vaak op zich wachten en het KNMI
hebben we ook niet meer nodig.

Ik voel me thuis hier. Er is water, er
is brood en er is iedere dag wat te
beleven. Zelfs vrijdag is toegevoegd
aan mijn vrije dagen. Naast andere dagen.

Kleuren verrijken mijn leven. Ik loop
een blauwtje, Ik sta rood, Ik kijk door
een zwarte bril en ik erger me groen en geel
aan de bruine regering. Het voelt zo thuis.

Ik voel me als een vis in het water. Geen heimwee
naar verleden geen verlangen naar vaderland.
Geen wens om terug te gaan. Nog even en
Ik kan zelfs Nederland, Iran noemen.

Kunst is geen vak, maar een verspilde hobby
(behalve voor de verkiezingsfilmpjes)
Cultuur is allang overbodig. (alleen
als iemand jarig is) en rechts zijn
is helemaal in, ook voor de linksen.

Heerlijk om voortaan als een inheemse
door het leven te gaan, uitschelden als
vrijheid beschouwen, de protesteerders als
tuig en de beschaving ronduit negeren.

Ik voel me thuis hier. Dichten is
een groot bedrijf, maar klein beklijf
en steeds meer vraagt men of ik er
naast iets nuttigs doe.

Van bergen vluchtte ik naar velden
Van hoofd naar haar
Van muren naar ruimte
Van blinde woede naar opluchting
Van tirannie naar tolerantie
Van aardegeur naar zeezout
Om me terug te vinden in een tijd
waar mijn aangifte voor een verloren
liefde niets waard is,
wel die van de belasting, waar mijn stem
niet meer telt, wel bij de stembussen.

Nafiss Nia

Het gedicht "Thuisland" werd gisteren ook
gepubliceerd op NRCnext

Nabij

ze lijkt een peinzend meisje
ik vraag me af: wat doet ze hier

weet je nog niet
dat Engelen hun vleugels
invouwen als een mens
hen nodig heeft

ze dimmen hun immense licht;
te veel voor mensenogen

Marion Spronk

eeuwigheid

geloof jij in de eeuwigheid
een kind vraagt me de weg
het kijkt verwachtingsvol omhoog
mijn ogen zijn al ver

ik vlucht en staar in het luchtledige
daar vind ik nog een handjevol gedachten

ik ken de eindigheid van kort bestaan
het uitzicht op gebroken licht van ondergaande zon en
duisternis van nacht wanneer de maan verstek laat gaan

een evolutie van de zin voltrekt zich in mijn geest
onzichtbaar in dit lichtjaar - het denken is geweest

ik lees nog even in de ogen van het kind de wens
om door te gaan
waarschijnlijk wil het dat ik verder zoek
een schat verwacht aan 't einde van een regenboog
een droom licht op
ik volg haar op de voet tot aan de horizon

Anneke Wasscher

Juli

Het regent o wat regent het!
De klachten zijn niet van de lucht,
men boekt nog een last-minute vlucht
uit vrees voor een verblijf in bed.

De stranden zijn geschoond en net,
kampeerders weren zich geducht,
de watersport ligt op zijn rug,
men surft alleen op internet.

Toeristen drommen toe van ver
musea stromen vol, terrassen
leeg, getapt de stadse bierbrouwer.

De handel weet zich aan te passen
en duiven, die zijn van oudsher
tegen zondvloed opgewassen.

Jeanne Wesselius

Jeanne was jarenlang een trouw bezoekster van
het Open Podium van de Bibliotheek te Amsterdam.
Zij overleed in 2010.
Uit respect sluiten we deze maand af met haar gedicht
"Juli"
uit haar laatste bundel: 'uit de eerste hand'
verschenen bij 'De Vleermuis' te Roermond 2009.

De nachtwaker

Kwetsbaar is de stilte die steeds dieper ademt.
De nacht trekt het masker van jouw gezicht.
Het donker ontkleedt jouw lichaam,
heel langzaam, heel subtiel.
Hoe breekbaar is een slapend mens.

Ellen Groenewoud

Cristina Branco: Sensus

Laat haar dit nu maar zingen, over de woorden
in haar oor, hoe ze, nu hij ze niet meer spreekt
zich voortsleept langs de straat. Laat haar maar
klagen met zo'n zachte klank, laat haar de stralen
van de zon verscheuren, de bladen van de roos
voor het vergeten van zijn lijf, hoe blank het was,
hoe sterk, hoe naakt –

Laat haar vertellen van de kamer, met de gordijnen
voor het licht gehangen, haar jurk over het einde
van het bed, en van zijn stem die bloot en hevig
danst over haar huid en hoe zijn baard haar kneust
en hoe hij neuzelt langs haar nek en langs haar
navel en aan haar bijt en om haar lacht, zoals
alleen maar hij dat kan.

Wees zachtjes met die morgen en die middag,
wees zachtjes met de jurk en het gordijn en waar
hun handen gaan, met wat hij aan haar doet en zij
aan hem, zwijg van de geluiden die hij uit haar haalt
en van zijn schreeuw. Dat hij haar houden mag
voor niets als hij het wil, zolang het goed is
en dat niets hem lief.

Laat anderen ontkennen wat ze niet horen
willen en fluisteren onder elkaar en smuiken
over de schaduw van de nacht. Dat wat hij
nooit vergeten zal; wat hij ook zonder woorden
van nu af altijd weten zal. Laat haar dit nu
maar zeggen want, als ik het al zou kunnen,
ik waag het niet.

