Themavrije poëzie  

Hernehim Cultuur kende 2001-2009 een pagina poëzie op vrij thema,
waar door inzenderdichters gedurende de eerste tien dagen van de maand
gedichten konden worden gepubliceerd die buiten het maandthema vielen. 
Dit open podium is voortaan een permanent openstaande pagina. 
Ook na de eerste tien dagen worden geaccepteerde gedichten geplaatst. . 
Altijd zullen er tien gedichten zichtbaar zijn. 
Inzendingen verschuiven naar beneden en vallen dus nadat ze plaats 10 
hebben bereikt af. Maak tijdig kopieën, maar respecteer het copyright,
er wordt geen archief aangelegd. 
Hernehim nieuwe stijl biedt één actuele pagina vrije poëzie, die continu
wordt gemodereerd zonder maandwisseling. 

Maart 2010 

Illustratie:   " Groei " 
Schilderij     acryl op linnen 2005 - 
Kunstenaar  Anke Labrie 

De pagina werd deze maand geïllustreerd 
door Anke Labrie.  

Themavrije inzendingen

Internationale Vrouwendag 

Denkend aan vrouwen zie ik rijen van kruiken 
traag van de bron naar ´t dorp teruggaan 
ruggen gebogen, slapend kind in 'n doek 
op de velden in trillende hitte staan 

Haar thuis bij ´t vuur waar zij maalt, kookt en bakt 
'n groep  schamele hutten verspreid op het land 
haar gezin voedt zij dagelijks maar ook het vuur 
blijft slechts branden door haar werkzame hand 

die hout zoeken moet in het verwijderde woud 
langs vijandig' steeds verdere route;
bang zijn haar schreden over stil dreigend pad 
dat zij gaat op vermoeide voeten 

© JohnN - 08.03.2005 
met respect voor H.Marsman en de vrouwen van Darfour, 

Kil Inzicht

die kwetsbare man voor me
met twee dochters naast zich
een priester leest de mis

de gesloten kist staat vooraan
vier mensen steken kaarsen aan
een hand streelt het grijze haar

langzaamaan breekt hij
voelt het echte breekpunt
na vijftig jaar bij elkaar

Mirandabad 1954 
(voor M. Th.) 

Vannacht liet ik mij weer beklemmen 
door zuurjood, Vana, Riedel en bus E. 
Het pijpenkrullenmeisje nam me mee 
om heel ver weg te leren zwemmen. 

De baders staan als slachtvee in de rij 
- op woensdag is het stuiverdag - 
te wachten tot zij door de beugel kunnen. 
Hier doet men alles wat niet mag. 

Het vleesmes van de angst steekt in mijn badtas. 
In dit spookhuis met wel honderd deuren 
kan weet ik wat en nog veel meer gebeuren: 
er liggen nu al dode mensen in het gras. 
Dus wijk ik geen seconde van haar zij: 
ik hoor bij haar, zij past op mij. 

© René Gulje

Red.: Dit mooi gelaagde gedicht werd geselecteerd 
uit de bekroonde inzendingen t.g.v. de Nationale Gedichtenwedstrijd

Hessels bier  

Wij liepen onder dezelfde hemel 
op zoek naar tekens uit verleden 
de weg die eens kort geleken had 
en recht, leek nu eindeloos 
zonder doel, plaatsen waar wij 
onze met liefdespijlen doorboorde 
harten in sparren wisten 
waren onvindbaar, verzaagd 
verwerkt tot Dodemanskisten. 

Het drong langzaam tot ons door 
verleden was en blijft doodspoor 
en toekomst is onzeker, het enige 
wat reëel is op Terschelling hier 
is Hessels zang en Hessels bier. 

© Cor Visser 

mijn leven heb ik ten einde geleefd 
gerafelde draden ontbind ik 
aardse zwaarte ontstijg ik 

kon ik de liefde beschrijven 
die mij wacht voorbij de grens 
angst voor de dood zou verdwijnen" 

© Marion Spronk 

Bramenjam. 

Mijn regenboog beschijnt je blanke huid, 
ik zie je nu als nooit tevoren 
er zullen nog veel inspanningen voor nodig zijn 
en broze angsten worden overwonnen, 
heus, ik zal het je allemaal vertellen mijn kind, 
maar alleen als het moment daar is. 

Dan zul je het horen, van het vals, en van het echt, 
van het goede en van het verkeerde been, 
van het oor dat me is aangenaaid, 
van al die verkeerde vrinden 
en van het ruisen van al die winden 
waar ik ooit ben meegewaaid. 

Ach, misschien zal het je boeien 
en misschien ook niet, 
en zolang je maar net doet of je het gelooft 
zal ik zachtjes blijven orakelen aan je oor, 
zoetgeurende nachten lang 
tot aan de vroege ochtendlusten. 

Ik nodig mezelf dan bij je uit 
en bij liters lauwwarme koffie 
en bramenjam op een beschuit 
zul je me geloven of je wilt of niet mijn kind, 
totdat je moegestreden maar voldaan 
in mijn armen zult rusten. 

© Peterdw. 

Imago 

met mijn handen kneed ik jou 
geef je haren als korenaren 
schellen indigoblauw 
de mond naai ik dicht 
met stukjes henneptouw 
nog een sokkel 
van ongekuiste klei 
en als laatste hand 
rond ik je borsten licht 
zwijgend noem ik je 

vrouw 

Hanny 

© Inge Deconinck 

Druppelsgewijs 

door de tijd beslagen 
krijgen herinneringen een waas 
zoals het lang ongebruikte glas 
dat achter in de kast staat 

weet je nog of je zoet of bitter dronk? 
of het tikken van twee glazen klonk? 
of daarbij ogen straalden, stemmen streelden? 
je slaat breekbare gedachten tegeneen 

en wat je toen zo zeker wist 
tracht je nu opnieuw te weten 
elk heden heb je slechts te leen 
over de grens van het moment 
ligt het druppelsgewijs vergeten 

© Vera De Brauwer 

Dit is het bekroonde gedicht in de wedstrijd
van de Stad Ronse t.g.v. Gedichtendag 2010. 

Als u goede gedichten schrijft kunnen ze hierboven gepubliceerd worden     Inzenden per email, géén bijlagen svp

^Hernehim      

HOME