Hernehim Natuurpagina's
Wandeling 4 
          Alles van waarde is weerloos

Lucebert.     

 Informatie
 Doelstellingen en antwoorden op 
     veel gestelde vragen 
Ganzen 
Libellen 
Mussen 
 Sijsjes 

Natuurbeleving 
 Terug naar de Introductiepagina 
Link naar Cultuurpagina 
 Wandeling 4   In het voetspoor van Jac P Thijsse     Geplaatst 14 april 2004 
 Langs de Vecht in 1910 en 1997

Op onze vierde tocht langs de Vecht, pakken we de stroom weer op in Maarssen Dorp.
Niet alleen voor de natuur, maar ook voor cultuurhistorische waarden, want hier is volop te genieten, langs dit stuk van de Vecht dat Thijsse lyrisch "de gouden bocht" noemt: Op de oevers liggen wel vijf buitenplaatsen op korte afstand van elkaar.
De rondwandeling kan op verschillende punten worden begonnen, voor de beschrijving gaan we uit van een start bij het Gemeentekantoor. Dat moderne nieuwe gebouw is verrezen op het terrein van "Goudestein", het is bereikbaar met de bus en er is ook een ruime parkeerplaats bij. Als je met eigen auto komt, volg dan in Maarssen de bordjes 'Partyships'.

Vanaf de Diependaalsedijk werd er hier een nieuwe lindelaan ingeplant. Nog jong, maar met de jaren zal die mooier worden. Het zijn zilverlinden (tilia tomentosa) die volgens mijn bomenboek beter bestand zijn tegen luchtvervuiling dan de tilia vulgaris die in Thijsses tijd de meest geplante laanlinde was.
Langs het laantje is een aardwal opgeworpen als scheiding met een grasveld. Op die wal en in het gras kunnen we genieten van het resultaat van het betere bermbeheer. Er wordt spaarzaam gemaaid en de natuur is eerst een beetje geholpen met het uitzaaien van wilde planten.
In de lente en de zomermaanden ziet het er prachtig uit. Het walletje is blauw en rood van korenbloemen en klaproos. In het veldje een kleurenfeest van kroonwikke en muskus malve, gele rolklaver met daartussen plekken met de stralende gezichtjes van de wilde margriet. Het lijkt een reserveterreintje te zijn voor toekomstige uitbreiding van de parkeervoorzieningen, te hopen valt dat daar nog lang geen behoefte aan komt!

Voor de hoofdingang van het Gemeentekantoor lopen we rechts om het gebouw heen en dan passeren we de kruidentuinen van Goudestein. De tuintjes zijn verwilderd, ze zien er fleurig uit binnen hun omlijsting van de buxushaagjes. Echt walstro zien we erin en vanuit de omgeving hebben de wilde margriet en de akkerdistel hun weg erheen gevonden. Er gaat een sterke aantrekkingskracht van uit voor de kleine vos, de distelvlinder en alle soorten witjes.
We lopen naar de doorgang tussen Goudestein en het bijgebouw dat nu Drogisterijmuseum is. Rechtsaf verlaten we het Goudesteinpark door het fraaie sierhek aan de Vechtoever. Misschien zien we de Vecht helemaal niet, o schrik, ons zicht wordt belemmerd door twee gigantische rondvaartboten die hier vaak liggen afgemeerd. Maar op het smalle jaagpad is het gelukkig heerlijk rustig. Terwijl aan de overkant langs de drukke Provinciale Weg het autoverkeer voortdurend langsraast is het pad aan de oostoever verboden voor alle rijdend verkeer.
We volgen dit jaagpad zonder aanlegplaatsen naar het noorden, langs oude eiken en beuken. In de smalle ondiepe strook langs het dijkje heeft hier en daar de gele lis en lisdodde zich gevestigd, ondanks het drukke vaarverkeer. Op enkele plekken gaat de smalle helling schuil onder het groot hoefblad.
Aan de landkant strekt zich het groen van de tuinen van "Vechtoever" uit. In het vroege voorjaar met de eerste bloei van stinzenplanten, wilde hyacint en bosanemoon, langs de sloot het door menig siertuinbezitter gehate zevenblad, een "onkruid" dat toch bij uitstek thuishoort in het stinzenmilieu.
In de sloot verrassen we soms het waterhoentje, dat met wippend staartje in de ruigte dekking zoekt. Even verder passeren we "het huis".  "Vechtoever" ligt te blinken in de middagzon. In de maand mei is de Vechtoevertuin een bloeifeest van paarse rhodondendrons.