Nina Werkman

uit de bundel "Van liefde en koude min"
Monnier, 2009

De zangeres Cristina Branco zingt Slauerhoff poëzie
die vertaald is en gecomponeerd tot Portugese Fado.
Hernehim plaatst dit gedicht n.a.v. de Slauerhoff Wandeling

De reis

een streep trekkend door lijnen
die voor de hand liggen, neem ik de trein

laat mij vervoeren door lavendelvelden
en terrassen met stokoude gewassen
zonnebloemen die buiten mijn kader groeien
rotspartijen waar korstmossen gedijen

het landschap lijkt voorbij te varen
zoals de jaren rugwaarts roeien
en in mijn jas gevoerd met lapjes leven
bloeit soms even weer de goudenregen

Hanny

Zelfopoffering
(voor de special forces vrijwilliger en de zelfmoord activist)

misschien ben ik niet voor dit offeren geschapen
zoals verklaard tot hoogste goed
door lieden die vertellen hoe het moet
zichzelf zo graag benoemen als rechtschapen?

waarom toch zoveel jaren lang te leven
en niet als resultaat van eerste tegenspoed
ter wille van een ander's heil en goed
in zelfvervulling reeds te sneven?

zijn het wellicht de valse regels voor 't leven
van stond af aan door heersers ingeprent
hoe het slechts zalig is zich op te geven

voor de onwrikbare regent
die zelf zich handhaaft op zijn troon
en anderen de geest laat geven

JohnN

ter gelegenheid van "Veteranendag",
morgen, 25 juni 2011, Malieveld Den Haag

Zouden we
allen dezelfde taal spreken

mens onterende conflicten
de vele hongerende monden
en ontaarding van onze leefomgeving
door menige inhaligheden

het zou er niet meer zijn
wanneer we weten
los te laten

het bovenaardse
en vrijmoedig het leven minnen

Rudolf Schinkel

De vergeetboeken

Zij schijnt zichzelf
te zoeken
op pagina’s
in dubbeldikke boeken
recent verschenen

Gerecenseerd en aanbevolen
door dagbladredacteuren
die van wel en
zoveel meer
van wee weten

Zij schijnt zichzelf
daarin te vergeten:
het eten van hoofdstukken
woord en bijwoord, zin en bijzin
tussen de regels door: goede raad

Ik schijn haar
te vinden
als een vijfvingerig bruinbroos blad
tussen vergeelde bladzijden
van een vergeetboek.

Harry Daudt

tranen

wat moet je doen
als je al je verdriet
opsluit zodat niemand het weet of ziet

gezien iedereen recht heeft
op zijn of haar verdriet
wacht ik even

tot iedereen weg is

Inge Deconinck

De kraanvogel, de schilder

wanneer zie ik de kraanvogel weer
die mij bezocht destijds
mijn dromen leken waarheid toen
hij landde in mijn handen

nu schuift mijn schilder
voorzichtig tussen ’t groen
de alpino schuin over ’t oor
een rode sjaal, kwast in z’n mond

het witte haar, pluizig
als een paardenbloem, penseelt
hij de natuur, die uitwaaiert
voorbij mijn grenzen van gras

niets past meer zoals weleer
toen ik luisterde naar m’n ogen
en tussen strakke streken
die vogel zag

Hanny

Oergodin

sterrekind in mij
dans
dans het ritme van mijn vuur
door de ogen van de dageraad
die seizoenen opent
aan de voeten van de zee

sterrekracht in mij
speel
speel me in mijn leven
laat mij golven nemen
in gerijpte overgave
waar dalen plonzen

oergodin
fonkelvrouw in mij
leef
leef je hart met me mee
in mijn voeten
waar mijn luchten flitsen
in oneindigheid

Svara

onmiskenbaar

ik kan het niet ontkennen:
Pappa, ik lijk steeds meer op jou
je liep mij veertig jaren voor
dus ik zag jou zoals ik mijzelf
niet kennen wilde

vooral toen je veel ouder werd
en ik om je lachte, als
je na elk halfuur achter je bureau
drie rondjes liep door het gebouw

Anders worden de scharnieren stram
zei je, maar, al
was ik er niet blij mee
ik kreeg jouw haar en
nu je er niet meer bent
voel ik mijn knieën

JohnN

in het thema "van wie heb ik het?"
gebracht op het Eijlders podium van 22 mei 2011

Aard-man

de aardappelen gepoot
en sjalotten geplant
rechtte de moede man zijn rug
wees omhoog
naar een vlucht vogels
boven zijn heilig land

kijk, alles vliegt en vreet
de tijd aan flarden

leven noch dood
of iets van waarde
zal beklijven
en toch
sprak de man
met vuile vingers
zou ik hier graag nog wat blijven

Hanny

karadzic

hij was een man van de balkan
hij was gevlucht voor de oorlog
ik kende de oorlog alleen
uit de verhalen van mijn oma

hij was een psychiater
we vonden elkaar in het verlangen
om elkaars oorlog te leren kennen
ik begon de verbeelding af te tasten

ik vertelde hem al mijn verhalen
hij zweeg discreet
zoals het een psychiater betaamt

toen begon ik de verbeelding af te stropen

ik proefde de geur van buskruit
fantaseerde over soldatenpikken
kalashnikovs hard en lang
getrokken in de intimiteit
van de behandelkamer

ik werd verliefd op zijn ogen
maar hij schrok terug voor zo veel geweld
en dumpte me ter plekke

dankzij hem
heb ik de oorlog in mezelf ontdekt

er werd een psychiater opgepakt
die zich voor natuurgenezer uitgaf
en ontkende beul te zijn

