Hernehim Cultuurpagina's
Persoonlijke Pagina Erik Wauters

Dichter -

Erik Wauters leeft met de poëzie
in een LAT-relatie. 

In deze eerste poëtische periode zag Erik enige verzen opgenomen in o.a. de tijdschriften ’t Kofschip en Deus ex machina en viel hij net naast de Jules Van Campenhout-prijs 1982 (Meise, winnaar Gerry Florizoone). Dit met het, aan de door hem geliefde dichter en stichter van de Colibrant-uitgaven Jozef de Belder opgedragen, vers "Balans". 
Een tweede, dichterlijk vruchtbare, periode situeert zich na de eeuwwisseling. Spaarzaam vindt hij enige erkenning. In 2005 met, naast enige nominaties, de poëzieprijzen Leo Vercruyssen (Sint-Gillis-Waas, België) en Hilarion Thans (Lanaken, België) en de derde prijs in het Web-concours (Doetinchem, Ndl.). In 2006 tot hiertoe vooral met de eerste prijs 'de glazen inktpot' op het schitterend (!) poëzie-glasfestival te Leerdam (Ndl.).

De thematiek die Erik boeit vat zich samen in de drievuldigheid van licht, taal en tijd. 

  (zonder titel) 

  Mekaar omzichtig beminnen. Omcirkelen op kousenvoeten. Aanzwijgen. In heel
  terloopse blikken bezien. Haast tersluiks. Tastend aan bewaakte buitengrenzen. 

  Pratend spaarzaam in woorden. Bij de hand de muilkorf voor elk misverstand.
  Evenveel  deletetoetsen als tanden.

  Vertederen tot de aarde. Vier handen om een schop of steen. Neergelegd ook in de
  smaak van spijs. Verbloemen weer.

  Vertrouwd eens dan de haren liggen, de klauwen krimpen tot hun kussens: toe-
  slaan, bijten, levens ruilen, glijden tot eenzelfde rand, samen buiten adem zijn, 
  heel even mekaars binnenland.

  Zichzelf dan weder samenstellen. De liefde in de taal geplooid.

  Uit: "Als appels gevallen"

                                                              je wil de stilte 

                                                             Je wil de stilte niet 
                                                             strijken tegen de haren 
                                                             want haren ruisen 
                                                             als kort gemaaid gras, 
                                                             daarom fluister je, 
                                                             schildert met woorden. 

                                                             Je wil de stilte niet 
                                                             breken want breken 
                                                             kost geld en geld rinkelt als 
                                                             scherven van alledaags glas, 
                                                             daarom schuif je op sloffen, 
                                                             loopt op dik water. 

                                                             Je wil de stilte verhoren 
                                                             maar ze schrikt zich een 
                                                             hoedje horend jou komen, 
                                                             daarom blijf je waar je bent 
                                                             en bespiedt haar gelaat 
                                                             van een eenzelvig wit. 

                                                             Uit: "Gedaanten van stilte" 

                    (voor Hans Andreus) 

  Vanochtend vroeg de duif gezien. 
  Veren wit als de ziel van het vuur, 
  de opkant van de pennen gelijnd in 
  het blauw van een zee op koraal. 

  Had men het hart ze nog te maken 
  het was een duif uit Delft, een vogel 
  van Vermeer, geverfd op Pinksterdag. 
  Ze was mooi en gedroeg er zich naar, 

  als een vers dat zich voordraagt. Alleen 
  mooier nog en minder in woorden. 
  Iets als de roekoemeisjes van Andreus 
  die slapen in hun borstjes, een hemel vol. 

  Mechelen, IJzerenleen – 
  vanmorgen daar de duif gezien, in 
  een straat waar alles de waardigheid van 
  eerder draagt, leentjebuur speelt bij de tijd. 

  Uit: "Verwante nesten" 

                                                             tot stilstand vertragend

                                                            Ze sprokkelt haar woorden 
                                                            als krenten, spreekt spaarzaam 
                                                            alsof ze zichzelf niet goed hoort. 

                                                            De vitrine het handschrift 
                                                            voor de eeuwen behoedend 
                                                            zo legt ze zich crème op gelaat 
                                                            en handen. Een filter 
                                                            tussen zichzelf en de tijd. 

                                                            Elk afscheid is moeilijk. 
                                                            Met een mes dik aan 
                                                            troost smeert ze het brood, 
                                                            verorbert het in kruimels met 
                                                            uitgeleefde vingertoppen. 

                                                            Een wasautomaat op nachttarief 
                                                            etend bijna gratis de tijd, 
                                                            oefent ze in stilaan 
                                                            onzichtbaar te zijn. 

                                                            Prijs Hilarion Thans (2005, Lanaken) 
                                                            Uit: "Levenslang uithuizig" 

Tot op heden verzorgde Erik Wauters twaalf bundels in eigen beheer.  
De bundels van voor de eeuwwisseling zijn niet meer beschikbaar en beschouwt hijzelf als vingeroefening. Ook in de eerste bundels van de ‘tweede periode’ ontdekt hij (en zeker de lezer met hem), met de afstand van nu, nog een sporadische blindganger, een vers niet gekleed voor het feest. 

Nog beperkt verkrijgbaar: 

bundelcyclus ‘Het gewogen woord’ (2004-2005) 
     Spraakgebrek 
     Lieve leugens 
     Uit licht gezegd 
     Een smaak van honing 
     Als appels gevallen  

bundelcyclus ‘Schuiloorden’ (2005 - 2007) 
     Gedaanten van stilte 
     Levenslang uithuizig 
     Verwante nesten 
     Gewacht op het oor: 
     De tijd zegt de wacht aan 

Recent gedicht uit het onlangs verschenen 'Gewacht op het oor' :

aan Ingrid Jonker 

Er staat niets meer 
dan: ze liep in zee, geen 
verder woord omtrent het water. 

En toch: tilde de golfslag van 
de vloed haar bij de lenden, 
bekeek hij haar, vond haar te groen, 
wierp haar terug als een woord 
nog niet rijp voor het vers, 

of nam de eb haar bij de hand, 
wandelde ze het blauw in zoals je 
de avond intrekt, op de tast gaat 
het uur nul voorbij en dan de 
verre smaak van de morgen, 
zee van licht? 

pluimpje 

Kijk daar aan de punt van 
je schoen iets trillend 
dat lijkt op een rupsje –  

de witte pluche een boerka 
van bont beweegt het 
of het zich voortlikt 
en waar zich het staarteind 
vermoedt staan haren 
geföhnd als op zondag. 

Jij tikt het aan, 
kantelt het zo op zijn rug, 
ziet de dikke nerf die het lijf is, 
een ivoorwitte splinter 
volgedronken aan licht. 

Je bekijkt het en weet: of je 
in dit pluimpje rupsje of veertje 
moet zien is een kwestie 
van kijk op het leven. 

 

© Erik Wauters 

  :

Belangstellend?: contacteer via zijn email. 

Hernehim Cultuurpagina's