Ganzenbloem, waterranonkel, en waterlelie

Nymphea alba in Tienhovens kanaal

In de vijvers, sloten en kanalen nabij de Vecht treffen we een rijke waterflora aan, wat tevens een aantrekkelijk milieu is voor vele soorten watervogels en amfibieën.

 
Van het jaagpad over de brug, langs de Machinekade en naar Geesberge
De buitenplaats Vechtoever wordt privé bewoond en de tuinen zijn helaas niet toegankelijk voor publiek.
We komen dicht langs het theehuis dat wel lijkt op een klein zeshoekig tempeltje, het platte dak gesteund door slanke zuilen met daartussen sierlijke boogvensters. Waar de tuin van "Vechtoever" eindigt met een haag komen we langs een woonboten ligplaats. Aan de rechterkant een weitje dat soms door schapen wordt begraasd. Het hoort nog tot het bezit van "Vechtoever". Naar verluidt bestaan er plannen om ook het weiland bij de tuinen te betrekken zodat een groot park ontstaat tot de Diependaalsedijk, die aan het eind van het jaagpad de vechtoever weer opzoekt.
De rondwandeling loopt hier eigenlijk rechtsaf de Diependaalsedijk op, maar ik kan goede redenen bedenken om nog even verder langs de Vecht te lopen. Niet ver vóór ons zien we de bolling van een brug in de dijk, dáár mondt een vaart in de Vecht uit. In de vroege zomer is die plek iets wat je niet mag missen! Het water is bijkans dichtgegroeid met honderden schitterend bloeiende grote waterlelies (nymphea alba). De vaart vormt de verbinding met het natte natuurgebied van Tienhoven. Het is heerlijk om even een rondje over de Machinekade te wandelen, een paar honderd meter verderop is er een voetgangersbruggetje waardoor we via de overkant weer kunnen teruglopen.
Nog iets verder langs de Vecht is er de uitspanning "Geesberge", een heel leuk rustpunt als we behoefte mochten hebben aan een pauze op een fijn terras.

Terug naar Maarssen, het jaagpad voorbij volgen we nu de Diependaalsedijk, tot aan het punt waar die een zijweg van zichzelf lijkt te zijn. Een verkeersreconstructie heeft hier een knik opgeleverd en we gaan daar rechtsaf. In dezelfde tijd als de waterlelies bloeien hangt hier de heerlijke geur van de bloeiende hollandse linden. Hun kronen gonzen van de bijen.
Een zandige plek langs de stoep straalt goudgeel, de kruisbloemige muurzandkool. Het zaad is waarschijnlijk met het aangevoerde zand meegekomen. Wandelend over de Diependaalsedijk gaan we weer langs het buiten "Vechtoever", maar nu aan de andere kant. Het park mogen we niet in maar er is ook op afstand van te genieten. De bijna bedwelmende geur van verschillende soorten jasmijn zweeft ons tegemoet.
In de berm langs de sloot staat de echte valeriaan al te bloeien en op één plek onder de overhuivende kruin van een beuk groeit een hele kolonie groot heksenkruid, die ook al wat zeldzamer wordt in onze bossen. De bloeistengels met kleine witte bloempjes groeien, naarmate de bloei vordert, steeds verder uit, terwijl gelijkertijd onderaan die stengel de ronde zaaddoosjes aan het eind van lange neerhangende steeltjes rijpen. Die zaadjes zijn voorzien van borstelhaartjes zoals we dat ook bij het kleefkruid zien. Op die manier verspreidt de plant zich, de zaden hechten zich vast aan vacht en veren van de dieren.
De zilverlindelaan naar het Gemeentekantoor gaan we nu voorbij, we gaan naar het grote toegangshek van "Goudestein". Dit park is wel openbaar toegankelijk, we mogen een rondje er doorheen niet missen. De leeftijd van de bomen is indrukwekkend en er is een mooie afwisseling tussen open plekken en donkere plekken met dicht gesloten gebladerte.
Honderden merels wonen er in het park en in de vroege ochtend zowel als wanneer de avond daalt is er een waar concert te genieten. Het is ondoenlijk om alle interessante bomen te noemen, ik pik er maar een paar tussenuit: een grote levensboom (thuja), centraal vóór het gazon, wel 25m hoog; een noorse esdoorn (acer platanoides) van wel 30m en een indrukwekkende plataan (platanus hispanica).
Het gazon dat voor het huis ligt wordt gedomineerd door een enorme rode beuk (fagus sylvatica) die ik het allermooist vind in de vroege lente, als de heldere zon nog dwars door het doorschijnend prille, pas uitlopende blad schijnt.