o, wat zou ik die karadzic graag omleggen

Jolies Hey

Kortgewiekt rad

Een rad voor de ogen
veel te lang
aan opgelapt raderwerk
hang ik
aan haken en nagels
verloren

uit mijn hoofd schuren
vastgeschroefde scharnieren
hun dagelijkse vlijt
zonder al te veel woorden
stil geratel
bleek en grijs

een molensteen plet
gefilterd verlangen
in opkomend water
dondert in vlagen
naar beneden

op gladde latten
een wulpse waterjuffer
spreidt trots
haar venstervleugels

Erika Destercke

Luisterend oor

ik hou mijn luisterend oor
tegen een schelp
tot ik zee hoor en zilt proef

haar lamp brandt als antwoord op
mijn luisteren
de zee verlicht als nooit tevoren

haar golven stranden fluorescerend aan
met blote voeten proef ik de vloedlijn

Inge Deconinck

Het meisje en de zee

wonderlijk hoe gedachten
suiker spinnen

het zoete de mond beroert
van het meisje in de wolken

aan haar voeten wijkt het water
de zee, de zee

ebt langzaam weg
en neemt in haar kielzog mee

de glimlach van een jonge man
en hoe zij wachtte

Hanny

merel

als ik bang ben dat de wereld niet
meer wil, tilt de verwondering me
toch weer op

een merel in mijn tuin zoekt
instinctief en vindingrijk
op grond van vogeldrift

haar snavel pakt de afbraaktak
voor hergebruik en luister van
de heg verbergt een huis

daar wacht een warme buik
met grootsheid van geborgenheid
op het geluid van leven

straks maken veren zich weer
los van dons, gaat klapwiek
over rand

dan vliegt het jong met veel
vertrouwen oude wereld in

Anneke Wasscher

beschermengel van bermen

je fluit zo zacht dat ik je hoor en
zie, je danst met kinderknieën
en geurt naar alle moeders

in namen vang ik delen, web
van bloei verbonden schermen
bruidsboeket van voorjaar

we maaien de berm
maar jij keert terug
en fluit naar mij

Monica Boschman

Herkansing

Hij staat al te wachten;
de nette pet op
de klompen nog fris geel.
Laarzen bungelen in de ene,
overall in de andere hand.
Een man met werk behangen.

Hij zint op een begin. Ik geef gas.
"Ik zie je te weinig,
werken, altijd werken. Geen tijd jongen.
Voor je moeder niet en…"
Ik schakel. Plankgas, de snelweg op.
"Begrijp je dat?"
Ik knik, en

altijd weer zie ik die
betekenisvattende handen.
De dirigent die zijn klank en kleur pakt.

Een omweg.
De velden zijn rood verbrand.
"Het is droog jongen, voor de tijd van het jaar"
Ik versnel.
Dan verandert zijn vrouw – mijn moeder –
mooi wordt ze, mooier dan ooit.

"Druk hier.
Iedereen heeft haast"
Ik kies de rechterbaan
en neem gas terug, ongemerkt.
Vertel over mijzelf, wat ik wil
wie hij voor me is
slaan we over, we rijden een nieuwe route.

Hans Puttenstein

de vierde mei

wordt nu een maand verkocht
door postbus eenenvijftig
marktwerking weet u wel

misschien is het nodig
om de sluipende aantasting

maar als het straks stil is
ze ontroeren

de duiven op de dam
blijken opeens te koeren

in het plantsoen heeft
de merel zijn rijk alleen

geluiden bleven zoals toen
met een verre koe die loeit

waar een bus stilstaat aan
'n berm die uitbundig bloeit

nu niet na luchtalarm
'nooit meer, nooit meer!'

werden wij mensen anders -
nauw houden we ons nog even in
schuldige barbaren

JohnN

herplaatsing
april 2009-mei 2011

Pépé

Van moeder mocht ik hem weleens gaan wekken.
Dan sloop ik stil, zijn deur stond op een kier,
de kamer in... en sprong, ik was toen vier,
op bed om mij fluks naast hem uit te strekken.

Toen wachtte ik tot hij me toe zou dekken
en op de deur zou kloppen (voor de sier).
"Dag Sinterklaas! Ons meiske? Is niet hier."
Al goed dat Sint het dek niet weg wou trekken!

Pépé liet steeds weer nieuwe mensen komen:
ook Zwarte Piet en Mie Katoen of Knudde
en allen werden door hem beetgenomen.

Zo klein ik was, ik weet nog hoe het ging,
hoe hard mijn buikje van het lachen schudde.
Ik heb aan hem slechts één herinnering.

Vera De Brauwer

Veer X Drents lief

ie hadden mien lief
zo lief
met óen lief
zo lief
det mien spieren
verkraampten
en ik oe smoorde
tussen mien strakke dijen
ie waren buten aodem
wat keek ie toen lief
mien lief
wat had ik oe toen
machtig lief

Ria Westerhuis
uut "Zundags goed" - februari 2011

we denken

we denken dat het niet kan
opstaan uit een graf
we zijn niet meer zo
van domweg geloven

we denken dat het niet kan
liefde aan de macht
we zijn te bang voor
onze eigen dromen

we denken te veel
denk ik

Monica Boschman

verdoofd

ik zag je lopen S
op het Damrak van Amsterdam
in de Diezerstraat van Zwolle
in je mouwloze zomerjurk
je lange donkerblonde haar dat
op je schouders viel van zomerhuid

maar ik herkende je niet S
ook nog die laatste zondag niet
op de Nieuwestad in Ljouwert waar
jij nog steeds lachte maar je ogen niet

hoe lang al ben je dood
in afschuw van het leven
reik je de arts de spuiten aan
om ook ons verdovingen te geven

JohnN

bewerkt
aug 2010-apr 2011

Er is genoeg

een goede remedie
voor koopzondag
en Mac Donalds:

haal alle bestrating
uit achtertuintjes
leg een moestuin aan

radijs, wortels, sla
sperzieboon en spruit
zullen honger stillen

Marion Spronk

Heeft voor ons de oplossing in petto
om te ontkomen aan de levensbedreigende radijsjes
die op ons loeren
vanuit de schappen in de supermarkt

Moestuin

wanneer ik in de winkel groente weeg
en afplak met een plastic strip voel ik
de weemoed onderhuids en luister in
het kille licht hoe schimmen stem
verheffen

is het misschien gezichtsbedrog dat ik
de toewijding in oude beelden zie, een
kromgegroeide rug die in de moestuin
maaide, zon verleidde en de regen bad
op tijd te zijn

een stille man gewend aan zo gewoon
was altijd dichtbij groei van het gewas
prees veelheid van het vers in kleuren
groen en wees me hoe de tuin steeds
glom van trots

ik mis de rechte rijen sla in het gelid
gewilligheid van bonen in de holte van
zijn hand, geduld waarmee een weckpot
zorgzaam werd gevuld, de liefkozing van
levensloop

Anneke Wasscher

Mamma Africa is bleeding

Mamma Africa is bleeding like never before
Nobody wins, only losers during modern war

Mamma Africa is bleeding babies die like lightning
Africa's women, the rock, die clenched fistr fighting

Mamma Africa casts her black shadow over African soil
Her body pierced dipped ripped gauged in Baal's turmoil

Mamma Africa bends her head. Silence... Too ashamed of
What new generations will read about her dead

Dictators with bloodstained hands never stop nor step down
They cling to their castles, their gold, diamonds and crown.

Floris Brown

Mamma Afrika bloei

Mamma Afrika bloei soos nog nooit van te vore,
niemand wen, almaal verloorders in modern tyd oorloë

Mamma Afrika bloei baba's sterf soos weerlig
die Afrika vrou, die rots, sterf met gebalde vuis al vegtend

Mamma Afrika word verkrag. Vroue kinders staar
met verstarde oë. Hul liggame geketting. Geen wegkomkans

Mamma Afrika se prag haar tapisserie word geverf
bloedig rooi. Soldate skree: "Kyk waar jy GAAN!"

Mamma Afrika werp haar swart skadu oor Afrikaangrond
haar liggaam deurboor gedoop geskeur in Babelse onrus

Mamma Afrika buig haar hoof. Stilte... te skaam oor
wat nuwe generasies gaan lees oor haar dooies.

Diktators bloedbevlekte hande stop nooit, nié afstand doen
hulle klau aan hul kastele, hul goud, hul diamante en hul kroon

Floris Brown

Alphen

je loopt ineens heel anders door een winkelcentrum
voor vandaag was de gestoorde met het automatische wapen
verder weg
na vandaag kijk je argwanend naar de andere shoppers
je vraagt je af: wat zit er in die tas

ben je veilig tussen koffiemelk en muesli?
moeten de boodschappen voortaan bezorgd?
of durf je nog op straat te komen

het leven heeft de dood in zich
dat is bekend
bij een computerspel is dat is heel anders

want in het echt
is de vuurlinie
en kunnen winkelende mensen
en hulpverleners
het leven laten
omdat een instantie wapenvergunningen verstrekt
aan een gek

Hans Wap

Een vriend van mij
Heeft altijd instant soep in huis
Want je moet toch iets aan te bieden hebben
Als ze komen

Ik zit met jou op het terras
En bied jou een kliekje aan
Uit mijn gedachtewereld

Juvu de Ruiter

etiket kwijt

wie weet nu nog mijn naam en voorschrift
en van de hoed en randen van mijn nacht

lees het etiket maar in mijn ogen
daar staat geschreven wie ik ben

wil jij mijn wasverzachter zijn?

Monica Boschman

Mooie dagen

In het minnenstrelend water
staat zij
in doorschijnende gewaden
vrij van geest en rimpels

vissen nieuwsgierig tussen haar gladde benen
toen was er verlangen in de nachten

nu geprezen voor haar behouden schoonheid
milde stem en vrijgevige handen
in deze zedige dagen

Erika Destercke

De weg kwijt

Het is makkelijk verdwalen
in een woestijn
het is maar goed dat wij straatnamen hebben

Christian van Midden

Prinsesjes

De burgemeester zei:
de 'koninginnenach' is voorbij
de wereld bestaat uit boze meisjes
's avonds moeten ze gaan slapen

Hedwig Selles

Naar buiten

de kunst bestaat er wellicht in

te weten
wanneer je naar een schilderij kijkt

en wanneer eenvoudig naar buiten

Inge Deconinck

Jij

Niet als ik je alle aandacht geef
Of je juist negeer
Niet met mijn verleidingskunst
(die ik niet bezit noch waardeer)

Niet als ik er onopvallend
altijd voor je zou willen zijn
Niet als ik je lichaam
met al mijn verwondering zou proeven