Voor de tweede maal verlaten we het Goudesteinpark door het hek aan de oever van de Vecht maar gaan nu linksaf het jaagpad op. Aan onze linkerhand ligt nu het park van "Doornburg", helaas daar géén vrije wandeling, het is nu een klooster. Langs de oever doet men aan waterrecreatie: een eindeloze rij van afgemeerde motorjachtjes, ieder voelt zich weer tot de Vecht aangetrokken op zijn eigen manier.

 Doornburg en Bolenstein

Aan de Vecht bij Bolenstein 

Langs het jaagpad hebben we een mooie blik op het theehuis en het park van Bolenstein. Aanbevolen om vroeg in het seizoen te wandelen, als het zicht nog niet wordt benomen door rijen afgemeerde plezierboten.

Aan de overkant van de rivier zien we een traditionele theekoepel, dáár mogen twee oude platbodemschepen afmeren. Eérlijk gezegd vind ik dat een mooier plaatje opleveren dan die rij motorbootjes in de file. Maar laat ik niet negatief zijn, er is hier nog zoveel moois: tussen het groen schemert "Doornburg" en langs het jaagpad staat er natuurlijk weer een prachtig hek, versierd door een grote bloeiende vlierstruik. Een maand later heeft het donkergroene hek zijn witte wade verwisseld voor het roze van de erdoor gevlochten hondsroos, die dàn weer bloeien mag.
Vlak voor het jaagpad ophoudt en overgaat in de Lange Gracht krijgen we aan de overkant van het water nog de vrije blik op "Bolenstein". Wie dat van dichtbij wil gaan bekijken moet over de gracht doorlopen naar de witte ophaalbrug bij de toren.
"Raadhoven", een kleine buitenplaats aan de Lange Gracht is nu een huisvestingskantoor. daar kunnen we linksom langsheen over een smal voetpad dat op een centrale parkeerplaats in het dorp uitkomt. In de tuin links naast het voetpad zien we dat een wilde roos, als die maar de kans geboden wordt, uiteindelijk een klimroos wordt. Een oude meidoorn is helemaal overgroeid met de rijkbloeiende rosa multiflora.
Via de parkeerplaats komen we wéér terug op de Diependaalsedijk.

Langs de weg is aan deze kant het park van "Doornburg" afgeschermd door een oude tuinmuur. Oud metselwerk, zoals dit, biedt een aantrekkelijke groeiplaats aan muurplanten, zoals muurvarentjes en de muurleeuwebek. Ten tijde van mijn wandeling werd ik verrast door de mooie gele helmbloem.
Aan het einde van de muur komt al gauw de Goudesteinpoort weer in zicht en met de vrolijke aanblik van de bermbloemen langs de zilverlindelaan zijn we weer terug waar we begonnen bij het Gemeentekantoor.

John Zwart - Mei 1997 
© Hernehim Natuur. Alle rechten voorbehouden. 

 

 
© John Zwart - IVN Milieueducatie.
    Dit is Wandeling Nr 4, van een serie van 12 Vechtwandelingen, van Utrecht tot het Muiderslot.
    De illustraties bij deze wandeling zijn eigen foto's uit het archief van de auteur.

© Hernehim Natuur 2001 - 2008 
Publicatie 14 april 2004  

Hernehim Cultuur en Natuurpagina's
Naar Hernehim Cultuur


De Natuurpagina's worden onafhankelijk geredigeerd en mede mogelijk gemaakt door Hernehim Beheer bv