Niet als ik je heel graag wil
Niet als ik je
eigenlijk niet zou hoeven

Niet als je mij helemaal zag
en herkende het onuitgesproken kwetsbare verdriet

Niet Niet Niet

-niet dat je dit leest-

Miranda van Gogh

Ergens in maart

vlak na een grootse maan
als de dagen lengen
waar nachten korten
steeg de zonnebaan
aan evenaar voorbij

waaien uit het westen
getild van over het tij
soms velden dichte mist
die eenmaal kil aan land
zodra de ochtend brandt
vakkundig worden gewist

vlechten vroege vogels
aan hun gehavende nesten
in vele toonaarden

Rudolf Schinkel

Amsterdam

de kleuren van onze stad steken
vanuit de vlaggenstok omhoog
aaien de kraaien in hun vlucht
huppen in haren van vroege meisjes

achter ieder krap kozijn
schittert een nuance en schijnen ogen
als zwartomrande vensters mee naar buiten
luiken als opgeplakte wimpers
haaks op de stoere singel

Amsterdam
in de natrap van de geschopte dag
verken ik je oude blaren
word ik gesust door een onbedoelde lach
in het lied dat krijst door jouw
gekleurde haren

in de haast van een jonge eeuw
toont het verloren genie
een treurig timpaan
een gouwe Jordanees jankt
er zijn platte A tegenaan

heeft er nog nooit een engel gezien

Aurora Guds

Uit het debuut "Droomschoot"

Dag van het Water

hoe ging het ook weer
dat kinderliedje
uit de oude doos

over twee emmertjes water
dat uit de dorpspomp kwam
voor drinken en de was

miljoenen mensen sterven
nog in deze tijd
door gebrek hieraan

Marion Spronk

De gemiddelde Nederlander
gebruikt 160 liter drinkwater per dag
het meeste spoelt door het toilet
lang douchen is een goeie tweede

Lente

Bij thuiskomst ruikt het huis
zwaar naar hyacinten.
Mijn liefste slaapt licht.
In verwachting van de lente
en de wederkerende zon.

Ik beweeg me
tussen nacht en ontij.

Lisan Lauvenberg

herinneringen

met blote voeten in het gras
luisterde ik stil
naar wormen, kevers, merels
en boze eksters

met blote voeten in het gras
schreef ik onhoorbaar
over het plezier en de pijn
van hun bewogen levens

keek ik soms bewonderend
soms jaloers, soms opgelucht
naar het drukke geluk van mieren
en de vredige onschuld
van lieveheersbeestjes

Kriebelig teken ik herinneringen
met een inwendige glimlach
langs de randen van vellen
vol haastige aantekeningen
hun belang nog verborgen

teken ik de vrijheid
van mijn blote voeten
tussen wormen, kevers, merels
mieren, lieveheersbeestjes
en boze eksters

Jacques Brooijmans

Het gras aan de Overkant

In ieder einde schuilt een nieuw begin,
dat willen veel religies doen geloven.
Dus na het ondermaanse volgt Hierboven
de zoete troost, Gods roze suikerspin.

Zo'n stelling geeft het leven toch meer zin?
Want ben je rijk of valt er niets te roven
en ben je clean of kierewiet gesnoven,
de hemeltram heeft plaats zat achterin.

Tenzij je het een tikje anders ziet,
dat al wie niet meer is, niet meer dan wás,
wie met of zonder zin het leven liet,
terugkeert als een bloem of geurig gras.

En dan gegeten wordt door geit of koe?
Ik ben dat nieuw begin op voorhand moe.

Vera De Brauwer

Sonnet rond het verplichte vers:
"In ieder einde schuilt een nieuw begin"
in de Willem Wilmink wedstrijd in de top-10

vooruit

vakken van leven en belang
zorgvuldig gedicht met ritsen

de vulling bepaalt de smaak
laten we proeven en eten

en daarna onze rugzak weer vullen
met zacht en lach en ach

Monica Boschman

op een dag als vandaag

op een dag als vandaag waarop
een mens in eenzaamheid
in kille modder smoort – met
tallozen gelijk

waarop uit een mens net zo alleen
't bloed vloeit dat verdwijnt in
gulzig glinsterzand – met
tallozen gelijk

hardvochtig helder de zon
waarbij hun blik verduistert – met
tallozen gelijk

blijven ze star en stil en ons
een open vraag

JohnN

Prima Materia

Wanneer wij komen te liggen in
de handpalm van de tijd
die adem over jou en mij
doet strijken en ons dan
in één zucht wegblaast,

Wanneer wij door eeuwen waaien
in het heelal van onze dood
zullen wij zoveel zwaarte krijgen
dat ik naar jou en jij naar
mij wordt toegebogen

We zullen elkaar wel nooit meer raken
maar immer reiken,
reiken, en verlangen,
en bewaren.

Theo van de Wetering

Humus

zwarte gaten
in mijn zwervend hoofd
vul ik op met teelaarde
plant er bloemen in

bloeiende haartooi

Inge Deconinck

Internationale Vrouwendag

Denkend aan vrouwen zie ik rijen van kruiken
traag van de bron naar ´t dorp teruggaan
ruggen gebogen, slapend kind in 'n doek
op de velden in trillende hitte staan

Haar thuis bij ´t vuur waar zij maalt, kookt en bakt
'n groep schamele hutten verspreid op het land
haar gezin voedt zij dagelijks maar ook het vuur
blijft slechts branden door haar werkzame hand

die hout zoeken moet in het verwijderde woud
langs vijandig' steeds verdere route -
bang zijn haar schreden over stil dreigend pad
dat zij gaat op vermoeide voeten

JohnN

Morgen: 8 maart - Internationale Vrouwendag

El condor pasa

Gekleed in kleurige Indiaanse weefsels
word ik door een condor opgetild
tot hoog boven de toppen van de bomen:
onvergetelijke groene vergezichten.

Krijsende vogels kondigen mijn komst aan,
giftige spinnen, schorpioenen, slangen
sluipen weg in hun eigen duisternis
zacht zet de gevederde boodschapper mij neer.

Orchideeën omarmen en lianen leiden
mijn zoektocht door het oerwoud
honger stil ik met sappige vruchten
angstige gevoelens vervliegen

Edelstenen liggen voor het grijpen,
kleuren die op een Hollandse winterdag
te uitbundig worden geacht, vallen in het niet
bij meervoudig fluorescerende gesteenten.

Het huisdier van thuis is hier een
glanzende zwarte panter die voorzichtig
met een kleine jaguar speelt
baldadige apen kijken geamuseerd toe.

De anaconda geeft kopjes, de schildpad geeft mij
zijn schaal met helder water, goed voor elke dorst
de panter spint met een poot op mijn schoot
de condor vliegt hoog over

Iris Koetsier

Bremen Stad

Kom speulen in de zomernacht
trippelen met hanenpoten, blokletters
blaffen in staccato spetters
koppies geven met kattenkracht

moezenissen en merries stelen
kattekwaod in ’t kwadraot begaon
met zachte pooties op ‘n rugge staon
um oenze ondeugde slim te delen

luustern bij volle maone uren
onder ’t heldere sterrendak
naor jazz en blues en rock-‘n-roll

deur roeten naor binnen gluren
hoe oen oor mien snorhaore rak
en ik oe an de manen vaste hol

Ria Westerhuis

Wat...kennen?

Ik ken zijn woestijnen
zijn oker woestijn
zijn bloedrode woestijn

Zijn woestenij
waarin hij moeizaam
adem haalt
adem in en uit

Zijn razernij
waarin hij uithaalt
naar vijand en
vriend die vijand wordt

Zijn brillenglazen
waarachter zijn blikken
doden willen
met ook zijn zwaard

Zijn doden
die woest al
uit zijn vergeetboek
zijn gescheurd

Zijn doden
niet door eigen mantel
bedekt; nee, prijsgegeven
aan de gieren.

Harry Daudt

Lief dierke

k’heb nen verbond gesloten
me men lieve klene hond
n’echte krusing tussen vullus
en n’lovevolle beendrenbak
dus n’echten ren je rot raske

en d’vrouw heeft zo’n katje
ook die mauwt den gansdag
pas naar buten mag zij d’nacht
want ’t benne dame van stand
z’ook beeld zij in d’volmoon

glanzend schon

Rudolf Schinkel

De aanstalten

Hij zit en wacht. Gaapt
naar een vlieg die baantjes op het raam trekt.
Merkt op hoe mooi grijs wolken zijn verdeeld.

Zijn buik rommelt als veraf onweer.
Hij pulkt aan zijn baard.
Krast blauwe achtjes op het blad.

Als een trapezewerker duikt een merel
van het dak naar een tak.

Hij lurkt aan zijn pen en dan
hoort Hanlo het getjilp
van die mus in zijn hoofd –

Inge Boulonois

De dokwerker

hij toont de volle glorie van zijn lijf
en vestigt aandacht op zichzelf
met woordenloze taal

de spieren bundelen zijn kracht
verbinden de saamhorigheid
met solidariteit

het openlijk vertoon van zijn verzet
gaat aan gezag voorbij, kijkt neer
op schande van de macht

hij recht zijn rug en duwt de borst
vooruit, vindt trots in lef die
geen begrenzing duldt

zijn beeld staat stil maar symboliek
beweegt, de stem van lichaamstaal
draagt ver

ik kan niet om herhaling heen
mijn bange hart pompt
het opstandig bloed

Anneke Wasscher

1941 - 2011:
70 jaar februaristaking

Modern wij?

de aarde rondt en kneedt en vormt
kromt zelfs ver voorbij de horizont
schept voetzolen als eksterogen

door vlindergeknevelde ellebogen
worden eeltloze handen geworpen
tong en derrière witogend en gelikt

zilt de zee soms woest golvend wild
gaf en nam neemt en geeft
en modern wij stelen en vergiftigen

Rudolf Schinkel

Een loopje

De zoete zit
op zolderkamers
licht van Gouda – kaarsen
bij gebrek aan beter

De blocnote
en het stompje potlood
in jas – of vestzak
bij de dichtershand

De krant
van regio of streek
het landelijk dagblad
voor de broodnodige inspiratie

Stamgast anoniem
op barkruk of terrasstoel
regenjas... natte dweil
weggedoken in hoge kraag

De poëzie moet en zal
nieuw en
actueel
en beslist niet
belegen of oubollig

Geen tranen laten
of vals sentiment
blijk van lieve lust
of bitter medelijden
het is al: transpiratie.

Harry Daudt

loflied

altijd zuiver, zuiver altijd
klinkt jouw roeping

ontmoet haar bij het begin
aan het einde en onderweg
geef haar een welkom en water

laat, laat het, zo mag het
beginnen, het scheppen,
het vormen, het zingen

geloof in je wortels
voed, voed ze en de kraan
bruist van beginnen

zuiver altijd, altijd zuiver
tijd om te baren

Monica Boschman

(Bij vers 6 uit de Tao Te Ching)

terug vooruit

In momenten van nutteloosheid
dwaal ik af en ruik de zoete geuren weer,
rond vreugde en misère uit een jeugd
proef ik weer het bitter van vervlogen liefde
die zo jong en sterk leek, maar sneller nog
was opgelost dan de illusie groeien kon

er schijnt geen weg meer terug
hoewel de deur nog licht doorlaat
op de drempel liggen als een buffer
een wereldoorlog, rock-’n-roll, Vietnam
flowerpower, een vleugje postmodernisme
na de afgebroken Muur

aan de andere kant zijn dierbaren
onverwoestbaar overleden,
het wenkend perspectief

Cor J van der Stokker

Insomnia van de ambtenaar

Vaak als het mij niet lukt om te gaan slapen
Rest aan mij niets beters dan het tellen
Van zes miljoen vierhonderdduizend schapen
Pas dan lukt het aan de slaap om mij te vellen.

Eenmaal slapend droom ik dat ik weer ontwaak
En al tellend weer probeer in slaap te komen
Maar omdat ik halfweg dan de tel kwijtraak
Schrik ik plotseling wakker uit mijn dromen.

Vele lange nachten lig ik wakker in mijn bed
's morgens kijk ik in de spiegel maar heel even
Naar de schim van die ik was in het verleden

Op mijn werk trekt de moeheid door mijn leden
En na een hevig onbedwingbaar beven
Val ik dan eindelijk in slaap voor mijn loket.

Cor Visser

bioritme

ik luilekker
nog wat
onder de dons
op het ritme
van huiselijke geluiden beneden

ze lokken me
het bed uit!

Inge Deconinck

limerick

er was eens een vrouw aan het water
die wilde haar kind nog wat later

haar dochter van vijftig
zei: ach ma wat spijtig

nu loop je met kind en rollater

Theo Boer
op de actualiteit van Harlingen
bij Dit is de Dag (EO)

martelaren

dat allah toch groot mag zijn

driehonderd doden
tot laatst in staat te horen
angstroepen en gegil in pijn

de omslag brengt uitzinnig
feest het vieren van de overlevers
ieder trekt naar het zelfde plein

driehonderd zijn er al geweest

driehonderd moeders horen diep
neergeknield het vrijdaggebed
hoe groot allah wel moet zijn

ze moeten eraan geloven

waarom anders was haar een kind
geboren wat hij het leven zo jong
verbiedt als alle anderen juichen

driehonderd doden hoorden
angstroepen en gegil in pijn
het later juichen niet

o,geef hen toch dat allah groot mag zijn

JohnN

zo vaak

zo vaak meer noten op hun zang
dan ik kan horen, maar soms voel ik

de noodzaak in een lied
dat maakt me fan

en stil.

Monica Boschman

Gebeiteld

vastgebonden op
een smalle plank
word ik gekanteld
voel geen onderlijf

de bloeddruk daalt
mijn hart fluttert
ik val bijna flauw
rond mij is rep en roer

felle operatielampen
bliepende machines
achter mij een tafel
met zagen en hamers

na enkele uren
zit mijn heup gebeiteld
deuren openen en sluiten
twee zusters rijden mijn bed

Marion Spronk

gesprek met de nacht

wanneer ik de gordijnen dichtdoe
somberheid van je gezicht en lichaam
buitensluit, vraag ik me af

voel jij je wel eens machteloos en bang
voorgoed gevangen in het donker?

niemand weet of je soms eenzaam bent
er is geen meetlint voor verlatenheid

argeloze sterren hebben nog pretenties
ze willen je versieren met een slinger licht

de maan staat wel dichtbij maar is veranderlijk
ze heeft zich lang geleden ingelaten met de tijd

waarschijnlijk ben je toch gehecht aan deze
plek want elke avond kom je weer terug

misschien speel jij een spel, herhaal je steeds
de onbegrijpelijke pantomime van eeuwigheid

als ik een keer niet slapen kan, dan leg je me
in elk geval de regels van de stilte uit

Anneke Wasscher

Het geheim van Stradivarius

Een heldere toon stijgt trillend op
Na een doelbewuste hamerklop
Klank vloeit edel door bast en ader
En komt dat van de Englen nader
Muziek wordt gevormd vanuit de knop.

Het enige wat voor hem nog telt
Is dat de fijnspar wordt geveld
Ontdaan van de takken en van mos
Wordt weggesleept uit 't donkere bos
Naar daar waar de schors wordt afgepeld.

Dat is ook de plaats waar aan de zoom
Groeit de golfdradige esdoornboom
Wachtend op de scherpe stalen beet
Van de man die Stradivari heet:
Schepper van elke violistendroom.

Na 't drogen van het kostbare hout
In Cremona bewaakt als baren goud
Vraagt Antonio d'zegen van 't kruis
Voor vioolgereedschap en zijn huis
En jaagt kwade geesten weg met zout !

Dan klooft hij de stam tot in het hart
Voor elk vioolblad een kwartiers part
Vaardig voeren zijn handen de guts
In d'ogen onder d'fluwelen muts
Ontstaat dat wat de verbeelding tart !

Het bovenblad van de viool gebouwd
Glooit zacht gewelfd uit het vurenhout
Het achterblad als een zoete wals
Vindt bekroning in een slanke hals
Die een fraaie krul wordt toevertrouwd.

Als de zon verdwijnt achter de kerk
Verlichten kaarsen rondom zijn werk
F-gaten en inleg brengt hij aan
De krans gebogen uit 'n dunne spaan
Snaarschroev'n gesneden uit d'zilverberk.

En na het voltooien van dat werk
Gaat hij naar het altaar van de kerk
Waar hij in luistering van Gods Zoon
De viool lakt: Glanzend, wonderschoon !
't Naametiket is zijn waarborgmerk.

Precies rond　't middernachtlijk uur
Straalt de viool in een heilig vuur
En klanken vonken als juwelen
Als Stradivari begint te spelen
En dat maakt zijn violen nu zo duur !

Cor Visser

Huisje tuintje boompje

mijn huis staat
in
Vlaanderen

ik maakte het
met kleurrijke kaarsen
poëtische verf
muzikaal behang
en vooral ook
met spelende kinderen

tot een thuis

mijn tuin
is
Wallonië

mijn tuin van Eeden
en zeg es eerlijk:
wie wil nu
zijn tuin kwijt?

Wallonië
mijn zicht op groen
een heuvelend land
een landschap waar
mijn wandelschoenen verliefd op worden

in het Franstalige gras lig ik languit
en lees ik
tweetalige verhalen in de wolken

Inge Deconinck

Levend op de taalgrens

Miss Belgiës doornenkroontje

Hoera, er is een nieuwe miss in 't land.
Het is - alweer - een Vlaamse jongedame.
Ze is tweetalig, hoeft zich niet te schamen.
Al vindt men het wat vals langs Waalse kant.

Ach, hadden zíj op 't Nederlands gezwoegd,
dan waren zij misschien niet zo missnoegd.

Vera De Brauwer

Nevenstaand gedicht is een 'sonnettette':
een kwatrijn met rijm 'abba' en afsluitend in 2 verzen de 'conclusie' 'cc'.
Een 'uitvinding' van wijlen Driek van Wissen,
die een zeer populaire vorm werd o.a. op nederlands.nl
Het Gronings-Drents Dagblad van het Noorden schreef
als eerbetoon aan de vorig jaar overleden Groninger dichter
een sonnettetten-competitie uit. Onze Vlaamse VvHC Vera De Brauwer
deed mee en eindigde uit 483 bij de beste tien, die op Gedichtendag
in de krant werden gepubliceerd - en nu uiteraard óók op HC: "proficiat!".

Conclusie:
"Laten we hopen dat de tegenstelling Vlaming-Walen heel spoedig
mag verzachten/ wat mogen we anders van Christen versus Moslim
nog verwachten". (Red. HC)

Dosering

een theemeester zoekt
zorgvuldig blaadjes uit

in het gekookte water
komt de essentie vrij
van geur en smaak

nauwlettend kijkt hij
naar zijn welkome gast

soms zijn tien druppels
toereikend voor de dorst
méer zal hij niet schenken

Marion Spronk

monumentje

hij zakte zomaar in elkaar
liet al zijn wegwerptassen los

een restje wijn en blikjes bier
rollen rinkelend over straat

geschrokken deinzen mensen terug
geen mond-op-mondbeademing

een enkeling pakt zijn mobiel
iemand zet een blikje recht

de tram waarin ik zit trekt op

zolang ik hem kan zien
kijk ik nog even om

met zijn volle ruige baard
in winterjas van mottig bont
liggend voor een bloemenstal
met al die blikjes om hem heen
is het vanuit de verte net
een gigantisch knuffelbeest
alvast door iemand neergelegd

Anke Labrie

Dit gedicht werd gelauwerd in de Stadsschouwburg van Amsterdam
op de late avond van 26 januari 2011, door Ramsey Nasr en Gerrit Komrij
Het eindigde in de top-10 van de 10.000 inzendingen van de
Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2010. Proficiat!
Lees ook onze beschouwing op pagina proza.

Cyclus

Ik hou van je
als van de maan,
als van korenhalmen
wuivend in de wind,
van de zee rond mijn voeten.
Maar net als de maan,
korenhalmen en zee
brengt tijd je dichtbij
en verder bij me vandaan.
Leemte waar liefde
haar intrede doet,
de cirkel rond maakt

Yvonne Koenderman

Benauwend

benauwend is de bol
waarin mijn denken hoelahoept
deze tegendraadse geest
ijverig een uitgang zoekt

zich stijfkoppig kubus droomt
met hoeken om in weg te kruipen
ofwel balk met lange muren
ramen met weids zicht op buiten

soms waant hij zich liever nog
parallellepipedum
want op een vloer bestaand uit gram
voelt het goed zijn gal te spuwen

Vera De Brauwer

Gegoten

ik boetseer de dag tot
een dag die me gegoten zit
en zet mijn handtekening eronder

Inge Deconinck

Hier sta ik dan.
Naakt en rillend koud
tussen de scherven.
De drank is nu wel op.

Jij, in je rokje van
verduisteringspapier
slaapt hier al honderd jaar
je glimlach uit.

Mooi opgebaard
in de achterkamer,
onaangetast
door het bederf

en ik ben oud geworden,
vergeten hoe te sterven.
Je wakker kussen
durf ik niet.

Wel snoei ik dagelijks
de rozen om je bed
en trek ik de doorns
uit je huid.

(Voorzichtig-
niet aanraken)
Mijn handen trillen.
Blindgangers staan op scherp.

Peter Knipmeijer

Moedig Wit

het oude jaar
is weggeschraapt
restjes zeer
kruipen tussen
tegels en voegen

elke dag opnieuw
lichtverlenging
van koude korte dagen

voorzichtig dromen
sneeuwklokjes
ik hunker naar hun wit

Marion Spronk

Als u goede gedichten schrijft kunnen ze hierboven gepubliceerd worden Inzenden per email, géén bijlagen svp

^Hernehim

een cultuurpagina

HOME

De culturele pagina's worden onafhankelijk gepubliceerd en geredigeerd door John Zwart